Πράξεις Ἀποστόλων 18

Μετὰ δὲ ἀπὸ αὐτὰ ὁ Παῦλος ἀναχώρησε ἀπὸ τὴν Ἀθήνα καὶ πῆγε στὴν Κόρινθο.

Μετὰ δὲ τὰ συμβάντα ταῦτα τοῦ Ἀρείου Πάγου ἀπεχωρίσθη καὶ ἔφυγεν ὁ Παῦλος ἀπὸ τὴν πόλιν τῶν Ἀθηνῶν καὶ ἦλθεν εἰς Κόρινθον.

Ἔπειτα δὲ ἀπὸ αὐτὰ ἀνεχώρησε ὁ Παῦλος ἀπὸ τὰς Ἀθήνας καὶ ἦλθε εἰς τὴν Κόρινθον.

Ἐκεῖ βρῆκε κάποιο Ἰουδαῖο ὀνομαζόμενο Ἀκύλα, Πόντιο στὴν καταγωγή. Εἶχε ἔλθει προσφάτως ἀπὸ τὴν Ἰταλία μαζὶ μὲ τὴν Πρίσκιλλα τὴ γυναῖκα του, διότι ὁ Κλαύδιος εἶχε διατάξει ν’ ἀναχωρήσουν ἀπὸ τὴ Ρώμη ὅλοι οἱ Ἰουδαῖοι. Πῆγε σ’ αὐτούς,

Καὶ εὗρεν ἐκεῖ κάποιον Ἰουδαῖον, ποὺ ἐλέγετο Ἀκύλας καὶ κατήγετο ἀπὸ τὸν Πόντον, εἶχεν ἔλθει δὲ κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας ἀπὸ τὴν Ἰταλίαν, αὐτὸς καὶ ἡ σύζυγός του Πρίσκιλλα. Προτήτερα δηλαδὴ ἔμεναν οὗτοι εἰς τὴν Ρώμην καὶ ἦλθον εἰς τὴν Κόρινθον τὸ πλησιέστερον πρὸς τὴν Ρώμην κέντρον, ἐπειδὴ εἶχε διατάξει ὁ Κλαύδιος νὰ ἀπομακρυνθοῦν ἐκ τῆς Ρώμης ὅλοι οἱ Ἰουδαῖοι. Σὰν εὗρε λοιπὸν εἰς τὴν Κόρινθον ὁ Παῦλος τὸ ζεῦγος αὐτό, ἦλθε πρὸς αὐτούς.

Ἐκεῖ δὲ εὑρῆκε κάποιον Ἰουδαῖον, Ἀκύλαν ὀνόματι, ὁ ὁποῖος κατήγετο ἀπὸ τὸν Πόντον. Εἶχε δὲ ἔλθει κατὰς τὰς ἡμέρας ἐκείνας αὐτὸς καὶ ἡ γυναῖκα του ἡ Πρίσκιλλα ἀπὸ τὴν Ἰταλίαν, ἐπειδὴ εἶχε διατάξει ὁ Κλαύδιος νὰ ἀπομακρυνθοῦν ὅλοι οἱ Ἰουδαῖοι ἀπὸ τὴν Ρώμην. Εἰς αὐτοὺς λοιπὸν ἦλθεν ὁ Παῦλος.

καὶ ἐπειδὴ εἶχαν τὴν ἴδια τέχνη, ἔμεινε κοντά τους καὶ ἐργαζόταν. Ἦταν δὲ σκηνοποιοὶ στὴν τέχνη.

Καὶ ἐπειδὴ ὁ Ἀκύλας εἰργάζετο τὴν αὐτὴν τέχνην, τὴν ὁποίαν ἐγνώριζε καὶ ὁ Παῦλος, δι’ αὐτὸ ὁ Παῦλος ἔμενεν εἰς τὸ σπίτι των καὶ εἰργάζετο· διότι ἦσαν καὶ οἱ δύο κατασκευασταὶ σκηνῶν.

Ἐπειδὴ δὲ ἐγνώριζε τὴν ἰδίαν τέχνην μὲ ἐκείνους, ἕμενε εἰς τὸ σπίτι των καὶ εἰργάζετο. Διότι καὶ ἐκεῖνοι ἦσαν σκηνοποιοί.

Κάθε δὲ Σάββατο συζητοῦσε στὴ συναγωγὴ καὶ δίδασκε Ἰουδαίους καὶ Ἕλληνες.

Συνδιελέγετο δὲ συγχρόνως μέσα εἰς τὴν συναγωγὴν κάθε Σάββατον, καὶ ἔπειθεν Ἰουδαίους καὶ Ἕλληνας προσηλύτους, ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ Μεσσίας.

Κάθε δὲ Σάββατον ὠμιλοῦσε καὶ συνωμιλοῦσε μὲ τοὺς Ἑβραίους εἰς τὴν συναγωγὴν καὶ ἔπειθεν Ἱουδαίους καὶ Ἕλληνας μὲ τὴν διδασκαλίαν του.

Ἕως ὅτου δὲ κατέβηκαν ἀπ’ τὴ Μακεδονία ὁ Σίλας καὶ ὁ Τιμόθεος, ὁ Παῦλος ἦταν συγκρατημένος κηρύττοντας στοὺς Ἰουδαίους ὅτι ὁ Μεσσίας εἶναι ὁ Ἰησοῦς.

Ὅταν δὲ κατέβησαν ἀπὸ τὴν Μακεδονίαν καὶ ὁ Σίλας καὶ ὁ Τιμόθεος, εὗρον τὸν Παῦλον στενοχωρημένον ἐσωτερικῶς λόγῳ τῆς ἀπροθυμίας τῶν Ἰουδαίων καὶ τῆς ἀδιαφορίας τῶν Κορινθίων. Καὶ ἐμαρτύρει ἐξ ὀνόματος τοῦ Θεοῦ εἰς τοὺς Ἰουδαίους καὶ ἐβεβαίωνεν, ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἦτο ὁ Μεσσίας.

Ὅταν δὲ κατέβηκαν ἀπὸ τὴν Μακεδονίαν ὁ Σίλας καὶ ὁ Τιμόθεος, ὁ Παῦλος εὑρίσκετο εἰς κατάστασιν στενοχωρίας διὰ τὴν ἀπροθυμίαν τῶν Ἰουδαίων, πρὸς τοὺς ὁποίους αὐτὸς ἀπεδείκνυε ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἦτο ὁ Χριστός.

Ἐπειδὴ δὲ ἀντιδροῦσαν καὶ ὕβριζαν, τίναξε τὴ σκόνη ἀπὸ τὰ ἐνδύματά του καὶ τοὺς εἶπε· «Ἡ εὐθύνη γιὰ τὸ χαμό σας εἶναι ἐπάνω σας. Ἐγὼ εἶμαι ἀνεύθυνος. Ἀπὸ τώρα καὶ στὸ ἑξῆς θὰ πηγαίνω στοὺς ἐθνικούς».

Ἐπειδὴ δὲ αὐτοὶ ἀντετάσσοντο καὶ ἐξεστόμιζον βλασφημίας κατὰ τοῦ Χριστοῦ, ἐτίναξε τὰ ἐνδύματά του εἰς ἔνδειξιν διαμαρτυρίας καὶ τοὺς εἶπεν· Ἡ εὐθύνη διὰ τὸν πνευματικὸν θάνατον καὶ ὅλεθρόν σας ἂς πέσῃ εἰς τὰς κεφαλάς σας. Ἐγὼ εἶμαι καθαρὸς καὶ ἀνεύθυνος ἀπὸ πᾶσαν ἐνοχήν. Ἀπὸ τὴν στιγμὴν αὐτὴν θὰ ὑπάγω να κηρύξω εἰς τοὺς ἐθνικούς.

Ἐπειδὴ ὅμως ἐκεῖνοι ἀντετάσσοντο εἰς τὸ ἔργον του καὶ ἐξεστόμιζαν ὕβρεις καὶ βλασφημίας ἐναντίον αὐτοῦ καὶ τοῦ Χριστοῦ, ἐτίναξε τὰ ἐνδύματά του καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· «Ἡ εὐθύνη διὰ τὴν ἀπιστίαν σας ἂς πέσῃ ἐπάνω εἰς τὰ κεφάλια σας· ἐγὼ εἶμαι ἀνεύθυνος. Ἀπὸ τώρα δὲ καὶ εἰς τὸ ἐξῆς θὰ ὑπάγω νὰ κηρύξω εἰς τοὺς ἐθνικοὺς τῆς Κορίνθου».

Καὶ ἔφυγε ἀπ’ ἐκεῖ καὶ πῆγε στὸ σπίτι κάποιου, ποὺ ὀνομαζόταν Ἰοῦστος. Ἦταν προσήλυτος θεοσεβὴς, καὶ τὸ σπίτι του συνόρευε μὲ τὴ συναγωγή.

Καὶ ἀφοῦ ἔφυγεν ἀπὸ τὴν συναγωγήν, ἦλθεν εἰς τὸ σπίτι κάποιου, ποὺ ὠνομάζετο Ἰοῦστος. Αὐτὸς εἶχε προσηλυτισθῇ ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους καὶ ἐσέβετο τὸν ἀληθινὸν Θεόν, ἡ οἰκία του δὲ ἐγειτόνευε πρὸς τὴν συναγωγήν.

Καὶ πράγματι ἔφυγε ἀπὸ τὴν συναγωγήν. Καὶ ἦλθε εἰς τὸ σπίτι κάποιου προσηλύτου, ὀνόματι Ἰούστου, ποὺ ἐσέβετο τὸν Θεὸν καὶ τοῦ ὁποίου ἡ οἰκία ἐγειτόνευε μὲ τὴν συναγωγήν.

Ὁ Κρίσπος δὲ ὁ ἀρχισυνάγωγος πίστευσε στὸν Κύριο μαζὶ μὲ ὅλη τὴν οἰκογένειά του. Καὶ πολλοὶ ἀπὸ τοὺς Κορινθίους ἀκούοντας (τὸ κήρυγμα) πίστευαν καὶ βαπτίζονταν.

Ὁ Κρίσπος δὲ ὁ ἀρχισυνάγωγος ἐπίστευσεν εἰς τὸν Κύριον μὲ ὅλην τὴν οἰκογένειάν του καὶ πολλοὶ ἀπὸ τοὺς Κορινθίους, ὅταν ἤκουαν τὸ κήρυγμα, ἐπίστευον καὶ ἐβαπτίζοντο.

Ὁ Κρίσπος δὲ ὁ ἀρχισυνάγωγος ἐπίστευσε εἰς τὸν Κύριον μαζῆ μὲ ὅλο του τὸ σπίτι καὶ πολλοὶ ἀπὸ τοὺς Κορινθίους, καθὼς ἤκουαν τὸ κήρυγμα τοῦ Παύλου, ἐπίστευαν καὶ ἐβαπτίζοντο.

Εἶπε δὲ ὁ Κύριος μὲ ὅραμα κατὰ τὴ νύκτα στὸν Παῦλο· «Μὴ φοβᾶσαι, ἀλλὰ κήρυττε καὶ μὴ σιωπήσῃς.

Εἶπε δὲ ὁ Κύριος πρὸς τὸν Παῦλον μὲ ὅραμα, τὸ ὁποῖον τοῦ παρουσιάσθῃ ἐν καιρῷ νυκτός· Μὴ φοβεῖσαι τὰς ἀπειλὰς τῶν Ἰουδαίων, οἱ ὁποῖοι ἐξεμάνησαν ἀπὸ τὴν ἀποσκίρτησιν τοῦ Κρίσπου, ἀλλὰ δίδασκε τὸ εὐαγγέλιον καὶ μὴ σιωπήσῃς.

Εἶπε δὲ ὁ Κύριος εἰς τὸν Παῦλον κατὰ τὴν νύκτα μὲ ἕνα ὅραμα· «Μὴ φοβᾶσαι, ἀλλὰ κήρυττε καὶ μὴ σιωπήσῃς.

Διότι ἐγὼ εἶμαι μαζί σου, καὶ κανεὶς δὲ θὰ σοῦ ἐπιτεθῇ μὲ ἀποτέλεσμα νὰ σὲ κακοποιήσῃ. Διότι σ’ αὐτὴ τὴν πόλι εἶναι πολὺς λαὸς δικός μου».

Μὴ φοβεῖσαι, διότι ἐγὼ εἶμαι μαζί σου καὶ κανεὶς δὲν θὰ σοῦ ἐπιτεθῇ διὰ νὰ σὲ κακοποιήσῃ. Αἱ ἀντιδράσεις, ποὺ θὰ ἀντιμετωπίσῃς, δὲν θὰ βλάψουν οὔτε σὲ οὔτε τὸ ἔργον σου. Διδάσκε, διότι ἔχω εἰς τὴν πόλιν αὐτὴν λαὸν πολυάριθμον, ὁ ὁποῖος ἐντὸς ὀλίγου θὰ πιστεύσῃ καὶ θὰ προστεθῇ εἰς τὴν Ἐκκλησίαν μου.

Διότι ἐγὼ εἶμαι μαζῆ σου καὶ κανεὶς δὲν θὰ σοῦ ἐπιτεθῇ διὰ νὰ σὲ βλάψῃ. Κήρυττε, διότι εἰς τὴν πόλιν αὐτὴν εἶναι πολὺς λαός μου».

Ἔτσι κάθησε ἐκεῖ ἕνα ἔτος καὶ ἕξι μῆνες, καὶ δίδασκε σ’ αὐτοὺς τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ.

Κατόπιν δὲ τοῦ ὁράματος αὐτοῦ παρέμεινεν ὁ Παῦλος εἰς τὴν Κόρινθον ἓν ἔτος καὶ μήνας ἓξ διδάσκων μεταξὺ τῶν κατοίκων τῆς πόλεως τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ.

Ἐκάθισε, πράγματι, ὁ Παῦλος ἐκεῖ ἕνα ἔτος καὶ ἓξ μῆνες, διδάσκων μεταξὺ τῶν κατοίκων τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ.

Ὅταν δὲ ὁ Γαλλίων ἦταν ἀνθύπατος τῆς Ἀχαΐας, ὥρμησαν ὅλοι μαζὶ οἱ Ἰουδαῖοι ἐναντίον τοῦ Παύλου καὶ τὸν ἔσυραν στὸ δικαστικὸ βῆμα

Ὅτε δὲ ἐκυβέρνα τὴν Ἀχαΐαν ὡς ἀνθύπατος ὁ Γαλλίων, ἐξηγέρθησαν ἀπὸ συμφώνου καὶ μὲ μίαν γνώμην οἱ Ἰουδαῖοι κατὰ τοῦ Παύλου καὶ τὸν ἔφεραν ἐνώπιον τοῦ δικαστικοῦ βήματος.

Κατὰ τὸν καιρὸν δὲ ποὺ ἐκυβερνοῦσε τὴν Ἀχαῒαν ὡς ἀνθύπατος ὁ Γαλλίων, ἐξηγέρθησαν οἱ Ἰουδαῖοι μὲ μιὰ γνώμη ἐναντίον τοῦ Παύλου καὶ τὸν ἔφεραν ἐμπρὸς εἰς τὴν δικαστικὴν ἔδραν τοῦ Γαλλίωνος

λέγοντας· «Αὐτὸς παρασύρει τοὺς ἀνθρώπους νὰ λατρεύουν τὸ Θεὸ μὲ τρόπο διαφορετικὸν ἐκείνου ποὺ ὁρίζει ὁ νόμος».

Ἔλεγον δέ, ὅτι οὗτος διὰ παραπειστικῶν λόγων παρασύρει τοὺς ἀνθρώπους νὰ λατρεύουν τὸν Θεὸν κατὰ τρόπον ἀντίθετον πρὸς τὸν Μωσαϊκὸν νόμον.

λέγοντες ὅτι αὐτὸς παρασύρει μὲ δολίους λόγους τοὺς ἀνθρώπους νὰ λατρεύουν τὸν Θεόν, μὲ τρόπον διαφορετικὸν ἀπὸ αὐτόν, ποὺ λέγει ὁ νόμος τοῦ Μωϋσέως.

Ὅταν δὲ ὁ Παῦλος ἐπρόκειτο νὰ ἀνοίξῃ τὸ στόμα του (γιὰ ν’ ἀπολογηθῇ), ὁ Γαλλίων εἶπε στοὺς Ἰουδαίους· «Ἂν μὲν ἐπρόκειτο, ὦ Ἰουδαῖοι, γιὰ κανένα ἀδίκημα ἢ κακούργημα, εὐλόγως θὰ δεχόμουν νὰ σᾶς ἀκούσω.

Ὅταν δὲ ἐπρόκειτο ὁ Παῦλος νὰ ἀνοίξῃ τὸ στόμα του καὶ νὰ ἀπολογηθῇ, εἶπεν ὁ Γαλλίων πρὸς τοὺς Ἰουδαίους· Ἐὰν μὲν αὐτό, ποὺ καταγγέλλετε, ἦτο παράβασις νόμου προξενοῦσα ἀδικίαν κατὰ τοῦ κράτους ἢ κατὰ τῶν δικαιωμάτων τῶν πολιτῶν, ἢ ἐὰν ἦτο κακούργημα προκαλοῦν βλάβην, θὰ σᾶς ἤκουα, ὦ Ἰουδαῖοι, μὲ ὑπομονὴν κατὰ δίκαιον λόγον.

Ὅταν δὲ ἐπρόκειτο νὰ ἀνοίξῃ τὸ στόμα του ὁ Παῦλος καὶ νὰ ἀπολογηθῇ, εἶπε ὁ Γαλλίων πρὸς τοὺς Ἰουδαίους· «Ἐὰν μὲν αὐτὸ ποὺ καταγγέλετε, ὦ Ἰουδαῖοι, ἦτο ἀδίκημα ποὺ τὸ τιμωρεῖ ὁ νόμος ἢ ἦτο κάποια ἐγκληματικὴ πρᾶξις ἐναντίον σας, θὰ σᾶς ἤκουα μὲ ὑπομονὴν κατὰ λόγον δικαιοσύνης.

Ἀλλ’ ἀφοῦ εἶναι ζήτημα γιὰ λόγια καὶ ὀνόματα καὶ τὸ δικό σας νόμο, ἐξετάσετέ το ἐσεῖς. Διότι ἐγὼ κριτὴς αὐτῶν δὲν θέλω νὰ εἶμαι».

Ἀλλ’ ἐὰν πρόκειται περὶ ὑποθέσεως, ἡ ὁποία ἔχει σχέσιν μὲ διδασκαλίαν καὶ μὲ ὀνόματα (Μωϋσέως καὶ Ἰησοῦ καὶ Μεσσίου) καὶ μὲ τὸν ἰδικόν σας νόμον, πρέπει μόνοι σας νὰ φροντίσετε διὰ τὴν διευθέτησίν της. Διότι ἐγὼ δὲν θέλω νὰ ἀναμιχθῶ καὶ νὰ εἶμαι δικαστὴς ἐπὶ τῶν ζητημάτων τούτων.

Ἐὰν ὅμως εἶναι ζήτημα σχετικὸν μὲ διδασκαλίας καὶ ὀνόματα καὶ μὲ διατάξεις τοῦ νόμου σας, τακτοποιήσατέ το σεῖς μόνοι σας. Διότι ἐγὼ δὲν θέλω νὰ γίνω δικαστὴς εἰς τέτοια ζητήματα».

Καὶ τοὺς ἀπέπεμψε ἀπὸ τὸ δικαστικὸ βῆμα.

Καὶ τοὺς ἐξεδίωξεν ἀπὸ τὴν περιοχὴν τοῦ δικαστικοῦ βήματος.

Καὶ τοὺς ἐδίωξε ἀπὸ τὸ δικαστήριον.

Τότε ὅλοι οἱ Ἕλληνες ἔπιασαν τὸ Σωσθένη τὸν ἀρχισυνάγωγο καὶ τὸν κτυποῦσαν μπροστὰ ἀπὸ τὸ δικαστικό βῆμα. Καὶ γιὰ τίποτε ἀπ’ αὐτὰ δὲν ἔμελε τὸν Γαλλίωνα.

Τότε ὅλοι οἱ Ἕλληνες ἔπιασαν τὸν ἀρχισυνάγωγον Σωσθένην καὶ τὸν ἐκτύπων ἐμπρὸς εἰς τὸ δικαστικὸν βῆμα. Καὶ ὁ Γαλλίων δὲν ἐνδιεφέρετο δι’ αὐτό.

Τότε ὅλοι οἱ Ἕλληνες ἐπιασαν τὸν Σωσθένην, τὸν ἀρχισυνάγωγον, καὶ τὸν ἐκτυποῦσαν ἐμπρὸς εἰς τὸ δικαστικὸν βῆμα. Ἀλλὰ ὅλα αὐτὰ ἀφῆκαν ἐντελῶς ἀδιάφορον τὸν Γαλλίωνα.

Ὁ δὲ Παῦλος, ἀφοῦ ἔμεινε ἀκόμη ἀρκετὲς ἡμέρες, ἀποχαιρέτισε τοὺς ἀδελφοὺς καὶ ἀναχώρησε μὲ πλοῖο γιὰ τὴ Συρία, καὶ μαζί του ἡ Πρίσκιλλα καὶ ὁ Ἀκύλας. Προηγουμένως ἔκανε κουρὰ τῆς κεφαλῆς στὶς Κεχρεές, διότι εἶχε τάμα.

Ὁ Παῦλος δέ, ἀφοῦ παρέμεινεν ἀρκετὰς ἀκόμη ἡμέρας μετὰ τὸ γεγονὸς τοῦτο, ἀπεχαιρέτησε τοὺς ἀδελφοὺς καὶ ἀνεχώρησε μὲ πλοῖον διὰ τὴν Συρίαν, καὶ μαζὶ μὲ αὐτὸν ἀνεχώρησαν ἡ Πρίσκιλλα καὶ ὁ Ἀκύλας. Προηγουμένως δὲ ὁ Παῦλος ἐκούρευσε τὴν κεφαλήν του εἰς τὰς Κεγχρεάς, διότι κατὰ συνήθειαν Ἰουδαϊκὴν εἶχε κάμει τάξιμον νὰ διατηρήσῃ τὰς τρίχας τῆς κεφαλῆς του ἐπὶ ὡρισμένον χρόνον καὶ νὰ προσφέρῃ αὐτὰς εἰς τὸν Κύριον.

Ὁ δὲ Παῦλος, ἀφοῦ ἔμεινε ἀρκετὰς ἡμέρας ἀκόμη ἐκεῖ, ἀπεχαιρέτησε τοὺς ἀδελφοὺς καὶ μὲ πλοῖον ἀνεχώρησε διὰ τὴν Συρίαν. Μαζῆ δὲ μὲ αὐτὸν ἀνεχώρησαν ἡ Πρίσκιλλα καὶ ὁ Ἀκύλας. Πρὶν δὲ ὁ Παῦλος ἀναχωρήσῃ ἐκούρευσε τὴν κεφαλὴν του εἰς τὰς Κεγχρεάς· διότι εἶχε κάνει τάξιμον σύμφωνα μὲ τὸν ἰουδαϊκὸν ἔθιμον νὰ μείνῃ ἀκούρευτος ἐπὶ ὡρισμένον χρόνον καὶ νὰ προσφέρῃ κατόπιν τὴν κόμην του θυσίαν εἰς τὸν Θεόν.

Ἔφθασε δὲ στὴν Ἔφεσο καὶ ἄφησε ἐκείνους ἐκεῖ, αὐτὸς δὲ μπῆκε στὴ συναγωγὴ καὶ μίλησε στοὺς Ἰουδαίους.

Ἦλθαν δὲ εἰς Ἔφεσον. Καὶ ἐκείνους μέν, τὴν Πρίσκιλλαν καὶ τὸν Ἀκύλαν δηλαδή, ἀφῆκεν ἐκεῖ, αὐτὸς δέ, ἀφοῦ εἰσῆλθεν εἰς τὴν συναγωγήν, συνδιελέχθη μὲ τοὺς Ἰουδαίους.

Ἦλθε δὲ εἰς τὴν Ἔφεσον· καὶ τὸν μὲν Ἀκύλαν καὶ τὴν Πρίσκιλλαν ἄφησε ἐκεῖ, αὐτὸς δὲ εἰσελθὼν εἰς τὴν συναγωγὴν συνωμίλησε μὲ τοὺς Ἰουδαίους.

Ἐνῷ δὲ αὐτοὶ τὸν παρακαλοῦσαν νὰ μείνῃ κοντά τους περισσότερο χρόνο, δὲν συγκατένευσε,

Ὅταν δὲ οὗτοι παρεκάλουν τὸν Παῦλον νὰ παραμείνῃ πλησίον των περισσότερον χρόνον, δὲν συγκατετέθη οὗτος,

Ἐπειδὴ δὲ ἐκεῖνοι τὸν παρακαλοῦσαν νὰ μείνῃ περισσότερον χρόνον κοντά των, αὐτὸς δὲν συγκατετέθη,

ἀλλὰ τοὺς ἀποχαιρέτισε καὶ εἶπε· «Πρέπει ὁπωσδήποτε τὴν ἐρχομένη ἑορτὴ νὰ κάνω στὰ Ἱεροσόλυμα. Καὶ πάλι θὰ ἐπιστρέψω σ’ ἐσᾶς, ἐὰν ὁ Θεὸς θέλῃ». Καὶ ἀναχώρησε μὲ πλοῖο ἀπὸ τὴν Ἔφεσο.

ἄλλα τοὺς ἀπεχαιρέτησε καὶ εἶπε· Πρέπει μὲ κάθε τρόπον τὴν ἑορτήν, ποὺ ἔρχεται, νὰ τὴν κάμω εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, θὰ ἐπιστρέψω δὲ πάλιν πρὸς σᾶς, ἐὰν θέλῃ ὁ Θεός. Καὶ ἀνεχώρησε μὲ πλοῖον ἀπὸ τὴν Ἔφεσον.

ἀλλὰ τοὺς ἀπεχαιρέτησε καὶ εἶπε· «Πρέπει ὀπωσδήποτε τὴν προσεχῆ ἑορτὴν νὰ τὴν κάνω εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα. Πάλιν δέ, Θεοῦ θέλοντος, θὰ ἐπιστρέψω εἰς σᾶς». Καὶ ἀνεχώρησε ἀπὸ τὴν Ἔφεσον μὲ πλοῖον.

Καὶ ὅταν ἀποβιβάσθηκε στὴν Καισάρεια, ἀνέβηκε καὶ χαιρέτισε τὴν Ἐκκλησία, καὶ ὕστερα κατέβηκε στὴν Ἀντιόχεια.

Καὶ ἀποβιβασθεὶς εἰς τὸν λιμένα τῆς Καισαρείας, ἀνέβη εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ ἀφοῦ ἐχαιρέτησε τὴν σύναξιν τῶν πιστῶν, κατέβη εἰς τὴν Ἀντιόχειαν καὶ ἔλαβεν οὖτω τέλος ἡ δευτέρα ἀποστολικὴ πορεία του.

Ἀπεβιβάσθη εἰς τὴν Καισάρειαν καὶ ἀφοῦ ἀνέβηκε εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ ἐχαιρέτησε τὴν ἐκεῖ Ἐκκλησίαν τῶν πιστῶν, κατέβηκε εἰς τὴν Ἀντιόχειαν.

Καὶ ἀφοῦ ἔμεινε ἐκεῖ μερικὸ χρόνο, ἀναχώρησε. Καὶ περιώδευε μὲ τὴ σειρὰ τὴ χώρα τῆς Γαλατίας καὶ τὴ Φρυγία, καὶ στήριζε ὅλους τοὺς μαθητὰς (τοὺς χριστιανοὺς).

Καὶ ἀφοῦ ἔμεινε κάμποσον χρόνον ἐκεῖ, ἀνεχώρησε. Καὶ ἤρχισε τὴν τρίτην ἀποστολικὴν πορείαν του περιοδεύων μὲ τὴν σειρὰν τὴν Γαλατικὴν χώραν καὶ τὴν Φρυγίαν, στηρίζων εἰς τὴν πίστιν ὅλους τοὺς μαθητάς.

Ἀφοῦ δὲ ἔμεινεν ὀλίγον χρόνον ἐκεῖ, ἔφυγε καὶ περιώδευε ἐν συνεχεία τὴν χώραν τῆς Γαλατίας καὶ τὴν Θρυγίαν, στηρίζων εἰς τὴν κατὰ Χριστὸν πίστιν καὶ ζωὴν ὅλους τοὺς μαθητάς.

Κάποιος δὲ Ἰουδαῖος ὀνομαζόμενος Ἀπολλώς, Ἀλεξανδρινὸς στὴν καταγωγή, ἄνθρωπος μορφωμένος καὶ εὔγλωττος, ἔφθασε στὴν Ἔφεσο. Ἦταν δὲ δυνατὸς στὶς Γραφές.

Ἐν τῷ μεταξὺ δὲ κάποιος Ἰουδαῖος, ὁ ὁποῖος ἐλέγετο Ἀπολλὼς καὶ κατήγετο ἀπὸ τὴν Ἀλεξάνδρειαν, ἀνὴρ εὔγλωττος, ἦλθεν εἰς Ἔφεσον, ἦτο δὲ δυνατὸς εἰς τὴν γνῶσιν καὶ τὴν ἑρμηνείαν τῶν Γραφῶν.

Έν τῷ μεταξὺ δὲ κάποιος Ἰουδαῖος, ὀνόματι Άπολλώς, ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὴν Ἀλεξάνδρειαν καὶ ἦτο μορφωμένος καὶ εὔγλωττος καὶ βαθὺς γνώστης τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἦλθεν εἰς τὴν Ἔφεσον.

Αὐτὸς εἶχε κατηχηθῆ τὴν ὁδὸ τοῦ Κυρίου (τὴ Χριστιανικὴ Πίστη), καὶ μὲ φλογερὴ καρδιὰ μιλοῦσε καὶ δίδασκε μὲ ἀκρίβεια γιὰ τὸν Κύριο, ἂν καὶ γνώριζε μόνο τὸ βάπτισμα τοῦ Ἰωάννου.

Αὐτὸς εἶχε κατηχηθῆ περὶ τῆς συμπεριφορᾶς καὶ τοῦ δρόμου, τὸν ὁποῖον πρέπει κανεὶς νὰ ἀκολουθῇ διὰ νὰ εὐαρεστήσῃ εἰς τὸν Κύριον, καὶ ἐπειδὴ ἦτο ζηλωτὴς καὶ τὸ πνεῦμα του ἐνεπνέετο ἀπὸ θερμὰ καὶ ἐνθουσιώδη συναισθήματα καὶ διαθέσεις, ὡμίλει κατ’ ἰδίαν καὶ ἐδίδασκε δημοσίως μὲ σχετικὴν ἀκρίβειαν τὰς ἀφορώσας εἰς τὸν Κύριον Ἰησοῦν ἀληθείας, μολονότι ἐγνώριζε μόνον τὸ βάπτισμα καὶ τὸ κήρυγμα τοῦ Ἰωάννου.

Αὐτὸς εἶχε διδαχθῇ τὴν ὁδὸν τοῦ Κυρίου καὶ ἦτο θερμὸς καὶ ἐνθουσιώδης κατὰ τὸ πνεῦμα. Ὡμιλοῦσε καὶ ἐδίδασκε μὲ ἀκρίβειαν τὰ περὶ τοῦ Κυρίου, μολονότι ἐγνώριζε μόνον τὸ βάπτισμα καὶ τὸ κήρυγμα τοῦ Ἰωάννου.

Αὐτὸς δὲ ἄρχισε νὰ κηρύττῃ στὴ συναγωγή. Ὅταν δὲ ὁ Ἀκύλας καὶ ἡ Πρίσκιλλα τὸν ἄκουσαν, τὸν πῆραν κοντὰ τους καὶ τοῦ ἐξέθεσαν ἀκριβέστερα τὴν ὁδὸ τοῦ Θεοῦ.

Καὶ οὗτος ἤρχισε νὰ κηρύττῃ μετὰ ἀφοβίας καὶ θάρρους ἐν τῇ συναγωγῇ. Ὅταν δὲ τὸν ἤκουσαν ὁ Ἀκύλας καὶ ἡ Πρίσκιλλα, τὸν ἐπῆραν μὲ πᾶσαν οἰκειότητα πλησίον των καὶ ἐξέθεσαν εἰς αὐτὸν ἀκριβέστερον τὸν δρόμον τῆς ἀληθείας καὶ σωτηρίας, τὸν ὁποῖον ὁ Θεὸς ἀπεκάλυψε.

Αὐτὸς ἤρχισε μὲ θάρρος νὰ κηρύττῃ εἰς τὴν συναγωγήν. Ὅταν δὲ τὸν ἤκουσαν ὁ Ἀκύλας καὶ ἡ Πρίσκιλλα, τὸν ἐπῆραν μὲ ἀγάπην κοντά των καὶ ἐξέθεσαν εἰς αὐτὸν μὲ ἀκόμη μεγαλυτέραν ἀκρίβειαν τὸν δρόμον τοῦ Θεοῦ.

Καὶ ὅταν ἤθελε νὰ μεταβῇ στὴν Ἀχαΐα, οἱ ἀδελφοὶ τὸν ἐνθάρρυναν καὶ ἔγραψαν στοὺς μαθητὰς (τοὺς χριστιανοὺς) νὰ τὸν δεχθοῦν. Ὅταν δὲ ἔφθασε ἐκεῖ, μὲ τὴ χάρι πολὺ βοήθησε ἐκείνους, ποὺ εἶχαν πιστεύσει.

Ἐπειδὴ δὲ αὐτὸς ἤθελε ἀπὸ τὴν Ἔφεσον νὰ διαπεράσῃ εἰς τὴν Ἀχαΐαν, τὸν προέτρεψαν καὶ τὸν ἐνεθάρρυναν οἱ ἀδελφοὶ νὰ πραγματοποιήσῃ τὸ ταξίδιον τοῦτο καὶ ἔγραψαν συστατικὴν ἐπιστολὴν πρὸς τοὺς μαθητὰς διὰ νὰ τὸν δεχθοῦν μὲ πᾶσαν ἐμπιστοσύνην. Πράγματι δὲ αὐτὸς ἦλθεν εἰς Κόρινθον καὶ ὠφέλησε πολὺ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι διὰ τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ εἶχον πιστεύσει.

Ἐπειδὴ δὲ αὐτὸς ἤθελε νὰ περάσῃ εἰς τὴν Ἀχαΐαν, τὸν παρεκίνησαν καὶ τὸν ἐνεθάρρυναν οἱ ἀδελφοὶ δι’ αὐτὸ καὶ ἔγραψαν εἰς τοὺς ἐκεῖ Χριστιανοὺς νὰ τὸν δεχθοῦν μὲ κάθε ἀγάπην καὶ ἐμπιστοσύνην. Αὐτὸς δέ, ὅταν ἦλθε εἰς τὴν Κόρινθον, ὠφέλησε καὶ ἐστήριξε εἰς τὴν πίστιν πολὺ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι μὲ τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ εἶχον πιστεύσει εἰς τὸν Κύριον.

Διότι μὲ δύναμι ἀνέτρεπε τοὺς Ἰουδαίους δημοσίως ἀποδεικνύοντας διὰ τῶν Γραφῶν, ὅτι ὁ Μεσσίας εἶναι ὁ Ἰησοῦς.

Διότι μετὰ δυνάμεως ἀνεσκεύαζε καὶ ἀπεστόμωνε δημοσίᾳ τοὺς Ἰουδαίους ἀποδεικνύων διὰ τῶν Γραφῶν καὶ τῆς ἐπαληθεύσεως τῶν προφητειῶν, ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἦτο ὁ Μεσσίας.

Διότι μὲ πολλὴν δύναμιν ἐξήλεγχε καὶ ἀπεστόμωνε δημοσία τοὺς Ἰουδαίους ἀποδεικνύων διὰ τῶν Γραφῶν, ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἦτο ὁ Μεσσίας, ὁ Χριστός.