Πράξεις Ἀποστόλων 19

Ὅταν δὲ ὁ Ἀπολλὼς ἦταν στὴν Κόρινθο, ὁ Παῦλος, ἀφοῦ περιώδευσε τὰ μέρη τῆς ἐνδοχώρας, ἔφθασε στὴν Ἔφεσο. Καὶ βρίσκοντας μερικοὺς μαθητὰς (πιστοὺς)

Καθ’ ὃν χρόνον δὲ ὁ Ἀπολλὼς ἦτο εἰς τὴν Κόρινθον, ὁ Παῦλος, ἀφοῦ περιώδευσε τὰ βορειότερα καὶ ὑψηλότερα μέρη τῆς Μικρὰς Ἀσίας, συνέβη νὰ ἔλθῃ εἰς τὴν Ἔφεσον. Καὶ ὅταν εὗρεν ἐκεῖ κάποιους μαθητάς,

Ὅταν δὲ ὁ Ἀπολλὼς εὑρίσκετο εἰς τὴν Κόρινθον, ὁ Παῦλος, ἀφοῦ ἐπέρασε τὰ βαρειότερα μέρη τῆς Μ. Ἀσίας, ἦλθε εἰς τὴν Ἔφεσον, ὅπου καὶ εὑρῆκε μερικοὺς μαθητάς.

Τοὺς εἶπε· «Λάβατε Πνεῦμα Ἅγιο, ὅταν πιστεύσατε;». Αὐτοὶ δὲ τοῦ εἶπαν· «Ἀλλ’ οὔτε ὅτι ὑπάρχει Πνεῦμα Ἅγιο ἀκούσαμε».

τοὺς εἶπεν· Ἐλάβετε τὰ ἔκτακτα χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὅταν ἐπιστεύσατε; Αὐτοὶ δὲ τοῦ ἀπήντησαν· Ἀκόμη δὲν ἠκούσαμεν οὔτε ἐὰν ὑπάρχῃ μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων ἐνεργοῦν καὶ μεταδίδουν χαρίσματα Πνεῦμα Ἅγιον.

Εἶπε δὲ πρὸς αὐτοὺς ἐάν, ὅταν ἐπίστευσαν, ἔλαβαν Πνεῦμα Ἅγιον. Ἐκεῖνοι δὲ τοῦ ἀπήντησαν· «Ἡμεῖς δὲν ἔχομεν ἀκούσει οὔτε καὶ ἂν ὑπάρχῃ Πνεῦμα Ἅγιον».

Τοὺς εἶπε τότε· «Ἀλλὰ μὲ τί βάπτισμα βαπτιστήκατε;». Αὐτοὶ δὲ εἶπαν· «Μὲ τὸ βάπτισμα τοῦ Ἰωάννου».

Καὶ τότε ὁ Παῦλος τοὺς εἶπε· Ποῖον λοιπὸν βάπτισμα ἐλάβατε καὶ εἰς τίνος τὸ ὄνομα ἐβαπτίσθητε; Αὐτοὶ δὲ εἶπον· Ἐβαπτίσθημεν εἰς τὸ βάπτισμα τοῦ Ἰωάννου.

Καὶ εἶπε τότε πρὸς αὐτούς· «εἰς τίνος τὸ ὄνομα καὶ ποίου εἴδους βάπτισμα ἐβαπτίσθητε;» Ἐκεῖνοι δὲ τοῦ εἶπαν· «Ἐβαπτίσθημεν εἰς τὸ βάπτισμα τοῦ Ἰωάννου».

Τότε ὁ Παῦλος εἶπε· «Ὁ Ἰωάννης βάπτισε μὲ βάπτισμα μετανοίας. Καὶ ἔλεγε στὸ λαὸ νὰ πιστεύσουν σ’ ἐκεῖνον, ποὺ ἐρχόταν ὕστερα ἀπ’ αὐτόν, δηλαδὴ στὸν Ἰησοῦ Χριστό».

Εἶπε δὲ ὁ Παῦλος· Ὁ μὲν Ἰωάννης ἐβάπτισε βάπτισμα, ποὺ ὡδηγεῖ εἰς μετάνοιαν, χωρὶς ὅμως νὰ δίδῃ τοῦτο καὶ τὴν ἄφεσιν τῶν ἁμαρτιῶν· καὶ προέτρεπεν ὁ Ἰωάννης τὸν λαὸν νὰ πιστεύσουν εἰς ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος ἤρχετο ὕστερα ἀπὸ αὐτόν, τουτέστιν εἰς τὸν Ἰησοὺν Χριστόν, ὁ ὁποῖος θὰ παρεῖχε τὴν ἄφεσιν καὶ τὴν σωτηρίαν.

Εἶπε δὲ ὁ Παῦλος· «Ὁ Ἰωάννης μὲν σᾶς ἐβάπτισε εἰς βάπτισμα μετανοίας καὶ προπαρασκευῆς, λέγων συγχρόνως εἰς τὸν λαὸν νὰ πιστεύσουν εἰς ἐκεῖνον, ποὺ θὰ ἤρχετο κατόπιν ἀπὸ αὐτόν, δηλαδὴ εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστόν, ὁ ὁποῖος καὶ μόνος θὰ ἔδιδε ἄφεσιν καὶ σωτηρίαν».

Ὅταν δὲ ἄκουσαν, βαπτίσθηκαν μὲ πίστι στὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ.

Ὅταν δὲ ἐκεῖνοι ἤκουσαν ταῦτα, ἐβαπτίσθησαν, ἀφοῦ ἐπίστευσαν εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ καὶ ἐστήριξαν ὅλην τὴν ἐμπιστοσύνην καὶ ἐλπίδα των εἰς τὸ ἀξίωμά του ὡς Μεσσίου καὶ ὡς Λυτρωτοῦ καὶ ὡς Κυρίου.

Ὅταν δὲ ἐκεῖνοι ἤκουσαν αὐτά, ἐπίστευσαν καὶ ἐβαπτίσθησαν εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ.

Καὶ ἀφοῦ ὁ Παῦλος ἔθεσε ἐπάνω τους τὰ χέρια, ἦλθε ἐπάνω τους τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο, καὶ μιλοῦσαν μὲ γλῶσσες καὶ προφήτευαν.

Καὶ ὅταν ὁ Παῦλος ἔθεσεν ἐπὶ τῶν κεφαλῶν των τὰς χεῖρας, ἦλθε τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ἐπ’ αὐτῶν καὶ τοὺς μετέδωκε διπλὰ χαρίσματα, διότι ὡμίλουν εἰς διαφόρους γλώσσας, τὰς ὁποίας ὡς ξένας δὲν ἐγνώριζαν προτήτερα, συγχρόνως δὲ καὶ ἐπροφήτευον.

Καὶ ὅταν ὁ Παῦλος ἔθεσε τὰς χεῖρας του ἐπάνω εἰς τὴν κεφαλὴν των, κατῆλθεν εἰς αὐτοὺς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, ἐπῆραν καὶ εἰδικὰ χαρίσματα, ὠμιλοῦσαν διαφόρους γλώσσας ἀγνώστους προηγουμένως εἰς αὐτοὺς καὶ ἐπροφήτευσαν.

Ἦταν δὲ ὅλοι οἱ ἄνδρες δώδεκα.

Ἦσαν δὲ ὅλοι αὐτοὶ περίπου δώδεκα ἄνδρες.

Ὅλοι δὲ αὐτοὶ ἦσαν περίπου δώδεκα ἄνδρες.

Ἔπειτα μπῆκε στὴ συναγωγὴ καὶ μιλοῦσε ἐπὶ τρεῖς μῆνες, συζητώντας καὶ διδάσκοντας γιὰ τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Ἐν συνεχείᾳ δὲ ὁ Παῦλος ἀφοῦ εἰσῆλθεν εἰς τὴν συναγωγήν, ἐκήρυττε μετὰ θάρρους ἐπὶ μήνας τρεῖς συνδιαλεγόμενος μετὰ τῶν Ἰουδαίων καὶ προβάλλων πειστικὰς ἀποδείξεις περὶ τῶν ἀληθειῶν τῶν ἀναφερομένων εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, τὴν ὁποίαν ἐγκαθίδρυσεν ἐπὶ τῆς γῆς καὶ εἰς τὰς καρδίας τῶν πιστῶν ὁ Κύριος Ἰησοῦς.

Ἔπειτα δὲ ἀπὸ τὸ γεγονὸς αὐτὸ ὁ Παῦλος εἰσῆλθε εἰς τὴν συναγωγὴν τῶν Ἑβραίων, ἐκήρυττε μὲ θάρρος ἐπὶ τρεῖς μῆνας, συνδιελέγετο μὲ τοὺς Ἰουδαίους καὶ μὲ τὰ χωρία τῆς Γραφῆς καὶ τὰ ἄλλα ἐπιχειρήματα τοὺς ἔπειθε νὰ πιστεύσουν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ.

Καὶ ἐπειδὴ μερικοὶ σκληρύνονταν καὶ ἀντιδροῦσαν κακολογὼντας τὴν Ὁδὸ (τὴ Χριστιανικὴ Πίστι) ἐνώπιον τοῦ πλήθους, ἀπομακρύνθηκε ἀπ’ αὐτοὺς, καὶ ἀπέσυρε τοὺς μαθητὰς (τοὺς πιστούς), καὶ καθημερινῶς μιλοῦσε στὴ σχολὴ κάποιου Τυράννου.

Ἐπειδὴ δὲ μερικοὶ ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους ἐσκληρύνοντο καὶ δὲν ἐπίστευον, διαβάλλοντες καὶ βλασφημοῦντες ἐνώπιον τοῦ πλήθους τὴν πίστιν, διὰ τῆς ὁποίας ὡς διὰ δρόμου ἀσφαλοῦς ὁδηγεῖται ὁ ἄνθρωπος εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ἀπεμακρύνθη ὁ Παῦλος ἀπὸ αὐτούς. Καὶ ἐξεχώρισε τοὺς πιστοὺς μαθητὰς ἀπὸ τοὺς ἄλλους, ποὺ δὲν εἶχον πιστεύσει. Καὶ ἀπὸ τότε συνδιελέγετο καὶ ἐκήρυττε καθ’ ἑκάστην ἡμέραν ἐν τῇ σχολῇ κάποιου, ποὺ ὠνομάζετο Τύραννος.

Ἐπειδὴ ὅμως μερικοὶ ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους ἐσκληρύνοντο καὶ δὲν ἐπίστευαν, διέβαλλαν δὲ καὶ ἐβλασφημοῦσαν τὴν ὁδὸν τῆς πίστεως καὶ τῆς σωτηρίας ἐμπρὸς εἰς τὸ πλῆθος, ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ αὐτοὺς ὁ Παῦλος, ἐξεχώρισε τοὺς μαθητὰς ἀπὸ ὅσους δὲν εἶχαν πιστεύσει καὶ ἀπὸ τότε ἐκήρυττε καὶ συνδιελέγετο καθημερινῶς εἰς τὴν σχολὴν κάποιου, ποὺ ἐλέγετο Τύραννος.

Αὐτὸ δὲ γινόταν ἐπὶ δύο ἔτη, ὥστε ὅλοι οἱ κάτοικοι τῆς (ἐπαρχίας) Ἀσίας νὰ ἀκούσουν τὸ λόγο τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, καὶ Ἰουδαῖοι καὶ Ἕλληνες.

Ἡ διδασκαλία δὲ αὐτὴ εἰς τὴν σχολὴν τοῦ Τυράννου διήρκεσεν ἐπὶ δύο ἔτη, ὥστε ὅλοι ἐκεῖνοι, ποὺ κατοικοῦσαν εἰς τὴν Ἀσίαν, ἤκουσαν τὸν λόγον τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, καὶ οἱ Ἰουδαῖοι καὶ οἱ Ἕλληνες.

Τὸ ἔργον δὲ αὐτὸ τοῦ Παύλου συνεχίσθηκε ἐπὶ δύο ἔτη, ὥστε ὅλοι ὅσοι κατοικοῦσαν τὴν Ἀσίαν, καὶ Ἰουδαῖοι καὶ Ἕλληνες, ἤκουσαν τὴν διδασκαλίαν τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ.

Καὶ ὁ Θεὸς διὰ τοῦ Παύλου ἔκανε ἀσυνήθη θαύματα,

Καὶ ὁ Θεὸς ἐνήργει διὰ μέσου τοῦ Παύλου θαύματα οὐχὶ συνήθη καὶ τυχαία.

Καὶ ὁ Θεός, διὰ μέσου τῶν χειρῶν τοῦ Παύλου, ἔκανε θαύματα ὄχι μικρὰ καὶ τυχαῖα,

ὥστε καὶ μανδήλια ἢ περιζώματα ἀπὸ τὸ σῶμα του νὰ φέρωνται καὶ νὰ τίθενται ἐπάνω στοὺς ἀσθενεῖς, καὶ νὰ φεύγουν ἀπ’ αὐτοὺς οἱ ἀσθένειες, καὶ νὰ βγαίνουν ἀπ’ αὐτοὺς τὰ πονηρὰ πνεύματα.

Καὶ ἦσαν τέτοια τὰ θαύματα, ὥστε ἔπαιρναν οἱ ἄνθρωποι μανδήλια ἢ περιζώματα καὶ ἐμπροσθέλλας, ποὺ εἶχε χρησιμοποιήσει ὁ Παῦλος καὶ εἶχε σφογγίσει μὲ αὐτὰ τὸν ἱδρῶτα του ἢ εἶχε καλύψει τὸ δέρμα του, καὶ τὰ ἔφεραν ἐπάνω εἰς τοὺς ἀρρώστους καὶ διὰ μόνης τῆς ἐπιθέσεως ταύτης ἀπεμακρύνοντο ἀπὸ αὐτοὺς αἱ ἀσθένειαι καὶ ἔβγαιναν ἐξ αὐτῶν τὰ πονηρὰ πνεύματα.

ὥστε ἔπαιρναν οἱ ἄνθρωποι πετσέτες, μὲ τὶς ὁποῖες εἶχε καλύψει τὸ πρόσωπόν του ὁ Παῦλος ἢ μανδήλια ποὺ ἐσφόγγιζε τὸν ἱδρῶτα, τὰ ἔφερναν ἐπάνω εἰς τοὺς ἀρρώστους καὶ ἔφευγαν ἀπὸ αὐτοὺς αἱ ἀσθένειαι, ὅπως ἐπίσης ἔβγαιναν ἀπὸ αὐτοὺς καὶ τὰ πονηρὰ πνεύματα.

Μερικοὶ δὲ ἀπὸ τοὺς περιοδεύοντες Ἰουδαίους ἐξορκιστὰς ἐπιχείρησαν νὰ χρησιμοποιήσουν τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ γι’ αὐτοὺς ποὺ εἶχαν τὰ πνεύματα τὰ πονηρά, λέγοντας· «Σᾶς ἐξορκίζουμε στὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ, τὸν ὁποῖο κηρύττει ὁ Παῦλος».

Μερικοὶ δὲ ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους, ποὺ περιήρχοντο ἀπὸ τόπου εἰς τόπον καὶ ἐξεδίωκον τὰ δαιμόνια δι’ ἐξορκισμῶν, ἀπεπειράθησαν νὰ ἐπικαλεσθοῦν τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ἐπὶ τῶν ἐχόντων τὰ πονηρὰ πνεύματα λέγοντες· Ἐπικαλούμενοι τὸ ὄνομα καὶ τὸν φόβον, ποὺ ἐμπνέει ἡ δύναμις τοῦ Ἰησοῦ, τὸν ὁποῖον κηρύττει ὁ Παῦλος, σᾶς ἐξορκίζομεν νὰ ἐξέλθετε ἀπὸ αὐτούς, ποὺ βασανίζετε.

Μερικοὶ δὲ ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους, ποὺ περιήρχοντο τὰ διάφορα μέρη καὶ μὲ ἐξορκισμοὺς ἔδιωχναν δαιμόνια, ἐπεχείρησαν νὰ ἐπικαλεσθοῦν τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, διὰ νὰ θεραπεύσουν ἐκείνους, ποὺ εἶχαν πονηρὰ πνεύματα, λέγοντες· «Σᾶς ἐξορκίζομεν εἰς τὸν Ἰησοῦν, τὸν ὁποῖον ὁ Παῦλος κηρύττει, νὰ φύγετε ἀπὸ αὐτούς, ποὺ βασανίζετε».

Ἦταν δὲ κάποιοι υἱοὶ τοῦ Σκευᾶ, Ἰουδαίου ἀρχιερέως, ἑπτὰ τὸν ἀριθμό, ποὺ ἔκαναν αὐτό.

Ἦσαν δὲ κάποια παιδιὰ τοῦ Σκευά, Ἰουδαίου ἀρχιερέως, ἑπτὰ τὸν ἀριθμόν, αὐτοὶ ποὺ ἔπραττον τοῦτο.

Αὐτοὶ δὲ ποὺ ἔκαναν τοῦτο ἦσαν ἑπτὰ παιδιὰ τοῦ Ἰουδαίου ἀρχιερέως Σκευᾶ.

Ἀλλὰ τὸ πονηρὸ πνεῦμα μίλησε καὶ εἶπε· «Τὸν Ἰησοῦ γνωρίζω, καὶ τὸν Παῦλο ξέρω καλά. Ἀλλὰ σεῖς ποιοί εἶσθε;».

Ἀπεκρίθη δὲ τὸ πονηρὸν πνεῦμα καὶ εἶπε· Γνωρίζω τὸν Ἰησοῦν· ἡξεύρω καὶ τὸν Παῦλον. Σεῖς ὅμως ποῖοι εἶσθε;

Ἀπήντησε δὲ τὸ πονηρὸν πνεῦμα καὶ εἶπε· «Γνωρίζω τὸν Ἰησοῦν, καὶ τὸν Παῦλον ἐπίσης τὸν ξεύρω καλά· σεῖς ὅμως ποῖοι εἶσθε;»

Καὶ πηδώντας ἐπάνω τους ὁ ἄνθρωπος, στὸν ὁποῖο ἦταν τὸ πονηρὸ πνεῦμα, τοὺς κατέβαλε καὶ τοὺς κακοποίησε, ὥστε νὰ φύγουν ἀπὸ τὸ σπίτι ἐκεῖνο γυμνοὶ καὶ τραυματισμένοι.

Καὶ ἀφοῦ ἐπήδησε μὲ ὁρμὴν κατ’ αὐτῶν ὁ ἄνθρωπος, ἐντὸς τοῦ ὁποίου ἦτο τὸ πονηρὸν πνεῦμα, καὶ τοὺς κατέβαλε, ἐβιαιοπράγησε κατ’ αὐτῶν, ὥστε αὐτοὶ ἐξέφυγαν ἀπὸ τὸ σπίτι ἐκεῖνο τοῦ δαιμονισμένου γυμνοὶ καὶ τραυματισμένοι.

Καὶ ὁ ἄνθρωπος μέσα εἰς τὸν ὁποῖον ὑπῆρχε τὸ πονηρὸν πνεῦμα, ἐπήδησε μὲ ὁρμὴν ἐπάνω εἰς αὐτοὺς τοὺς ἤρπασε μὲ μεγάλην δύναμιν (κατὰ παραχώρησιν Θεοῦ διὰ νὰ τοὺς τιμωρήσῃ) τοὺς ἔβαλε κάτω καὶ ἤρχισε νὰ τοὺς κτυπᾶ, ὥστε αὐτοὶ μισόγυμνοι καὶ τραυματισμένοι κατώρθωσαν νὰ ξεφύγουν ἀπὸ τὸ σπίτι τοῦ δαιμονιζομένου ἐκείνου.

Αὐτὸ δὲ ἔγινε γνωστὸ σ’ ὅλους τοὺς Ἰουδαίους καὶ τοὺς Ἕλληνες, ποὺ κατοικοῦσαν στὴν Ἔφεσο, καὶ ἔπεσε φόβος ἐπάνω σ’ ὅλους αὐτούς, καὶ δοξαζόταν τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ.

Τοῦτο δὲ ἔγινε γνωστὸν εἰς ὅλους, καὶ Ἰουδαίους καὶ Ἕλληνας, ὅσοι κατοικοῦσαν εἰς τὴν Ἔφεσον, οἱ ὁποῖοι ὡμίλουν προτήτερα ἀνευλαβῶς ἢ ἀδιαφόρως περὶ τοῦ Παύλου καὶ τῆς διδασκαλίας του, καὶ ἐκυριεύθησαν ὅλοι αὐτοὶ ἀπὸ φόβον, καὶ ἐδοξάζετο τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ.

Τὸ γεγονὸς δὲ αὐτὸ ἔγινε γνωστὸν εἰς ὅλους τοὺς Ἰουδαίους καὶ τοὺς Ἕλληνας, ποὺ κατοικοῦσαν εἰς τὴν Ἔφεσον καὶ οἱ ὁποῖοι δὲν εἶχαν πιστεύσει εἰς τὸν Χριστόν, καὶ ἐκυριεύθησαν ὅλοι ἀπὸ μεγάλον φόβον καὶ ἐδοξάζετο τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ.

Καὶ πολλοὶ ἀπ’ αὐτούς, ποὺ εἶχαν πιστεύσει, ἔρχονταν καὶ ἐξωμολογοῦνταν καὶ ἀνέφεραν δημοσίως τὶς πράξεις τους.

Καὶ πολλοὶ ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ εἶχαν πιστεύσει, ἤρχοντο καὶ ἐξωμολογοῦντο καὶ ἐγνωστοποίουν δημοσίᾳ τὰς κακάς των πράξεις.

Πολλοὶ δὲ ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ εἶχαν πιστεύσει, ἤρχοντο, ἐξωμολογοῦντο καὶ ἀνεκοίνωναν δημοσίᾳ τὰς κακάς των πράξεις.

Καὶ ἀρκετοὶ ἀπ’ αὐτούς, ποὺ ἔπραξαν τὰ μαγικὰ ἔργα, συγκέντρωσαν τὰ μαγικὰ βιβλία καὶ τὰ ἔκαιαν μπροστὰ σὲ ὅλους. Καὶ συνυπολόγισαν τὴν ἀξία τους καὶ βρῆκαν (ὅτι ἄξιζαν) πενήντα χιλιάδες ἀργυρὰ νομίσματα.

Ἀρκετοὶ δὲ ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ ἤσκησαν τὰς μαγικὰς τέχνας, ἀφοῦ ἔφεραν μαζὶ τὰ μαγικὰ βιβλία, ἔκαιον ταῦτα ἐμπρὸς εἰς ὅλους. Καὶ συνυπολόγισαν τὰς τιμάς, εἰς τὰς ὁποίας εἶχον ἀγορασθῇ τὰ καέντα ταῦτα βιβλία, καὶ εὗρον συνολικὸν ποσὸν τῆς ἀξίας τῶν πεντήκοντα χιλιάδας ἀργυρῶν νομισμάτων, ἤτοι περίπου τριάκοντα πέντε χιλιάδας χρυσᾶς δραχμάς.

Ἀρκετοὶ δὲ πάλιν ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ εἶχαν κάμει διαφόρους μαγικὰς πράξεις, ἔφεραν μαζῆ των τὰ μαγικὰ βιβλία καὶ τὰ ἔκαιαν ἐμπρὸς εἰς ὅλους. Καὶ ὑπελόγισαν τὴν τιμὴν τῆς πωλήσεως τῶν βιβλίων αὐτῶν καὶ εὐρῆκαν ὅτι ἄξιζαν πενῆντα χιλιάδες ἀργυρᾶ νομίσματα.

Ἔτσι θριαμβευτικὰ ὁ λόγος τοῦ Κυρίου ἐξαπλωνόταν καὶ ἐπικρατοῦσε.

Ἔτσι ὁ λόγος τοῦ Κυρίου διεδίδετο μὲ μεγάλην δύναμιν καὶ ἤσκει ἰσχυρὰν ἐπίδρασιν.

Ἔτσι ὁ λόγος τοῦ Κυρίου διεδίδετο μὲ δύναμιν πολλὴν καὶ ἐπεβάλλετο ὁλονὲν καὶ περισσότερον.

Ἀφοῦ δὲ ἔγιναν αὐτά, ὁ Παῦλος ἀποφάσισε νὰ περάσῃ τὴ Μακεδονία καὶ τὴν Ἀχαΐα καὶ νὰ μεταβῇ στὴν Ἱερουσαλήμ. Καὶ εἶπε· «Ἀφοῦ μεταβῶ ἐκεῖ, πρόκειται νὰ ἐπισκεφθῶ καὶ τὴ Ρώμη».

Ἀφοῦ δὲ συνετελέσθησαν ταῦτα, ἔβαλεν εἰς τὸν νοῦν του ὁ Παῦλος νὰ περιοδεύσῃ πρῶτον εἰς τὴν Μακεδονίαν καὶ τὴν Ἀχαΐαν καὶ νὰ πορευθῇ ἔπειτα εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ προσέθεσεν ὅτι, ἀφοῦ ὑπάγω εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, πρέπει ἐγὼ νὰ ἴδω καὶ τὴν Ρώμην.

Ὅταν δὲ ἔγιναν ὅλα αὐτά, ἐσκέφθηκε καὶ ἐπῆρε τὴν ἀπόφασιν ὁ Παῦλος νὰ περιοδεύσῃ τὴν Μακεδονίαν καὶ Ἀχαΐαν καὶ κατόπιν νὰ πορευθῇ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, προσθέσας ὅτι «μετὰ τὴν ἄφιξίν μου εἰς Ἱεροσόλυμα πρέπει νὰ ὑπάγω νὰ ἴδω καὶ τὴν Ρώμην».

Ἔτσι ἔστειλε στὴ Μακεδονία δύο ἀπὸ τοὺς βοηθούς του, τὸν Τιμόθεο καὶ τὸν Ἔραστο, ἐνῷ αὐτὸς ἔμεινε μερικὸ χρόνο στὴν (ἐπαρχία) Ἀσία.

Ἀφοῦ δὲ ἀπέστειλεν εἰς Μακεδονίαν δύο ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ τὸν ὑπηρέτουν καὶ τὸν ἐβοήθουν εἰς τὸ ἀποστολικόν του ἔργον, τὸν Τιμόθεον δηλαδὴ καὶ τὸν Ἔραστον, αὐτὸς παρέμεινεν ἐπ’ ὀλίγον ἀκόμη χρόνον εἰς τὴν Ἀσίαν.

Ἀφοῦ δὲ ἔστειλε εἰς τὴν Μακεδονίαν δύο ἀπὸ τοὺς μαθητάς του, ποὺ τὸν ὑπηρετοῦσαν εἰς τὸ ἔργον του, τὸν Τιμόθεον καὶ τὸν Ἔραστον, αὐτὸς ἔμεινε ὀλίγον ἀκόμη χρόνον εἰς τὴν Ἀσίαν.

Ἐκεῖνο δὲ τὸν καιρὸ ἔγινε γιὰ τὴν Ὁδὸ (τὴ Χριστιανικὴ Πίστι) ὄχι ὀλίγη ταραχή.

Ἔγινε δὲ κατὰ τὸν χρόνον ἐκεῖνον ὄχι ὀλίγη ταραχὴ περὶ τῆς χριστιανικῆς πίστεως καὶ ζωῆς, τὴν ὁποίαν ὁ Κύριος μᾶς ἀπεκάλυψεν ὡς δρόμον ἀσφαλῆ ὁδηγοῦντο εἰς τὴν σωτηρίαν.

Ἔγινε δὲ κατὰ τὸν χρόνον αὐτὸν μεγάλη ἀναταραχὴ διὰ τὴν ὁδὸν τῆς σωτηρίας ποὺ εἶχε ἀποκαλύψει ὁ Κύριος.

Διότι κάποιος ὀνομαζόμενος Δημήτριος, ἀργυροχόος, ποὺ κατασκεύαζε ἀργυρὰ ὁμοιώματα τοῦ ναοῦ τῆς Ἀρτέμιδος, ἔδινε στοὺς τεχνῖτες ὄχι ὀλίγη ἐργασία.

Ἔγινε δὲ ἡ ταραχὴ αὐτή, διότι κάποιος, ποὺ ὠνομάζετο Δημήτριος, ὁ ὁποῖος κατειργάζετο τὸν ἄργυρον καὶ κατεσκεύαζε μικροὺς ναοὺς ἀσημένιους, ὁμοιώματα τοῦ ναοῦ τῆς Ἐφεσίας Ἀρτέμιδος, παρεῖχεν ὄχι μικρὰ κέρδη εἰς τοὺς τεχνίτας, ποὺ εἰργάζοντο τὸ ἐπάγγελμα αὐτό.

Διότι κάποιος, ὀνόματι Δημήτριος, ποὺ κατειργάζετο τὸν ἄργυρον καὶ ἔκανε μικροὺς ἀργυροῦς ναούς, μικρογραφίες τοῦ ναοῦ τῆς Ἀρτέμιδος, καὶ ἔδιδε ἐπικερδῆ ἐργασίαν εἰς τοὺς τεχνίτας,

Καὶ ἀφοῦ συγκέντρωσε αὐτοὺς καὶ τοὺς ἐργάτες, ποὺ ἀσχολοῦνταν μὲ τέτοια ἔργα, εἶπε· «Ἄνδρες! Ξέρετε καλά, ὅτι ἀπ’ αὐτὴ τὴν ἐργασία ἐξαρτᾶται ἡ εὐημερία μας.

Ἐμάζευσε λοιπὸν τούτους, καθὼς καὶ τοὺς ἐργάτας, ποὺ ἠσχολοῦντο εἰς τέτοια ἔργα καὶ εἶπεν· Ἄνδρες, γνωρίζετε, ὅτι ἀπὸ τὸ ἐπάγγελμα αὐτὸ βγαίνει τὸ πλούσιον εἰσόδημά μας.

αὐτὸς ἐμάζευσε ὅλους ἐκείνους, ποὺ ἠσχολοῦντο μὲ τὰ ἔργα αὐτά, καὶ τοὺς εἶπε· «Ἄνδρες, γνωρίζετε πολὺ καλά, ὅτι ἀπὸ αὐτὸ τὸ ἐπάγγελμα μας προέρχεται τὸ πλούσιον εἰσόδημά μας.

Ἀλλὰ βλέπετε καὶ ἀκούετε, ὅτι ὄχι μόνο τῆς Ἐφέσου, ἀλλὰ σχεδόν ὅλης τῆς (ἐπαρχίας) Ἀσίας αὐτὸς ὁ Παῦλος ἔπεισε καὶ μετέστρεψε ἀρκετό λαό, λέγοντας, ὅτι δὲν εἶναι θεοὶ οἱ χειροποίητοι.

Καὶ βλέπετε οἱ ἴδιοι, ἀλλὰ καὶ ἀκούετε νὰ λέγουν οἱ ἄλλοι, ὅτι πλῆθος ἀρκετόν, ὄχι μόνον ἀπὸ τὴν Ἔφεσον, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ὅλην σχεδὸν τὴν Ἀσίαν, τὸ μετέστρεψε μὲ λόγους πειστικοὺς αὐτὸς ὁ Παῦλος, λέγων ὅτι οἱ θέοι, ποὺ κατασκευάζονται ἀπὸ χεῖρας ἀνθρώπων, δὲν εἶναι ἀληθινοὶ θεοί.

Βλέπετε δὲ οἱ ἴδιοι καὶ ἀκούετε ὅτι πολὺ πλῆθος, ὄχι μόνον τῆς Ἐφέσου ἀλλὰ σχεδὸν ὅλης τῆς Ἀσίας, αὐτὸς ὁ Παῦλος τὸ ἔπεισε καὶ τὸ ἀπεμάκρυνε ἀπὸ τὴν θρησκείαν μας, λέγων ὅτι οἱ θεοὶ ποὺ κατασκευάζονται μὲ τὰ χέρια τῶν ἀνθρώπων δὲν εἶναι ἀληθινοὶ θεοί.

Ὄχι δὲ μόνον αὐτὸς ὁ ἐπαγγελματικὸς κλάδος κινδυνεύει νὰ μᾶς ἀχρηστευθῇ, ἀλλὰ καὶ ὁ ναὸς τῆς μεγάλης θεᾶς Ἀρτέμιδος νὰ μὴν ὑπολογισθῇ καθόλου. Μέλλει μάλιστα νὰ γκρεμισθῇ καὶ ἡ μεγαλειότης της (τὸ ἄγαλμά της), τὴν ὁποία λατρεύει ὅλη ἡ (ἐπαρχία) Ἀσία καὶ ἡ οἰκουμένη».

Δὲν κινδυνεύει δὲ μόνον τὸ ἐπάγγελμά μας αὐτὸ νὰ καταντήσῃ ἐπὶ ζημίᾳ ἡμῶν εἰς παρακμὴν καὶ καταφρόνησιν, ἀλλὰ καὶ ὁ ναὸς τῆς μεγάλης θέας Ἀρτέμιδος κινδυνεύει νὰ μὴ λογαριάζεται πλέον για τίποτε καὶ μέλλει νὰ καθαιρεθῇ ἡ μεγαλειότης αὐτῆς, τὴν ὁποίαν ὁλόκληρος ἡ Ἀσία καὶ ἡ οἰκουμένη σέβεται.

Καὶ δὲν εἶναι μόνον ὅτι κινδυνεύει ἡ ἐργασία μας νὰ πέση εἰς παρακμήν, ἀλλὰ δὲν θὰ λογαριάζεται πλέον εἰς τίποτε καὶ ὁ ναὸς τῆς μεγάλης θεᾶς Ἀρτέμιδος καὶ μέλλει νὰ καθαιρεθῇ καὶ νὰ σβήσῃ ἡ μεγαλειότης αὐτῆς, τὴν ὁποίαν ὅλη ἡ Ἀσία καὶ ἡ οἰκουμένη σέβεται».

Ὅταν δὲ ἄκουσαν αὐτὸ ἐξωργίσθηκαν καὶ κραύγαζαν λέγοντας· «Μεγάλη ἡ Ἄρτεμις τῶν Ἐφεσίων!».

Ὅταν δὲ ἤκουσαν ἐκεῖνοι τοὺς λόγους τούτους, ἔγιναν γεμᾶτοι ἀπὸ θυμὸν καὶ ἐφώναζαν λέγοντες· Εἶναι μεγάλη ἡ Ἄρτεμις τῶν Ἐφεσίων.

Ὅταν δὲ ἄκουσαν ἐκεῖνοι αὐτά, ἐκυριεύθησαν ἀπὸ θυμὸν καὶ ἔκραζαν λέγοντες· «Εἶναι μεγάλη ἡ θεὰ Ἄρτεμις τῶν Ἐφεσίων».

Ὅλη δὲ ἡ πόλι γέμισε ἀπὸ τὴν ταραχή. Καὶ ἅρπαξαν βιαίως τὸν Γάϊο καὶ τὸν Ἀρίσταρχο, Μακεδόνες, ἀκολούθους τοῦ Παύλου, καὶ ὥρμησαν ὅλοι μαζὶ στὸ θέατρο.

Καὶ ἐγέμισεν ὁλόκληρος ἡ πόλις ἀπὸ τὸν θόρυβον καὶ τὴν ταραχήν, ποὺ ἐπροκάλεσαν οὗτοι, καὶ ὥρμησεν ὁ λαὸς μὲ μίαν γνώμην εἰς τὸ θέατρον, ἀφοῦ ἥρπασαν μαζὶ τὸν Γάϊον καὶ τὸν Ἀρίσταρχον, Μακεδόνας συνοδοιπόρους τοῦ Παύλου.

Καὶ ἐγέμισεν ἡ πόλις ἀπὸ ἀναστάτωσιν καὶ ταραχήν, ὥρμησαν ὅλοι μαζῆ εἰς τὸ θέατρον καὶ ἥρπασαν τοὺς δύο Μακεδόνας Γάϊον καὶ Ἀρίσταρχον, οἱ ὁποῖοι ἦσαν συνεργάται καὶ συνοδοιπόροι τοῦ Παύλου.

Ἐνῷ δὲ ὁ Παῦλος ἤθελε νὰ παρουσιασθῇ στὸ πλῆθος, δὲν τὸν ἄφηναν οἱ μαθηταί (οἱ χριστιανοί).

Ὅταν δὲ ὁ Παῦλος ἐξεδήλωσε τὴν θέλησιν νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὴν συνέλευσιν τοῦ λαοῦ, δὲν τὸν ἄφιναν οἱ μαθηταί.

Ὅταν δὲ ὁ Παῦλος ἠθέλησε νὰ ἔλθη εἰς τὴν συγκέντρωσιν αὐτὴν τοῦ λαοῦ, δὲν τὸν ἄφιναν οἱ μαθηταί.

Μερικοὶ δὲ καὶ ἀπὸ τοὺς ἄρχοντες τῆς (ἐπαρχίας) Ἀσίας, ποὺ ἦταν φίλοι του, ἔστειλαν πρὸς αὐτόν καὶ παρακαλοῦσαν νὰ μὴν ἐκθέσῃ σὲ κίνδυνο τὸν ἑαυτό του εἰσερχόμενος στό θέατρο.

Μερικοὶ δὲ καὶ ἀπὸ τοὺς Ἀσιάρχας, ποὺ ἦσαν φίλοι τοῦ Παύλου, ἔστειλαν πρὸς αὐτὸν ἀνθρώπους καὶ τὸν παρεκάλουν νὰ μὴν ἐκθέση εἰς κίνδυνον τὸν ἑαυτόν του εἰσερχόμενος εἰς τὸ θέατρον.

Μερικοὶ δὲ ἀπὸ τοὺς Ἀσιάρχας, ποὺ ἦσαν φίλοι του, ἔστειλαν πρὸς αὐτὸν ἀνθρώπους καὶ τὸν παρακαλοῦσαν νὰ μὴ μεταβῇ εἰς τὸ θέατρον καὶ ἐκθέση τὸν εὐατόν του εἰς κίνδυνον.

Ἄλλοι δὲ φώναζαν τοῦτο καὶ ἄλλοι ἄλλο. Διότι τὸ συγκεντρωμένο πλῆθος βρισκόταν σὲ σύγχυσι, καὶ οἱ περισσότεροι δὲν ἤξεραν γιὰ ποιὸ λόγο εἶχαν συγκεντρωθῇ.

Ἀφοῦ λοιπὸν ὁ Παῦλος δὲν μετέβη εἰς τὸ θέατρον, ἄλλοι ἐφώναζαν ἐκεῖ ἄλλο καὶ ἄλλοι ἄλλο· διότι ἡ συνέλευσις τοῦ λαοῦ εὑρίσκετο εἰς σύγχυσιν καὶ οἱ περισσότεροι δὲν ἤξευραν, διὰ ποῖον λόγον εἶχον μαζευθῇ.

Ἐν τῷ μεταξὺ ἄλλοι ἄλλα ἐκραύγαζον, διότι ἡ συνέλευσις τοῦ λαοῦ εὑρίσκετο εἰς ἀναστάτωσιν καὶ σύγχυσιν καὶ οἱ περισσότεροι δὲν ἐγνώριζαν, διὰ ποῖον λόγον εἶχον συγκεντρωθῆ ἐκεῖ.

Μερικοὶ δὲ ἀπὸ τὸν ὄχλο ὤθησαν ἐμπρὸς τὸν Ἀλέξανδρο, διότι τὸν κατηγοροῦσαν ὡς ἔνοχο οἱ Ἰουδαῖοι. Ὁ δὲ Ἀλέξανδρος, ἀφοῦ ἔκανε σημεῖο μὲ τὴν κίνησι τοῦ χεριοῦ (νὰ σιωπήσουν), ἤθελε ν’ ἀπολογηθῇ πρὸς τὸ λαό.

Μερικοὶ δὲ ἀπὸ τὸν ὄχλον ἔβαλαν ἐμπρὸς κάποιον Ἀλέξανδρον, τὸν ὁποῖον οἱ Ἰουδαῖοι ἔσπρωχναν διὰ νὰ τὸν βγάλουν ἐμπρὸς ἀπὸ τὸ πλῆθος. Ὁ Ἀλέξανδρος δέ, ἀφοῦ ἔκαμε σημεῖον μὲ κίνησιν τῆς χειρός, ἤθελε νὰ ἀπολογηθῇ εἰς τὴν συνέλευσιν τοῦ λαοῦ ὑπὲρ τῶν Ἰουδαίων καὶ κατὰ τῶν Χριστιανῶν.

Μερικοὶ δὲ ἀπὸ τὸν λαὸν ὡδήγησαν πρὸς τὰ ἐμπρὸς κάποιον Ἀλέξανδρον, τὸν ὁποῖον οἱ Ἰουδαῖοι προσπαθοῦσαν νὰ προβάλουν καὶ παρυσιάσουν εἰς τὸ πλῆθος. Ὁ δὲ Ἀλέξανδρος ἐκίνησε τὸ χέρι, διὰ νὰ δηλώσῃ, ὅτι ἤθελε νὰ ὁμιλήσῃ εἰς τὸν λαὸν καὶ νὰ ἀπολογηθῇ ὑπὲρ τῶν Ἰουδαίων.

Ἀλλ’ ὅταν κατάλαβαν, ὅτι εἶναι Ἰουδαῖος, ὅλοι μὲ μιά φωνὴ κραύγαζαν ἐπὶ δύο περίπου ὧρες· «Μεγάλη ἡ Ἄρτεμις τῶν Ἐφεσίων!».

Ἀλλ’ ὅταν τὰ πλήθη ἀντελήφθησαν, ὅτι ὁ Ἀλέξανδρος ἦτο Ἰουδαῖος, ἔγινε μία φωνὴ ἀπὸ ὅλους, ποὺ ἐφώναζαν περίπου δύο ὥρας· Μεγάλη θεὰ εἶναι ἡ Ἄρτεμις τῶν Ἐφεσίων.

Ὅταν ὅμως τὰ πλήθη ἐκατάλαβαν ὅτι εἶναι Ἰουδαῖος, τότε ἔγινε μία μεγάλη φωνὴ ἀπὸ ὅλους καὶ ἐπὶ δύο περίπου ὥρας ἔκραζον· «μεγάλη ἡ θεὰ Ἄρτεμις τῶν Ἐφεσίων»!

Ἀφοῦ δὲ ὁ γραμματεὺς (ἄρχων τῆς πόλεως) καθησύχασε τὸν ὄχλο, εἶπε· «Ἄνδρες Ἐφέσιοι! Ποιὸς βεβαίως ἄνθρωπος ὑπάρχει, ὁ ὁποῖος δὲν γνωρίζει, ὅτι ἡ πόλι τῶν Ἐφεσίων εἶναι λάτρις καὶ φρουρὸς τῆς μεγάλης θεᾶς Ἀρτέμιδος καὶ τοῦ ἀγάλματός της, ποὺ ἔπεσε ἀπὸ τὸ Δία;

Ἀφοῦ δὲ ὁ γραμματεὺς τῆς Ἐφέσου, ποὺ ἤτο μαζί τους ἄρχοντας αὐτῆς, καθησύχασε τὸ ἄτακτον πλῆθος, εἶπεν· Ἄνδρες Ἐφέσιοι, ἡσυχάσατε. Τίποτε δὲν δικαιολογεῖ τὴν ἀνησυχίαν σας. Διότι, ποῖος εἶναι ἐκεῖνος ὁ ἄνθρωπος, ποὺ δὲν γνωρίζει, ὅτι ἡ πόλις τῶν Ἐφεσίων εἶναι λάτρις καὶ φρουρὸς τῆς μεγάλης θέας Ἀρτέμιδος καὶ τοῦ ἀγάλματός της, ποὺ μᾶς ἐρρίφθη ἀπὸ τὸν Δία καὶ δι’ αὐτὸ λέγεται Διοπετές;

Τότε ὁ γραμματεὺς τῆς Ἐφέσου, ἀφοῦ καθησύχασε τὰ πλήθη, εἶπε· «Ἄνδρες Ἐφέσιοι, ἠρεμήσατε· διότι ποιὸς εἶναι ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος, ποὺ δὲν γνωρίζει ὅτι ἡ πόλις τῶν Ἐφεσίων ἔχει κτίσει καὶ τιμᾷ τὸν ναὸν τῆς μεγάλης θεᾶς Ἀρτέμιδος καὶ ἰδιαιτέρως λατρεύει αὐτὴν καὶ τὸ ἄγαλμα της, ποῦ μᾶς ἔχει ρίξει ὁ Ζεύς;

Ἀφοῦ λοιπὸν αὐτὰ εἶναι ἀναντίρρητα, πρέπει σεῖς νὰ εἶσθε ἥσυχοι καὶ νὰ μὴ κάνετε τίποτε ἀπερίσκεπτο.

Ἀφοῦ λοιπὸν καὶ ἡ ἀφοσίωσίς μας πρὸς τὴν θεὰν καὶ ἡ προέλευσις τοῦ ἀγάλματός της εἶναι βέβαια καὶ κανεὶς δεν ἡμπορεῖ δι’ αὐτὰ νὰ φέρῃ ἀντίρρησιν, πρέπει σεῖς νὰ εἶσθε ἥσυχοι καὶ νὰ μὴ πράττετε τίποτε τὸ ἀπερίσκεπτον.

Ἀφοῦ λοιπὸν ἡ τιμή, ποὺ ἀποδίδεται εἰς τὴν θεὰν καὶ ἡ προέλευσις τοῦ ἀγάλματος ἀπὸ τὸν Δία εἶναι ἀναντίρρητος καὶ δὲν ἐπιδέχονται καμμίαν ἀμφιβολία, πρέπει σεῖς νὰ μένετε ἥσυχοι καὶ νὰ μὴ κάνετε τίποτε τὸ ἀπερίσκεπτον καὶ παράφορον.

Διότι φέρατε ἐδῶ τοὺς ἀνθρώπους αὐτούς, ἐνῷ οὔτε ἱερόσυλοι εἶναι οὔτε βλασφημοῦν τὴ θεἀ σας.

Σᾶς λέγω δὲ νὰ μὴ πράττετε τίποτε τὸ ἀπερίσκεπτον, διότι ἐφέρατε ἐδῶ τοὺς ἀνθρώπους αὐτούς, οἱ ὁποῖοι οὔτε ἔκλεψαν τίποτε ἀπὸ τὸ ἱερόν, οὔτε βλασφημοῦν τὴν θεάν σας.

Διότι ἐφέρατε αὐτοὺς τοὺς ἄνδρας, τὸν Γάϊον καὶ Ἀρίσταρχον, οἱ ὁποῖοι οὔτε ἔκλεψαν τίποτε ἀπὸ τὸν ναὸν οὔτε βλασφημοῦν τὴν θεάν σας.

Ἐὰν δὲ ὁ Δημήτριος καὶ οἱ συντεχνῖτες του ἔχουν διαφορὰ μὲ κάποιον, γίνονται συνελεύσεις καὶ ὑπάρχουν ἀνθύπατοι (γιὰ νὰ δικάζουν), ἂς καταγγέλλουν ὁ ἕνας τὸν ἄλλο.

Καὶ ἂν μὲν ὁ Δημήτριος καὶ οἱ τεχνῖται, ποὺ εἶναι μαζί του, ἔχουν νὰ εἶπουν λόγον κατηγορίας ἐναντίον κάποιου ἀνθρώπου, γίνονται τακτικὰ συνελεύσεις εἰς τὴν ἀγορὰν καὶ ὑπάρχουν ἀνθύπατοι. Ἂς καταγγελθοῦν μεταξύ των εἰς τὸ δικαστήριον.

Ἐὰν λοιπὸν ὁ Δημήτριος καὶ οἱ μαζῆ μὲ αὐτὸν τεχνῖται ἔχουν νὰ διατυπώσουν κατηγορίαν ἐναντίον κάποιου ἀνθρώπου, γίνονται δημόσιαι συγκεντρώσεις εἰς ἀπονομὴν δικαιοσύνης, ἔχομεν δὲ καὶ τοὺς ἀνθυπάτους, διὰ νὰ ἀποδώσουν τὸ δίκαιον καὶ ἂς καταγγείλουν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον εἰς τὰ δικαστήρια.

Ἐὰν δὲ ζητῆτε κάτι σχετικὸ μὲ ἄλλες ὑποθέσεις, αὐτὸ θὰ λυθῇ στὴ νόμιμη συνέλευσι τοῦ δήμου.

Ἐὰν δὲ ζητῆτε καὶ κάτι περὶ ἄλλων ὑποθέσεων, ποὺ οὔτε ἀπὸ τὰς ἀγοραίας συνελεύσεις, οὔτε ἀπὸ τὸν ἀνθύπατον δύνανται νὰ δικασθοῦν, τοῦτο θὰ λυθῇ εἰς τὴν συνέλευσιν τοῦ λαοῦ, ποὺ συγκαλεῖται κατὰ τὸν νόμον εἰς ὡρισμένας ἡμέρας.

Ἐὰν ὅμως ζητῆτε καὶ κάτι ἄλλο περὶ ἄλλων ὑποθέσεων, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ τακτοποιηθοῦν ἀπὸ τοὺς ἀνθυπάτους, τότε αὐτὸ θὰ λυθῇ ἀπὸ τὴν συνέλευσιν τοῦ λαοῦ, ἡ ὁποία σύμφωνα μὲ τὸν νόμον, συγκαλεῖται ὡρισμένας ἡμέρας.

Διότι διατρέχουμε τὸν κίνδυνο νὰ κατηγορηθοῦμε γιὰ στάσι γιὰ τὰ σημερινὰ πράγματα, ἀφοῦ δὲν ὑπάρχει καμμία αἰτία, τὴν ὁποία θὰ μπορέσωμε νὰ προβάλωμε ὡς δικαιολογία γι’ αὐτὴ τὴν ἀναταραχή».

Σᾶς λέγω ταῦτα, διότι διατρέχομεν καὶ τὸν κίνδυνον νὰ κατηγορηθῶμεν ἐπὶ στάσει διὰ τὴν σημερινὴν συνέλευσιν, ἀφοῦ δὲν ὑπάρχει καμμία αἰτία, διὰ τὴν ὁποίαν θὰ ἠμπορέσωμεν νὰ δώσωμεν δικαιολογίαν διὰ τὴν θορυβώδη ταύτην συρροὴν καὶ διαδήλωσιν.

Ἀναγκάζομαι νὰ σᾶς εἴπω αὐτά, διότι κινδυνεύομεν νὰ κατηγορηθῶμεν ἐπὶ στάσει διὰ τὴν σημερινὴν αὐτὴν συγκέντρωσιν, ἀφοῦ δὲν ὑπάρχει καμμία δικαιολογία μὲ τὴν ὁποίαν θὰ ἠμπορέσωμεν νὰ ἀπολογηθῶμεν διὰ τὴν συρροὴν αὐτὴν καὶ ἀναταραχὴν τοῦ λαοῦ».

Καὶ ἀφοῦ εἶπε αὐτά, διέλυσε τὴ συγκέντρωση.

Καὶ ἀφοῦ εἶπε ταῦτα, διέλυσε τὴν συνάθροισιν τοῦ λαοῦ.

Καὶ ἀφοῦ εἶπε αὐτά, διέλυσε τὴν συγκέντρωσιν τοῦ λαοῦ.