Πράξεις Ἀποστόλων 16

Ἔφθασε δὲ στὴ Δέρβη καὶ στὴ Λύστρα. Καὶ ἰδοὺ κάποιος μαθητὴς (χριστιανὸς) ἦταν ἐκεῖ, ὀνομαζόμενος Τιμόθεος, ἀπὸ μητέρα Ἰουδαία πιστὴ καὶ ἀπὸ πατέρα Ἕλληνα.

Ὀδοιπορῶν δὲ τώρα ὁ Παῦλος ἀπὸ ἀνατολῶν πρὸς δυσμὰς ἔφθασε πρῶτον εἰς τὴν Δέρβην καὶ μετ’ αὐτὴν εἰς τὴν Λύστραν. Καὶ ἰδοὺ ἦτο ἐκεῖ κάποιος μαθητής, ποὺ ἐλέγετο Τιμόθεος, υἱὸς μιᾶς γυναικὸς Ἰουδαίας, ἡ ὁποία εἶχε πιστεύσει εἰς τὸν Χριστόν, ὁ πατέρας τοῦ ὅμως ὑπῆρξεν ἐθνικός.

Ἔφθασε δὲ εἰς τὴν Δέρβην καὶ εἰς τὴν Λύστραν καὶ ἰδοὺ ὑπῆρχε ἐκεῖ κάποιος μαθητής, ὀνόματι Τιμόθεος, υἱὸς μιᾶς γυναικὸς Ἰουδαίας, πιστῆς εἰς τὸν Χριστόν, πατρὸς δὲ Ἕλληνος, ἐθνικοῦ.

Καὶ ἀπέλαυε ἐκτιμήσεως ἀπὸ τοὺς ἀδελφοὺς στὰ Λύστρα καὶ στὸ Ἰκόνιο.

Διὰ τὸν νέον αὐτὸν ἔδιδον ἀγαθὴν μαρτυρίαν, καὶ τὸν ὑπελήπτοντο πολὺ οἱ ἐν Λύστροις καὶ Ἰκονίῳ ἀδελφοί.

Ὁ Τιμόθεος εἶχε τὴν καλὴν μαρτυρίαν διὰ τὴν πίστιν καὶ τὴν ἀρετὴν αὐτοῦ ἀπὸ τοὺς ἀδελφούς, ποὺ ἦσαν εἰς τὰ Λύστρα καὶ τὸ Ἰκόνιον.

Αὐτὸς ἠθέλησε ὁ Παῦλος νὰ βγῇ μαζί του στὴν Ἱεραποστολή. Καὶ τὸν πῆρε καὶ τοῦ ἔκανε περιτομὴ ἐξ αἰτίας τῶν Ἰουδαίων, ποὺ ἦταν στὰ μέρη ἐκεῖνα, διότι ὅλοι γνώριζαν, ὅτι ὁ πατέρας του ἦταν Ἕλληνας.

Αὐτὸν λοιπὸν ἠθέλησεν ὁ Παῦλος νὰ τὸν πάρῃ μαζί του εἰς τὴν περιοδείαν καὶ μὲ τὰ χέρια του τὸν περιέτεμε, διὰ νὰ διευκολύνῃ τὴν δράσιν του μεταξὺ τῶν Ἰουδαίων, ποὺ ἦσαν εἰς τὰ μέρη ἐκεῖνα, διότι ὅλοι αὐτοὶ ἐγνώριζον, ὅτι ὁ πατήρ του ἦτο Ἕλλην καὶ συνεπῶς, ἐὰν ὁ Τιμόθεος ἔμενεν ἀπερίτμητος, δὲν θὰ τὸν ἐπλησίαζε κανεὶς Ἰουδαῖος νὰ ἀκούσῃ τὸ κήρυγμά του.

Αὐτὸν ἠθέλησε ὁ Παῦλος νὰ τὸν πάρῃ μαζῆ του εἰς τὴν περιοδείαν· διὰ νὰ μὴ προκληθῇ δὲ σκάνδαλον εἰς τοὺς Ἰουδαίους, ποὺ ἦσαν εἰς τὰς περιοχὰς ἐκείνας - διότι ὅλοι αὐτοὶ ἐγνώριζαν ὅτι ἦτο Ἕλλην ὁ πατὴρ τοῦ Τιμοθέου - τοῦ ἔκαμε περιτομὴν μὲ τὰ ἴδια του τὰ χέρια.

Περνώντας δὲ ἀπὸ τὶς πόλεις τοὺς δίδασκαν (τοὺς πιστοὺς) νὰ τηροῦν τὶς ἀποφάσεις, ποὺ ἐλήφθησαν ἀπὸ τοὺς ἀποστόλους καὶ τοὺς πρεσβυτέρους στὴν Ἱερουσαλήμ.

Καθὼς δὲ διέβαινον τὰς πόλεις, παρέδιδον διὰ προφορικῆς διδασκαλίας εἰς τοὺς ἐν αὐταῖς πιστοὺς νὰ φυλάττουν τὰς ἀποφάσεις, αἱ ὀποῖαι εἶχον ὁριστικῶς κριθῆ ὡς μόναι ὀρθαὶ ἀπὸ τοὺς ἀποστόλους καὶ πρεσβυτέρους, ποὺ ἦσαν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Καθὼς δὲ ἐπερνοῦσαν τὰς διαφόρους πόλεις, ἐδίδασκαν οἱ Ἀπόστολοι τοὺς ἀδελφοὺς νὰ τηροῦν τὰς ἀποφάσεις, αἱ ὁποῖαι εἶχαν κριθῆ καὶ θεσπισθῆ ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους καὶ τοὺς πρεσβυτέρους τῶν Ἱεροσολύμων.

Οἱ δὲ Ἐκκλησίες στερεώνονταν στὴν πίστι καὶ πληθύνονταν στὸν ἀριθμὸ καθημερινῶς.

Διὰ τῆς περιοδείας λοιπὸν ταύτης, καὶ διὰ τῆς ἀνακοινώσεως τῶν ἀποφάσεων τῆς συνόδου τῶν Ἱεροσολύμων αἱ Ἐκκλησίαι τῶν μερῶν αὐτῶν ἐστηρίζοντο καὶ ἐνισχύοντο εἰς τὴν πίστιν καὶ ἐπληθύνοντο κατ’ ἀριθμὸν καθ’ ἑκάστην ἡμέραν οἱ ἀποτελοῦντες αὐτὰς πιστοί.

Αἱ Ἐκκλησίαι λοιπόν, χάρις εἰς τὸ κήρυγμα τῶν Ἀποστόλων, ἐστερεώνοντο ἀκόμη περισότερον εἰς τὴν πίστιν καὶ ἐπληθύνοντο κάθε ἡμέραν ὡς πρὸς τὸν ἀριθμὸν τῶν πιστῶν.

Ἀφοῦ δὲ πέρασαν τὴ Φρυγία καὶ τὴ χώρα τῆς Γαλατίας, ἐπειδὴ ἐμποδίσθηκαν ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα νὰ κηρύξουν τὸ λόγο στὴν (ἐπαρχία) Ἀσία,

Ἀφοῦ δὲ ὁ Παῦλος καὶ οἱ σύνοδοί του διῆλθον τὴν Φρυγίαν καὶ τὴν Γαλατικὴν χώραν, ἐπειδὴ ἀπὸ ἐσωτερικὴν ἔμπνευσιν καὶ φωτισμόν, τὸν ὁποῖον τοὺς ἐνέβαλε τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ἡμποδίσθησαν νὰ λαλήσουν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ ἐν τῇ Ἀσίᾳ,

Ἀφοῦ δὲ ἐπέρασαν τὴν Φρυγίαν καὶ τὴν χώραν τῆς Γαλατίας, ἐμποδίσθησαν ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα νὰ κηρύξουν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ εἰς τὴν Ἀσίαν.

ἦλθαν στὴ Μυσία καὶ δοκίμαζαν νὰ μεταβοῦν στὴ Βιθυνία. Ἀλλὰ δὲν τοὺς ἄφησε τὸ Πνεῦμα.

ἦλθον εἰς τὰ σύνορα τῆς Μυσίας, καὶ ἐκεῖ ἔκαναν δοκιμὰς καὶ ἀποπείρας νὰ πορευθοῦν εἰς Βιθυνίαν. Ἀλλὰ καὶ πάλιν δὲν τοὺς ἀφῆκε τὸ Ἅγιον Πνεῦμα.

Ἦλθαν πρὸς τὴν περιοχὴν τῆς Μυσίας καὶ ἐδοκίμαζαν νὰ προχωρήσουν εἰς τὴν Βιθυνίαν· καὶ πάλιν ὅμως τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον δὲν τοὺς ἄφησε.

Παρατρέχοντας δὲ τὴ Μυσία κατέβηκαν στὴν Τρῳάδα.

Ἀφοῦ δὲ ἐπέρασαν χωρὶς χρονοτριβὴν τὴν Μυσίαν, κατέβησαν εἰς τὴν Τρῳάδα.

Ἀφοῦ δὲ ἐπέρασαν σύντομα τὴν Μυσίαν, κατέβηκαν εἰς τὰ παράλια, εἰς τὴν Τρῳάδα.

Ἐκεῖ δὲ τὴ νύκτα παρουσιάσθηκε ὅραμα στὸν Παῦλο· Κάποιος ἄνδρας Μακεδὼν στεκόταν καὶ τὸν παρακαλοῦσε λέγοντας· «Πέρασε στὴ Μακεδονία καὶ βοήθησέ μας».

Καὶ ἐκεῖ ἐνεφανίσθη κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς νυκτὸς ὀπτασία εἰς τὸν Παῦλον. Κάποιος δηλαδή, ποὺ ἀπὸ τὴν ἐνδυμασίαν του ἢ καὶ τὴν προφοράν του ἐφαίνετο ὅτι ἦτο Μακεδών, ἐστέκετο ὄρθιος καὶ παρεκάλει τὸν Παῦλον λέγων· Πέρασε ἀπὸ τὴν Ἀσιατικὴν ἀκτὴν εἰς τὴν Μακεδονίαν καὶ βοήθησέ μας.

Ἐκεῖ δὲ κατὰ τὸ διάστημα τῆς νυκτὸς παρουσιάσθηκε εἰς τὸν Παῦλον ἕνα ὅραμα· κάποιος δηλαδὴ Μακεδὼν ἐστέκετο ὄρθιος ἐμπρός του καὶ τὸν παρακαλοῦσε λέγων· «Πέρασε ἀπὸ τὴν Ἀσίαν εἰς τὴν Μακεδονίαν καὶ βοήθησέ μας».

Ὅταν δὲ εἶδε τὸ ὅραμα, ἀμέσως ζητήσαμε ν’ ἀναχωρήσωμε γιὰ τὴ Μακεδονία, διότι συμπεράναμε, ὅτι ὁ Κύριος μᾶς ἔχει προσκαλέσει νὰ κηρύξωμε τὸ εὐαγγέλιο σ’ αὐτοὺς (τοὺς Μακεδόνες).

Ὅταν δὲ εἶδε τὴν ὀπτασίαν αὐτὴν ὁ Παῦλος, ἀμέσως ἐζητήσαμεν πληροφορίας καὶ πλοῖον διὰ νὰ ἀναχωρήσωμεν εἰς τὴν Μακεδονίαν. Καὶ ἐλάβομεν τὴν ἀπόφασιν τοῦ ταξιδιοῦ αὐτοῦ, διότι συνεπεράναμεν ἀπὸ τὸ ὅραμα, καθὼς καὶ ἀπὸ τὰς λοιπὰς περιστάσεις, ὅτι ὁ Κύριος μᾶς ἔχει προσκαλέσει νὰ κηρύξωμεν τὸ εὐαγγέλιον εἰς αὐτούς, ποὺ κατῴκουν τὴν Μακεδονίαν.

Ἀμέσως δὲ μόλις εἶδε αὐτὸ τὸ ὅραμα ὁ Παῦλος, ἐπήραμε τὴν ἀπόφασιν νὰ ταξιδεύσωμεν εἰς τὴν Μακεδονίαν, διότι ἐβγάλαμε τὸ συμπέρασμα, ὅτι ὁ Κύριος μᾶς εἶχε προσκαλέσει καὶ διατάξει νὰ κηρύξωμεν τὸ Εὐαγγέλιον εἰς τοὺς κατοίκους τῆς Μακεδονίας.

Ἀφοῦ δὲ ἀποπλεύσαμε ἀπὸ τὴν Τρῳάδα, πήγαμε κατ’ εὐθεῖαν στὴ Σαμοθράκη, καὶ τὴν ἑπομένη ἡμέρα στὴ Νεάπολι,

Ἀφοῦ δὲ ἀπὸ τὴν Τρωάδα ἐπλεύσαμεν εἰς τὸ ἀνοικτὸν πέλαγος, ἤλθομεν κατ’ εὐθεῖαν εἰς τὴν Σαμοθράκην καὶ τὴν ἄλλην ἡμέραν ἤλθομεν εἰς τὴν Νεάπολιν (πιθανώτατα εἰς τὴν σημερινὴν Καβάλαν).

Ἀφοῦ δὲ ἀπὸ τὴν Τρῳάδα ἀνοιχθήκαμε μὲ τὸ πλοῖον εἰς τὴν θάλασσαν, ἐπλεύσαμεν κατ’ εὐθεῖαν εἰς τὴν Σαμοθράκην· τὴν ἑπομένην δὲ εἰς τὴν Νεάπολιν.

καὶ ἀπ’ ἐκεῖ στοὺς Φιλίππους. Αὐτὴ ἡ πόλι εἶναι ἡ σπουδαιότερη Ρωμαϊκὴ ἀποικία τῆς ἐπαρχίας τῆς Μακεδονίας. Καὶ παραμείναμε σ’ αὐτὴ τὴν πόλι μερικὲς ἡμέρες.

Καὶ ἀπ’ ἐκεῖ ἤλθομεν εἰς Φιλίππους, ἡ ὁποία εἶναι ἡ σπουδαιοτέρα ρωμαϊκὴ Ἀποικία εἰς τὴν περιφέρειαν τῆς Μακεδονίας. Παρετείναμεν δὲ τὴν διαμονήν μας εἰς τὴν πόλιν αὐτήν ἐπὶ μερικὰς ἡμέρας.

Ἀπὸ ἐκεῖ ἐπροχωρήσαμεν εἰς τοὺς Φιλίππους, πόλιν ἡ ὁποία εἶναι ἡ σπουδαιοτέρα ρωμαϊκὴ ἀποικία τῆς περιοχῆς τῆς Μακεδονίας. Ἐμείναμεν δὲ εἰς τὴν πόλιν αὐτὴν μερικὰς ἡμέρας.

Καὶ τὴν ἡμέρα τοῦ Σαββάτου βγήκαμε ἔξω ἀπὸ τὴν πόλι κοντὰ σ’ ἕνα ποτάμι, ὅπου ἐπιτρεπόταν ἀπὸ τὸ νόμο νὰ εἶναι τόπος προσευχῆς [Σημ.: Ἤ, νὰ εἶναι συναγωγή]. Καὶ καθήσαμε καὶ μιλούσαμε μὲ τὶς γυναῖκες, ποὺ εἶχαν συγκεντρωθῆ.

Καὶ κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου ἐβγήκαμεν ἔξω ἀπὸ τὴν πόλιν εἰς κάποιο μέρος, ποὺ ἦτο πλησίον ἑνὸς ποταμοῦ καὶ ἐθεωρεῖτο τόπος προσευχῆς τῶν Ἰουδαίων. Καὶ ἀφοῦ ἐκαθίσαμεν, ἀνοίξαμεν συνομιλίαν μὲ τὰς συναχθείσας ἐκεῖ γυναῖκας.

Καὶ κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου ἐβγήκαμεν ἔξω ἀπὸ τὴν πόλιν καντὰ εἰς τὸν ποταμόν, ὅπου ἐθεωρεῖτο τόπος προσευχῆς τῶν Ἰουδαίων. Καὶ ἀφοῦ ἐκαθίσαμεν, συνωμιλούσαμεν μὲ τὰς γυναῖκας, ποὺ εἶχαν συγκεντρωθῆ ἐκεῖ.

Καὶ κάποια γυναῖκα ὀνομαζομένη Λυδία ἀπὸ τὴν πόλι Θυάτειρα, πωλήτρια πορφυρῶν ὑφασμάτων (ἴσως καὶ πορφυρᾶς βαφῆς), προσήλυτη θεοσεβὴς, ἄκουε, καὶ ὁ Κύριος ἄνοιξε τὴν καρδιά της γιὰ νὰ προσέχῃ σ’ αὐτὰ ποὺ ἔλεγε ὁ Παῦλος.

Καὶ ἤκουεν αὐτά, ποὺ ἐλέγαμεν, κάποια γυναῖκα, ὁ ὁποία ὠνομάζετο Λυδία καὶ ἦτο πωλήτρια τῶν πολυτίμων ἐκείνων ὑφασμάτων, ποὺ ἐβάφοντο μὲ χρῶμα κόκκινον καὶ ἐκαλοῦντο πορφύραι. Κατήγετο δὲ ἡ γυναῖκα αὐτὴ ἀπὸ τὴν πόλιν τῆς Μ. Ἀσίας Θυάτειρα καὶ ἦτο προσήλυτος, φοβουμένη τὸν ἀληθῆ Θεόν. Ταύτης ὁ Κύριος ἤνοιξε τὰ ἐσωτερικὰ τῆς διανοίας αὐτιὰ καὶ τῆς διήγειρε τὸ πνευματικὸν ἐνδιαφέρον, διὰ νὰ προσέχῃ εἰς ἐκεῖνα, ποὺ ἔλεγεν ὁ Παῦλος.

Καὶ μία γυναίκα, ὀνόματι Λυδία, ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὰ Θυάτειρα καὶ ἐπωλοῦσε εἰς τοὺς Φιλίππους πορφυρᾶ πολύτιμα ὑφάσματα καὶ ἡ ὁποία ἐσέβετο τὸν ἀληθινὸν Θεόν, ἤκουε μὲ προσοχὴν τὰ λόγια μας. Αὐτῆς ὁ Κύριος ἤνοιξε, μὲ τὴν θείαν τοῦ χάριν, τὴν καρδίαν, διὰ νὰ δώσῃ ἔτσι μεγάλην προσοχὴν εἰς ὅσα ἔλεγεν ὁ Παῦλος.

Ὅταν δὲ βαπτίσθηκε αὐτὴ καὶ ἡ οἰκογένειά της παρακάλεσε λέγοντας· «Ἐὰν μὲ κρίνατε, ὅτι εἶμαι πιστὴ στὸν Κύριο, ἐλᾶτε νὰ μείνετε στὸ σπίτι μου». Καὶ μὲ τὶς πιεστικὲς παρακλήσεις της μᾶς ἀνάγκασε νὰ μείνωμε.

Ὅταν δὲ ἐβαπτίσθη αὐτὴ καὶ ἡ οἰκογένειά της, μᾶς παρεκάλεσε λέγουσα· Ἐὰν ἔχετε σχηματίσει τὴν πεποίθησιν καὶ μὲ ἔχετε κρίνει, ὅτι εἶμαι πιστὴ εἰς τὸν Κύριον, ἔλθετε εἰς τὴν οἱκίαν μου καὶ διαμείνατε ἐκεῖ. Καὶ δι’ ἐπιμόνων παρακλήσεων μᾶς ἠνάγκασε νὰ μείνωμεν εἰς τὸ σπίτι της.

Ὅταν δὲ ἐβαπτίσθηκε μαζῆ μὲ ὅλην τὴν οἰκογένειάν της, μᾶς ἐπροσκάλεσε εἰς τὸ σπίτι της λέγουσα· «Εὰν μὲ ἔχετε κρίνει πιστὴν εἰς τὸν Κύριον, ἐλᾶτε εἰς τὸ σπίτι μου καὶ μείνατε ὡς φιλοξενούμενοι». Καὶ μὲ τὴν πολλὴν καὶ εὐλαβῆ ἐπιμονήν της μᾶς ἠνάγκασε νὰ μείνωμεν εἰς τὸ σπίτι της.

Ὅταν δὲ πηγαίναμε στὸν τὸπο τῆς προσευχῆς, μᾶς συνάντησε μία δούλη, ποὺ εἶχε μαντικὸ πνεῦμα (δαιμόνιο), καὶ μὲ τὶς μαντεῖες της ἀπέφερε πολλὰ κέρδη στοὺς κυρίους της.

Ὅταν δὲ ἡμεῖς ἐπηγαίναμεν εἰς τὸν τόπον τῆς προσευχῆς, συνέβη νὰ μᾶς συναντήσῃ μία νεαρὰ δούλη, ποὺ εἶχε μαντικὸν πνεῦμα καὶ παρεῖχε πολλὰ κέρδη εἰς τοὺς κυρίους της προλέγουσα ἐπὶ πληρωμὴ καὶ φανερώνουσα μὲ τὰς μαντείας της τὰ ἄγνωστα.

Κάποτε δέ, ὅταν ἡμεῖς ἐπηγαίναμε εἰς τὸν τόπον τῆς προσευχῆς, μᾶς συνήντησε εἰς τὸν δρόμον μιᾷ νεαρᾷ δούλῃ, ποὺ εἶχε πονηρόν, μαντικὸν πνεῦμα μέσα της καὶ ἔδιδε διαφόρους μαντείας ἐπὶ μέσα τῆς καὶ ἔδιδε διαφόρους μαντείας ἐπὶ πληρωμῇ. Αὐτὴ μὲ τὰς μαντείας ποὺ ἔδινε, ἀπέδιδε πολλὰ κέρδη εἰς τοὺς κυρίους της.

Αὐτὴ ἀκολουθοῦσε κατὰ πόδας τὸν Παῦλο καὶ τὸ Σίλα, καὶ φώναζε δυνατά· «Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι εἶναι δοῦλοι τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου, καὶ μᾶς κηρύττουν δρόμο σωτηρίας».

Αὐτὴ ἠκολούθησε κατὰ πόδας τὸν Παῦλον καὶ τὸν Σίλαν καὶ ἐφώναζε λέγουσα· Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι εἶναι δοῦλοι τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου, οἱ ὁποῖοι μᾶς γνωστοποιοῦν δρόμον καὶ μέσον ἀσφαλές, διὰ τοῦ ὁποίου θὰ σωθῆτε.

Αὐτή, λοιπόν, ἠκολούθησε ἀπὸ κοντὰ τὸν Παῦλον καὶ τὸν Σίλαν καὶ ἔκραζε λέγουσα· «Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι εἶναι δοῦλοι τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου, οἱ ὁποῖοι μᾶς κάνουν γνωστὸν τὸν δρόμον τῆς σωτηρίας».

Καὶ αὐτὸ ἔκανε ἐπὶ πολλὲς ἡμέρες. Ἀγανάκτησε δὲ ὁ Παῦλος καὶ γύρισε καὶ εἶπε στὸ πνεῦμα· «Σὲ διατάσσω στὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ νὰ βγῇς ἀπ’ αὐτή». Καὶ βγῆκε τὴν ἴδια στιγμή.

Τοῦτο δὲ ἔκανεν ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας, ὅχι βέβαια μὲ ἀγαθὸν σκοπόν, ἀλλ’ ἀπέβλεπε τὸ μαντικὸν πνεῦμα εἰς τὸ να ἑλκύσῃ ὑπὲρ ἑαυτοῦ τὴν ἀπεριόριστον ἐμπιστοσύνην τοῦ λαοῦ καὶ νὰ ἐκμεταλλευθῇ ἐν τέλει ταύτην δολίως καὶ πανούργως. Ἀγανακτήσας δὲ ὁ Παῦλος καὶ στρέψας ὀπίσω πρὸς τὴν ἀκόλουθοῦσαν αὐτὸν δούλην εἶπε πρὸς τὸ πνεῦμα· Σὲ διατάσσω, ἐπικαλούμενος τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, νὰ ἐξέλθῃς ἀπὸ αὐτήν. Καὶ πράγματι ἐξῆλθε τὸ πονηρὸν πνεῦμα κατὰ τὴν αὐτὴν στιγμήν.

Αὐτὸ δὲ ἔκανε ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας (διότι τὸ πανοῦργον πονηρὸν πνεῦμα ἤθελε ν’ ἀποκτήσῃ ἔτσι τὴν ἐμπιστοσύνην καὶ ἐκείνων, ποὺ θὰ ἐπίστευαν εἰς τὸν Χριστόν). Ἐνοχληθεὶς δὲ καὶ ὀργισθεὶς ὁ Παῦλος ἀπὸ τὴν πανοῦργον αὐτὴν μαρτυρίαν ἐγύρισε πρὸς τὴν παιδίσκην, ποὺ τὸν ἀκολουθοῦσε, καὶ εἶπε εἰς τὸ πονηρὸν πνεῦμα· «Σὲ διατάσσω, ἐν ὀνόματι τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, νὰ ἐξέλθῃς ἀπὸ αὐτήν». Καὶ πράγματι τὸ πονηρὸν πνεῦμα ἐβγῆκε ἀμέσως τὴν στιγμὴν ἐκείνην.

Ἀλλ’ ὅταν οἱ κύριοί της εἶδαν, ὅτι (μαζὶ μὲ τὸ δαιμόνιο) βγῆκε ἡ ἐλπὶς τοῦ κέρδους των, ἔπιασαν τὸν Παῦλο καὶ τὸ Σίλα καὶ τοὺς ἔσυραν στὴν ἀγορὰ γιὰ νὰ τοὺς παρουσιάσουν στοὺς ἄρχοντες.

Ἀλλ’ ὅταν εἶδαν οἱ κύριοί της, ὅτι ἔφυγε μετὰ τοῦ δαίμονος καὶ ἡ ἐλπὶς τῆς ἐπικερδοῦς ἐργασίας καὶ ἐπιχειρήσεώς των, συνέλαβον τὸν Παῦλον καὶ τὸν Σίλαν καὶ τοὺς ἔσυραν εἰς τὴν ἀγοράν, διὰ νὰ τοὺς παρουσιάσουν εἰς τοὺς ἄρχοντας.

Οἱ κύριοι ὅμως αὐτῆς ὅταν εἶδαν, ὅτι ἔφυγε ἡ ἐλπὶς τῆς προσοδοφόρου ἐργασίας των, συνέλαβαν τὸν Παῦλον καὶ τὸν Σίλαν καὶ τοὺς ἔφεραν εἰς τὴν ἀγορὰν πρὸς τοὺς ἄρχοντας.

Καὶ ἀφοῦ τοὺς προσήγαγαν ἐνώπιον τῶν στρατηγῶν, εἶπαν· «Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι, ποὺ εἶναι Ἰουδαῖοι, προκαλοῦν ταραχὲς στὴν πόλι μας,

Καὶ ἀφοῦ τοὺς ὠδηγησαν εἰς τοὺς στρατηγούς, εἶπον· Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι, ποὺ εἶναι ταραξίαι Ἰουδαῖοι, προκαλοῦν ταραχὴν εἰς τὴν πόλιν μας,

Καὶ ἀφοῦ τοὺς ὡδήγησαν ἐμπρὸς εἰς τοὺς στρατηγούς, εἶπαν· «Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι, ποὺ εἶναι Ἰουδαῖοι, ἀναστατώνουν τὸν πόλιν μας·

διότι κηρύττουν ἔθιμα, ποὺ δὲν ἐπιτρέπεται σ’ ἐμᾶς, ποὺ εἴμεθα Ρωμαῖοι, νὰ παραδεχώμεθα καὶ νὰ τηροῦμε».

καὶ κηρύττουν θρησκευτικὰ ἔθιμα, τὰ ὁποῖα δὲν εἶναι ἐπιτετραμμένον εἰς ἡμᾶς, ποὺ εἴμεθα Ρωμαῖοι, νὰ τὰ παραδεχώμεθα, πολὺ δὲ περισσότερον οὔτε νὰ τὰ τηρῶμεν καὶ νὰ τὰ ἐφαρμόζωμεν.

καὶ κηρύττουν θρησκευτικὰ ἔθιμα, τὰ ὁποῖα δὲν ἐπιτρέπεται ἡμεῖς οἱ Ρωμαῖοι νὰ τὰ παραδεχώμεθα καὶ νὰ τὰ τηροῦμεν».

Καὶ ξεσηκώθηκε μαζὶ ὁ ὄχλος ἐναντίον τους. Καὶ οἱ στραγηγοὶ τοὺς γύμνωσαν καὶ ἔδωσαν ἐντολὴ νὰ τοὺς ραβδίσουν.

Καὶ ἐμαζεύθη μαζὶ ὁ ὅχλος ἐναντίον των. Καὶ οἱ στρατηγοὶ τότε ἐξέσχισαν τὰ ἐνδύματα τῶν δύο ἀποστόλων καὶ διέταξαν, γυμνοὺς πλέον καθὼς ἦσαν, νὰ τοὺς ραβδίσουν ἐμπρὸς εἰς ὅλον ἐκεῖνο τὸ πλῆθος.

Καὶ συνεκεντρώθη ὁ ὄχλος ἐναντίον των. Οἱ στρατηγοὶ τότε ἔσχισαν τὰ ἱμάτια τῶν Ἀποστόλων καὶ διέταξαν τοὺς ραβδούχους νὰ τοὺς ραβδίσουν.

Καὶ ἀφοῦ τοὺς ἔδωσαν πολλὰ κτυπήματα, τοὺς ἔρριξαν στὴ φυλακή, καὶ ἔδωσαν ἐντολὴ στὸ δεσμοφύλακα νὰ τοὺς φρουρῇ αὐστηρά.

Καὶ ἀφοῦ τοὺς ἔδωκαν πολλὰ κτυπήματα, τοὺς ἔρριψαν εἰς τὴν φυλακήν, παραγγείλαντες εἰς τὸν δεσμοφύλακα νὰ τοὺς φρουρῇ ἀσφαλῶς, ὥστε νὰ μὴ δραπετεύσουν.

Ἀφοῦ δὲ τοὺς κατέφεραν πολλὰ κτυπήματα, τοὺς ἔβαλαν εἰς τὴν φυλακὴν παραγγείλαντες εἰς τὸν δεσμοφύλακα νὰ τοὺς φρουρῇ μὲ κάθε ἀσφάλειαν.

Καὶ αὐτὸς, ἀφοῦ ἔλαβε τέτοια ἐντολή, τοὺς ἔβαλε στὴν πιὸ μέσα φυλακή, καὶ γιὰ λόγους ἀσφαλείας ἔδεσε σφικτὰ τὰ πόδια τους στὸ ξύλο (τιμωρητικὸ ὄργανο ἀκινητοποιήσεως τοῦ σώματος).

Αὐτὸς δέ, ἐφ’ ὅσον εἶχε λάβει τέτοιαν παραγγελίαν, τοὺς ἔβαλεν εἰς τὸ βαθύτερον διαμέρισμα τῆς φυλακῆς καὶ ἔδεσε σφιγκτὰ τὰ πόδια των εἰς τὸ τιμωρητικὸν ὅργανον, ποὺ ἐλέγετο ξύλον, ὥστε νὰ μὴ ἠμποροῦν πλέον οἱ Ἀπόστολοι οὐδ’ ἐπ’ ἐλάχιστον νὰ μετακινηθοῦν.

Αὐτὸς δέ, ἐπειδὴ ἔλαβε μίαν τέτοιαν αὐστηρὰν ἐντολήν, ἔρριψε αὐτοὺς εἰς τὸ βαθύτερον κελλὶ τῶν φυλακῶν καὶ ἔδεσε τὰ πόδια των εἰς ἕνα εἰδικὸν ξύλον, ὥστε νὰ τοὺς εἶναι ἀδύνατος κάθε κίνησις.

Κατὰ τὰ μεσάνυκτα δὲ ὁ Παῦλος καὶ ὁ Σίλας προσεύχονταν καὶ ἔψαλλαν ὕμνους στὸ Θεό. Καὶ τοὺς ἄκουαν οἱ φυλακισμένοι.

Κατὰ τὸ μεσονύκτιον δὲ ὁ Παῦλος καὶ ὁ Σίλας, ὡσὰν νὰ μὴ τοὺς εἶχε συμβῆ τίποτε καὶ νὰ μὴν ᾐσθάνοντο κανένα πόνον, ἔψαλλον ὕμνους πρὸς τὸν Θεόν· τοὺς ἤκουαν δὲ οἱ φυλακισμένοι.

Κατὰ τὸ μεσονύκτιον ὅμως ὁ Παῦλος καὶ ὁ Σίλας προσηύχοντο καὶ ἔψαλλαν ὕμνους πρὸς τὸν Θεόν. Τοὺς ἤκουον δὲ μὲ προσοχὴν οἱ φυλακισμένοι.

Καὶ αἰφνιδίως ἔγινε σεισμὸς μεγάλος, ὥστε σαλεύθηκαν τὰ θεμέλια τῆς φυλακῆς. Καὶ ἄνοιξαν ἀμέσως ὅλες οἱ πόρτες, καὶ ὅλων τὰ δεσμὰ λύθηκαν.

Καὶ ἔξαφνα ἔγινε μεγάλος σεισμός, ὥστε ἐσαλεύθησαν τὰ θεμέλια τῆς φυλακῆς· καὶ ἤνοιξαν κατὰ τὴν αὐτὴν στιγμὴν ὅλαι αἱ θύραι καὶ ὅλων τῶν φυλακισμένων αἱ ἁλύσεις, μὲ τὰς ὁποίας εἶχαν δεθῆ οὗτοι, ἐλύθησαν.

Καὶ αἴφνης ἔγινε μεγάλος σεισμός, ὥστε ἐκλονίσθησαν τὰ θεμέλια τῆς φυλακῆς. Ἀνοίχτηκαν δὲ ἀμέσως μόναι των ὅλαι αἱ θύραι καὶ ὅλων τῶν φυλακισμένων τὰ δεσμὰ ἔπεσαν.

Καὶ ὁ δεσμοφύλακας ξύπνησε, καὶ ὅταν εἶδε τὶς πόρτες τῆς φυλακῆς ἀνοικτές, τράβηξε μαχαίρι καὶ ἦταν ἕτοιμος ν’ αὐτοκτονήσῃ, διότι νόμιζε, ὅτι οἱ φυλακισμένοι εἶχαν δραπετεύσει.

Ὅταν δὲ ἐν τῷ μεταξὺ ἐξύπνησεν ὁ δεσμοφύλαξ καὶ εἶδεν ἀνοικτὰς τὰς θύρας τῆς φυλακῆς, ἐτράβηξε τὴν μάχαιράν του καὶ ἦτο ἕτοιμος νὰ αὐτοκτονήση, ἐπειδὴ ἐνόμιζεν, ὅτι εἶχον δραπετεύσει οἱ φυλακισμένοι καὶ συνεπῶς θὰ ἐπεβάλλετο εἰς αὐτὸν ἡ ποινὴ τοῦ θανάτου. Ἐκ φιλοτιμίας λοιπὸν ἐθεώρησε προτιμότερον νὰ αὐτοκτονήσῃ, παρὰ νὰ θανατωθῇ μὲ τὸ στίγμα τῆς καταδίκης.

Καθὼς δὲ ἐξύπνησε ὁ δεσμοφύλαξ ἀπὸ τὸν σεισμὸν καὶ εἶδε ἀνοικτὰς τὰς θύρας τῆς φυλακῆς, ἀνέσυρε μάχαιραν καὶ ἡτοιμάζετο νὰ αὐτοκτονήσῃ, διότι ἐνόμισεν ὅτι εἶχαν δραπετεύσει οἱ φυλακισμένοι.

Τότε ὁ Παῦλος φώναξε μὲ φωνὴ μεγάλη λέγοντας· «Μὴ κάνῃς κανένα κακὸ στὸν ἑαυτό σου. Διότι ὅλοι εἴμεθα ἐδῶ».

Ἀλλ’ ὁ Παῦλος ἐφώναξε μὲ μεγάλην φωνὴν καὶ εἶπε· Μὴ κάμῃς τίποτε κακὸν εἰς τὸν ἑαυτόν σου. Δὲν πρόκειται νὰ σοῦ ζητηθοῦν εὐθῦναι καὶ νὰ τιμωρηθῇς, διότι ὅλοι εἴμεθα ἐδῶ.

Ὁ Παῦλος ὅμως ἐφώναξε μὲ μεγάλην φωνὴν λέγων· «Μὴ κάμῃς κανένα κακὸν κατὰ τοῦ ἑαυτοῦ σου· διότι ὅλοι ἀνεξαιρέτως οἱ φυλακισμένοι εἴμεθα ἐδῶ».

Τότε ζήτησε φῶτα καὶ πήδησε μέσα (στὸ κελλὶ τῆς φυλακῆς), καὶ τρομαγμένος ἔπεσε στὰ πόδια τοῦ Παύλου καὶ τοῦ Σίλα.

Κατόπιν δὲ τούτου ὁ δεσμοφύλαξ, ἀφοῦ ἐζήτησε φῶτα, ἐπήδησε μέσα εἰς τὴν φυλακήν. Καὶ ἀντιληφθεὶς τὸ θαῦμα, σκεφθεὶς δὲ ὅτι εἶχε κακομεταχειρισθῇ τοὺς δούλους αὐτοὺς τοῦ Θεοῦ, κατελήφθη ἀπὸ τρόμον καὶ ἔπεσεν εἰς τοὺς πόδας τοῦ Παύλου καὶ τοῦ Σίλα,

Ἀφοῦ δὲ ἐζήτησε φῶτα ὁ δεσμοφύλαξ, εἰσώρμησε εἰς τὴν φυλακὴν καὶ εἶδε, ὅπως τοῦ εἶχε πεὶ ὁ Παῦλος, ὅλους τοὺς φυλακισμένους ἐκεῖ, ἐκατάλαβε ἀμέσως τὸ θαῦμα, ἐκυριεύθηκε ἀπὸ τρόμον καὶ ἔπεσε εἰς τὰ πόδια τοῦ Παύλου καὶ τοῦ Σίλα.

Ὕστερα τοὺς ἔβγαλε ἔξω καὶ εἶπε· «Κύριοι, τί πρέπει νὰ κάνω γιὰ νὰ σωθῶ;».

καὶ ἀφοῦ τοὺς ἔβγαλεν ἔξω εἰς τὴν αὐλὴν τῆς φυλακῆς, τοὺς εἶπε· Κύριοι, τί πρέπει νὰ κάμω διὰ νὰ ἐπιτύχω καὶ ἐγὼ τὴν σωτηρίαν, τὴν ὁποίαν κηρύττετε;

Καὶ ἀφοῦ τοὺς ἔβγαλε ἔξω ἀπὸ τὸ βαθὺ κελλί, εἰς τὴν αὐλὴν τῆς φυλακῆς, τοὺς εἶπε· «Κύριοι, τί πρέπει νὰ κάμω, διὰ νὰ εὔρῳ καὶ ἐγὼ τὴν σωτηρίαν;»

Καὶ αὐτοὶ εἶπαν· «Πίστευσε στὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, καὶ θὰ σωθῇς ἐσὺ καὶ ἡ οἰκογένειά σου».

Αὐτοὶ δὲ εἶπον· Πίστευσε εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν ὡς μόνον Λυτρωτὴν καὶ ὡς ὑπέρτατον Κύριον, καὶ θὰ σωθῇς καὶ σὺ καὶ ὅλη ἡ οἰκογένειά σου.

Καὶ ἐκεῖνοι τοῦ εἶπαν· «Πίστευσε σὺ εἰς τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστὸν καὶ θὰ σωθῇς σὺ καὶ ὅλο σου τὸ σπίτι».

Καὶ κήρυξαν σ’ αὐτὸν καὶ σ’ ὅλους, ὅσοι ἦταν στὸ σπίτι του, τὸ λόγο τοῦ Κυρίου.

Καὶ ἀνέπτυξαν εἰς αὐτὸν καὶ εἰς ὅλους, ὅσοι ἦσαν εἰς τὴν οἰκίαν του τὰς θεμελιώδεις ἀληθείας τῆς διδασκαλίας τοῦ Κυρίου.

Καὶ ἐκήρυξαν εἰς αὐτὸν τὸν λόγον τοῦ Κυρίου καὶ εἰς ὅλους ὅσοι ἦσαν εἰς τὸ σπίτι του.

Καὶ τοὺς πῆρε τὴν ὥρα ἐκείνη τῆς νύκτας καὶ τοὺς ἔλουσε, γιὰ νὰ καθαρισθοῦν ἀπὸ τὰ αἵματα τῶν πληγῶν. Καὶ ἀμέσως βαπτίσθηκε αὐτὸς καὶ ὅλοι οἱ δικοί του.

Καὶ ἀφοῦ τοὺς ἐπῆρε μαζί του κατ’ ἐκείνην τὴν ὥραν τῆς νυκτός, τοὺς ἔλουσεν ἀπὸ τὰ αἵματα, ποὺ εἶχαν τρέξει ἀπὸ τὰ τραύματα τῶν ραβδισμῶν, καὶ ἀμέσως ἐβαπτίσθη καὶ αὐτὸς καὶ ὅλοι οἱ ἰδικοί του.

Καὶ ἀφοῦ τοὺς ἐπῆρε ἐκείνην τὴν ὥραν τῆς νυκτός, τοὺς ἔλουσε ἀπὸ τὰ αἵματα τῶν πληγῶν των. Καὶ ἀμέσως ἐβαπτίσθηκε αὐτὸς καὶ ὅλοι οἱ δικοί του.

Καὶ τοὺς ἀνέβασε στὸ σπίτι του καὶ παρέθεσε τράπεζα καὶ εὐφράνθηκε μαζὶ μὲ ὅλη τὴν οἰκογένειά του, διότι πίστευσε στὸ Θεό.

Καὶ ἀφοῦ τοὺς ἀνέβασεν εἰς τὸ σπίτι του, ἑτοίμασε τράπεζαν καὶ ἐδοκίμασε μεγάλην χαρὰν μαζὶ μὲ ὅλην τὴν οἰκογένειάν του, αἰτία δὲ τῆς χαρᾶς του αὐτῆς ἦτο, ἐπειδὴ εἶχε πιστεύσει εἰς τὸν Θεόν.

Καὶ ἀφοῦ τοὺς ἀνέβασε εἰς τὸ σπίτι του, παρέθεσε τράπεζαν φαγητῶν καὶ ἐδοκίμασε μεγάλην χαρὰν μαζῆ μὲ ὅλην τὴν οἰκογένειάν του, ἐπειδὴ ἀκριβῶς εἶχε πιστεύσει εἰς τὸν Θεόν.

Ὅταν δὲ ξημέρωσε, οὶ στρατηγοὶ ἔστειλαν τοὺς ραβδούχους καὶ εἶπαν (στὸ δεσμοφύλακα)· «Ἀπόλυσε τοὺς ἀνθρώπους ἐκείνους».

Ἀφοῦ δὲ ἐξημέρωσεν, ἀπέστειλαν οἱ στρατηγοὶ τοὺς ὑπασπιστάς των καὶ ραβδούχους εἰς τὸν δεσμοφύλακα καὶ εἶπαν· Ἀπόλυσε ἀπὸ τὴν φυλακὴν τοὺς ἀνθρώπους ἐκείνους.

Ἀφοῦ δὲ ἔγινε ἡμέρα, ἔστειλαν οἱ στρατηγοὶ τοὺς ραβδούχους εἰς τὸν δεσμοφύλακα καὶ εἶπαν· «Ἀπόλυσε ἐκείνους τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τὴν φυλακήν».

Ἀνέφερε δὲ ὁ δεσμοφύλακας αὐτοὺς τοὺς λόγους στὸν Παῦλο λέγοντας· «Οἱ στραγηγοὶ ἔστειλαν ἐντολὴ ν’ ἀπολυθῆτε. Τώρα λοιπὸν νὰ βγῆτε καὶ νὰ φύγετε ἥσυχοι».

Ἀνήγγειλε δὲ ὁ δεσμοφύλαξ τοὺς λόγους τούτους πρὸς τὸν Παῦλον καὶ τοῦ εἶπεν· ὅτι ἀπέστειλαν οἱ στρατηγοὶ ἀνθρώπους καὶ διέταξαν νὰ ἀφεθῆτε ἐλεύθεροι. Τώρα λοιπὸν ἐξέλθετε ἀπὸ τὴν φυλακὴν καὶ πηγαίνετε, ἂς εἶναι δὲ μαζί σας εἰρήνη.

Ἀνήγγειλε δὲ ὁ δεσμοφύλαξ αὐτοὺς τοὺς λόγους πρὸς τὸν Παῦλον, ὅτι δηλαδή, «Ἔστειλαν οἱ στρατηγοὶ καὶ μὲ διέταξαν νὰ ἀποφυλακισθῆτε. Τώρα λοιπὸν ἐβγᾶτε ἀπὸ τὴν φυλακὴν καὶ πηγαίνετε εἰς τὸ καλό».

Ἀλλ’ ὁ Παῦλος εἶπε σ’ αὐτοὺς (τοὺς ραβδούχους)· «Μᾶς ἔδειραν δημοσίως, χωρὶς νὰ δικασθοῦμε, ἂν καὶ εἴμεθα Ρωμαῖοι πολῖτες, καὶ μᾶς ἔρριξαν στὴ φυλακή. Καὶ τώρα μᾶς βγάζουν ἀπ’ τὴ φυλακὴ λαθραῖα; Ὄχι βεβαίως! Ἀλλὰ νὰ ἔλθουν νὰ μᾶς βγάλουν οἱ ἴδιοι».

Ὁ Παῦλος ὅμως εἶπε διὰ τοῦ δεσμοφύλακος πρὸς τοὺς ραβδούχους· Ἀφοῦ μᾶς ἔδειραν οἱ στρατηγοί σας δημοσίᾳ, χωρὶς νὰ μᾶς περάσουν ἀπὸ δίκην, ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι εἴμεθα Ρωμαῖοι πολῖται, μᾶς ἔρριψαν εἰς τὴν φυλακήν. Καὶ τώρα μᾶς βγάζουν ἀπὸ τὴν φυλακὴν λαθραίως. Ὄχι βέβαια, δὲν θὰ βγοῦμε διόλου ἀπ’ ἐδῶ. Ἀλλ’ ἂς ἔλθουν αὐτοπροσώπως οἱ ἴδιοι καὶ ἂς μᾶς βγάλουν αὐτοί.

Ὁ Παῦλος ὅμως εἶπε εἰς τοὺς ραβδούχους· «Ἀφοῦ μᾶς ἔδειραν οἱ στρατηγοί σας δημοσίᾳ, χωρὶς προηγουμένως νὰ μᾶς δικάσουν, ἡμᾶς οἱ ὁποῖοι εἴμεθα Ρωμαῖοι πολῖται, μᾶς ἔβαλαν εἰς τὴν φυλακήν. Καὶ τώρα μᾶς ἀποφυλακίζουν κρυφά; Λοιπὸν δὲν θὰ βγοῦμε μόνοι, ἀλλὰ πρέπει νὰ ἔλθουν ἐδῶ οἱ στρατηγοὶ νὰ μᾶς βγάλουν καὶ νὰ μᾶς συνοδεύσουν οἱ ἴδιοι ἔξω ἀπὸ τὴν φυλακήν».

Ἀνέφεραν δὲ οἱ ραβδοῦχοι αὐτὰ τὰ λόγια στοὺς στρατηγοὺς. Καὶ φοβήθηκαν ὅταν ἄκουσαν, ὅτι εἶναι Ρωμαῖοι πολῖτες.

Ἀνήγγειλαν δὲ οἱ ραβδοῦχοι τοὺς λόγους τούτους εἰς τοὺς στρατηγούς. Καὶ ἐφοβήθησαν οἱ στρατηγοί, ὅταν ἤκουσαν, ὅτι ὁ Παῦλος καὶ ὁ Σίλας ἦσαν Ρωμαῖοι. Ἐφοβήθησαν δέ, διότι ἐπεβάλλοντο βαρύταται ποιναὶ εἰς πάντα, ὁ ὁποῖος θὰ ἐκακομεταχειρίζετο Ρωμαῖον πολίτην.

Ἐγνωστοποίησαν δὲ οἱ ραβδοῦχοι εἰς τοὺς στρατηγοὺς αὐτὰ τὰ λόγια. Καὶ ἐκεῖνοι, ὅταν ἤκουσαν ὅτι οἱ δύο Ἀπόστολοι εἶναι Ρωμαῖοι πολῖται, ἐφοβήθησαν διὰ τὴν ἄδικον καὶ ἀδικαιολόγητον ποινήν, ποὺ τοὺς εἶχαν ἐπιβάλει.

Καὶ ἦλθαν καὶ τοὺς καλόπιασαν, καὶ, ἀφοῦ τοὺς ἐλευθέρωσαν, τοὺς παρακαλοῦσαν ν’ ἀναχωρήσουν ἀπ’ τὴν πόλι,

Καὶ ἀφοῦ ἦλθον ἐκεῖ οἱ στρατηγοί, τοὺς παρεκάλεσαν νὰ βγοῦν ἀπὸ τὴν φυλακήν. Καὶ ἀφοῦ τοὺς ἔβγαλαν, τοὺς παρεκάλουν νὰ ἀναχωρήσουν ἀπὸ τὴν πόλιν.

Καὶ λοιπόν, ἐλθόντες τοὺς παρεκάλεσαν νὰ βγοῦν ἀπὸ τὴν φυλακήν. Καὶ ἀφοῦ τοὺς ἔβγαλαν, τοὺς παρακαλοῦσαν νὰ ἀναχωρήσουν ἀπὸ τὴν πόλιν.

Καὶ ἐκεῖνοι, ἀφοῦ βγῆκαν ἀπ’ τὴ φυλακή, πῆγαν στὸ σπίτι τῆς Λυδίας. Καὶ εἶδαν τοὺς ἀδελφοὺς καὶ τοὺς ἐνθάρρυναν, καὶ ἔπειτα ἀναχώρησαν.

Ὅταν δὲ οἱ δύο ἀπόστολοι ἐξῆλθον ἀπὸ τὴν φυλακήν, ἐμβῆκαν εἰς τὴν οἰκίαν τῆς Λυδίας καὶ ἀφοῦ εἶδον τοὺς ἀδελφούς, τοὺς προέτρεψαν νὰ μένουν σταθεροὶ εἰς τὸ εὐαγγέλιον καὶ ἀνεχώρησαν.

Ὅταν ὅμως οἱ Ἀπόστολοι ἐβγῆκαν ἀπὸ τὴν φυλακήν, ἐπήγαν εἰς τὸ σπίτι τῆς Λυδίας. Καὶ ἀφοῦ εἶδαν ἐκεῖ ὅλους τοὺς ἀδελφούς, τοὺς παρηγόρησαν καὶ τοὺς ἐνίσχυσαν νὰ μείνουν πιστοὶ εἰς τὸ Εὐαγγέλιον. Κατόπιν δὲ ἀνεχώρησαν.