Πράξεις Ἀποστόλων 2

Καὶ ὅταν ἦλθε ἡ ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, ἦταν ὅλοι μαζὶ στὸ ἴδιο μέρος.

Καὶ ὅταν ἀπὸ τὴν ἑσπέραν τῆς παραμονῆς της ἤρχισεν ἡ ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, καὶ ἐπρόκειτο αὕτη νὰ συμπληρωθῇ, ἦσαν ὅλοι οἱ πιστοὶ μὲ μιὰ καρδιὰ συναγμένοι εἰς τὸ αὐτὸ μέρος.

Καθὼς δὲ ἐπροχωροῦσε νὰ συμπληρωθῇ καὶ νὰ κλείσῃ ἡ ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, ἡ ὁποία εἶχε ἀρχίσει ἀπὸ τὴν προηγουμένην ἑσπέραν, ἦσαν ὅλοι οἱ πιστοὶ ὁμόψυχοι, συγκεντρωμένοι εἰς τὸ ἴδιον μέρος.

Καὶ ἦλθε αἰφνιδίως ἀπὸ τὸν οὐρανὸ βοὴ σὰν βοὴ κινουμένου ὁρμητικοῦ ἀνέμου, καὶ γέμισε ὅλο τὸ σπίτι, ὅπου ἦταν.

Καὶ ἔξαφνα χωρὶς νὰ τὸ περιμένῃ κανείς, ἦλθε βοὴ ἀπὸ τὸν οὐρανὸν σὰν βοὴ σφοδροῦ ἀνέμου, ὁ ὁποῖος κινεῖται μὲ ὁρμὴν καὶ βιαιότητα. Καὶ ἡ βοὴ αὐτὴ ἐγέμισεν ὅλο τὸ σπίτι, ὅπου ἐκάθηντο οἱ ἀπόστολοι καὶ ὅλοι οἱ μαθηταί.

Καὶ ἔξαφνα ἦλθε ἀπὸ τὸν οὐρανὸν ἔνας ἦχος, σὰν ἰσχυρὴ βοὴ ἀνέμου ποὺ κινεῖται μὲ ὁρμήν, καὶ ἐγέμισε ὅλο τὸ σπίτι, μέσα εἰς τὸ ὁποῖον ἐκάθηντο οἱ μαθηταί.

Καὶ φάνηκαν σ’ αὐτοὺς γλῶσσες σὰν πύρινες, ποὺ διαμοιράζονταν, καὶ κάθησε κάθε μία σὲ καθένα ἀπ’ αὐτούς.

Καὶ εἶδαν μὲ τὰ μάτια των νὰ διαμοιράζωνται εἰς αὐτοὺς γλῶσσαι παρόμοιοι πρὸς τὰς φλόγας τοῦ πυρὸς καὶ εἰς τὸν καθένα ἀπὸ αὐτοὺς ἐκάθησεν ἀπὸ μία γλῶσσα.

Καὶ παρουσιάσθησαν εἰς αὐτοὺς γλῶσσες σὰν ἀπὸ φλόγες πυρός, νὰ διαμοιράζωνται· καὶ εἰς τὸν καθένα ἀπὸ αὐτοὺς ἐκάθισε ἀπὸ μία γλῶσσα.

Καὶ γέμισαν ὅλοι ἀπὸ Πνεῦμα Ἅγιο, καὶ ἄρχισαν νὰ ὁμιλοῦν μὲ ξένες γλῶσσες, ὅπως τὸ Πνεῦμα ἔδινε σ’ αὐτοὺς (τὴν ἱκανότητα) νὰ ὁμιλοῦν.

Καὶ ἐγέμισε τὸ ἐσωτερικὸν ὅλων μὲ Πνεῦμα Ἅγιον, καὶ ἤρχισαν νὰ ὁμιλοῦν ξένας γλώσσας, ὅπως τὸ Πνεῦμα, ποὺ τοὺς ἐνέπνεεν, ἔδιδεν εἰς αὐτοὺς νὰ ὁμιλοῦν καὶ νὰ λέγουν θείους καὶ οὐρανίους λόγους καὶ διδασκαλίας ὑψηλὰς καὶ θεοπνεύστους.

Καὶ ἐγέμισαν ὅλοι ἀπὸ Πνεῦμα Ἅγιον καὶ ἤρχισαν νὰ ὁμιλοῦν ξένας γλώσσας καὶ νὰ κηρύττουν τὰς ὑψηλὰς ἀληθείας, ὅπως τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον τοὺς ἐφώτιζε καὶ τοὺς ἔδιδε τὴν δύναμιν νὰ ὁμιλοῦν.

Κατοικοῦσαν δὲ στὴν Ἱερουσαλὴμ εὐλαβεῖς Ἰουδαῖοι ἀπὸ ὅλα τὰ ἔθνη, ποὺ ὑπάρχουν κάτω ἀπὸ τὸν οὐρανό.

Ἦσαν δὲ ἐγκατεστημενοι ἐν Ἱερουσαλὴμ ὡς μόνιμοι κάτοικοί της Ἰουδαῖοι, ἄνδρες ποὺ ηὐλαβοῦντο καὶ ἐφοβοῦντο τὸν Θεὸν ἀπὸ ὅλα τὰ ἔθνη, ὅσα ὑπάρχουν εἰς τὴν ὑποκάτω τοῦ οὐρανοῦ γῆν.

Εὑρίσκοντο δὲ εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην, ἄλλοι μὲν ὡς μόνιμοι κάτοικοι, ἄλλοι δὲ ὡς προσωρινοὶ λόγῳ τῆς ἑορτῆς, ἄνδρες Ἰουδαῖοι εὐσεβεῖς ἀπὸ κάθε ἔθνος ποὺ ὑπῆρχε κάτω ἀπὸ τὸν οὐρανόν.

Ὅταν δὲ ἦλθε αὐτὴ ἡ βοή, συγκεντρώθηκε τὸ πλῆθος καὶ ἔγινε ἐμβρόντητο, διότι καθένας ἄκουε νὰ ὁμιλοῦν στὴ δική του γλῶσσα.

Ὅταν δὲ ἔγινεν ἡ βοὴ αὐτὴ τοῦ ἀνέμου, ἐσυνάχθη τὸ πλῆθος καὶ ὅλοι ἐκυριεύθησαν ἀπὸ σύγχυσιν καὶ κατάπληξιν, διότι ὁ καθένας των ἤκουε τοὺς μαθητὰς αὐτοὺς τοῦ Ἰησοῦ νὰ ὁμιλοῦν μὲ τὴν ἰδικήν του γλῶσσαν.

Ὅταν δὲ ἔγινε ἡ βοὴ ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ἐμαζεύτηκε τὸ πλῆθος ἐκεῖ καὶ ὅλοι ἐκυριεύθησαν ἀπὸ σύγχυσιν καὶ ἀπορίαν, διότι ὁ καθένας των ἤκουε τοὺς μαθητὰς νὰ ὁμιλοῦν τὴν ἰδικήν του γλῶσσαν.

Ἔμεναν δὲ ὅλοι ἐκστατικοὶ καὶ θαύμαζαν καὶ ἔλεγαν μεταξύ τους· «Νά, ὅλοι αὐτοί, ποὺ ὁμιλοῦν, δὲν εἶναι Γαλιλαῖοι;

Ἔμειναν δὲ ἐκστατικοὶ ὅλοι καὶ ἐθαύμαζαν καὶ ἔλεγαν ὁ ἕνας εἰς τὸν ἄλλον· Νά, ὅλοι αὐτοί, ποὺ ὁμιλοῦν, δὲν εἶναι Γαλιλαίοι;

Ἐξεπλήσσοντο δὲ ὅλοι καὶ ἐθαύμαζαν, λέγοντες μεταξύ των· «τί συμβαίνει; Ὅλοι αὐτοί, ποὺ ὁμιλοῦν, δὲν εἶναι Γαλιλαῖοι;

Καὶ πῶς ἐμεῖς ἀκοῦμε καθένας στὴ δική μας γλῶσσα, στὴν ὁποία γεννηθήκαμε;

Καὶ πῶς ἡμεῖς ἀκούομεν ὁ καθένας μας τὴν ἰδικήν μας γλῶσσαν, τὴν ὁποίαν ἐμάθαμεν καὶ ὁμιλοῦμεν ἀπὸ τὴν ἐποχὴν τῆς γεννήσεώς μας;

Καὶ πῶς, ὁ καθένας ἀπὸ ἡμᾶς, τοὺς ἀκούομεν νὰ ὁμιλοῦν τὴν ἰδικήν μας γλῶσσαν, τὴν ὁποίαν ἐμάθαμεν ἀπὸ τῆς γεννήσεώς μας;

Πάρθοι καὶ Μῆδοι καὶ Ἐλαμῖτες, καὶ οἱ κάτοικοι τῆς Μεσοποταμίας, καὶ τῆς Ἰουδαίας καὶ τῆς Καππαδοκίας, τοῦ Πόντου καὶ τῆς Ἀσίας,

Ὅσοι εἴμεθα Πάρθοι καὶ Μῆδοι καὶ Ἐλαμῖται καὶ ὅσοι κατοικοῦμεν τὴν Μεσοποταμίαν καὶ τὴν Ἰουδαίαν καὶ τὴν Καππαδοκίαν, τὸν Πόντον καὶ τὴν Ἀσίαν,

Καὶ εἴμεθα ἀπὸ τόσα πολλὰ ἔθνη· Πάρθοι καὶ Μῆδοι καὶ Ἐλαμῖται καὶ κάτοικοι τῆς Μεσοποταμίας, τῆς Ἰουδαίας καὶ τῆς Καππαδοκίας, τοῦ Πόντου καὶ τῆς Ἀσίας,

καὶ τῆς Φρυγίας καὶ τῆς Παμφυλίας, τῆς Αἰγύπτου καὶ τῶν μερῶν τῆς Λιβύης ποὺ ἐκτείνεται πρὸς τὴν Κυρήνη, καὶ οἱ Ρωμαῖοι ποὺ διαμένουν ἐδῶ, καὶ Ἰουδαῖοι καὶ προσήλυτοι,

καὶ τὴν Φρυγίαν καὶ τὴν Παμφυλίαν, τὴν Αἴγυπτον καὶ τὰ μέρη τῆς Λιβύης, ποὺ εἶναι πλησίον τῆς Κυρήνης, καὶ οἱ Ρωμαῖοι, ποὺ διαμένουν ἐδῶ, τόσον αὐτοί, ποὺ λόγῳ τῆς καταγωγῆς των εἶναι Ἰουδαῖοι, ὅσον καὶ οἱ ἐθνικοί, ποὺ προσειλκύσθησαν εἰς τὴν Ἰουδαϊκὴν πίστιν καὶ ἔγιναν προσήλυτοι,

τῆς Φρυγίας καὶ τῆς Παμφυλίας, τῆς Αἰγύπτου καὶ τῶν περιοχῶν τῆς Λιβύης, ποὺ εἶναι πλησίον τῆς Κυρήνης, ὅπως ἐπίσης καὶ οἱ παρεπίδημοι Ρωμαῖοι, Ἰουδαῖοι τὴν καταγωγὴν καὶ προσήλυτοι ἀπὸ ἄλλα ἔθνη.

Κρῆτες καὶ Ἄραβες, ἀκοῦμε νὰ ὁμιλοῦν στὶς γλῶσσες μας τὰ μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ».

καθὼς καὶ οἱ ἐκ Κρήτης καταγόμενοι καὶ οἱ Ἄραβες, ὅλοι ἡμεῖς, ποὺ καταγόμεθα ἀπὸ τὰ διάφορα αὐτὰ μέρη, πῶς συμβαίνει νὰ ἀκούωμεν αὐτοὺς νὰ ὁμιλοῦν καὶ νὰ διακηρύττουν εἰς τὰς γλώσσας μας τὰ μεγάλα καὶ θαυμαστὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ;

Ἀκόμη δὲ Κρῆτες καὶ Ἄραβες, ὅλοι ὅσοι καταγόμεθα ἀπὸ τὰ πολλὰ καὶ διάφορα αὐτὰ μέρη, πῶς συμβαίνει νὰ τοὺς ἀκούωμεν νὰ κηρύττουν τὰ μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ εἰς τὰς ἰδικάς μας γλώσσας;»

Ναί, ἔμεναν ἐκστατικοὶ ὅλοι (οἱ εὐλαβεῖς) καὶ ἀποροῦσαν καὶ ἔλεγαν ὁ ἕνας στὸν ἄλλο· «Τί ἄραγε νὰ σημαίνῃ αὐτό;».

Ἔμεναν δὲ ἐκστατικοὶ ὅλοι καὶ ἔμβαιναν εἰς ἀπορίαν καὶ ἔλεγαν ὁ ἕνας εἰς τὸν ἄλλον· Σὰν τί νὰ σημαίνῃ τὸ ἔκτακτον αὐτὸ γεγονὸς καὶ σὰν ποίαν ἐξήγησιν μπορεῖ κανεὶς νὰ τοῦ δώσῃ;

Ἐξεπλήσσοντο δὲ ὅλοι καὶ ἀποροῦσαν, λέγοντες ὁ ἔνας πρὸς τὸν ἄλλον· «τί τάχα σημαίνει τὸ ἔκτακτον αὐτὸ γεγονός;»

Ἄλλοι δὲ χλεύαζαν καὶ ἔλεγαν· «Εἶναι μεθυσμένοι».

Ἄλλοι ὅμως ἐπεριγελοῦσαν καὶ ἔλεγαν, ὅτι οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ εἶναι γεμᾶτοι ἀπὸ γλυκὸ καὶ δυνατὸ κρασὶ καὶ δὲν ξεύρουν τί λέγουν.

Ἄλλοι δὲ περιγελοῦσαν καὶ ἔλεγαν· «ἔπιαν πολὺ καὶ δυνατὸ κρασί καὶ γι’ αὐτὸ δὲν ξέρουν τί λένε».

Τότε ὁ Πέτρος στάθηκε μαζὶ μὲ τοὺς ἕνδεκα καὶ ὕψωσε τὴ φωνή του καὶ κήρυξε σ’ αὐτούς· «Ἰουδαῖοι καὶ ὅλοι, ὅσοι κατοικεῖτε τὴν Ἱερουσαλήμ! Αὐτὸ νὰ ξέρετε ἐσεῖς, καὶ ἀκούσετε προσεκτικὰ τὰ λόγια μου.

Ἐστάθη δὲ τότε εἰς τόπον κατάλληλον ὁ Πέτρος μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους ἕνδεκα Ἀποστόλους καὶ ὕψωσε τὴν φωνήν του, ὥστε νὰ ἀκούεται καλὰ ἀπὸ ὅλον τὸ πλῆθος ἐκεῖνο, καὶ ἐμπνεόμενος ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα εἶπεν εἰς αὐτούς· Ἄνδρες Ἰουδαῖοι καὶ σεῖς ὅλοι, ὅσοι κατοικεῖτε εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἂς γίνῃ γνωστὸν εἰς σᾶς αὐτό, ποὺ θὰ σᾶς εἴπω, καὶ ἀκούσατε προσεκτικὰ τοὺς λόγους μου αὐτούς, μὲ τοὺς ὁποίους θὰ σᾶς δώσω τὴν ἀληθινὴν ἐξήγησιν αὐτῶν ποὺ βλέπετε.

Καὶ τότε ὁ Πέτρος μαζῆ μὲ τοὺς ἕνδεκα ἐστάθηκε, ὥστε νὰ τὸν βλέπουν ὅλοι, ὕψωσε τὴν φωνὴν αὐτοῦ καὶ ἤρχισε νὰ ὁμιλῇ, ὅπως τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον τὸν ἐφώτιζε· «ἄνδρες Ἰουδαῖοι καὶ σεῖς ὅλοι ποὺ κατοικεῖτε τὴν Ἱερουσαλήμ, ἂς γίνῃ γνωστὸν εἰς σᾶς αὐτό, ποὺ θὰ σᾶς πῶ καὶ ἀκούσατε μὲ προσοχὴν τὰ λόγια μου.

Λοιπόν, αὐτοὶ δὲν εἶναι μεθυσμένοι, ὅπως ἐσεῖς νομίζετε, διότι ἡ ὥρα εἶναι ἐννέα τὸ πρωί.

Ἡ ἀντίληψις, ποὺ ἐσχηματίσατε δι’ αὐτούς, εἶναι πλανημένη. Διότι δὲν εἶναι μεθυσμένοι οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, καθὼς νομίζετε σεῖς. Καὶ δὲν εἶναι μεθυσμένοι, διότι εἶναι ἡ τρίτη ὥρα ἀπὸ τῆς ἀνατολῆς τοῦ ἡλίου, ἤτοι ἡ ἐνάτη πρωϊνή, καὶ λόγῳ τῆς ἑορτῆς, ἀλλὰ καὶ σύμφωνα πρὸς τὰς παραδόσεις τῶν μεγάλων ραββίνων μας δὲν ἐπιτρέπεται προτοῦ ἔλθῃ μεσημέρι ἢ τουλάχιστον προτήτερα ἀπὸ τὰς δέκα τὸ πρωῒ νὰ βάλωμεν εἰς τὸ στόμα μας τίποτε.

Δὲν εἶναι ὀρθὸν αὐτό ποὺ εἴπατε, διότι αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι ποὺ ὁμιλοῦν ἐνώπιόν σας ξένας γλώσσας, δὲν εἶναι μεθυσμένοι, ὅπως σεῖς νομίζετε· ἄλλωστε ἡ ὥρα εἶναι τρεῖς μετὰ τὴν ἀνατολὴν τοῦ ἡλίου, ποὺ ὡς γνωστὸν καὶ σύμφωνα μὲ τὴν διδασκαλίαν τῶν ραββίνων δὲν πίνουν ἀκόμη κρασί οἱ ἄνθρωποι.

Ἀλλ’ αὐτὸ (τὸ καταπληκτικὸ φαινόμενο) εἶναι ἐκεῖνο, ποὺ ἔχει λεχθῆ διὰ μέσου τοῦ προφήτου Ἰωήλ·

Ἀλλ’ αὐτό, τὸ ὁποῖον βλέπετε, εἶναι ἐπαλήθευσις καὶ πραγματοποίησις ἐκείνου, ποὺ ἔχει λεχθῆ ἀπὸ τὸν Θεὸν διὰ τοῦ προφήτου Ἰωήλ, ὁ ὁποῖος ἐπροφήτευσε τὰ ἑξῆς:

Ἀλλὰ αὐτό, ποὺ βλέπετε, εἶναι ἐκπλήρωσις ἐκείνου ποὺ ἐλέχθη ἀπὸ τὸν προφήτην Ἰωήλ, ὁ ὁποῖος καὶ προεῖπε·

Καὶ θὰ συμβῇ κατὰ τὶς ἔσχατες ἡμέρες (κατὰ τὴ χριστιανικὴ ἐποχή), λέγει ὁ Θεός, αὐτό· Θὰ ἐκχύσω ἀπὸ τὸ Πνεῦμα μου σὲ κάθε ἄνθρωπο, καὶ θὰ προφητεύουν (θὰ ὁμιλοῦν μὲ θεία ἔμπνευσι) οἱ υἱοί σας καὶ οἱ θυγατέρες σας. Καὶ οἱ νέοι σας θὰ βλέπουν ὁράματα, καὶ οἱ γέροντές σας θὰ ὀνειρεύωνται ἀποκαλυπτικὰ ὄνειρα.

Καὶ κατὰ τὴν τελευταίαν χρονικὴν περίοδον, ποὺ θὰ ἀρχίσῃ ὅταν θὰ ἔλθῃ ὁ Μεσσίας, λέγει ὁ Θεὸς ὅτι θὰ συμβῇ τοῦτο θὰ ἐκχύσω ἀπὸ τὰ χαρίσματα τοῦ Πνεύματός μου καὶ θὰ διαμοιράσω ταῦτα εἰς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους· καὶ θὰ προφητεύσουν οἱ υἱοί σας καὶ αἱ θυγατέρες σας· καὶ οἱ νέοι σας θὰ ἴδουν ὀπτασίας ὑπερφυσικὰς καὶ οἱ γέροντές σας θὰ ἐνυπνιασθοῦν θεία καὶ ἀποκαλυπτικὰ ὅνειρα.

Καὶ κατὰ τὶς τελευταῖες ἐκεῖνες ἡμέρες, ποὺ θὰ ἐπακολουθήσουν τὴν ἔλευσιν τοῦ Μεσσίου, θὰ χύσω - λέγει ὁ Θεός - ἀπὸ τὰς δωρεὰς καὶ τὰ χαρίσματα τοῦ Πνεύματός μου εἰς κάθε ἄνθρωπον· καὶ θὰ προφητεύσουν οἱ υἱοί σας καὶ αἱ θυγατέρες σας· οἱ δὲ νέοι σας θὰ ἴδουν ἀποκαλυπτικὰ ὁράματα καὶ οἱ γέροντές σας θὰ λάβουν θεία καὶ ἀποκαλυπτικὰ ὄνειρα.

Ἀκόμη καὶ στοὺς δούλους μου καὶ στὶς δοῦλες μου τὶς ἡμέρες ἐκεῖνες θὰ ἐκχύσω ἀπὸ τὸ Πνεῦμα μου, καὶ θὰ προφητεύουν.

Ἀκόμη καὶ εἰς τοὺς δούλους καὶ εἰς τὰς δούλας μου, ποὺ οἱ ἄνθρωποι τοὺς κατατάσσουν εἰς τὴν κατωτέραν κοινωνικὴν τάξιν, θὰ τοὺς μεταδώσω κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας ἄφθονα χαρίσματα ἀπὸ τὸ Πνεῦμα μου καὶ θὰ προφητεύσουν.

Ἀκόμη δὲ εἰς τοὺς δούλους μου καὶ εἰς τὰς δούλας μου θὰ χορηγήσω κατὰ τὶς ἡμέρες ἐκεῖνες ἀπὸ τὰ χαρίσματα τοῦ Πνεύματός μου καὶ θὰ προφητεύσουν.

Καὶ θὰ δείξω καταπληκτικὰ φαινόμενα στὸν οὐρανὸ ἐπάνω, καὶ σημεῖα στὴ γῇ κάτω, αἷμα καὶ φωτιὰ καὶ σύννεφα καπνοῦ (σημεῖα καταστροφῶν).

Καὶ θὰ δώσω καταπληκτικὰ θαύματα εἰς τὸν οὐρανὸν ἐπάνω καὶ φαινόμενα ἀποδεικτικὰ τῆς θείας δυνάμεως ἐπὶ τῆς γῆς κάτω· καταστροφὰς μεγάλας καὶ ἐρημώσεις· αἱματοχυσίας καὶ πυρκαϊὰς καὶ σύννεφον καπνοῦ, ποὺ θὰ ἀνεβαίνῃ ἀπὸ τὰς καιομένας πόλεις καὶ χωρία.

Καὶ θὰ δώσω θαύματα ἐπάνω εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ σημεῖα εἰς τὴν γῆν κάτω, ποὺ θὰ μαρτυροῦν τὴν θείαν μου δύμαμιν· αἱματοχυσίας καὶ πυρκαϊὰς καὶ σύνεφα καπνοῦ, ποὺ θὰ ἀνεβαίνουν ἀπὸ τὰς καιομένας πόλεις σας.

Ὁ ἥλιος θὰ μεταβληθῇ σὲ σκοτάδι, καὶ ἡ σελήνη θὰ γίνῃ κόκκινη σὰν αἷμα, πρὶν ἔλθῃ ἡ ἡμέρα τοῦ Κυρίου ἡ μεγάλη καὶ ἔνδοξη.

Ὁ ἥλιος θὰ ὑποστῇ ἔκλειψιν καὶ θὰ μεταστροφῇ εἰς σκότος καὶ ἡ σελήνη θὰ πάρῃ τὸ χρῶμα αἵματος, προτοῦ νὰ ἔλθῃ ἡ ἡμέρα τοῦ Κυρίου ἡ μεγάλη καὶ περίβλεπτος, κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ Κύριος θὰ ἔλθῃ ἐνδόξως διὰ νὰ κρίνῃ τοὺς ἐχθρούς του. Τέτοιαι καταστροφαὶ καὶ θεομηνίαι πρόκειται νὰ γίνουν καὶ τώρα, ὁπότε ὁ Κύριος ἐν δικαιοσύνῃ θὰ πατάξῃ ὅσους ἐκ τῶν Ἰουδαίων θὰ ἐπιμείνουν εἰς τὴν ἀπιστίαν· πρόκειται νὰ ἐπαναληφθοῦν καὶ ἐν τῷ μεταξύ, ὁσάκις διὰ μέσου τῶν αἰώνων θὰ ἐκσπᾷ ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ κατὰ τῶν ἀποστατῶν, ἀλλὰ θὰ πραγματοποιηθοῦν καὶ τελικῶς καὶ κατὰ τὴν δευτέραν τοῦ Κυρίου παρουσίαν.

Ὁ ἥλιος ἀπὸ φωτεινός ποὺ εἶναι, θὰ ἀλλάξῃ καὶ θὰ γίνῃ σκοτάδι· τὸ φεγγάρι θὰ φένεται σὰν αἷμα, πρὶν ἔλθῃ ἡ ἡμέρα τοῦ Κυρίου ἡ μεγάλη καὶ περίβλεπτος.

Καὶ ὅποιος θὰ ἐπικαλεσθῇ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου, θὰ σωθῇ».

Καὶ θὰ συμβῇ ὥστε καθένας, ποὺ θὰ ἐπικαλεσθῇ μὲ πίστιν καὶ εὐλάβειαν τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου, θὰ σωθῇ καὶ θὰ ἀπολαύσῃ τὰ ἀγαθὰ τῆς βασιλείας τοῦ Μεσσίου.

Καὶ τότε καθένας, ποὺ μὲ πίστιν θὰ ἐπικαλεσθῇ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου θὰ σωθῇ.

«Ἱσραηλῖτες! Προσέξετε αὐτὰ τὰ λόγια. Τὸν Ἰησοῦ τὸ Ναζωραῖο, ἄνδρα διαπιστευμένο σὲ σᾶς ἀπὸ τὸ Θεὸ μὲ θαύματα καὶ καταπληκτικὰ ἔργα καὶ σημεῖα, τὰ ὁποῖα ὁ Θεὸς ἔκανε δι’ αὐτοῦ ἀνάμεσά σας, ὅπως καὶ σεῖς οἱ ἴδιοι γνωρίζετε,

Ἄνδρες, ἀπόγονοι τοῦ εὐλογημένου Ἰσραήλ, ἀκούσατε τοὺς λόγους αὐτούς, ποὺ θὰ σᾶς εἴπω· τὸν Ἰησοῦν τὸν Ναζωραῖον, ἄνδρα, ὁ ὁποῖος ἀπεδείχθη μεταξύ σας ποῖος ἦτο ὄχι ἀπὸ ἄνθρωπον, ἀλλ’ ἀπὸ αὐτὸν τὸν Θεόν· καὶ ἀπεδείχθη μὲ δυνάμεις καὶ καταπληκτικὰ ἔργα καὶ ἀποδεικτικὰ θαύματα, ποὺ ἔκαμε δι’ αὐτοῦ ὁ Θεὸς έν μέσῳ ὑμῶν, καθὼς καὶ σεῖς οἱ ἴδιοι γνωρίζετε·

Ἄνδρες Ἰσραηλῖται, ἀκοῦστε μὲ προσοχὴν τοὺς λόγους αὐτούς, ποὺ θὰ σᾶς πῶ· Τὸν Ἰησοῦν τὸν Ναζωραῖον, ὁ ὁποῖος ἀπεδείχθη καὶ ἐμαρτυρήθη εἰς σᾶς ἀπὸ τὸν ἴδιον τὸν Θεὸν μὲ ὑπερφυσικὰς δυνάμεις καὶ καταπληκτικὰ θαύματα καὶ ὑπερφυσικὰ σημεῖα, ποὺ δι’ αὐτοῦ ἔκαμε ἀνάμεσα εἰς ὅλους σας ὁ Θεός, ὅπως ἄλωστε καὶ σεῖς οἱ ἴδιοι καλὰ γνωρίζετε,

αὐτόν, σύμφωνα μὲ τὸ ὡρισμένο σχέδιο καὶ τὴν προαπόφασι τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ παραδόθηκε καὶ τὸν συλλάβατε, μὲ χέρια ἀνθρώπων χωρὶς τὸ Νόμο (ἐθνικῶν, Ρωμαίων) τὸν καρφώσατε στὸ σταυρὸ καὶ τὸν φονεύσατε.

αὐτὸν τὸν Ἰησοῦν, ποὺ σᾶς παρεδόθη ἀπὸ τὸν προδότην σύμφωνα μὲ τὴν ὡρισμένην ἀπόφασιν καὶ πρόγνωσιν τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ τὸν ἐπιάσατε, τὸν ἐκαρφώσατε εἰς τὸν σταυρὸν καὶ τὸν ἐφονεύσατε διὰ τῶν Ρωμαίων στρατιωτῶν, οἱ ὁποῖοι ἦσαν ἐθνικοὶ καὶ ξένοι πρὸς τὸν Νόμον.

αὐτὸν τὸν Ἰησοῦν, ὁ ὁποῖος σύμφωνα μὲ τὴν ὡρισμένην θέλησιν καὶ πρόγνωσιν τοῦ Θεοῦ σᾶς παρεδόθη ἀπὸ τὸν προδότην, ἀφοῦ τὸν ἐπιάσατε, τὸν ἐσταυρώσατε καὶ τὸν ἐφονεύσατε μὲ τὰ χέρια τῶν Ρωμαίων στρατιωτῶν, οἱ ὁποῖοι, σὰν ἐθνικοὶ ποὺ εἶναι, δὲν ἔχουν καὶ δὲν γνωρίζουν τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ.

Ἀλλ’ ὁ Θεὸς τὸν ἀνέστησε καὶ ἔπαυσε τοὺς πόνους τοκετοῦ, ποὺ εἶχε ὁ θάνατος. Διότι (ὅπως τὸ παιδὶ δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ κρατηθῇ στὴν κοιλιὰ τῆς ἐπίτοκης γυναίκας, ἔτσι) αὐτὸς (ὁ Ἰησοῦς) δὲν ἦταν δυνατὸ νὰ κρατηθῇ ἀπ’ αὐτόν (τὸν θάνατο).

Τοῦτον ὁ Θεὸς ἀνέστησε καὶ ἔλυσε τὰς λύπας, ποὺ τοῦ ἐπροξένησεν ὁ θάνατος, διότι σύμφωνα μὲ τὰς προφητείας δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ κρατῆται αὐτὸς ὑπὸ τοῦ θανάτου.

Αὐτὸν ὁ Θεὸς τὸν ἀνέστησεν ἐκ νεκρῶν καὶ κατέλυσε τὰς φοβερὰς θλίψεις τοῦ θανάτου, διότι δὲν ἧτο δυνατὸν νὰ κρατῆται αὐτὸς ἀπὸ τὸν θάνατον.

Ὁ Δαβὶδ δὲ λέγει γι’ αὐτόν· Πρὸ τῶν ὀφθαλμῶν μου εἶχα πάντοτε τὸν Κύριο. Γι’ αὐτὸ εἶναι στὰ δεξιά μου, γιὰ νὰ μὴ ταραχθῶ.

Δὲν ἦτο δυνατὸν δὲ νὰ μένῃ αὐτὸς πεθαμένος, διότι ὁ Δαβὶδ λέγει ἀναφερόμενος εἰς αὐτόν· Ἔβλεπα ἐγὼ ὁ Μεσσίας ἐμπρός μου τὸν Κύριον πάντοτε· τὸν ἔβλεπα, ὅτι εἶναι εἰς τὰ δεξιά μου ἕτοιμος νὰ μὲ προστατεύσῃ διὰ νὰ μὴ ἀνησυχῷ καὶ κλονισθῶ ἀπὸ φόβον ἢ κίνδυνον ὁποιονδήποτε.

Ἐπειδὴ καὶ ὁ Δαυῒδ λέγει διὰ λογαριασμὸν αὐτοῦ· Ἐγὼ ὁ Μεσσίας ἔβλεπα ἐμπρός μου τὸν Κύριον διαρκῶς, ὅτι εἶναι εἰς τὰ δεξιά μου, ἕτοιμος καὶ ἰσχυρὸς νὰ μὲ προστατεύσῃ, διὰ νὰ μὴ κλονισθῶ ἀπὸ τὸ φρικτὸν μαρτύριον καὶ τὸν σκληρὸν θάνατον.

Γι’ αὐτὸ εὐφράνθηκε ἡ καρδιά μου, καὶ ὕμνησε ἡ γλῶσσα μου. Ἀκόμη δὲ καὶ ἡ σάρκα μου θὰ κατοικήσῃ στὸν τάφο μὲ ἀσφάλεια.

Διότι δὲ αἰσθάνομαι τὸν Θεὸν εἰς τὰ δεξιά μου ἕτοιμον νὰ μὲ προστατεύσῃ, δι’ αὐτὸ εὐφράνθη ἡ καρδία μου καὶ ἐξεδήλωσα μεγάλην χαρὰν μὲ τὴν γλῶσσαν μου, ἀκόμη δὲ καὶ τὸ σῶμα μου κατὰ τὴν ὥραν τοῦ θανάτου θὰ ἀναπαυθῇ καὶ θὰ ἡσυχάσῃ εἰς τὸν τάφον μὲ ἐλπίδα, ὅτι γρήγορα θὰ ἀναστηθῇ.

Διὰ τοῦτο ἀκριβῶς εὐφράνθηκε ἡ καρδιά μου καὶ ἡ γλῶσσα μου ἐξεδήλωσε τὴν ἀγαλλίασίν μου, ἀκόμη δὲ καὶ τὸ σῶμα μου θὰ ἀναπαυθῇ κατὰ τὴν ὥραν τοῦ θανάτου καὶ θὰ κατοικήσῃ εἰς τάφον μὲ βεβαίαν τὴν ἐλπίδα ὅτι συντομώτατα θὰ ἀναστηθῇ.

Διότι δὲν θὰ ἐγκαταλείψῃς τὴν ψυχή μου στὸν ᾅδη, οὔτε θ’ ἀφήσῃς τὸν ὅσιό σου (ὡς πρὸς τὸ σῶμα) νὰ γνωρίσῃ φθορά (σῆψι, ἀποσύνθεσι).

Διότι δὲν θὰ ἐγκαταλείψῃς τὴν ψυχήν μου νὰ μείνῃ ἐπὶ πολὺν χρόνον εἰς τὸν τόπον τοῦ ᾍδου, οὔτε θὰ ἐπιτρέψῃς ὁ κατ’ ἐξοχὴν ἀφωσιωμένος εἰς σὲ γιός σου νὰ πάθῃ εἰς τὸ σῶμα του τὴν φθορὰν καὶ ἀποσύνθεσιν τοῦ τάφου.

Διότι σύ, οὐράνιε Πάτερ, δὲν θὰ ἐγκαταλείψῃς τὴν ψυχήν μου εἰς τὸν Ἅδην καὶ δὲν θὰ ἐπιτρέψῃς ὁ ἀφωσιωμένος εἰς σὲ ἅγιος Μεσσίας νὰ ἵδῃ τὸ σῶμα του φθειρόμενον εἰς τὴν ἀποσύνθεσιν τοῦ τάφου.

Μοῦ γνώρισες δρόμους ζωῆς, θὰ μὲ γεμίσῃς εὐφροσύνη διὰ τῆς δυνάμεώς σου.

Μοῦ ἔδειξες καὶ μοῦ ἐγνωστοποίησες δρόμους, οἱ ὁποῖοι ἀπὸ τὸν τάφον, ὅπου δι’ ὀλίγον καιρὸν θὰ παραμείνω, ὁδηγοῦν εἰς τὴν ἀληθινὴν καὶ μακαρίαν ζωήν· θὰ μὲ γεμίσῃς εὐφροσύνην, ὅταν θὰ μὲ ἀνυψώσῃς καὶ θὰ μὲ πάρῃς μαζί σου εἰς τοὺς οὐρανοὺς διὰ νὰ ἀπολαμβάνω καὶ ὡς ἄνθρωπος τὴν δόξαν τοῦ προσώπου σου.

Σὺ ἔκαμες εἰς ἐμὲ γνωστοὺς τοὺς πνευματικοὺς δρόμους, ποὺ ὁδηγοῦν εἰς τὴν πνευματικὴν ζωήν· θὰ μὲ γεμίσῃς μὲ εὐφροσύνην, ὅταν θὰ μὲ ἀξιώσῃς καὶ ὡς ἄνθρωπος νὰ ἀπολαμβάνω τὴν δόξαν τοῦ προσώπου σου.

Ἀδελφοί! Μπορῶ νὰ σᾶς πῶ μὲ βεβαιότητα γιὰ τὸν πατριάρχη Δαβίδ, ὅτι καὶ πέθανε καὶ θάφτηκε, καὶ τὸ μνῆμα του εἶναι ἐδῶ μέχρι σήμερα.

Ἄνδρες ἀδελφοί, ἂς μοῦ ἐπιτραπῇ νὰ σᾶς εἴπω ἐλεύθερα διὰ τὸν πατριάρχην Δαβίδ, διὰ στόματος τοῦ ὁποίου ἐλέχθη ἡ προφητεία αὐτὴ, ὅτι αὐτὸς καὶ ἀπέθανε καὶ ἐτάφη καὶ τὸ μνημεῖον του εἶναι μεταξύ μας ἐδῶ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα μέχρι τῆς σημερινῆς ἡμέρας. Δὲν ἐφαρμόζεται λοιπὸν ἡ προφητεία αὐτὴ εἰς τὸν Δαβίδ, ποὺ παραμένει πεθαμένος καὶ θαμμένος ἕως σήμερον.

Ἄνδρες ἀδελφοί, εἶναι ἐπιτετραμμένον νὰ σᾶς πῶ μὲ ὅλον τὸ θάρρος διὰ τὸν πατριάρχην Δαυῒδ ὅτι καὶ ἀπέθανε καὶ ἐτάφη καὶ τὸ μνημεῖον του εὑρίσκεται ἐδῶ μεταξύ μας μέχρι τῆς ἡμέρας αὐτῆς. (Ἄρα ἡ παρὰ πάνω προφητεία του δὲν ἀναφέρεται εἰς αὐτόν).

Ἀλλ’ ἐπειδὴ ἦταν προφήτης καὶ γνώριζε, ὅτι ὁ Θεὸς τοῦ ὑποσχέθηκε μὲ ὅρκο, ὅτι ἀπὸ ἀπόγονο τῶν σπλάγχνων του θὰ φέρῃ ὡς ἄνθρωπο στὴν ὕπαρξι τὸ Χριστό (τὸ Μεσσία), γιὰ νὰ καθήσῃ στὸ θρόνο του,

Ἀλλ’ ὁ Δαβὶδ προικισμένος μὲ μόνιμον χάρισμα προφητείας καὶ γνωρίζων, ὅτι ὁ Θεὸς τοῦ ὑπεσχέθη μὲ ὅρκον, ὅτι ἀπὸ ἀπόγονον τῶν σπλάγχνων του, τὴν Μαρίαν δηλαδή, ἔμελλε νὰ ἀναστήσῃ κατὰ τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν τὸν Χριστὸν διὰ νὰ καθίσῃ ἐπὶ τοῦ θρόνου του ὡς πνευματικὸς καὶ αἰώνιος βασιλεύς,

Ἀλλὰ προφήτης πραγματικὸς ὑπάρχων ὁ Δαυῒδ καὶ γνωρίζων πολὺ καλά, ὅτι ὁ Θεὸς τοῦ εἶχε ὑποσχεθῇ μὲ ὅρκον, πὼς ἀπὸ ἀπόγονον τῶν σπλάγχνων του, δηλαδὴ ἀπὸ τὴν Παρθένον Μαρίαν, ἐπρόκειτο νὰ ἀναστήσῃ τὸν Χριστόν, κατὰ τὸ ἀνθρώπινον, καὶ νὰ τὸν καθίσῃ εἰς τὸν θρόνον ὡς βασιλέαν αἰώνιον,

προφητικὰ ὡμίλησε γιὰ τὴν ἀνάστασι τοῦ Χριστοῦ, ὅτι δηλαδὴ δὲν ἐγκαταλείφθηκε ἡ ψυχή του στὸν ᾅδη, οὔτε ἡ σάρκα του γνώρισε φθορά (σῆψι, ἀποσύνθεσι).

προεῖδε τὰ μέλλοντα καὶ ὡμίλησε διὰ τὴν Ἀνάστασιν τοῦ Χριστοῦ, ὅτι δὲν ἐγκατελείφθη ἡ ψυχὴ τοῦ Χριστοῦ εἰς τὸν τόπον τοῦ ᾍδου, οὔτε τὸ σῶμα του εἶδε τὴν φθορὰν καὶ ἀποσύνθεσιν τοῦ τάφου.

προεῖδε καὶ ἐλάλησε διὰ τὴν ἀνάστασιν τοῦ Χριστοῦ, ὅτι δὲν ἐγκατελείφθη ἡ ψυχή του εἰς τὸν Ἅδην οὔτε τὸ σῶμα του εἶδε τὴν φθορὰν καὶ τὴν ἀποσύνθεσιν τοῦ θανάτου.

Αὐτὸν τὸν Ἰησοῦ ἀνέστησε ὁ Θεός. Αὐτοῦ τοῦ γεγονότος ὅλοι ἐμεῖς εἴμεθα μάρτυρες.

Τοῦτον τὸν Ἰησοῦν, περὶ τοῦ ὁποίου σᾶς ὡμίλησα, τὸν ἀνέστησεν ὁ Θεὸς ἐκ νεκρῶν, καὶ μάρτυρες τοῦ γεγονότος αὐτοῦ τῆς Ἀναστάσεως εἴμεθα ὅλοι ἡμεῖς.

Αὐτὸ τὸν Ἰησοῦν τὸν ἀνέστησεν πράγματι ὁ Θεὸς καὶ αὐτοῦ τοῦ μεγάλου γεγονότος εἴμεθα ἡμεῖς μάρτυρες.

Ἀφοῦ δὲ ἡ δεξιὰ τοῦ Θεοῦ τὸν ὕψωσε στὸν οὐρανὸ καὶ ἔλαβε ἀπὸ τὸν Πατέρα τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ποὺ εἶχε ὑποσχεθῇ, ἔχυσε ἀφθόνως αὐτό, ποὺ τώρα ἐσεῖς βλέπετε καὶ ἀκούετε.

Ἀφοῦ λοιπὸν ὁ Ἰησοῦς μετὰ τὴν Ἀνάστασίν του ἀνυψώθη μὲ τὴν δύναμιν τοῦ Θεοῦ εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἔλαβεν ἀπὸ τὸν Πατέρα του τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ποὺ ὑπεσχέθη εἰς ἡμᾶς τοὺς Ἀποστόλους ὅτι θὰ μᾶς ἔστελλεν, ἔχυσεν ἀφθόνους τὰς δωρεὰς καὶ τὰς ὑπερφυσικὰς αὐτὰς ἐνεργείας, τὰς ὁποίας σεῖς βλέπετε τώρα καὶ ἀκούετε.

Ἀφοῦ, λοιπόν, μὲ τὴν παντοδύναμον δεξιὰν τοῦ Θεοῦ ἀνεστήθη ἐκ τῶν νεκρῶν καὶ ὑψώθηκε εἰς τοὺς οὐρανοὺς καὶ ἔλαβεν ἀπὸ τὸν Πατέρα τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ποὺ εἶχε ὑποσχεθῆ καὶ εἰς ἡμᾶς, τὸ ἔστειλε μὲ τὰς πλουσίας του δωρεὰς καὶ ἐνεργείας εἰς ἡμᾶς, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον σεῖς σήμερα καὶ βλέπετε καὶ ἀκούετε.

Ὁ Δαβὶδ βεβαίως δὲν ἀνέβηκε στὸν οὐρανό, λέγει δὲ ὁ ἴδιος· Εἶπε ὁ Κύριος στὸν Κύριό μου· Κάθησε στὰ δεξιά μου,

Ἀλλὰ καὶ περὶ τῆς ἀνυψώσεως αὐτῆς τοῦ Ἰησοῦ εἰς τὸν οὐρανὸν ὡμίλησε προφητικῶς ὁ Δαβὶδ καὶ δὲν εἶναι δυνατόν, παρὰ εἰς τὸν Ἰησοῦν καὶ ὄχι εἰς τὸν Δαβὶδ νὰ ἀναφέρωνται οἱ προφητικοὶ αὐτοὶ λόγοι. Διότι ὁ Δαβὶδ δὲν ἀνέβη εἰς τοὺς οὑρανούς, λέγει ὅμως ὁ ἴδιος· Εἶπεν ὁ Κύριος καὶ Θεὸς εἰς τὸν Μεσσίαν, ὁ ὁποῖος εἶναι μὲν ἀπόγονός μου ὡς ἄνθρωπος, ἀλλὰ συγχρόνως εἶναι καὶ Κύριός μου ὡς Θεός: Κάθησε εἰς τὰ δεξιά μου διὰ νὰ ἀπολαμβάνῃς καὶ ὡς ἄνθρωπος θείας καὶ μοναδικὰς τιμάς,

Ἀλλὰ καὶ περὶ τῆς ἀναλήψεως τοῦ Μεσσίου εἰς τοὺς οὐρανοὺς ἐπροφήτευσε ὁ Δαΐδ, διότι δὲν ἀνέβηκε ὁ Δαυῒδ εἰς τοὺς οὐρανούς, ἐν τούτοις ὅμως λέγει ὁ ἴδιος· Εἶπεν ὁ Κύριος καὶ Θεὸς εἰς τὸν Μεσσίαν, ποὺ εἶναι ἀπόγονός μου κατὰ τὸ ἀνθρώπινον, ἀλλὰ Κύριός μου ὡς Θεός, ἴσος μὲ τὸν Πατέρα, κάθισε εἰς τὰ δεξιά μου,

ἕως ὅτου κάνω τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιο τῶν ποδιῶν σου.

ἕως ὅτου ὑποτάξω τελείως εἰς σὲ τοὺς ἐχθρούς σου καὶ τοὺς κάμω στήριγμα, ἐπάνω εἰς τὸ ὁποῖον θὰ πατοῦν τὰ πόδια σου.

ἕως ὅτου βάλω κάτω ἀπὸ τὰ πόδια σου νικημένους τοὺς ἐχθρούς σου.

Ἂς γνωρίζῃ λοιπὸν μὲ βεβαιότητα ὅλο τὸ ἔθνος τοῦ Ἰσραήλ, ὅτι ὁ Θεὸς καὶ Κύριο καὶ Χριστὸ (Μεσσία) ἀνέδειξεν αὐτόν, τοῦτον δηλαδὴ τὸν Ἰησοῦ, τὸν ὁποῖο σεῖς σταυρώσατε».

Ἂς γνωρίζῃ λοιπὸν ἀσφαλῶς καὶ μὲ βεβαιότητα ὁλόκληρον τὸ γένος τῶν Ἰσραηλιτῶν, ὅτι αὐτὸν ἀκριβῶς τὸν Ἰησοῦν, τὸν ὁποῖον σεῖς ἐσταυρώσατε, τὸν ἀνέδειξε καὶ τὸν ἐγκατέστησεν ὁ Θεὸς Κύριον καὶ Χριστόν, διότι ἔδωκε καὶ εἰς τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν του πᾶσαν ἐξουσίαν καὶ βασιλικὴν δόξαν.

Ἂς γνωρίζῃ, λοιπόν, μὲ κάθε βεβαιότητα ὅλη ἡ φυλὴ τοῦ Ἰσραήλ, ὅτι αὐτὸν τὸν Ἰησοῦν, τὸν ὁποῖον σεῖς ἐσταυρώσατε, ὁ Θεὸς τὸν ἀνέδειξε Κύριον καὶ Χριστόν».

Ὅταν δὲ ἄκουσαν, ἡ καρδιά τους ἦλθε σὲ κατάνυξι, καὶ εἶπαν πρὸς τὸν Πέτρο καὶ τοὺς λοιποὺς ἀποστόλους· «Τί νὰ κάνωμε, ἀδελφοί;».

Ἀφοῦ δὲ ἤκουσαν τὸν λόγον τοῦτον, συνησθάνθησαν τὴν ἐνοχήν των καὶ κατέλαβε λύπη καὶ κατάνυξις τὴν καρδίαν των καὶ εἶπον εἰς τὸν Πέτρον καὶ εἰς τοὺς λοιποὺς Ἀποστόλους· Τί πρέπει νὰ κάμωμεν, ἄνδρες ἀδελφοί, διὰ νὰ συγχωρηθῇ ἡ ἐνοχή μας;

Ἀφοῦ δὲ ἤκουσαν τὰ θεόπνευστα αὐτὰ λόγια, κατελήφθησαν ἀπὸ λύπην καὶ κατάνυξιν καρδίας διὰ τὴν βαρεῖαν ἐνοχήν των καὶ εἶπαν πρὸς τὸν Πέτρον καὶ τοὺς ἄλλους Ἀποστόλους· «τί νὰ κάμωμεν, ἄνδρες ἀδελφοί;»

Καὶ ὁ Πέτρος τοὺς εἶπε· «Μετανοήσετε, καὶ νὰ βαπτισθῇ καθένας σας στὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ (πιστεύοντας δηλαδὴ στὸν Ἰησοῦ Χριστό), γιὰ νὰ συγχωρηθοῦν οἱ ἁμαρτίες, καὶ θὰ λάβετε τὴ δωρεὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ὁ Πέτρος δὲ τότε εἶπε πρὸς αὐτούς· Μετανοήσατε καὶ ἕκαστος ἀπὸ σᾶς ἐγκολπούμενος μὲ πίστιν ἀδίστακτον ὡς σωτῆρα του καὶ κύριον του τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν ἂς βαπτισθῇ διὰ νὰ τοῦ δοθῇ ἄφεσις ἁμαρτιῶν. Καὶ θὰ λάβετε τὴν δικαίωσιν καὶ τὸν ἁγιασμόν, τὰ ὁποῖα ὡς δωρεὰν παρέχει τὸ Ἅγιον Πνεῦμα εἰς τοὺς βαπτιζομένους.

Εἶπε δὲ πρὸς αὐτοὺς ὁ Πέτρος· «μετανοήσατε καὶ ἂς βαπτισθῇ ὁ καθένας σας εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ διὰ τὴν ἄφεσιν τῶν ἁμαρτιῶν σας· καὶ θὰ λάβετε καὶ σεῖς τὴν δωρεὰν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Διότι γιὰ σᾶς εἶναι ἐκεῖνο ποὺ ὑποσχέθηκε ὁ Θεός, καὶ γιὰ τὰ παιδιά σας, καὶ γιὰ ὅλους ἐκείνους ποὺ βρίσκονται μακριά (τοὺς ἐθνικοὺς δηλαδή), ὅσους θὰ προσκαλέσῃ ὁ Κύριος ὁ Θεός μας».

Μὴ ἀμφιβάλλετε περὶ τούτου, διότι ἡ διὰ τοῦ προφήτου Ἰωὴλ ὑπόσχεσις περὶ τῆς ἐκχύσεως καὶ δωρεὰς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐδόθη διὰ σᾶς καὶ διὰ τοὺς ἀπογόνους σας καὶ δι’ ὅλους, ὅσους θὰ προσκαλέσῃ Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν ἀπὸ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι, ἐπειδὴ λατρεύουν τὰ εἴδωλα, εἶναι τώρα μακρὰν ἀπὸ τὸν Θεόν.

Διότι ἡ ὑπόσχεσις, ποὺ ἐδόθη διὰ τοῦ προφήτου Ἰωὴλ περὶ τῶν δωρεῶν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, εἶναι καὶ διὰ σᾶς καὶ διὰ τὰ παιδιά σας καὶ δι’ ὅλους, ποὺ εὑρίσκονται μακρὰν ἀπὸ τὸν Θεὸν εἰς τὴν πλάνην τῆς εἰδωλολατρίας καὶ τοὺς ὁποίους θὰ προσκαλέσῃ ὁ Κύριος καὶ Θεός μας εἰς τὴν νέαν πίστιν».

Καὶ μὲ πολλὰ ἄλλα λόγια κήρυττε ἐντόνως, καὶ προέτρεπε λέγοντας· «Σωθῆτε ἀπ’ αὐτὴ τὴ γενεὰ τὴ διεστραμμένη!».

Καὶ μὲ ἄλλους λόγους περισσοτέρους δημοσίᾳ καὶ μὲ τόνον ζωηρὸν ἐμαρτύρει ὁ Πέτρος περὶ τῆς ἀληθείας καὶ προέτρεπε τοὺς Ἰουδαίους λέγων· Σώσατε τοὺς ἑαυτούς σας ἀπὸ τὴν φοβερὰν τιμωρίαν, ποὺ θὰ ὑποστῇ ἡ κακὴ καὶ διεστραμμένη αὐτὴ γενεά, ἡ ὁποία ἐσταύρωσε τὸν Ἰησοῦν.

Καὶ μὲ ἄλλους περισσοτέρους λόγους, κατὰ ἕνα τρόπον ζωηρὸν καὶ ἔντονον, ἐκήρυττε καὶ ἐμαρτυροῦσε ὁ Πέτρος τὴν περὶ τοῦ Χριστοῦ ἀλήθειαν καὶ τοὺς παρακινοῦσε νὰ μετανοήσουν καὶ πιστεύσουν λέγων· «σωθῆτε ἀπὸ τὴν πονηρὰν καὶ διεστραμμένην αὐτὴν γενεάν, ποὺ βαδίζει πρὸς τὴν φοβερὰν τιμωρίαν καὶ καταστροφήν».

Αὐτοὶ δὲ εὐχαρίστως ἀποδέχθηκαν τὸ λόγο του καὶ βαπτίσθηκαν, καὶ προστέθηκαν (στοὺς πιστούς, στὴν Ἐκκλησία) τὴν ἡμέρα ἐκείνη περίπου τρεῖς χιλιάδες πρόσωπα.

Καὶ αὐτοὶ μὲν ἐδέχθησαν εὐχαρίστως καὶ μὲ τὴν καρδία τους τὸν λόγον καὶ τὴν διδασκαλίαν τοῦ Πέτρου, καὶ ἐβαπτίσθησαν. Καὶ ἔτσι προσετέθησαν εἰς τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην περίπου τρεῖς χιλιάδες πρόσωπα.

Καὶ αὐτοί, τότε ἐδέχθησαν μὲ χαρὰν τὴν διδασκαλίαν τοῦ Πέτρου, ἐβαπτίσθησαν καὶ προσετέθησαν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην τρεῖς περίπου χιλιάδες ψυχές.

Ἐπιδίδονταν δὲ μὲ ζῆλο στὴν παρακολούθησι τῆς διδασκαλίας τῶν ἀποστόλων, καὶ στὴν ἄσκησι φιλανθρωπίας καὶ ἐλεημοσύνης, καὶ στὴ συμμετοχὴ στὴ Θεία Εὐχαριστία, καὶ στὶς προσευχές.

Ἦσαν δὲ ἀφωσιωμένοι μὲ ζῆλον καὶ ἐπιμονὴν εἰς τὴν ἀκρόασιν τῆς διδασκαλίας τῶν Ἀποστόλων καὶ εἰς τὴν μεταξύ των στοργικὴν ἐπικοινωνίαν καὶ ἑνότητα καὶ εἰς τὸν διὰ τὴν μετάληψιν τεμαχισμὸν τοῦ ἄρτου τῆς θείας Εὐχαριστίας, καὶ εἰς τὰς προσευχάς.

Μὲ ἐπιμονὴν καὶ ζῆλον μεγάλον ἤκουαν τὴν διδασκαλίαν τῶν Ἀποστόλων, ἐπικοινωνοῦσαν μὲ ἀγάπην μεταξύ των, μετελάμβαναν εἰς τὸ μυστήριον τῆς θείας Εὐχαριστίας καὶ προσηύχοντο.

Καὶ δέος κατέλαβε κάθε ψυχή, καὶ πολλὰ καταπληκτικὰ θαύματα καὶ σημεῖα γίνονταν μέσῳ τῶν ἀποστόλων.

Κατέλαβε δὲ φόβος κάθε ψυχήν, καὶ αὐτοὺς ἀκόμη τοὺς μὴ πιστεύσαντας, οἱ ὁποῖοι ἔπαυσαν πλέον νὰ ἐμπαίζουν καὶ νὰ περιγελοῦν τοὺς Χριστιανούς, εἰς τοῦτο δὲ συνετέλει καὶ τὸ ὅτι πολλὰ καταπληκτικὰ θαύματα καὶ σημεῖα ἐγίνοντο διὰ μέσου τῶν ἀποστόλων.

Ἔπεσε δὲ φόβος μεγάλος εἰς κάθε ψυχὴν καὶ εἰς αὐτούς ποὺ δὲν ἐπίστευαν καὶ προηγουμένως περιγελοῦσαν τοὺς μαθητάς, διότι πολλὰ καταπληκτικὰ θαύματα καὶ ὑπερφυσικὰ σημεῖα ἐγίνοντο διὰ τῶν Ἀποστόλων.

Ὅλοι δὲ οἱ πιστοὶ ἦταν ἑνωμένοι διὰ τοῦ αὐτοῦ φρονήματος καὶ σκοποῦ, καὶ εἶχαν τὰ πάντα κοινά.

Ὅλοι δὲ ἀνεξαιρέτως οἱ μετὰ θερμότητος ἐμμένοντες εἰς τὴν πίστιν, ἦσαν μεταξύ των ἐνωμένοι, σὰν μέλῃ τῆς αὐτῆς οἰκογενείας καὶ εἶχαν ὅλα κοινά.

Ὅλοι δὲ αὐτοὶ ποὺ εἶχαν πιστεύσει εὑρίσκοντο εἰς συνεχῆ ἐπικοινωνίαν καὶ ἑνότητα μεταξύ των καὶ εἶχαν τὰ πάντα κοινά.

Ἀκόμη καὶ τὰ κτήματα καὶ τὶς περιουσίες τους πωλοῦσαν καὶ τὰ μοίραζαν σὲ ὅλους ἀναλόγως μὲ τὴν ἀνάγκη καθενός.

Ἐπώλουν λοιπὸν τὰ κτήματα καὶ τὰ κινητὰ ὑπάρχοντά των καὶ διεμοίραζον τὰ εἰσπραττόμενα ἐκ τῆς πωλήσεως ταύτης χρήματα εἰς ὅλους τοὺς στερουμένους ἀδελφοὺς ἀναλόγως τῆς ἀνάγκης, ποὺ θὰ εἶχεν ὁ καθένας ἐξ αὐτῶν.

Ἐπωλοῦσαν δὲ τὰ κτήματα καὶ τὰ ἄλλα ὑπάρχοντά των καὶ τὰ εἰσπραττόμενα χρήματα ἐμοίραζαν εἰς τοὺς πτωχοὺς ἀδελφούς, ἀνάλογα μὲ τὰς ἀνάγκας ποὺ εἶχε ὁ καθένας ἀπὸ αὐτούς.

Καὶ καθημερινῶς συχνάζοντας μὲ ἀκούραστο ζῆλο καὶ μὲ ὁμοψυχία στὸ ναό, καὶ τελώντας τὴ Θεία Εὐχαριστία σὲ σπίτια, μεταλάμβαναν τροφὴ μὲ ἀγαλλίασι καὶ εἰλικρίνεια ψυχῆς.

Καὶ κάθε ἡμέραν ἐσύχναζαν μὲ ἀκούραστον ζῆλον καὶ μὲ μίαν ψυχὴν ὅλοι εἰς τὸ ἱερὸν καὶ ἀφοῦ ἔκοπτον ἄρτον κατ’ ἰδίαν εἰς τὰ σπίτια, ὅπου συνηθροίζοντο εἰς κοινὰς τραπέζας, ἐλάμβανον μέρος εἰς τὴν τροφήν, ποὺ παρετίθετο, καὶ ἔτρωγαν μὲ καρδίαν γεμᾶτην ἀπὸ ἀγαλλίασιν καὶ μὲ παιδικὴν εἰλικρίνειαν καὶ ἁπλότητα.

Κάθε δὲ ἡμέραν ἤρχοντο μὲ ζῆλον καὶ μὲ μίαν ψυχὴν ὅλοι εἰς τὸν ναόν, καὶ ἀφοῦ ἔκοπταν τὸ ψωμί, ἰδιαιτέρως εἰς τὰ σπίτια, μετεῖχαν εἰς τὴν τροφὴν ποὺ παρετίθετο καὶ ἔτρωγαν μὲ ἀγαλλίασιν καὶ ἁπλότητα καρδίας

Καὶ δόξαζαν τὸ Θεό, καὶ ἀπολάμβαναν ἐκτίμησι ἀπ’ ὅλο τὸ λαό. Ὁ δὲ Κύριος πρόσθετε καθημερινῶς στὴν Ἐκκλησία ὅσους ἦταν γιὰ σωτηρία.

Διὰ τὴν εἰρηνικὴν δὲ καὶ ἀφωσιωμένην ταύτην ζωήν των ἐδοξολόγουν τὸν Θεὸν καὶ ἀπελάμβανον τὴν ἐκτίμησιν καὶ τὴν εὔνοιαν τοῦ λαοῦ. Ὁ δὲ Κύριος προσέθετε κάθε ἡμέραν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν ὡς νέα μέλη αὐτῆς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι σύμφωνα μὲ τὴν πρόγνωσιν αὐτοῦ ἦσαν προωρισμένοι νὰ σωθοῦν.

δοξολογοῦντες τὸν Θεὸν καὶ ἔχοντες τὴν ἐκτίμησιν καὶ εὔνοιαν ὅλου τοῦ λαοῦ. Ὁ δὲ Κύριος προσέθετε κάθε ἡμέραν καὶ ἄλλους πιστοὺς εἰς τὴν Ἐκκλησίαν.