Πράξεις Ἀποστόλων 15

Μερικοὶ δὲ κατέβηκαν ἀπὸ τὴν Ἰουδαία (στὴν Ἀντιόχεια) καὶ ἔλεγαν στοὺς ἀδελφοὺς· «Ἐὰν δὲν περιτέμνεσθε συμφώνως πρὸς τὸ ἔθιμο τοῦ Μωυσέως, δὲν δύνασθε νὰ σωθῆτε».

Καὶ ἐν τῷ μεταξὺ μερικοί, ποὺ κατέβησαν εἰς τὴν Ἀντιόχειαν ἀπὸ τὴν Ἰουδαίαν, ἐδίδασκον τοὺς ἀδελφοὺς ὅτι, ἐὰν δὲν περιτέμνεσθε σύμφωνα μὲ τὸ ἀπὸ μακροῦ χρόνου ἐπικρατοῦν ἔθιμον, τὸ ὁποῖον ἀνεγνωρίσθη καὶ ἐνομοθετήθη καὶ ἀπὸ τὸν Μωϋσήν, μὲ μόνον τὸ βάπτισμα δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ σωθῆτε.

Τότε κατέβηκαν μερικοὶ ἀπὸ τὴν Ἰουδαίαν εἰς τὴν Ἀντιόχειαν καὶ ἐδίδασκαν τοὺς ἐθνικοὺς Χριστιανούς, ὅτι «ἐὰν δὲν περιτέμνεσθε, σύμφωνα μὲ τὸ ἔθιμον, τὸ ὁποῖον καὶ ὁ Μωϋσῆς ἐνομοθέτησε, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ σωθῆτε».

Ἐπειδὴ δὲ ὁ Παῦλος καὶ ὁ Βαρνάβας εἶχαν φιλονικία καὶ συζήτησι μεγάλη μ’ αὐτούς, ὥρισαν ν’ ἀνεβοῦν ὁ Παῦλος καὶ ὁ Βαρνάβας καὶ μερικοὶ ἄλλοι ἀπ’ αὐτοὺς, πρὸς τοὺς ἀποστόλους καὶ τοὺς πρεσβυτέρους στὴν Ἱερουσαλὴμ γι’ αὐτὸ τὸ ζήτημα.

Ἐπειδὴ λοιπὸν ἔγινε φιλονεικία καὶ συζήτησις ὄχι ὀλίγη μετὰ τοῦ Παύλου καὶ τοῦ Βαρνάβα πρὸς ἀναίρεσιν αὐτῶν, ὥρισαν νὰ ἀναβοῦν ὁ Παῦλος καὶ ὁ Βαρνάβας καὶ μερικοὶ ἄλλοι ἀπὸ αὐτοὺς εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα πρὸς τοὺς ἀποστόλους καὶ τοὺς πρεσβυτέρους, διὰ νὰ λυθῇ αὐθεντικῶς καὶ ὁριστικῶς τὸ ζήτημα τοῦτο.

Ἐπειδὴ λοιπὸν ἔγινε φιλονεικία καὶ μεγάλη συζήτησις τοῦ Παύλου καὶ τοῦ Βαρνάβα πρὸς αὐτούς, ὥρισαν οἱ ἀδελφοὶ τῆς Ἀντιοχείας νὰ ἀνεβοῦν ὁ Παῦλος καὶ ὁ Βαρνάβας καὶ μερικοὶ ἄλλοι ἀπὸ αὐτοὺς εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα πρὸς τοὺς Ἀποστόλους καὶ τοὺς πρεσβυτέρους, διὰ νὰ θέσουν καὶ λύσουν ὁριστικῶς τὸ ζήτημα αὐτό.

Ἀφοῦ δὲ ἡ Ἐκκλησία τοὺς κατευώδωσε, περνοῦσαν διὰ μέσου τῆς Φοινίκης καὶ τῆς Σαμαρείας καὶ διηγοῦνταν τὴν ἐπιστροφὴ τῶν ἐθνικῶν, καὶ προκαλοῦσαν χαρὰ μεγάλη σ’ ὅλους τοὺς ἀδελφούς.

Οὗτοι λοιπόν, ἀφοῦ κατευωδόθησαν ἀπὸ τὰ μέλη τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ Ἐκκλησίας, διήρχοντο τὰς χώρας τῆς Φοινίκης καὶ τῆς Σαμαρείας διηγούμενοι εἰς τοὺς ἐκεῖ Χριστιανοὺς τὴν εἰς Χριστὸν ἐπιστροφὴν τῶν ἐθνικῶν, καὶ ἐπροκάλουν μεγάλην χαρὰν εἰς ὅλους τοὺς ἀδελφούς.

Αὐτοὶ λοιπὸν καταυοδωθέντες ἀπὸ τὰ μέλῃ τῆς Ἐκκλησίας, ἐπερνοῦσαν τὴν περιοχὴν τῆς Φοινίκης καὶ τῆς Σαμαρείας, διηγούμενοι τὴν ἐπιστροφὴν τῶν ἐθνικῶν εἰς τὸν Χριστὸν καὶ ἐπροκαλοῦσαν ἔτσι χαρὰν μεγάλην εἰς ὅλους τοὺς ἀδελφούς.

Καὶ ὅταν ἔφθασαν στὴν Ἱερουσαλήμ, τοὺς ὑποδέχθηκαν ἡ Ἐκκλησία καὶ οἱ ἀπόστολοι καὶ οἱ πρεσβύτεροι. Καὶ ἀνήγγειλαν ὅσα ὁ Θεὸς ἔκανε διὰ μέσου αὐτῶν, καὶ ὅτι ἄνοιξε στοὺς ἐθνικοὺς θύρα πίστεως.

Ὅταν δὲ ἦλθον εἰς Ἱερουσαλήμ, ἔγινεν εἰς αὐτοὺς ὑποδοχὴ ἀπὸ τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀπὸ τοὺς ἀποστόλους καὶ ἀπὸ τοὺς πρεσβυτέρους. Καὶ αὐτοὶ διηγήθησαν ὅσα ὁ Θεὸς ἐποίησε μαζί τους διὰ τῆς συνεργίας καὶ ἐνισχύσεώς του εἰς τὸ κήρυγμά των καὶ τὸ ἔργον των καὶ ἐβεβαίωσαν, ὅτι δι’ εὐνοϊκῶν περιστάσεων καὶ εὐκαιριῶν ἤνοιξεν ὁ Θεὸς εἰς τοὺς ἐθνικοὺς θύραν, ποὺ τοὺς ὁδηγεῖ εἰς τὴν ἀληθῆ πίστιν.

Ὅταν δὲ ἔφθασαν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, τοὺς ὑπεδέχθησαν τὰ μέλῃ τῆς Ἐκκλησίας καὶ οἱ Ἀπόστολοι καὶ οἱ πρεσβύτεροι. Καὶ αὐτοὶ ἐγνωστοποίησαν ὅσα ὁ Θεὸς ἔκαμε μαζῆ των καὶ ὅτι ἤνοιξε εἰς τοὺς ἐθνικοὺς τὴν θύραν τῆς πίστεως καὶ τῆς σωτηρίας.

Ἀλλὰ σηκώθηκαν μερικοὶ ἀπὸ τὴν παράταξι τῶν Φαρισαίων, ποὺ εἶχαν πιστεύσει, καὶ ἔλεγαν· «Πρέπει νὰ τοὺς περιτέμνετε (τοὺς ἐθνικοὺς) καὶ νὰ τοὺς συνιστᾶτε νὰ τηροῦν τὸν νόμο τοῦ Μωυσέως».

Ἐσηκώθησαν δὲ μερικοὶ ἀπὸ τὴν θρησκευτικὴν μερίδα τῶν Φαρισαίων, ποὺ εἶχον πιστεύσει, καὶ ἔλεγον, ὅτι πρέπει νὰ περιτέμνουν τοὺς πιστεύοντας ἐθνικούς, καὶ νὰ τοὺς παραγγέλλουν νὰ φυλάττουν ὅλον τὸν νόμον τοῦ Μωϋσέως, καὶ αὐτὰς ἀκόμη τὰς τυπικὰς διατάξεις του.

Ἐσηκώθηκαν ὅμως μερικοί, οἱ ὁποῖοι προήρχοντο ἀπὸ τὴν τάξιν τῶν Φαρισαίων ἀλλὰ εἶχαν πιστεύσει εἰς τὸν Χριστόν, καὶ ἔλεγαν, ὅτι πρέπει νὰ περιτέμνουν τοὺς ἐθνικούς, ποὺ δέχονται τὴν νέαν πίστιν, καὶ νὰ τοὺς παραγγέλουν νὰ τηροῦν ὅλας τὰς διατάξεις τοῦ μωσαϊκοῦ νόμου.

Σύνῆλθαν δὲ σὲ Σύνοδο οἱ ἀπόστολοι καὶ οἱ πρεσβύτεροι γιὰ νὰ ἐξετάσουν αὐτὴ τὴν ὑπόθεσι.

Συνηθροίσθησαν δὲ οἱ ἀπόστολοι καὶ οἱ πρεσβύτεροι διὰ νὰ ἐξετάσουν τὴν ὑπόθεσιν αὐτήν.

Συνεκεντρώθησαν λοιπὸν οἱ Ἀπόστολοι καὶ οἱ πρεσβύτεροι, διὰ νὰ ἰδοῦν καὶ συσκεφθοῦν ἐπάνω εἰς αὐτὸ τὸ ζήτημα.

Κατόπιν δὲ πολλῆς συζητήσεως σηκώθηκε ὁ Πέτρος καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· «Ἀδελφοί! Σεῖς γνωρίζετε, ὅτι ἀπὸ τὶς πρῶτες ἡμέρες ὁ Θεὸς ἐξέλεξε μεταξύ μας ἐμένα γιὰ ν’ ἀκούσουν οἱ ἐθνικοὶ διὰ τοῦ στόματός μου τὸ λόγο τοῦ εὐαγγελίου καὶ νὰ πιστεύσουν.

Ἀφοῦ δὲ ἔγινε πολλὴ συζήτησις, ἐσηκώθη ὁ Πέτρος καὶ τοὺς εἶπεν· Ἄνδρες ἀδελφοί, σεῖς γνωρίζετε ἀπὸ τὸ περιστατικὸν τοῦ Κορνηλίου, ὅτι πρὸ πολλοῦ χρόνου, πρὸ δώδεκα περίπου ἐτῶν ἀπὸ σήμερον, ὁ Θεὸς ἐξέλεξε μεταξὺ ἡμῶν τῶν ἀποστόλων ἐμέ, διὰ νὰ ἀκούσουν διὰ τοῦ κηρύγματός μου οἱ ἐθνικοὶ τὸν λόγον τοῦ εὐαγγελίου καὶ νὰ πιστεύσουν.

Ἀφοῦ δὲ ἔγινε πολλὴ συζήτησις, ἐσηκώθηκε ὁ Πέτρος καὶ εἶπε εἰς αὐτούς· «Ἄνδρες ἀδελφοί, σεῖς γνωρίζετε ὅτι ἐδῶ καὶ ἀρκετὰ χρόνια ὁ Θεὸς ἐδιάλεξε μεταξὺ τῶν Ἀποστόλων ἐμέ, διὰ νὰ ἀκούσουν οἱ ἐθνικοὶ ἀπὸ τὸ στόμα μου τὰ λόγια τοῦ Εὐαγγελίου καὶ νὰ πιστεύσουν (ἐννοῶ τὸν Κορνήλιον καὶ τὴν ὁμάδα του).

Καὶ ἔδωσε ὁ καρδιογνώστης Θεὸς μαρτυρία ὑπὲρ αὐτῶν μὲ τὸ νὰ δώσῃ σ’ αὐτοὺς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο, ὅπως καὶ σὲ μᾶς.

Καὶ ὁ Θεός, ποὺ γνωρίζει τὰς καρδίας τῶν ἀνθρώπων καὶ ἔκρινεν ἀλανθάστως κατὰ πόσον ἦτο εἰλικρινὴς ἡ μετάνοια καὶ πίστις τῶν ἐθνικῶν τούτων, ἔδωκε μαρτυρίαν ὑπὲρ αὐτῶν, διὰ τῆς ὁποίας ἐβεβαίου, ὅτι παρέχεται καὶ εἰς αὐτοὺς ἡ διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ σωτηρία. Λέγω δέ, ὅτι ὁ Θεὸς ἔδωκε τὴν μαρτυρίαν του, διότι τοὺς μετέδωκε τὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὅπως τὰ ἔδωκε καὶ εἰς ἡμᾶς, ποὺ καταγόμεθα ἀπὸ τὸν Ἰσραήλ.

Καὶ ὁ Θεός, ποὺ γνωρίζει τὰς καρδίας τῶν ἀνθρώπων, ἔδωκε μαρτυρίαν ὑπὲρ αὐτῶν, ὅτι ἠμποροῦν νὰ πιστεύσουν καὶ νὰ σωθοῦν, διότι μετέδωσε εἰς αὐτοὺς τότε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, ὅπως καὶ εἰς ἡμᾶς.

Καὶ καμμία διάκρισι δὲν ἔκανε ἀνάμεσα σὲ μᾶς καὶ σ’ αὐτούς, ἀλλὰ μὲ τὴν πίστι καθάρισε τὶς καρδιές τους.

Καὶ δὲν ἔκαμε καμμίαν διάκρισιν μεταξὺ ἡμῶν τῶν περιτμημένων καὶ αὐτῶν τῶν ἀπεριτμήτων, ἀλλὰ διὰ μόνης τῆς πίστεως καὶ χωρὶς νὰ λάβουν περιτομὴν ἐκαθάρισε τὰς καρδίας των.

Καὶ δὲν ἔκαμε καμμίαν ἀπολύτως διάκρισιν μεταξὺ ἡμῶν, ποὺ εἴμεθα περιτμημένοι καὶ ἐκείνων, ποὺ ἦσαν ἀπερίτμητοι, καθαρίσας καὶ ἁγιάσας τὰς καρδίας αὐτῶν μὲ μόνην τὴν πίστιν εἰς τὸν Χριστόν.

Τώρα λοιπὸν γιατὶ προκαλεῖτε τὸ Θεὸ μὲ τὸ νὰ ἐπιβάλετε στὸν τράχηλο τῶν μαθητῶν ζυγό, τὸν ὁποῖο οὔτε οἱ πατέρες μας οὔτε ἐμεῖς μπορέσαμε νὰ βαστάξωμε.

Τώρα λοιπόν, ὕστερα ἀπὸ μίαν τοιαύτην μαρτυρίαν τοῦ Θεοῦ, διατί προκαλεῖτε καὶ θέτετε εἰς δοκιμασίαν τὸν Θεόν, ὡσὰν νὰ μὴν εἶχεν ἐκφράσει σαφῶς τὸ θέλημά του, καὶ διατί ζητεῖτε ν’ ἀποσπάσητε ἀπ’ αὐτοῦ ἄλλην νεωτέραν καὶ καταπληκτικωτέραν ἐκδήλωσιν τοῦ θελήματός του; Ζητεῖτε νὰ ἀλλάξῃ γνώμην ὁ Θεός, διὰ νὰ ἐπιβάλλετε εἰς τὸν τράχηλον τῶν μαθητῶν τὸν ζυγόν της τηρήσεως τοῦ νόμου καὶ ὅλων τῶν τελετῶν καὶ τυπικῶν διατάξεών του, τὸν ὁποῖον ζυγὸν οὔτε οἱ προπάτορές μας οὔτε ἡμεῖς ἠμπορέσαμεν νὰ τὸν βαστάσωμεν;

Τώρα λοιπόν, ὕστερα ἀπὸ αὐτὸ τὸ ὁλοφάνερο γεγονός, διατί προκαλεῖτε τὸν Θεὸν νὰ κάμῃ κάτι διαφορετικὸν ἀπὸ ὅ,τι προηγουμένως εἶχε πράξει, νὰ ἐπιβάλῃ δηλαδὴ ζυγὸν εἰς τὸν τράχηλον τῶν ἐθνικῶν Χριστιανῶν, τὸν ὁποῖον ζυγὸν οὔτε οἱ πατέρες μας οὔτε ἡμεῖς ἠμπορέσαμεν νὰ βαστάσωμεν;

Ἀλλὰ μὲ τὴ χάρη τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ πιστεύουμε νὰ σωθοῦμε, ὅπως καὶ ἐκεῖνοι».

Ἀλλὰ πιστεύομεν, ὅτι καὶ ἡμεῖς οἱ Ἰουδαῖοι διὰ τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ θὰ σωθῶμεν, κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον κατὰ τὸν ὁποῖον θὰ σωθοῦν καὶ ἐκεῖνοι, ἤτοι οἱ ἐθνικοί.

Ἀλλὰ πιστεύομεν ὅτι καὶ ἡμεῖς οἱ Ἰουδαῖοι θὰ σωθῶμεν ὄχι μὲ τὰς τυπικὰς διατάξεις τοῦ Νόμου, ἀλλὰ μὲ τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ, ὅπως καὶ ἐκεῖνοι».

Τότε τὸ πλῆθος σιώπησε, καὶ ἄκουαν τὸ Βαρνάβα καὶ τὸν Παῦλο, ποὺ διηγοῦνταν ὅσα σημεῖα καὶ καταπληκτικὰ θαύματα ἔκανε ὁ Θεὸς στοὺς ἐθνικοὺς διὰ μέσου αὐτῶν.

Ἐσιώπησε δὲ ὅλον τὸ πλῆθος καὶ ἤκουον μὲ προσοχὴν τὸν Βαρνάβαν καὶ τὸν Παῦλον, οἱ ὁποῖοι διηγοῦντο, ὅσα ἀποδεικτικὰ καὶ καταπληκτικὰ θαύματα ἔκαμεν ὁ Θεὸς διὰ μέσου αὐτῶν μεταξὺ τῶν ἐθνικῶν.

Ἔμεινε δὲ ἄφωνον ὅλο ἐκεῖνο τὸ πλῆθος τῶν πιστῶν καὶ ἤκουον μὲ προσοχὴν τὸν Βαρνάβαν καὶ τὸν Παῦλον, οἱ ὁποῖοι διηγοῦντο ὅσα καταπληκτικὰ θαύματα καὶ σημεῖα, εἰς ἐπικύρωσιν τοῦ κηρύγματος, ἔκαμε ὁ Θεὸς διὰ μέσου αὐτῶν εἰς τοὺς ἐθνικούς.

Ὅταν δὲ ἔπαυσαν νὰ ὁμιλοῦν, ἔλαβε τὸ λόγο ὁ Ἰάκωβος καὶ εἶπε· «Ἀδελφοί, ἀκοῦστε με.

Ἀφοῦ δὲ ἔπαυσαν νὰ ὁμιλοῦν οἱ δύο οὗτοι Αποστολοι, ἀπήντησε πρὸς τοὺς ἰουδαΐζοντας καὶ ὁ Ἰάκωβος καὶ εἶπεν· Ἄνδρες ἀδελφοί, ἀκούσατέ με.

Ἀφοῦ δὲ καὶ αὐτοὶ ἔπαυσαν νὰ ὁμιλοῦν, ἀπήντησεν ὁ Ἰάκωβος πρὸς τοὺς ἀντιλέγοντας Ἰουδαίους καὶ εἶπε· «Ἄνδρες ἀδελφοί, ἀκούστε με μὲ προσοχήν.

Ὁ Συμεὼν (ὁ Πέτρος) ἀνέφερε πῶς γιὰ πρώτη φορὰ ὁ Θεὸς φρόντισε ν’ ἀποκτήσῃ ἀπὸ τοὺς ἐθνικοὺς λαὸ γιὰ τ’ ὄνομά του.

Ὁ Συμεών, ποὺ ἐπονομάζεται Πέτρος, σᾶς διηγήθη, πῶς κατὰ πρώτην φορὰν ὁ Θεὸς ἔδειξε τὴν εὔνοιάν του εἰς τὰ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη καὶ ἐπρονόησεν ἀπὸ τὰ ἔθνη ταῦτα νὰ ἀποκτήσῃ λαόν, ὁ ὁποῖος θὰ φέρῃ τὸ ὄνομά του καὶ θὰ καλῆται λαὸς τοῦ Θεοῦ.

Ὁ Συμεών, δηλαδὴ ὁ Πέτρος, σᾶς διηγήθηκε καὶ σᾶς ἔδωκε ἐξηγήσεις, πῶς πρώτην φορὰν ὁ Θεὸς ἐπεσκέφθη μὲ τὴν χάριν του τὰ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη, ὥστε νὰ ἀποκτήσῃ ἀπὸ αὐτὰ πιστὸν λαὸν ἐν τῷ ὀνόματί του.

Καὶ μ’ αὐτὸ συμφωνοῦν οἱ λόγοι τῶν προφητῶν, καθὼς εἶναι γραμμένο·

Καὶ πρὸς τὸ γεγονὸς τοῦτο συμφωνοῦν οἱ λόγοι τῶν προφητῶν, ὅπως ἐπὶ παραδείγματι ἔχουν γραφῆ εἰς τὸν Ἀμὼς τὰ ἑξῆς·

Καὶ μὲ τὸ γεγονὸς αὐτὸ συμφωνοῦν καὶ οἱ λόγοι τῶν προφητῶν, ὅπως ἔχει γραφῆ καὶ ἀπὸ τὸν προφήτην Ἀμώς·

Μετὰ ἀπ’ αὐτὰ θὰ γυρίσω καὶ θ’ ἀνοικοδομήσω τὸν οἶκο τοῦ Δαβὶδ τὸν γκρεμισμένο, ναὶ, θ’ ἀνοικοδομήσω τὰ ἐρείπιά του καὶ θὰ τὸν ἀνορθώσω,

Ἀφοῦ πρῶτον τιμωρήσω τὸν λαόν μου διὰ τὴν ἀπιστίαν του, μετὰ ταῦτα κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ Μεσσίου θὰ ἐπιστρέψω καὶ θὰ ἀνοικοδομήσω τὸν θρόνον καὶ τὴν οἰκογένειαν τοῦ Δαβίδ, ἡ ὁποία θὰ ἔχῃ καταπέσει, καὶ τὰ ἐρείπιά της, τὰ ὁποῖα θὰ ἔχουν κατασκαφῆ, θὰ τὰ κτίσω πάλιν, καὶ θὰ ἀνορθώσω τὸν βασιλικὸν οἶκον τοῦ Δαβὶδ διὰ τῆς πνευματικῆς βασιλείας τοῦ Χριστοῦ.

Ἔπειτα ἀπὸ αὐτά, λέγει ὁ Θεός, ὕστερα δηλαδὴ ἀπὸ τὴν ἔλευσιν τοῦ Μεσσίου, θὰ ἐπιστρέψω καὶ θὰ ἀνοικοδομήσω τὸν κρημνισμένον οἶκον καὶ τὸν βασιλικὸν θρόνον τοῦ Δαυῒδ καὶ τὰ ἐρείπια αὐτῶν θὰ τὰ ξανακτίσω καὶ θὰ ἀνορθώσω τὴν βασιλείαν του μὲ τὴν πνευματικὴν βασιλεία τοῦ Χριστοῦ.

γιὰ νὰ ζητήσουν τὸν Κύριο οἱ ὑπόλοιποι ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, καὶ ὅλοι οἱ ἐθνικοί, οἱ ὁποῖοι ἔχουν προορισθῇ νὰ εἶναι δικοί μου, λέγει ὁ Κύριος, ὁ ὁποῖος κάνει ὅλα αὐτά.

Θὰ ἀνοικοδομήσω τὸ αἰώνιον οἰκοδόμημα τῆς Ἐκκλησίας, διὰ νὰ ζητήσουν μὲ τὴν καρδίαν τους τὸν Κύριον ἐκτὸς τῶν Ἰουδαίων καὶ οἱ ὑπόλοιποι τῶν ἀνθρώπων καὶ ὅλοι οἱ ἐθνικοί, εἱς τοὺς ὁποίους θὰ ἔχουν βάλει ὡς ὄνομα τὸ ὄνομά μου, ὥστε νὰ εἶναι ἰδικοί μου, λέγει ὁ Κύριος, ὁ ὁποῖος ποιεῖ ὅλα αὐτά.

Καὶ τοῦτο, διὰ νὰ ζητήσουν τὸν Κύριον, ὄχι μόνον οἱ Ἰουδαῖοι, ἀλλὰ καὶ οἱ ὑπόλοιποι ἐκ τῶν ἀνθρώπων καὶ ὅλοι οἱ ἐθνικοί, εἰς τοὺς ὁποίους θὰ ἔχῃ δοθῇ ὡς ὄνομα τὸ ὄνομά μου, διὰ νὰ εἶναι ἰδικοί μου, λέγει ὁ Κύριος, ὁ ὁποῖος κάμνει ὅλα αὐτά.

Εἶναι ἀποφασισμένα προαιωνίως ἀπὸ τὸ Θεό ὅλα τὰ ἔργα του.

Καὶ ἂς μὴ φανῇ παράδοξον εἰς κανένα τὸ ὅτι προλέγει ταῦτα ὁ Ἀμώς. Διότι ὁ Ἀμὼς ἐφωτίσθη ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ ἐπροφήτευσε ταῦτα. Εἰς τὸν Θεὸν δὲ ὅλα τὰ ἔργα του εἶναι γνωστὰ ἐξ ἀρχῆς, ἀπὸ τῆς αἰωνιότητος. Καὶ ἡ κλῆσις τῶν ἐθνῶν λοιπὸν εἶναι πρὸ τῶν αἱώνων ἀποφασισμένη ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ γνωστὴ εἰς αὐτόν.

Εἶναι δὲ εἰς τὸν Θεὸν προαιωνίως γνωστὰ ὅλα αὐτὰ τὰ ἔργα του.

Γι’ αὐτὸ ἐγὼ ἔχω τὴ γνώμη νὰ μὴ φέρωμε δυσκολίες στοὺς ἐθνικοὺς ποὺ ἐπιστρέφουν στὸ Θεό,

Δι’ αὐτὸ ἡ γνώμη μου εἶναι νὰ μὴ προκαλῶμεν ἐνοχλήσεις καὶ ἐμπόδια εἰς ἐκείνους ἐκ τῶν ἐθνικῶν, ποὺ ἐπιστρέφουν εἰς τὸν Θεόν.

Διὰ τοῦτο ἐγὼ κρίνῳ νὰ μὴν ἐνοχλοῦμεν καὶ νὰ μὴ φορτώνωμεν μὲ τὰς διατάξεις τοῦ μωσαϊκοῦ νόμου τοὺς ἐθνικούς, οἱ ὁποῖοι ἐπιστρέφουν μὲ πίστιν εἰς τὸν Θεόν.

ἀλλὰ νὰ τοὺς γράψωμε ν’ ἀπέχουν ἀπὸ τὶς εἰδωλικὲς τροφὲς (τὰ εἰδωλόθυτα) καὶ τὴν ἀνηθικότητα καὶ τὸ πνιγμένο ζῶο καὶ τὸ αἷμα.

Ἀλλὰ φρονῶ νὰ τοὺς στείλωμεν ἐπιστολὴν καὶ νὰ τοὺς παραγγείλωμεν νὰ ἀπέχουν ἀπὸ τοὺς μολυσμούς, οἱ ὁποῖοι προκαλοῦνται, ὅταν φάγῃ κανεὶς κρέατα, ποὺ θυσιάζονται εἰς τὰ εἴδωλα νὰ ἀπέχουν καὶ ἀπὸ τὴν πορνείαν καὶ νὰ μὴ τρώγουν πνιγμένα ζῶα, οὔτε νὰ πίνουν αἷμα.

Ἀλλὰ κρίνω μόνον νὰ στείλωμε εἰς αὐτοὺς γραπτὸν μήμυμα νὰ ἀπέχουν ἀπὸ τοὺς μολυσμοὺς τῶν εἰδώλων, ἀπὸ τὴν πορνείαν καὶ νὰ μὴ τρώγουν πνιγμένον ζῶον καὶ νὰ μὴ πίνουν αἷμα.

Διότι ὁ μωσαϊκὸς νόμος ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους χρόνους διαβάζεται καὶ κηρύττεται στὶς συναγωγὲς κάθε Σάββατο σὲ κάθε πόλι (καὶ συνεπῶς οἱ σχετικὲς διατάξεις τοῦ μωσαϊκοῦ νόμου εἶναι γνωστὲς καὶ ἡ παράβασί τους θὰ προκαλέσῃ σκανδαλισμὸ στοὺς Ἰουδαϊκῆς καταγωγῆς χριστιανοὺς)».

Ἀπαγορεύομεν δὲ μετὰ τῆς πορνείας καὶ τὴν χρῆσιν τῶν εἰδωλοθύτων καὶ τοῦ πνικτοῦ καὶ τοῦ αἵματος, διότι ὁ Μωϋσῆς, ποὺ ἀπαγορεύει ταῦτα, ἀπὸ πολλοῦ χρόνου καὶ ἀπὸ παλαιῶν γενεῶν ἔχει εἰς ἑκάστην πόλιν ἀνθρώπους, ποὺ τὸν κηρύττουν, ἀφοῦ ἀναγινώσκεται κάθε Σάββατον εἰς τὰς συναγωγάς. Καὶ συνεπῶς οἱ έξ Ἰουδαίων Χριστιανοί, εἰς ὁποιονδηποτε μέρος καὶ ἂν ζῶσι, βαρέως θὰ ἐσκανδαλίζοντο, ἐὰν ἔβλεπον τοὺς ἐξ ἐθνῶν Χριστιανοὺς νὰ τρώγουν εἰδωλόθυτα καὶ πνικτὰ καὶ αἷμα.

Πρέπει δὲ νὰ ἀπαγορεύσωμεν ἐκτὸς τῆς πορνείας καὶ τὰ εἰδωλόθυτα καὶ τὸ κρέας τοῦ πνικτοῦ ζώου καὶ τὸ αἷμα, διότι ὁ Μωϋσῆς ἀπὸ ἀρχαίας γενεᾶς ἔχει εἰς κάθε πόλιν ραββίνους, ποὺ τὸν κηρύττουν εἰς τὰς συναγωγάς, ἀφοῦ κάθε Σάββατον διαβάζονται περικοπαὶ ἀπὸ τὸν Νόμον του».

Τότε οἱ ἀπόστολοι καὶ οἱ πρεσβύτεροι μαζὶ μὲ ὅλη τὴν Ἐκκλησία ἀποφάσισαν νὰ ἐκλέξουν ἄνδρες ἀπ’ αὐτοὺς καὶ νὰ τοὺς στείλουν στὴν Ἀντιόχεια μαζὶ μὲ τὸν Παῦλο καὶ τὸ Βαρνάβα. Καὶ ἐξέλεξαν τὸν Ἰούδα τὸν ἐπονομαζόμενο Βαρσαββᾶ καὶ τὸ Σίλα, ἄνδρες μὲ ἡγετικὴ θέσι μεταξὺ τῶν ἀδελφῶν.

Τότε ἐφάνη καλὸν εἰς τοὺς ἀποστόλους καὶ εἰς τοὺς πρεσβυτέρους μαζὶ μὲ ὅλην τὴν Ἐκκλησίαν τῶν πιστῶν καὶ ἀπεφασίσθη νὰ ἐκλέξουν μεταξὺ τῶν Χριστιανῶν τῶν Ἱεροσολύμων ἄνδρας, τοὺς ὁποίους νὰ ἀποστείλουν εἰς τὴν Ἀντιοχείαν μαζὶ μὲ τὸν Παῦλον καὶ μὲ τὸν Βαρνάβαν, διὰ νὰ ἐπιβεβαιώσουν καὶ αὐτοὶ τὰς ληφθείσας ἀποφάσεις. Καὶ ἐξέλεξαν τὸν Ἰούδαν, ποὺ ἐπωνομάζετο Βαρσαββᾶς, καὶ τὸν Σίλαν, ἄνδρας ποὺ εἶχαν πρωτεύουσαν θέσιν μεταξὺ τῶν ἀδελφῶν καὶ εἶχαν ὡς ἐκ τούτου ὅλα τὰ προσόντα διὰ νὰ ἀντιπροσωπεύσουν τὴν Ἐκκλησίαν τῶν Ἱεροσολύμων.

Τότε ἐφάνηκε ὀρθὸν εἰς τοὺς Ἀποστόλους καὶ τοὺς πρεσβυτέρους μαζῆ μὲ ὅλην τὴν Ἐκκλησίαν, ἀφοῦ ἐκλέξουν ἄνδρας ἐκ τῶν Χριστιανῶν τῆς Ἱερουσαλήμ, νὰ τοὺς στείλουν εἰς τὴν Ἀντιόχειαν μαζῆ μὲ τὸν Παῦλον καὶ τὸν Βαρνάβαν· ἐξέλεξαν δὲ τὸν Ἰούδαν, ποὺ ἐλέγετο καὶ Βαρσαββᾶς, καὶ τὸν Σίλαν ἄνδρας, οἱ ὁποῖοι κατεῖχαν ἠγετικὰς θέσεις μεταξὺ τῶν ἀδελφῶν.

Καὶ ἔστειλαν δι’ αὐτῶν τὴν ἑξῆς ἐπιστολή· «Οἱ ἀπόστολοι καὶ οἱ πρεσβύτεροι καὶ οἱ ἀδελφοὶ (τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἱεροσολύμων) χαιρετίζουμε τοὺς ἀδελφοὺς στὴν Ἀντιόχεια καὶ τὴ Συρία καὶ τὴν Κιλικία, ποὺ προέρχεσθε ἀπὸ τοὺς ἐθνικούς.

Ἔγραψαν δὲ καὶ ἐπιστολήν, τὴν ὁποίαν ἀπέστειλαν δι’ αὐτῶν τῶν δύο, μὲ τὸ ἑξῆς περιεχόμενον· Οἱ ἀπόστολοι καὶ οἱ πρεσβύτεροι καὶ οἱ ἀδελφοὶ τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἱεροσολύμων, πρὸς τοὺς ἀδελφούς, ποὺ ἦσαν προτήτερα ἐθνικοὶ καὶ ἐπίστευσαν, κατοικοῦν δὲ εἰς τὴν Ἀντιόχειαν καὶ Συρίαν καὶ Κιλικίαν. Χαίρετε.

Ἔγραψαν δὲ ἐπιστολὴν μὲ τὸ ἐξῆς περιεχόμενον, τὴν ὁποίαν ἔστειλαν μὲ τοὺς δύο αὐτοὺς ἀντιπροσώπους· «Οἱ Ἀπόστολοι καὶ οἱ πρεσβύτεροι καὶ οἱ Χριστιανοὶ τῶν Ἱεροσολύμων χαιρετίζουν τοὺς ἀδελφούς, ποὺ προέρχονται ἀπὸ τὰ ἔθνη καὶ κατοικοῦν εἰς τὴν Ἀντιόχειαν, τὴν Συρίαν καὶ τὴν Κιλικίαν.

Ἐπειδὴ ἀκούσαμε, ὅτι μερικοὶ ἀπὸ μᾶς ἦλθαν καὶ σᾶς τάραξαν καὶ κλόνισαν μὲ λόγια τὶς ψυχές σας, λέγοντας νὰ περιτέμνεσθε καὶ νὰ τηρῆτε τὸ (μωσαϊκὸ) νόμο, ἐνῷ δὲν τοὺς δώσαμε ἐντολή,

Ἠκούσαμεν, ὅτι μερικοί, οἱ ὁποῖοι ἐβγῆκαν ἀπὸ ἡμᾶς τοὺς ἐξ Ἰουδαίων Χριστιανούς, σας ἐτάραξαν, καὶ μὲ λόγους κλονίζουν καὶ κρημνίζουν τὰς ψυχάς σας, διδάσκοντες ὅτι πρέπει νὰ περιτέμνεσθε καὶ νὰ τηρῆτε τὸν νόμον. Εἰς αὐτοὺς δὲν ἐδώκαμεν ἡμεῖς ἐντολὴν ἡ ὁδηγίαν τινά. Δὲν ὁμιλοῦν συνεπῶς ἐξ ὀνόματός μας.

Ἐπειδὴ ἠκούσαμεν ὅτι μερικοί, οἱ ὁποῖοι προέρχονται ἀπὸ ἡμᾶς τοὺς ἐξ Ἰουδαίων Χριστιανοὺς καὶ εἰς τοὺς ὁποίους ἡμεῖς δὲν ἐδώσαμεν καμμίαν σχετικὴν ἐντολήν, σᾶς ἐτάραξαν καὶ μὲ ἀστηρίκτους λόγους κλονίζουν τὰς ψυχὰς σας, διδάσκοντες νὰ περιτέμνεσθε καὶ νὰ τηρῆτε τὸν Νόμον τοῦ Μωϋσέως,

ἀποφασίσαμε, ἀφοῦ συναχθήκαμε καὶ συσκεφθήκαμε, νὰ ἐκλέξωμε ἄνδρες καὶ νὰ στείλωμε σὲ σᾶς μαζὶ μὲ τοὺς ἀγαπητούς μας Βαρνάβα καὶ Παῦλο,

Ἐπειδὴ λοιπὸν ἠκούσαμεν αὐτά, μᾶς ἐφάνη καλὸν καὶ ἐλάβομεν ὁμόφωνον ἀπόφασιν, νὰ ἐκλέξωμεν ἄνδρας σοβαροὺς καὶ νὰ στείλωμεν τούτους πρὸς σᾶς ὡς ἀντιπροσώπους μας μαζὶ μὲ τοὺς ἀγαπητούς μας Βαρνάβαν καὶ Παῦλον,

μᾶς ἐφάνη καλὸν καὶ ὀρθὸν καὶ ἐλάβομεν ὁμόφωνον ἀπόφασιν, ἀφοῦ ἐκλέξωμεν σοβαροὺς καὶ πιστοὺς ἄνδρας ὡς ἀντιπροσώπους μας, νὰ τοὺς στείλωμεν πρὸς σᾶς μαζῆ μὲ τοὺς ἀγαπητοὺς μας Βαρνάβαν καὶ Παῦλον,

ἀνθρώπους ποὺ ἔχουν δείξει αὐταπάρνησι ὑπὲρ τοῦ ὀνόματος τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.

οἱ ὁποῖοι εἶναι ἄνθρωποι, ποὺ ἐξέθεσαν εἰς κίνδυνον τὴν ζωήν τους διὰ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.

ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι ἔχουν παραδώσει καὶ ἐκθέσει τὴν ζωὴν των εἰς κίνδυνον διὰ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ἀποστείλαμε λοιπὸν τὸν Ἰούδα καὶ τὸ Σίλα, γιὰ νὰ σᾶς ποῦν καὶ αὐτοί τὰ ἴδια πράγματα προφορικά.

Μαζὶ λοιπὸν μὲ αὐτοὺς ἐστείλαμεν τὸν Ἰούδαν καὶ τὸν Σίλαν, οἱ ὁποῖοι θὰ σᾶς εἶπουν καὶ προφορικῶς τὰ αὐτά, ποὺ περιέχονται εἰς τὴν ἐπιστολήν μας ταύτην, ὡς ἀποφάσεις τῆς ἀποστολικῆς συνόδου.

Λοιπὸν μαζῆ μὲ αὐτοὺς ἐστείλαμεν τὸν Ἰούδαν καὶ τὸν Σίλαν, οἱ ὁποῖοι θὰ σᾶς ποῦν καὶ προφορικῶς τὰ ἴδια, ποὺ εἶναι γραμμένα καὶ εἰς τὴν ἐπιστολήν μας.

Ἀποφασίσθηκε δηλαδὴ ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ ἀπὸ μᾶς νὰ μὴ σᾶς ἐπιβάλωμε κανένα πλέον πρόσθετο βάρος, ἐκτὸς ἀπ’ αὐτὰ τὰ ἀναγκαῖα·

Ἀπεφασίσθη δηλαδὴ ὡς ὀρθὸν καὶ ἀληθὲς ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα καὶ ἀπὸ ἡμᾶς νὰ μὴ σᾶς ἐπιβάλλωμεν πλέον κανὲν ἄλλο βάρος ἐκτὸς τῶν κατωτέρω, ποὺ εἶναι ἀναγκαία·

Ἐκρίθη καὶ ἀπεφασίσθη ὡς ὀρθὸν καὶ ἀληθὲς ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα καὶ ἡμᾶς, νὰ μὴ σᾶς ἐπιβάλωμεν κανένα ἄλλο βάρος πλὴν ἀπὸ αὐτά, ποὺ εἶναι ἀπαραίτητα καὶ ἀναγκαῖα.

ν’ ἀπέχετε δηλαδὴ ἀπὸ εἰδωλόθυτα καὶ αἷμα καὶ πνιγμένο ζῶο καὶ ἀνηθικότητα. Ἐὰν φυλάξετε τοὺς ἑαυτοὺς σας ἀπ’ αὐτά, καλῶς θὰ πράξετε. Ὑγιαίνετε».

νὰ ἀπέχετε τουτέστιν ἀπὸ τὰ εἰδωλόθυτα καὶ ἀπὸ τὸ αἷμα καὶ ἀπὸ τὸ πνικτόν, τὰ ὁποῖα δὲν πρέπει νὰ τρώγετε· νὰ ἀπέχετε δὲ ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὴν πορνείαν. Ἀπὸ αὐτά, ἐὰν φυλάττετε τοὺς ἑαυτούς σας καθαρούς, θὰ ἀπολαμβάνετε εἰρήνην καὶ ἀνάπαυσιν συνειδήσεως. Ὑγιαίνετε.

Δηλαδή, νὰ ἀπέχετε ἀπὸ τὰ εἰδωλόθυτα καὶ ἀπὸ τὸ αἷμα καὶ ἀπὸ τὸ πνικτὸν καὶ ἀπὸ τὴν πορνείαν. Ἀπὸ αὐτὰ ἐὰν φυλάττετε τοὺς ἑαυτούς σας καθαρούς, θὰ προοδεύσετε εἰς τὴν εἰρηνικήν κατὰ Χριστὸν ζωήν. Χαίρετε».

Αὐτοὶ λοιπὸν ἀναχώρησαν καὶ πῆγαν στὴν Ἀντιόχεια. Καὶ συγκέντρωσαν τὸ πλῆθος καὶ ἐπέδωσαν τὴν ἐπιστολή.

Αὐτοὶ λοιπόν, ἀφοῦ ἔλαβον τὴν ἄδειαν νὰ ἀπέλθουν, ἦλθον εἰς τὴν Ἀντιόχειαν καὶ συναθροίσαντες τὸ πλῆθος τῶν πιστῶν παρέδωκαν τὴν ἐπιστολήν.

Αὐτοὶ λοιπὸν κατευοδωθέντες μὲ τὰς εὐχὰς τῆς Ἐκκλησίας ἦλθαν εἰς τὴν Ἀντιόχειαν, ἐμάζεψαν τὸ πλῆθος τῶν Χριστιανῶν καὶ παρέδωκαν τὴν ἐπιστολήν.

Καὶ ὅταν τὴν ἀνέγνωσαν, χάρηκαν γιὰ τὸν ἐνισχυτικὸ λόγο.

Ὅταν δὲ οἱ ἐν Ἀντιοχείᾳ Χριστιανοὶ ἀνέγνωσαν τὴν ἐπιστολήν, ἐχάρησαν διὰ τὸν διαφωτισμὸν καὶ τὴν ἀνακούφισιν καὶ εἰρήνευσιν, τὴν ὁποίαν τοὺς ἐπροξένησεν αὕτη.

Ὅταν δὲ οἱ Χριστιανοὶ τὴν ἀνέγνωσαν, ἐχάρησαν διὰ τὴν εἰρήνην καὶ τὴν ἐνίσχυσιν, ποὺ τοὺς ἔδωκε.

Καὶ ὁ Ἰούδας καὶ ὁ Σίλας, ποὺ ἦταν καὶ αὐτοὶ προφῆτες, μὲ πολλοὺς λόγους ἐνίσχυσαν καὶ στήριξαν τοὺς ἀδελφοὺς.

Καὶ ὁ Ἰούδας καὶ ὁ Σίλας, οἱ ὁποῖοι ἦσαν προφῆται, ἐπαρηγόρησαν καὶ αὐτοὶ διὰ πολλῶν λόγων καὶ καθησύχασαν τὰς συνειδήσεις τῶν ἀδελφῶν καὶ ἐστήριξαν αὐτοὺς εἰς τὴν κατὰ Χριστὸν ζωήν.

Καὶ ὁ Ἰούδας καὶ ὁ Σίλας, οἱ ὁποῖοι ἦσαν προφῆται καὶ αὐτοί, μὲ πολλοὺς λόγους παρηγόρησαν, καθησύχασαν καὶ ἐστήριξαν εἰς τὴν ὀρθὴν πίστιν τοὺς ἀδελφούς.

Καὶ ἀφοῦ παρέμειναν μερικὸ χρόνο, οἱ ἀδελφοὶ τοὺς ἔστειλαν πίσω πρὸς τοὺς ἀποστόλους μὲ τιμές.

Ἀφοῦ δὲ ἔμειναν κάμποσον χρόνον ἐκεῖ, τοὺς ἐδόθη ἡ ἄδεια νὰ ἀπέλθουν καὶ νὰ ἐπανέλθουν εἰς Ἱεροσόλυμα πρὸς τοὺς ἀποστόλους. Καὶ ἔτσι ἀνεχώρησαν μὲ εὐχὰς εἰρήνης ἐκ μέρους τῶν ἀδελφῶν.

Ἀφοῦ δὲ ἔμειναν ἀρκετὸν χρόνον ἐκεῖ, κατευωδώθησαν μὲ εὐχὰς εἰρηνικὰς ἀπὸ τοὺς ἀδελφοὺς τῆς Ἀντιοχείας διὰ τὰ Ἱεροσόλυμα.

Ἀλλ’ ὁ Σίλας ἀποφάσισε νὰ μείνῃ ἐκεῖ περισσότερο.

Εἰς τὸν Σίλαν ὅμως ἐφάνη καλὸν νὰ παραμείνῃ αὐτόθι.

Εἰς τὸν Σίλαν ὅμως ἐφάνη προτιμότερον νὰ παραμείνῃ ἐκεῖ.

Ὁ Παῦλος ἐπίσης καὶ ὁ Βαρνάβας, ὅσο ἦταν στὴν Ἀντιόχεια, δίδασκαν καὶ κήρυτταν μαζὶ καὶ μὲ πολλοὺς ἄλλους τὸ λόγο τοῦ Κυρίου.

Ὁ Παῦλος δὲ καὶ ὁ Βαρνάβας διέμενον εἰς Ἀντιόχειαν διδάσκοντες καὶ μὲ πολλοὺς ἄλλους κήρυκας τοὺς πιστοὺς καὶ κηρύττοντες τὸν λόγον τοῦ Κυρίου καὶ εἰς ὅσους διὰ πρώτην φορὰν ἤκουον τὸ εὐαγγέλιον.

Ὁ δὲ Παῦλος καὶ ὁ Βαρνάβας παρέμειναν εἰς τὴν Ἀντιόχειαν διδάσκοντες καὶ κηρύττοντες τὸ Εὐαγγέλιον τοῦ Κυρίου μαζῆ καὶ μὲ πολλοὺς ἄλλους κήρυκας.

Μετὰ δὲ ἀπὸ μερικὲς ἡμέρες εἶπε ὁ Παῦλος στὸ Βαρνάβα· «Ἂς γυρίσωμε τώρα καὶ ἂς ἐπισκεφθοῦμε τοὺς ἀδελφούς μας σὲ κάθε μία ἀπὸ τὶς πόλεις, στὶς ὁποῖες κηρύξαμε τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ ἰδοῦμε πῶς ἔχουν».

Ὕστερα δὲ ἀπὸ μερικὰς ἡμέρας εἶπεν ὁ Παῦλος πρὸς τὸν Βαρνάβαν· ἐμπρὸς τώρα ἂς ἐπιστρέψωμεν καὶ ἂς ἐπισκεφθῶμεν τοὺς ἀδελφούς μας εἰς κάθε πόλιν, ὅπου κατὰ τὴν προηγουμένην περιοδείαν μας ἐκηρύξαμεν τὸν λόγον τοῦ Κυρίου, καὶ ἂς ἴδωμεν πῶς ἔχουν ἐν τῇ κατὰ Χριστὸν ζωῇ.

Ἔπειτα δὲ ἀπὸ μερικὰς ἡμέρας εἶπε ὁ Παῦλος πρὸς τὸν Βαρνάβαν· «λοιπὸν τώρα, ἂς ἐπανέλθωμεν καὶ ἂς ἐπισκεφθῶμεν τοὺς ἀδελφούς μας εἰς ὅλας ἐκείνας τὰς πόλεις, εἰς τὰς ὁποίας κατὰ τὴν προηγουμένην περιοδείαν μας ἐκηρύξαμεν τὸν λόγον τοῦ Κυρίου, καὶ ἂς ἴδωμεν εἰς ποίαν κατάστασιν εὑρίσκονται ὡς πρὸς τὴν πίστιν καὶ τὴν ἀρετήν.

Ὁ Βαρνάβας δὲ ἔκρινε καλὸ νὰ πάρῃ μαζί του τὸν Ἰωάννη τὸν ὀνομαζόμενο καὶ Μᾶρκο.

Ὁ Βαρνάβας δὲ τότε ἔκρινε καλὸν νὰ πάρῃ μαζί του καὶ τὸν Ἰωάννην, ποὺ ἐπωνομάζετο Μᾶρκος.

Ὁ Βαρνάβας δὲ ἐσκέφθηκε καὶ ἠθέλησε νὰ πάρῃ μαζῆ του τὸν Ἰωάννην, ποὺ ἐλέγετο Μᾶρκος.

Ἀλλ’ ὁ Παῦλος ἐπέμενε, αὐτόν, ποὺ τοὺς ἐγκατέλειψε ἀπὸ τὴν Παμφυλία καὶ δὲν πῆγε μαζί τους γιὰ τὸ ἔργο, νὰ μὴ τὸν πάρουν μαζί τους.

Ὁ Παῦλος ὅμως ἐθεώρει δίκαιον νὰ μὴ συμπαραλάβουν ἐκεῖνον, ποὺ ἐχωρίσθη ἀπὸ αὐτοὺς ἀπὸ τὴν Παμφυλίαν καὶ δὲν ἦλθε μαζί τους, διὰ νὰ ὑπηρετήσῃ τὸ ἔργον τῆς ἱεραποστολῆς.

Ὁ Παῦλος ὅμως ἔκρινε ὀρθόν, νὰ μὴ πάρουν μαζῆ των ἐκεῖνον, ποὺ τοὺς εἶχε ἐγκαταλείψει ἀπὸ τὴν Παμφυλίαν καὶ δὲν ἐπῆγε μαζῆ των εἰς τὸ ἔργον τῆς ἱεραποστολῆς.

Ἔγινε δὲ ἔξαψι πνευμάτων καὶ ζωηρὴ λογομαχία, ὥστε ν’ ἀποχωρισθοῦν ὁ ἕνας ἀπὸ τὸν ἄλλο, καὶ ὁ Βαρνάβας παραλαμβάνοντας τὸ Μᾶρκο ν’ ἀποπλεύσῃ γιὰ τὴν Κύπρο.

Προεκλήθη δὲ ζωηρὰ διαφωνία μέχρι τοῦ σημείου, ὥστε οἱ δύο ἀπόστολοι νὰ ἀποχωρισθοῦν ὁ ἕνας ἀπὸ τὸν ἄλλον, καὶ ὁ Βαρνάβας νὰ ἀποπλεύσῃ εἰς Κύπρον, ἀφοῦ παρέλαβε μαζί του τὸν Μᾶρκον.

Ἔγινε δὲ τότε ζωηρὰ διαφωνία καὶ φιλονεικία, ὥστε οἱ δύο Ἀπόστολοι νὰ χωρίσουν ὁ ἔνας ἀπὸ τὸν ἄλλον καὶ ὁ Βαρνάβας μαζῆ μὲ τὸν Μᾶρκον νὰ πλεύσουν εἰς τὴν Κύπρον.

Ὁ δὲ Παῦλος ἐπέλεξε τὸ Σίλα καὶ ἀναχώρησε, παραδομένος ἀπὸ τοὺς ἀδελφοὺς στὴ χάρι τοῦ Θεοῦ.

Ἀλλ’ ὁ Παῦλος ἐκλέξας ὡς σύνοδον καὶ βοηθόν του τὸν Σίλαν ἀνεχώρησεν, ἀφοῦ οἱ ἐν Ἀντιοχείᾳ ἀδελφοὶ διὰ κοινῶν προσευχῶν τὸν παρέδωκαν καὶ τὸν ἐνεπιστεύθησαν εἰς τὴν εὐμενῆ πρόνοιαν καὶ προστασίαν τοῦ Θεοῦ. Οὕτως ἤρχισεν ἡ δευτέρα ἀποστολικὴ περιοδεία τοῦ Παύλου.

Ὁ Παῦλος ὅμως, ἀφοῦ ἐξέλεξε ὡς συνοδὸν του τὸν Σίλαν, ἀνεχώρησεν ἀπὸ τὴν Ἀντιόχειαν μὲ τὰς εὐχὰς τῶν ἀδελφῶν, οἱ ὁποῖοι τὸν παρέδωσαν καὶ τὸν ἐνεπιστεύθησαν εἰς τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ.

Καὶ περιώδευε τὴ Συρία καὶ τὴν Κιλικία στηρίζοντας τὶς Ἐκκλησίες.

Περιώδευε δὲ ὁ Παῦλος τὰς χώρας τῆς Συρίας καὶ Κιλικίας καὶ ἐστήριζεν εἰς τὴν χριστιανικὴν πίστιν καὶ ἐλπίδα καὶ ζωὴν τοὺς ἀδελφούς των ἐν ταῖς χώραις ταύταις ἐκκλησιῶν.

Περιώδευε δὲ τὴν Συρίαν καὶ τὴν Κιλικίαν στηρίζων εἰς τὴν κατὰ Χριστὸν πίστιν καὶ ζωὴν τοὺς Χριστιανοὺς τῶν κατὰ τόπους Ἐκκλησιῶν.