Πράξεις Ἀποστόλων 17

Ἀφοῦ δὲ πέρασαν τὴν Ἀμφίπολι καὶ τὴν Ἀπολλωνία, ἔφθασαν στὴ Θεσσαλονίκη, ὅπου ὑπῆρχε συναγωγὴ τῶν Ἰουδαίων.

Ἀφοῦ δὲ ἐπέρασαν τὴν Ἀμφίπολιν, ἡ ὁποία ἔκειτο πρὸς βορρᾶν τῶν ἐκβολῶν τοῦ Στρυμόνος καὶ ἐπὶ τῆς ἀριστερᾶς ὅχθης αὐτοῦ, καθὼς καὶ τὴν Ἀπολλωνίαν, ἡ ὁποία εἶχε κτισθῆ πλησίον τῆς λίμνης Βόλβης, ἦλθον εἰς Θεσσαλονίκην, ὅπου ἦτο συναγωγὴ τῶν Ἰουδαίων.

Ἀφοῦ δὲ ἐπέρασαν τὴν Ἀμφίπολιν καὶ τὴν Ἀπολλωνίαν ἦλθαν εἰς τὴν Θεσσαλονίκην, ὅπου ὑπῆρχε ἡ συναγωγὴ τῶν Ἰουδαίων.

Ὅπως δὲ συνήθιζε ὁ Παῦλος, πῆγε στὴ συναγωγή τους, καὶ ἐπὶ τρία Σάββατα [Σημ.: Ἤ, ἐπὶ τρεῖς ἑβδομάδες] ἔκανε διάλογο μαζί τους ἀπὸ τὶς Γραφές,

Καθὼς δὲ ἐσυνήθιζεν ὁ Παῦλος, εἰσῆλθεν εἰς τὴν συναγωγήν των ταύτην καὶ ἐπὶ τρεῖς ἑβδομάδας συνδιελέγετο μετ’ αὐτῶν, λαμβάνων τὰ θέματα καὶ ἐπιχειρήματα τῶν συνδιαλέξεών του ἀπὸ τὰς Γραφάς,

Ὁ Παῦλος, καθὼς ἐσυνήθιζε, εἰσῆλθε εἰς τὴν συναγωγὴν πρὸς τοὺς Ἰουδαίους καὶ ἐπὶ τρία κατὰ συνέχειαν Σάββατα συνωμιλοῦσε μὲ αὐτούς, ἔφερε χωρία καὶ θέματα ἀπὸ τὰς Γραφάς,

ἑρμηνεύοντας καὶ λέγοντας, ὅτι ὁ Μεσσίας ἔπρεπε νὰ ὑποστῇ μαρτυρικὸ θάνατο καὶ ν’ ἀναστηθῇ ἐκ νεκρῶν, καὶ «αὐτὸς εἶναι ὁ Μεσσίας, ὁ Ἰησοῦς, τὸν ὁποῖο ἐγὼ σᾶς κηρύττω».

τὰς ὁποίας ἡρμήνευε καὶ παρέθετε ἀπὸ αὐτὰς χωρία πρὸς ἀπόδειξιν, ὅτι ὁ Χριστός, σύμφωνα μὲ ὅσα εἶχον προφητευθῆ, ἔπρεπε νὰ πάθῃ καὶ νὰ ἀναστηθῇ ἐκ νεκρῶν, καὶ ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ Μεσσίας, ὁ Ἰησοῦς, τὸν ὁποῖον, καθὼς ἔλεγεν ὁ Παῦλος, ἐγὼ σᾶς κηρύττω.

τὰ ἑρμήνευε καὶ παρέθετε ἀπὸ αὐτὰ μαρτυρίας, διὰ νὰ πιστοποιηθῇ ἔτσι ἀπὸ τὰ ἱερὰ κείμενα ἡ ἀλήθεια ὅτι ἔπρεπε, σύμφωνα μὲ τὸ πάνσοφον σχέδιον τοῦ Θεοῦ, νὰ πάθῃ ὁ Χριστὸς καὶ ν’ ἀναστηθῇ ἐκ νεκρῶν καὶ ὅτι «αὐτὸς εἶναι ὁ Μεσσίας, ὁ Ἰησοῦς, τὸν ὁποῖον ἐγὼ κηρύττω εἰς σᾶς».

Καὶ μερικοὶ ἀπ’ αὐτοὺς πίστευσαν, καὶ ἑνώθηκαν μὲ τὸν Παῦλο καὶ τὸ Σίλα. Πίστευσαν καὶ μεγάλο πλῆθος ἀπὸ τοὺς προσηλύτους Ἕλληνες, καὶ ἀπὸ τὶς γυναῖκες τῆς ἀνωτέρας τάξεως ὄχι ὀλίγες.

Καὶ μερικοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἐπείσθησαν καὶ κατὰ θείαν βουλὴν ἐδόθησαν ὡς κληρονομία πνευματικὴ καὶ ὡς μαθηταὶ εἰς τὸν Παῦλον καὶ τὸν Σίλαν. Καὶ ἀπὸ τοὺς προσηλύτους Ἕλληνας, ποὺ ἐσέβοντο τὸν ἀληθινὸν Θεόν, πολὺ πλῆθος ἐπείσθη, καὶ ἀπὸ τὰς γυναῖκας τῆς ἀνωτέρας τάξεως ὅχι ὀλίγαι.

Καὶ μερικοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἐπείσθησαν καὶ ἠκολούθησαν, ὡς μαθηταὶ πλέον τοῦ Χριστοῦ, τὸν Παῦλον καὶ τὸν Σίλαν, ὅπως ἐπίσης καὶ ἀπὸ τοὺς προσηλύτους Ἕλληνας πολὺ πλῆθος ἐπίστευσε καὶ πολλαὶ γυναῖκες ἀπὸ τὴν ἀνωτέραν τάξιν.

Τότε οἱ ἀπιστοῦντες Ἰουδαῖοι πῆραν μαζί τους μερικοὺς κακοὺς ἀνθρώπους, ἀγοραίους τύπους, καὶ ξεσήκωσαν τὸν ὄχλο καὶ δημιουργοῦσαν ταραχὴ στὴν πόλι. Καὶ ἀφοῦ ἔφθασαν στὸ σπίτι τοῦ Ἰάσονος (ποὺ φιλοξενοῦσε τὸν Παῦλο καὶ τὸ Σίλα), τοὺς ζητοῦσαν γιὰ νὰ τοὺς ὁδηγήσουν στὴ συνέλευσι τοῦ λαοῦ.

Ἀλλ’ οἱ ἐπιμένοντες εἰς τὴν ἀπιστίαν Ἰουδαῖοι ἐζηλοτύπησαν καὶ ἐφανατίσθησαν διὰ τὰς ἐπιτυχίας αὐτὰς τῶν ἀποστόλων, καὶ ἀφοῦ ἐπῆραν μαζί τους μερικοὺς κακοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ γυρίζουν ἄνεργοι εἰς τὴν ἀγοράν, καὶ ἐμάζευσαν ὅχλον, ἐδημιούργουν θόρυβον καὶ ταραχὴν εἰς τὴν πόλιν. Καὶ ἀφοῦ ἐστάθησαν ἐμπρὸς εἰς τὸ σπίτι τοῦ Ἰάσονος, ποὺ ἐφιλοξένει τὸν Παῦλον καὶ τὸν Σίλαν, ἐζήτουν αὐτοὺς διὰ νὰ τοὺς φέρουν εἰς τὴν συνέλευσιν τῶν πολιτῶν τῆς Θεσσαλονίκης.

Οἱ Ἰουδαῖοι ὅμως, ποὺ ἔμεναν μὲ φανατισμὸν εἰς τὴν ἀπιστίαν των, ἐπῆραν μαζῆ των μερικοὺς πονηροὺς καὶ ἀργόσχολους ἀνθρώπους καὶ ἐδημιουργοῦσαν θόρυβον εἰς τὴν πόλιν ἐναντίον τῶν Ἀποστόλων. Ἀφοῦ δὲ ὅλοι μαζῆ ἐστάθησαν ἐμπρὸς εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ Ἰάσονος, ἐζητοῦσαν νὰ ὁδηγήσουν τοὺς Ἀποστόλους εἰς τὴν συνέλευσιν τῶν πολιτῶν καὶ τῶν ἀρχόντων, διὰ νὰ τοὺς καταδικάσουν.

Καὶ ἐπειδὴ δὲν τοὺς βρῆκαν, τραβοῦσαν βιαίως τὸν Ἰάσονα καὶ μερικοὺς ἀδελφοὺς πρὸς τοὺς ἄρχοντες τῆς πόλεως, καὶ φώναζαν· «Οἱ ταραξίες τῆς οἰκουμένης, αὐτοὶ ἦλθαν καὶ ἐδῶ.

Ἐπειδὴ ὅμως δὲν τοὺς ηὗραν ἐκεῖ, ἐτραβοῦσαν βιαίως τὸν Ἰάσονα καὶ μερικοὺς Χριστιανοὺς ἀδελφούς, διὰ νὰ τοὺς φέρουν εἰς τοὺς ἄρχοντας τῆς πόλεως καὶ συγχρόνως ἐφώναζαν, ὅτι ἐκεῖνοι, ποὺ ἀνεστάτωσαν τὴν οἰκουμένην, αὐτοὶ ἦλθαν καὶ ἐδῶ διὰ νὰ ἀναστατώσουν καὶ τὴν πόλιν μας.

Ἐπειδὴ ὅμως δὲν εὐρῆκαν τοὺς Ἀποστόλους, ἔσυραν μὲ βαρβαρότητα τὸν Ἰάσονα καὶ μερικοὺς Χριστιανοὺς πρὸς τοὺς ἄρχοντας τῆς πόλεως κραυγάζοντες, ὅτι αὐτοί, ποὺ ἀναστάτωσαν τὴν οἰκουμένην, ἦλθαν καὶ ἐδῶ, διὰ νὰ κάμουν τὸ ἴδιο.

Καὶ τοὺς φιλοξενεῖ ὁ Ἰάσων. Καὶ ὅλοι αὐτοὶ ἐνεργοῦν ἀντιθέτως πρὸς τὰ διατάγματα τοῦ Καίσαρος. Καὶ λέγουν, ὅτι ἄλλος εἶναι βασιλεύς, ὁ Ἰησοῦς».

Τοὺς ἀνθρώπους δὲ αὐτοὺς ἔχει ὑποδεχθῆ καὶ τοὺς φιλοξενεῖ εἰς τὸ σπίτι του ὁ Ἰάσων. Καὶ ὅλοι αὐτοὶ ἐνέργουν ἐναντίον τῶν νόμων καὶ τῶν θεσπισμάτων, ποὺ ἀνακηρύττουν ἀπαραβίαστον τὸ πρόσωπον τοῦ Καίσαρος, καὶ λέγουν ὅτι ὑπάρχει ἄλλος βασιλεύς, κάποιος Ἰησοῦς.

Αὐτοὺς δὲ τοὺς ἀνθρώπους τοὺς ἔχει ὑποδεχθῇ καὶ τοὺς φιλοξενοῖ ὁ Ἰάσων. Καὶ ἔλεγαν ἀκόμη, ὅτι ὅλοι αὐτοὶ ἐνεργοῦν ἐναντίον τῶν νόμων τοῦ Καίσαρος, λέγοντες ὅτι ὑπάρχει ἄλλος βασιλεύς, ὁ Ἰησοῦς.

Ἀναστάτωσαν δὲ τὸ λαὸ καὶ τοὺς ἄρχοντες τῆς πόλεως ποὺ ἄκουαν αὐτά.

Προεκάλεσαν δὲ οἱ Ἰουδαῖοι μὲ τὰς φωνὰς καὶ τὸν θόρυβον αὐτὸν ταραχὴν εἰς τὸν λαὸν καὶ εἰς τοὺς πολιτάρχας, οἱ ὁποῖοι ἤκουαν αὐτά.

Ἀνεστάτωσαν δὲ τὸν λαὸν καὶ τοὺς πολιτάρχας, οἱ ὁποῖοι ἤκουαν τὰς θορυβώδεις αὐτὰς κατηγορίας.

Ἀλλ’ ἀφοῦ ἔλαβαν ἐγγύησι ἀπὸ τὸν Ἰάσονα καὶ τοὺς λοιπούς, τοὺς ἀπέλυσαν.

Κατόπιν τούτων καὶ οἱ πολιτάρχαι, ἀφοῦ ἔλαβον ἀπὸ τὸν Ἰάσονα καὶ τοὺς ἄλλους ἀρκετὴν ἐγγύησιν περὶ τοῦ ὅτι θὰ ἠνάγκαζον τὸν Παῦλον καὶ τὸν Σίλαν νὰ ἐγκαταλίπουν τὴν Θεσσαλονίκην, τοὺς ἀπέλυσαν.

Οἱ πολιτάρχαι ὅμως, ἀφοῦ ἔλαβαν ἀπὸ τὸν Ἰάσονα καὶ τοὺς ἄλλους Χριστιανούς, ἰκανοποιητικὴν ἐγγύησιν διὰ τὴν βεβαίαν ἀναχώρησιν τοῦ Παύλου καὶ τοῦ Σίλα ἀπὸ τὴν Θεσσαλονίκην, τοὺς ἀπέλυσαν.

Οἱ δὲ ἀδελφοὶ ἀμέσως τὴ νύκτα φυγάδευσαν τὸν Παῦλο καὶ τὸ Σίλα στὴ Βέροια. Καὶ ὅταν ἔφθασαν, μετέβησαν στὴ συναγωγὴ τῶν Ἰουδαίων.

Οἱ ἀδελφοὶ δὲ ἀμέσως κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς νυκτὸς ἀπέστειλαν καὶ τὸν Παῦλον καὶ τὸν Σίλαν ἀπὸ τὴν Θεσσαλονίκην εἰς τὴν Βέροιαν. Αὐτοὶ δὲ ὅταν ἦλθον ἐκεῖ, μετέβησαν εἰς τὴν συναγωγὴν τῶν Ἰουδαίων.

Οἱ δὲ ἀδελφοὶ ἀμέσως ἔστειλαν διὰ νυκτὸς τὸν Παῦλον καὶ τὸν Σίλαν εἰς τὴν Βέροιαν. Αὐτοὶ δέ, ὅταν ἔφθασαν ἐκεῖ, ἐπῆγαν εἰς τὴν συναγωγὴν τῶν Ἰουδαίων.

Αὐτοὶ δὲ εἶχαν εὐγενέστερα αἰσθήματα ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους τῆς Θεσσαλονίκης. Καὶ δέχθηκαν τὸ λόγο μὲ κάθε προθυμία, καθημερινῶς ἐξετάζοντας τὶς Γραφές, γιὰ νὰ ἰδοῦν, ἐὰν αὐτὰ εἶναι ἔτσι.

Ἦσαν δὲ οἱ Ἰουδαῖοι αὐτοὶ τῆς Βεροίας περισσότερον καλοδιάθετοι ἀπὸ τοὺς ἐν Θεσσαλονίκῃ, καὶ ἐδέχθησαν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ μὲ πᾶσαν προθυμίαν, ἐξετάζοντες τὰς Γραφὰς κάθε ἡμέραν, διὰ νὰ μάθουν ἐὰν αὐτά, ποὺ συνεζήτουν, εἶχον ὅπως τὰ ἔλεγεν ὁ Παῦλος.

Οἱ δὲ Ἰουδαῖοι τῆς Βεροίας εἶχαν εὐγενέστερα αἰσθήματα καὶ καλυτέραν διάθεσιν ἀπὸ τοὺς τῆς Θεσσαλονίκης. Ἐδέχθησαν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ μὲ κάθε προθυμίαν, μελετῶντες καὶ ἐρευνῶντες κάθε ἡμέραν τὰς Γραφάς, διὰ νὰ πεισθοῦν, ἐὰν τὰ πράγματα ἦσαν ὅπως τὰ ἔλεγε ὁ Παῦλος.

Πολλοὶ δὲ πίστευσαν ἀπ’ αὐτούς, καὶ ἀπὸ τὶς Ἑλληνίδες γυναῖκες τῆς ἀνωτέρας τάξεως καὶ ἀπὸ τοὺς ἄνδρες ὄχι ὀλίγοι.

Κατόπιν λοιπὸν τῶν συζητήσεων καὶ τῆς ἐξετάσεως αὐτῆς τῶν Γραφῶν πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἐπίστευσαν, καθὼς καὶ ἀπὸ τὰς Ἑλληνίδας γυναῖκας τῆς ἀνωτέρας τάξεως καὶ ἀπὸ τοὺς ἄνδρας ὅχι ὀλίγοι.

Πολλοὶ μὲν λοιπὸν ἀπὸ αὐτοὺς ἐπίστευσαν καὶ ἀπὸ τὰς Ἑλληνίδας γυναῖκας τῆς ἀνωτέρας τάξεως καὶ ἀρκετοὶ ἄνδρες.

Ἀλλ’ ὅταν οἱ Ἰουδαῖοι τῆς Θεσσαλονίκης ἔμαθαν, ὅτι καὶ στὴ Βέροια κηρύχθηκε ἀπὸ τὸν Παῦλο ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, ἦλθαν καὶ ἐκεῖ καὶ ἀναστάτωναν τὸν κόσμο.

Ἀλλ’ ὅταν οἱ Ἰουδαῖοι τῆς Θεσσαλονίκης ἔμαθαν, ὅτι καὶ εἰς τὴν Βέροιαν ἐκηρύχθη ὑπὸ τοῦ Παύλου ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, ἦλθον καὶ ἐκεῖ καὶ ἐτάραττον τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ, ἐπιδιώκοντες νὰ ἐξεγείρουν αὐτὰ κατὰ τοῦ Παύλου.

Ὅταν ὅμως οἱ Ἰουδαῖοι τῆς Θεσσαλονίκης (φανατισμένοι καὶ ἐμπαθεῖς καθὼς ἦσαν) ἐπληροφορήθησαν ὅτι καὶ εἰς τὴν Βέροιαν ἐκηρύχθη ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, ἦλθαν καὶ ἐκεῖ προσπαθοῦντες νὰ ἐξεγείρουν τὰ πλήθη.

Ἀμέσως δὲ τὸτε οἱ ἀδελφοὶ φυγάδευσαν τὸν Παῦλο μὲ κατεύθυνσι πρὸς τὴ θάλασσα. Ὁ Σίλας ὅμως καὶ ὁ Τιμόθεος ἔμειναν ἐκεῖ.

Ἀμέσως δὲ τότε ἐξαπέστειλαν τὸν Παῦλον οἱ ἀδελφοὶ μὲ φαινομενικὴν κατεύθυνσιν τοῦ ταξιδιοῦ του σὰν εἰς παραθαλάσσιον πόλιν, διὰ νὰ ἀποκρύψουν τὸν πραγματικὸν δρόμον, ποὺ θὰ ἠκολούθει, καὶ προλάβουν οὕτω πᾶσαν κατ’ αὐτοῦ ἐνέδραν. Παρέμειναν ὅμως εἰς τὴν Βέροιαν καὶ ὁ Σίλας καὶ ὁ Τιμόθεος.

Ἀμέσως δὲ τότε οἱ ἀδελφοὶ ἔστειλαν τὸν Παῦλον, σὰν νὰ ἐπρόκειτο νὰ ταξιδεύσῃ διὰ θαλάσσῃς· ἔμειναν δὲ ἐκεῖ ὁ Σίλας καὶ ὁ Τιμόθεος.

Ἐκεῖνοι δὲ, ποὺ ὡδηγοῦσαν τὸν Παῦλο, τὸν ἔφεραν ὡς τὴν Ἀθήνα. Καὶ ἀφοῦ ἔλαβαν ἐντολὴ πρὸς τὸ Σίλα καὶ τὸν Τιμόθεο γιὰ νὰ ἔλθουν πρὸς αὐτὸν τὸ ταχύτερο, ἀναχώρησαν.

Αὐτοὶ δέ, ποὺ ὡδήγουν ἐν ἀσφαλείᾳ τὸν Παῦλον, τὸν ἔφεραν διὰ ξηρᾶς μέχρι τῶν Ἀθηνῶν καὶ ἀφοῦ ἔλαβον παρ’ αὐτοῦ ἐντολὴν πρὸς τὸν Σίλαν καὶ τὸν Τιμόθεον, ἴνα ἔλθουν τὸ ταχύτερον πρὸς συνάντησίν του, ἀνεχώρησαν.

Αὐτοὶ δὲ ποὺ συνώδευαν τὸν Παῦλον, τὸν ἔφεραν ἕως τὰς Ἀθήνας. Ἀνεχώρησαν δέ, ἀφοῦ ἔλαβον ἀπὸ τὸν Παῦλον ἐντολὴν διὰ τὸν Τμόθεον καὶ τὸν Σίλαν, νὰ ἔλθουν ὅσον τὸ δυνατὸν συντομώτερα εἰς συνάντησίν του.

Στὴν Ἀθήνα δὲ ἐνῷ ὁ Παῦλος τοὺς περίμενε, ταρασσόταν τὸ πνεῦμα του μέσα του, διότι ἔβλεπε τὴν πόλι γεμάτη ἀπὸ εἴδωλα.

Ἐνῷ δὲ ὁ Παῦλος ἐπερίμενε τοὺς δύο αὐτοὺς συνεργάτας του εἰς τὰς Ἀθήνας, ἠρεθίζετο τὸ πνεῦμα του καὶ ἐξωργίζετο μέσα του, ἐπειδὴ ἔβλεπεν, ὅτι ἡ πόλις ἦτο γεμάτη ἀπὸ εἴδωλα.

Ἐνῶ δὲ ὁ Παῦλος ἐπερίμενε αὐτοὺς εἰς τὰς Ἀθήνας, ἐξερεθίζετο τὸ πνεῦμα του, διότι ἔβλεπε τὴν πόλιν νὰ εἶναι γεμάτη εἴδωλα.

Συζητοῦσε δὲ στὴ συναγωγὴ μὲ τοὺς Ἰουδαίους καὶ τοὺς προσηλύτους, καὶ στὴν ἀγορὰ καθημερινῶς μὲ ὅσους τύχαινε νὰ βρίσκωνται ἐκεῖ.

Ἐν σχέσει λοιπὸν πρὸς τὴν εἰδωλολατρείαν αὐτὴν τῶν Ἀθηναίων, ἡ ὁποία ἐκίνει τὴν ἀγανάκτησίν του, συνδιελέγετο ὁ Παῦλος ἐν μὲν τῇ συναγωγῇ πρὸς τοὺς Ἰουδαίους καὶ πρὸς τοὺς σεβομένους τὸν ἀληθινὸν Θεὸν προσηλύτους, ἐν δὲ τῇ ἀγορᾷ κάθε ἡμέραν πρὸς ἐκείνους, τοὺς ὁποίους συνήντα ἐκεῖ τυχαίως.

Συζητοῦσε λοιπὸν ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ εἰς τὴν συναγωγὴν μὲ τοὺς Ἰουδαίους καὶ μὲ τοὺς προσηλύτους Ἕλληνας, ποὺ ἐσέβοντο τὸν Θεόν, καὶ μὲ ὅσους συναντοῦσε κάθε ἡμέραν εἰς τὴν ἀγοράν.

Καὶ μερικοὶ ἀπὸ τοὺς Ἐπικουρείους καὶ τοὺς Στοϊκοὺς φιλοσόφους συναντῶνταν καὶ συζητοῦσαν μαζί του, καὶ μερικοὶ ἔλεγαν· «Τί ἆραγε θέλει αὐτὸς ὁ φλύαρος νὰ μᾶς πῇ;». Ἄλλοι δὲ ἔλεγαν, «Ξένες θεότητες φαίνεται νὰ κηρύττῃ», διότι κήρυττε σ’ αὐτοὺς τὸν Ἰησοῦ καὶ τὴν ἀνάστασι (τὴν ὁποία, φαίνεται, νόμιζαν θεότητα).

Μεταξὺ δὲ τῶν ἄλλων συνεζήτουν μαζί του καὶ μερικοὶ ἀπὸ τοὺς Ἐπικουρείους καὶ τοὺς Στοϊκοὺς φιλοσόφους. Καὶ ἄλλοι μὲν ἔλεγον· Σὰν τί να θέλῃ ὁ φλύαρος αὐτὸς να μᾶς εἴπῃ; Ἄλλοι δὲ ἔλεγον· Φαίνεται νὰ εἶναι κῆρυξ ξένων θεοτήτων, ποὺ μᾶς εἶναι ἄγνωστοι. Ἔλεγον δὲ τοῦτο, διότι ὁ Παῦλος ἐκήρυττε τὸν Ἰησοῦν καὶ τὴν ἀνάστασιν.

Μερικοὶ δὲ ἀπὸ τοὺς Ἐπικουρείους καὶ τοὺς Στωϊκοὺς φιλοσόφους συζητούσαν μὲ αὐτόν. Καὶ μερικοὶ ἄλλοι ἔλεγαν· «Τί θέλει νὰ μᾶς πῇ αὐτὸς ὁ διαδοσίας;» Ἄλλοι δὲ ἔλεγαν· «Φαίνεται ὅτι κηρύττει ξένας καὶ ἀγνώστους θεότητας». Αὐτὸ δὲ τὸ ἔλεγαν, διότι ὁ Παῦλος ἐκύρυττε εἰς αὐτοὺς τὸν Ἰησοῦν καὶ τὴν ἀνάστασιν.

Τὸν ἔπιασαν δὲ καὶ τὸν ὁδήγησαν στὸν Ἄρειο Πάγο λέγοντας· «Μποροῦμε νὰ μάθωμε ποιὰ εἶναι ἡ καινούργια αὐτὴ διδασκαλία, ποὺ διδάσκεται ἀπὸ σένα;

Καὶ ἀφοῦ τὸν ἔπιασαν ἀπὸ τὸ χέρι, τὸν ὡδήγησαν εἰς τὸν Ἄρειον Πάγον καὶ τοῦ εἶπαν· Μποροῦμε νὰ μάθωμεν, ποία εἶναι ἡ νέα αὐτὴ διδασκαλία, ποὺ διδάσκεται ἀπὸ σέ;

Καὶ ἀφοῦ τὸν ἐπῆραν, τὸν ἔφεραν εἰς τὸν Ἄρειον Πάγον καὶ τοῦ εἶπαν· «Ἠμποροῦμεν νὰ μάθωμεν ποιὰ εἶναι αὐτὴ ἡ νέα διδασκαλία, τὴν ὁποίαν κηρύττεις;

Διότι κάποια παράξενα πράγματα φέρνεις στὶς ἀκοές μας. Θέλουμε λοιπὸν νά μάθωμεν τί ἆραγε σημαίνουν αὐτά».

Διότι κάποια παράδοξα καὶ πρωτάκουστα διδάγματα φέρεις μὲ τὴν διδασκαλίαν σου μέσα εἰς τὰς ἀκοάς μας. Θέλομεν λοιπὸν νὰ μάθωμεν, σὰν τί μπορεῖ νὰ εἶναι αὐτά, ποὺ διδάσκεις.

Διότι ἐκαταλάβαμε, ὅτι κάτι παράδοξα πράγματα βάζεις εἰς τὰ αὐτιά μας· θέλομεν νὰ μάθωμεν, τί τάχα εἶναι αὐτά».

Ὅλοι δὲ οἱ Ἀθηναῖοι καὶ οἱ ξένοι, ποὺ διέμεναν ἐκεῖ, γιὰ τίποτε ἄλλο δὲν εὐκαιροῦσαν, παρὰ γιὰ νὰ λένε καὶ ν’ ἀκοῦνε κάτι νεώτερο.

Τὸ ἔκαμαν δὲ αὐτὸ ὅχι ἀπὸ πραγματικὸν θρησκευτικὸν ἐνδιαφέρον, ἀλλ’ ἀπὸ τὴν συνηθισμένην τους περιέργειαν, διότι ὅλοι οἱ Ἀθηναῖοι καὶ οἱ μονίμως διαμένοντες ἐν Ἀθήναις ξένοι δὲν εἶχαν καιρὸν διὰ τίποτε ἄλλο, παρὰ διὰ νὰ λέγουν καὶ νὰ ἀκούουν κάτι νεώτερον.

Ἐζήτησαν δὲ νὰ μάθουν, διότι οἱ Ἀθηναῖοι καὶ ὅλοι οἱ ξένοι, ποὺ ἔμεναν εἰς τὰς Ἀθήνας, διὰ τίποτε ἄλλο δὲν εἴχαν καιρόν, παρὰ μόνον διὰ νὰ λέγουν καὶ νὰ ἀκούουν νεώτερα.

Τότε ὁ Παῦλος στάθηκε ἐν μέσῳ τοῦ Ἀρείου Πάγου καὶ εἶπε· «Ἀθηναῖοι! Σᾶς βλέπω καθ’ ὅλα ὡς περισσότερο θρήσκους.

Ἀφοῦ δὲ ἐστάθη ὁ Παῦλος ἐν μέσῳ τοῦ Ἀρείου Πάγου εἶπεν· Ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, σὰν πιὸ εὐλαβέστερους καθ’ ὅλα καὶ πιὸ θρήσκους ἀπὸ πολλοὺς ἄλλους σᾶς βλέπω.

Ἀφοῦ ἐστάθηκε ὁ Παῦλος ἐν μέσῳ τοῦ Ἀρείου Πάγου εἶπε· «Ἄνδρες Ἀθηναῖοι, ἐγὼ σᾶς θεωρῶ ὡς τοὺς περισσότερον θρήσκους ἀπὸ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους.

Διότι περνώντας καὶ ἐξετάζοντας τὰ θρησκευτικὰ μνημεῖα σας βρῆκα καὶ ἕνα βωμὸ μὲ τὴν ἐπιγραφή, Στὸν ἄγνωστο Θεὸ. Αὐτὸν λοιπόν, τὸν ὁποῖο λατρεύετε χωρὶς νὰ γνωρίζετε, αὐτὸν ἐγὼ σᾶς κηρύττω.

Καὶ λέγω τοῦτο, διότι διαβαίνων τοὺς δρόμους τῆς πόλεως σας καὶ ἐξετάζων προσεκτικὰ ἐκεῖνα, ποὺ λατρεύετε, εὗρον καὶ ἕνα βωμόν, εἰς τὸν ὁποῖον εἶχε τεθῇ ἡ ἐπιγράφή: Ἀφιεροῦται ὁ βωμὸς αὐτὸς εἰς τὸν ἄγνωστον Θεόν. Ἐκεῖνον λοιπὸν τὸν Θεόν, ποὺ λατρεύετε, χωρὶς νὰ τὸν γνωρίζετε, αὐτὸν ἐγὼ σᾶς κηρύττω.

Διότι, καθὼς ἐπερνοῦσα τοὺς δρόμους τῆς πόλεώς σας καὶ ἔβλεπα μὲ προσοχὴν τὰ ἱερά, ποὺ σέβεσθε, εὑρῆκα καὶ ἕνα βωμόν, εἰς τὸν ὁποῖον ἦτο χαραγμένη ἡ ἐπιγραφή· Εἰς τὸν ἄγνωστον Θεόν. Αὐτὸν λοιπὸν τὸν ὁποῖον σέβεσθε χωρὶς νὰ τὸν γνωρίζετε, αὐτὸν ἐγὼ κηρύττω εἰς σᾶς.

Ὁ Θεός, ποὺ δημιούργησε τὸν κόσμο καὶ ὅλα ὅσα ὑπάρχουν σ’ αὐτόν, αὐτός, ὡς Κύριος τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, δὲν κατοικεῖ σὲ χειροποιήτους ναούς,

Ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος ἐποίησε τὸν κόσμον καὶ ὅλα, ὅσα ὑπάρχουν μέσα εἰς τὸν κόσμον, αὐτὸς μὴ ἑξαρτώμενος ἀπὸ κανένα ἄλλον, ἀλλ’ ὑπάρχων ἀπὸ τὸν ἑαυτόν του ἀπόλυτος Κύριος τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, δὲν κατοικεῖ εἰς ναούς, ποὺ κατασκευάζονται ἀπὸ χεῖρας ἀνθρώπων, ὅπως εἶναι καὶ οἱ μαρμάρινοι αὐτοὶ ναοί, τοὺς ὁποίους κατεσκεύασαν οἱ καλλιτέχναι σας.

Ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος ἔκαμε τὸν κόσμον καὶ ὅλα ὅσα ὑπάρχουν εἰς αὐτόν, αὐτὸς ὑπάρχει ἀπόλυτος κύριος τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς καὶ δὲν κατοικεῖ εἰς ναούς, ποὺ τοὺς κατασκευάζουν τὰ χέρια τῶν ἀνθρώπων.

οὔτε ὑπηρετεῖται ἀπὸ ἀνθρώπινα χέρια σὰν νὰ ἔχῃ ἀνάγκη ἀπὸ κάτι, ἀφοῦ αὐτὸς δίνει σὲ ὅλους ζωὴ καὶ πνοὴ καὶ τὰ πάντα.

Οὔτε ὑπηρετεῖται ἀπὸ χεῖρας ἀνθρώπων, σὰν νὰ ἐστερεῖτο καὶ νὰ εἶχεν ἀνάγκην ἀπὸ κάτι. Ὄχι δὲν ἔχει ἀνάγκην ἀπὸ τίποτε, ἀφοῦ αὐτὸς δίδει εἰς ὅλα τὰ ζῶντα δημιουργήματά του ζωὴν καὶ ἀναπνοὴν καὶ ὅλα ὅσα πρὸς συντήρησιν τῆς ζωῆς των τοὺς χρειάζονται.

Οὔτε καὶ ὑπηρετεῖται ἀπὸ τὰ χέρια ἀνθρώπων, σὰν νὰ ἔχῃ ἀνάγκην ἀπὸ κάτι. Δὲν ἔχει ἀνάγκην ἀπὸ τίποτε, ἐξ ἀντιθέτου δὲ δίδει εἰς ὅλα ζωὴν καὶ ἀναπνοὴν καὶ ὅλα ὅσα τοὺς χρειάζονται διὰ τὴν συντήρησίν των.

Καὶ ἀπὸ ἕνα αἷμα δημιούργησε ὅλα τὰ ἔθνη τῶν ἀνθρώπων, γιὰ νὰ κατοικοῦν σὲ ὅλη τὴ γῆ. Καὶ ὥρισε τοὺς χρόνους ποὺ θὰ ζοῦν, καὶ τὰ ὅρια τῆς κατοικίας τους,

Καὶ ἐποίησεν ἀπὸ ἓν αἷμα καὶ ἀπὸ τὸ αὐτὸ πρωτόπλαστον ζεῦγος ὅλα τὰ ἔθνη τῶν ἀνθρώπων, διὰ νὰ κατοικοῦν εἰς ὅλην τὴν ἐπιφάνειαν τῆς γῆς. Καὶ αὐτὸς ὥρισε διὰ καθένα ἀπὸ τὰ ἔθνη αὐτὰ χρόνους ἐκ προτέρου προσδιορισμένους ὑπὸ τῆς προνοίας του διὰ τὴν ἐμφάνισιν καὶ ἑξαφάνισιν αὐτῶν, καθὼς καὶ τὰ σύνορα τῆς κατοικίας των.

Αὐτὸς ἔκαμε ἀπὸ ἕνα αἷμα ὅλα τὰ ἔθνη τῶν ἀνθρώπων, νὰ κατοικοῦν εἰς τὸ πρόσωπον τῆς γῆς καὶ ὥρισε διὰ τὸν καθένα ἀπὸ αὐτὰ προσδιωρισμένους καιροὺς ἐμφανίσεως καὶ ζωῆς, ὅπως ἐπίσης καὶ τὰ σύνορα τῆς κατοικίας των.

γιὰ νὰ ζητοῦν τὸν Κύριο, μήπως τὸν ἀνακαλύψουν καὶ τὸν βροῦν, ἂν καὶ δὲν εἶναι μακριὰ ἀπὸ τὸν καθὲνα μας.

Ὁ σπουδαιότερος δὲ σκοπός, διὰ τὸν ὁποῖον ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὰ ἔθνη, εἶναι νὰ ζητοῦν ταῦτα τὸν Κύριον, ἐὰν θὰ κατώρθωναν ψηλαφητὰ διὰ τῆς σκέψεως νὰ τὸν εὕρουν, καίτοι αὐτὸς ὑπάρχει ὅχι μακράν, ἀλλὰ πολὺ πλησίον πρὸς ἕνα ἕκαστον ἀπὸ ἡμᾶς.

Τοὺς ἐνεφύτευσε δὲ τὸν πόθον νὰ ἀναζητοῦν πάντοτε τὸν Κύριον, μήπως καὶ θὰ κατώρθωναν νὰ τὸν ψηλαφήσουν καὶ νὰ τὸν εὔρουν, ἂν καὶ αὐτὸς ὑπάρχῃ πολὺ κοντὰ εἰς τὸν καθένα ἀπὸ ἡμᾶς.

Διότι ἐξ αἰτίας του ζοῦμε καὶ κινούμεθα καὶ ὑπάρχουμε. Ὅπως καὶ μερικοὶ ἀπὸ τοὺς ποιητάς σας ἔχουν πεῖ, Αὐτοῦ βεβαίως εἴμεθα καὶ τέκνα.

Καὶ εἶναι πολὺ πλησίον μας, διότι μέσα εἰς αὐτὸν ὡς εἰς πνευματικήν τινα ἀτμόσφαιραν ζῶμεν καὶ κινούμεθα καὶ ὑπάρχομεν, καθὼς καὶ μερικοὶ ἀπὸ τοὺς ἰδικούς σας ποιητὰς ἔχουν εἴπει· Διότι αὐτοῦ εἴμεθα καὶ γενηά. Καὶ εἴμεθα γενηά του, ὅχι διότι ἐβγήκαμεν ἀπὸ τὴν οὐσίαν του καὶ εἴμεθα ὅλοι ἕνα μὲ τὸν Θεόν, ὅπως τὸ ἐνόει ὁ ποιητής σας Ἄρατος, ἀλλὰ διότι μᾶς ἔπλασε κατ’ εἰκόνα του καὶ μᾶς ἠγάπησεν ὡς οἰκείους του.

Διότι μέσα εἰς τὴν θείαν αὐτοῦ παρουσίαν καὶ ἀγαθότητα ζῶμεν καὶ κινούμεθα καὶ ὑπάρχομεν, ὅπως καὶ μερικοὶ ἀπὸ τοὺς ποιητάς σας ἔχουν πεῖ. Διότι εἴμεθα ἰδικόν του γένος, πλασθέντες ἀπὸ αὐτὸν κατ’ εἰκόνα αὐτοῦ καὶ καθ’ ὁμοίωσιν.

Ἀφοῦ λοιπὸν εἴμεθα τέκνα τοῦ Θεοῦ, δὲν πρέπει νὰ νομίζωμε, ὅτι ἡ θεότης εἶναι ὁμοία μὲ χρυσὸ ἢ ἄργυρο ἢ λίθο, μὲ σκαλιστὸ ἔργο τέχνης καὶ ἐπινοήσεως ἀνθρώπου (μὲ ἄψυχα καὶ νεκρὰ ἀγάλματα).

Ἀφοῦ λοιπὸν εἴμεθα γένος τοῦ Θεοῦ καὶ ἐλάβομεν παρ’ αὐτοῦ ζῶσαν καὶ πνευματικὴν φύσιν, δὲν πρέπει νὰ νομίζωμεν, ὅτι ἡ θεότης εἶναι ὁμοία πρὸς τὰ ἄψυχα καὶ τὰ νεκρά, πρὸς χρυσὸν δηλαδὴ ἢ ἄργυρον ἢ μάρμαρον, ποὺ ἔχουν χαραχθῇ καὶ πελεκηθῆ ὑπὸ τῆς γλυπτικῆς τέχνης καὶ τῆς καλλιτεχνικῆς φαντασίας καὶ ἐπινοήσεως ἀνθρώπου εἰς μαρμάρινα ἢ ἀργυρὰ ἢ χρυσὰ ἀγάλματα καὶ εἴδωλα.

Ἐφ’ ὁσον λοιπὸν εἴμεθα γένος τοῦ Θεοῦ, δὲν πρέπει νὰ νομίζωμεν ὅτι ἡ θεότης εἶναι ὁμοία μὲ χρυσὸν ἢ μὲ ἄργυρον ἢ μὲ μάρμαρον, μὲ ἀγάλματα δηλαδὴ ποὺ ἔχουν χαραχθῆ μὲ τέχνην καὶ σύμφωνα μὲ τὰς καλλιτεχνικὰς ἐπινοήσεις τοῦ ἀνθρώπου.

Ὁ Θεὸς δὲ παρέβλεψε τοὺς χρόνους τῆς ἀγνοίας, καὶ τώρα παραγγέλει σ’ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους σὲ κάθε τόπο νὰ μετανοοῦν.

Ὄχι· ἐπὶ τόσους δὲ χρόνους, ποὺ οἱ ἄνθρωποι λατρεύουν τὰ ἄψυχα αὐτὰ εἴδωλα, ἀγνοοῦν καὶ ἐξευτελίζουν τὸν δημιουργόν τους καὶ ἀσεβοῦν πρὸς αὐτόν. Τώρα λοιπὸν τοὺς μακροὺς αὐτοὺς χρόνους, κατὰ τοὺς ὁποίους καὶ σεῖς καὶ τὰ ἄλλα ἔθνη εἴχατε ἄγνοιαν τοῦ ἀληθοῦς δημιουργοῦ σας, παρέβλεψεν ἐν τῇ μακροθυμίᾳ του ὁ Θεὸς καὶ παραγγέλλει εἰς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ κατοικοῦν εἰς κάθε τόπον, νὰ μετανοοῦν καὶ νὰ ἐγκαταλείψουν τὰ εἴδωλα καὶ τὴν εἰδωλολατρικὴν ζωὴν καὶ νὰ ἐπιστρέψουν εἰς τὸν ἀληθινὸν Θεόν.

Τώρα λοιπὸν ὁ Θεός, μακρόθυμος καθὼς εἶναι, ἀφῆκε τοὺς χρόνους αὐτοὺς τῆς ἀγνοίας καὶ εἰδωλολατρίας τῶν ἀνθρώπων καὶ παραγγέλει εἰς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους πανταχοῦ τῆς γῆς νὰ μετανοήσουν.

Διότι ὥρισεν ἡμέρα, κατὰ τὴν ὁποία πρόκειται νὰ κρίνῃ τὴν οἰκουμένη μὲ δικαιοσύνη διὰ μέσου ἀνδρός, τὸν ὁποῖο ὥρισε. Καὶ ἔδωσε ἀπόδειξι (γι’ αὐτὸ) σὲ ὅλους, διὸτι τὸν ἀνέστησε ἐκ νεκρῶν».

Πρέπει δὲ ὅλοι νὰ μετανοήσουν, διότι ὥρισεν ὁ Θεὸς ἡμέραν, κατὰ τὴν ὁποίαν μέλλει νὰ κρίνῃ τὴν οἰκουμένην μὲ δικαιοσύνην, δι’ ἀνδρὸς τὸν ὁποῖον ὥρισε κριτήν. Ὅτι δὲ αὐτὸς θὰ εἶναι ὁ κριτὴς ὅλων μας, ἔδωκε βεβαίαν περὶ τούτου ἀπόδειξιν ὁ Θεὸς ἀναστήσας τὸν ἄνδρα τοῦτον ἐκ νεκρῶν.

Διότι ὥρισεν ἡμέραν, κατὰ τὴν ὁποίαν μέλλει νὰ κρίνῃ ὅλην τὴν οἰκουμένην μὲ δικαιοσύνην διὰ μέσου ἑνὸς ἀνδρός, τὸν ὁποῖον ὁ ἴδιος ὥρισε κριτὴν καὶ τὸν ἐπρόβαλε εἰς ὅλους μὲ ἀδιαφιλονίκητον ἀπόδειξιν καὶ κῦρος, ἀναστήσας αὐτὸν ἐκ νεκρῶν».

Ἀλλ’ ὅταν ἄκουσαν ἀνάστασι νεκρῶν, ἄλλοι μὲν χλεύαζαν, ἄλλοι δὲ εἶπαν· «Θὰ σ’ ἀκούσωμε πάλι γι’ αὐτὸ τὸ ζήτημα».

Ἀλλ’ ὅταν ἤκουσαν ἀνάστασιν νεκρῶν, ἄλλοι μὲν τὸν περιγελοῦσαν· ἄλλοι δὲ εἶπον· Θὰ σὲ ἀκούσωμεν καὶ πάλιν περὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ.

Ὅταν ὅμως ἤκουσαν δι’ ἀνάστασιν νεκρῶν, ἄλλοι μὲν τὸν ἐνέπαιζαν, ἄλλοι δὲ τοῦ εἶπαν· «Θὰ σὲ ἀκούσωμεν καὶ πάλιν διὰ τὸ ζήτημα αὐτό».

Σ’ αὐτὸ τὸ σημεῖο ὁ Παῦλος τοὺς ἄφησε καὶ ἔφυγε.

Καὶ ἔτσι ὁ Παῦλος ἐβγῆκεν ἀπὸ τὸ μέσον τοῦ Ἀρείου Πάγου, ποὺ τὸν εἶχαν ἐκεῖνοι περικυκλώσει διὰ να τὸν ἀκούσουν.

Ἔτσι δέ, ἀφοῦ εἶπε καὶ ἤκουσε αὐτὰ ὁ Παῦλος, ἀνεχώρησε ἀπὸ τὸν Ἄρειον Πάγον ἐκ μέσου αὐτῶν.

Ἀλλὰ μερικοὶ ἄνθρωποι τὸν παρακολούθησαν καὶ πίστευσαν. Σ’ αὐτοὺς περιλαμβανόταν καὶ ὁ Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης, καὶ μία γυναῖκα ὀνομαζομένη Δάμαρις, καὶ ἄλλοι μαζὶ μ’ αὐτούς.

Μερικοὶ ὅμως ἄνθρωποι συνεδέθησαν καὶ προσεκολλήθησαν μετ’ ἐμπιστοσύνης καὶ εὐλαβείας εἰς αὐτὸν καὶ ἐπίστευσαν εἰς τὸ κήρυγμά του. Ἦσαν δὲ μεταξὺ τούτων καὶ ὁ Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης καὶ κάποια γυναῖκα, ποὺ ἐλέγετο Δάμαρις καὶ μερικοὶ ἄλλοι μαζὶ μὲ αὐτούς.

Μερικοὶ ὅμως ἄνθρωποι προσκολλήθηκαν εἰς αὐτὸν καὶ τὸν ἠκολούθησαν μὲ ἐμπιστοσύνην καὶ ἐπίστευσαν εἰς τὸ κήρυγμά του. Μεταξὺ δὲ αὐτῶν ἦτο καὶ ὁ Διονύσιος ὁ Ἀεροπαγίτης καὶ κάποια γυναῖκα, ὀνόματι Δάμαρις, καὶ μερικοὶ ἄλλοι μαζῆ μὲ αὐτούς.