Πράξεις Ἀποστόλων 20

Ὁταν δὲ ἔπαυσε ὁ θόρυβος, ὁ Παῦλος προσκάλεσε τοὺς μαθητὰς (τοὺς χριστιανοὺς) καὶ τοὺς ἀποχαιρέτισε καὶ ἀναχώρησε γιὰ νὰ πάῃ στὴ Μακεδονία.

Ὅταν δὲ κατέπαυσεν ὁ θόρυβος καὶ ἀποκατεστάθη εἰς τὴν πόλιν ἡ ἡσυχία, προσεκάλεσεν ὁ Παῦλος τοὺς μαθητὰς καὶ ἀποχαιρετήσας αὐτοὺς ἀνεχώρησε διὰ νὰ ὑπάγῃ εἰς τὴν Μακεδονίαν.

Ὅταν πλέον ἔπαυσεν ὁ θόρυβος, ἐκάλεσε ὁ Παῦλος τοὺς μαθητάς, τοὺς ἀποχαιρέτησε καὶ ἀνεχώρησε, διὰ νὰ μεταβῇ εἰς Μακεδονίαν.

Ἀφοῦ δὲ πέρασε ἀπὸ τὰ μέρη ἐκεῖνα καὶ ἐνίσχυσε τοὺς ἐκεῖ χριστιανοὺς μὲ ὁμιλίες πολλές, ἦλθε στὴν (νότια) Ἑλλάδα.

Ἀφοῦ δὲ περιώδευσε τὰ μέρη ἐκεῖνα, τοὺς Φιλίππους δηλαδὴ καὶ τὴν Θεσσαλονίκην καὶ τὴν Βέροιαν, καὶ ἀφοῦ μὲ διδασκαλίαν καὶ λόγους πολλοὺς προέτρεψε καὶ ἐνίσχυσε τοὺς ἐκεῖ μαθητάς, ἦλθεν εἰς τὴν Ἑλλάδα.

Ἀφοῦ δὲ ἐπέρασε τὰ γνωστὰ του μέρη τῆς Μακεδονίας καὶ μὲ τὴν διδασκαλίαν του καὶ πολλοὺς ἄλλους λόγους τοῦ Εὐαγγελίου ἐνίσχυσε τοὺς ἐκεῖ μαθητάς, ἦλθε εἰς τὴν Ἑλλάδα.

Ἐκεῖ ἔμεινε τρεῖς μῆνες. Ἐνῷ δὲ ἔμελλε νὰ ἀποπλεύσῃ γιὰ τὴ Συρία, ἐπειδὴ οἱ Ἰουδαῖοι σχεδίαζαν νὰ τὸν φονεύσουν, ἀποφασίσθηκε νὰ ἐπιστρέψῃ (στὴν Ἀσία) διὰ μέσου τῆς Μακεδονίας.

Καὶ ἀφοῦ ἔμεινεν ἐκεῖ ἐπὶ μήνας τρεῖς, ἐπειδὴ ἔγινε κατ’ αὐτοῦ ἐπιβουλὴ τῶν Ἰουδαίων, οἱ ὁποῖοι ἐσχεδίαζαν νὰ τὸν φονεύσουν ὅταν ἔμελλε διὰ πλοίου νὰ ταξιδεύσῃ εἰς τὴν Συρίαν, ἀπεφασίσθη νὰ ἐπιστρέψῃ εἰς τὴν Μακεδονίαν διὰ ξηρὰς καὶ διὰ μέσου Μακεδονίας νὰ μεταβὴ εἰς Ἀσίαν.

Εἰς αὐτὴν ἔμεινε ἐπὶ τρεῖς μῆνας. Ἐπειδὴ δὲ μερικοὶ Ἰουδαῖοι τὸν ἐπιβουλεύθησαν καὶ ἐσχεδίαζαν νὰ τὸν φονεύσουν, ὅταν ἐπρόκειτο νὰ ταξιδεύσῃ μὲ πλοῖον διὰ τὴν Συρίαν, ἀπεφασίσθη νὰ ἐπιστρέψῃ διὰ μέσου τῆς Μακεδονίας.

Τὸν συνώδευαν δὲ μέχρι τὴν Ἀσία ὁ Σώπατρος ἀπὸ τὴ Βέροια, καὶ ἀπὸ τοὺς Θεσσαλονικεῖς ὁ Ἀρίσταρχος καὶ ὁ Σεκοῦνδος, καὶ ὁ Γάϊος ἀπὸ τὴ Δέρβη καὶ ὁ Τιμόθεος, καὶ ἀπὸ τὴν Ἀσία ὁ Τυχικὸς καὶ ὁ Τρόφιμος.

Συνώδευον δὲ αὐτὸν ἀπὸ τὴν Μακεδονίαν μέχρι τῆς Ἀσίας ὁ Σώπατρος ἀπὸ τὴν Βέροιαν, ἀπὸ τοὺς Θεσσαλονικεὶς δὲ ὁ Ἀρίσταρχος καὶ ὁ Σεκοῦνδος, καὶ μαζὶ μὲ αὐτοὺς ὁ Γάϊος, ποὺ ἦτο ἐκ Δέρβης καὶ ὁ Τιμόθεος, ἐξ Ἀσίας δὲ ὁ Τυχικὸς καὶ ὁ Τρόφιμος.

Συνώδευαν δὲ αὐτὸν μέχρι τῆς Ἀσίας ὁ Σώπατρος ἀπὸ τὴν Βέροιαν, ὁ Ἀρίσταρχος καὶ ὁ Σεκοῦνδος ἀπὸ τὴν Θεσσαλονίκην, ὅπως ἐπίσης ὁ Γάϊος, ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὴν Δέρβην, καὶ ὁ Τιμόθεος, ἀπὸ δὲ τὴν Ἀσίαν ὁ Τυχικὸς καὶ Τρόφιμος.

Αὐτοὶ προπορεύθηκαν καὶ μᾶς περίμεναν στὴν Τρῳάδα.

Αὐτοὶ οἱ ἑπτὰ ἦλθαν διὰ θαλάσσης προτήτερα καὶ μᾶς ἐπερίμεναν εἰς τὴν Τρῳάδα.

Αὐτοὶ δὲ ἦλθαν ἐνωρίτερον εἰς τὴν Τρωάδα καὶ μᾶς ἐπερίμεναν.

Ἐμεῖς δὲ ἀποπλεύσαμε ἀπὸ τοὺς Φιλίππους μετὰ τὶς ἡμέρες τῶν Ἀζύμων (τοῦ Πάσχα), καὶ φθάσαμε καὶ τοὺς συναντήσαμε στὴν Τρῳάδα σὲ πέντε ἡμέρες. Ἐκεῖ μείναμε ἑπτὰ ἡμέρες.

Ἡμεῖς δὲ ἀπεπλεύσαμεν ἀπὸ τοὺς Φιλίππους καὶ τὴν Νεάπολιν μετὰ τὰς ἡμέρας τῶν ἀζύμων καὶ συνηντήσαμεν αὐτοὺς εἰς τὴν Τρωάδα μετὰ πέντε ἡμέρας. Ἐμείναμεν δὲ ἐκεῖ ἑπτὰ ἡμέρας.

Ἡμεῖς δὲ ἐξεκινήσαμεν μὲ πλοῖον ἀπὸ τὴν Νεάπολιν, ἔπειτα ἀπὸ τὴν ἑορτὴν τῶν ἀζύμων, ἔπειτα δηλαδὴ ἀπὸ τὸ ἑβραϊκὸν πάσχα, καὶ μετὰ πέντε ἡμέρας ἤλθαμε πρὸς αὐτοὺς εἰς τὴν Τρῳάδα, ὅπου καὶ ἐμείναμεν ἑπτὰ ἡμέρας.

Κατὰ τὴν πρώτη δὲ ἡμέρα τῆς ἑβδομάδος (τὴν Κυριακὴ) οἱ μαθηταὶ (οἱ χριστιανοὶ) ἦταν συγκεντρωμένοι γιὰ τὴν κλάσι τοῦ ἄρτου (τὴ Θεία Εὐχαριστία). Καὶ ὁ Παῦλος τοὺς μιλοῦσε. Καὶ ἐπειδὴ ἐπρόκειτο ν’ ἀναχωρήσῃ τὴν ἄλλη ἡμέρα, παρέτεινε τὸ λόγο μέχρι τὰ μεσάνυχτα.

Κατὰ δὲ τὴν πρώτην ἡμέραν τῆς ἑβδομάδος, τὴν Κυριακὴν δηλαδή, ὅτε εἶχον συναχθῇ οἱ μαθηταὶ περὶ τὸ ἑσπέρας διὰ νὰ κόψουν καὶ κοινωνήσουν τὸν ἄρτον τῆς θείας Εὐχαριστίας, ὁ Παῦλος συνδιελέγετο καὶ ἐδίδασκεν αὐτούς, ἕτοιμος νὰ ἀναχωρήσῃ τὴν ἑπομένην. Καὶ παρέτεινε τὸν λόγον μέχρι τοῦ μεσονυκτίου.

Κατὰ δὲ τὴν πρώτην ἡμέραν τῆς ἑβδομάδος, δηλαδὴ τὴν Κυριακήν, ὅταν οἱ μαθηταὶ εἶχαν συγκεντρωθῆ, διὰ νὰ κόψουν καὶ κοινωνήσουν τὸν ἄρτον τῆς θείας Εὐχαριστίας, ὁ Παῦλος ὠμιλοῦσε καὶ συνωμιλοῦσε πρὸς αὐτούς, ἐπειδὴ τὴν ἑπομένη ἔμελλε ν’ ἀναχωρήσῃ. Παρέτεινε δὲ τὴν διδασκαλίαν μέχρι τοῦ μεσονυκτίου.

Στὸ ἀνώγειο δὲ τοῦ σπιτιοῦ, ὅπου ἤμασταν συγκεντρωμένοι, ἦταν ἀρκετές λαμπάδες.

Ἦσαν δὲ ἀρκεταὶ λαμπάδες ἀναμμέναι εἰς τὸ ἐπάνω πάτωμα τῆς οἰκίας, εἰς τὸ ὁποῖον ἤμεθα συνηγμένοι.

Ἐκεῖ δὲ εἰς τὸ ὑπερῷον, ὅπου εἴμεθα συγκεντρωμένοι, ἦσαν ἀρκεταὶ λαμπάδες ἀνεμμέναι.

Κάποιος δὲ νεαρὸς ὀνομαζόμενος Εὔτυχος καθόταν ἐπάνω στὸ παράθυρο. Καὶ βυθιζόμενος σὲ ὕπνο βαθύ, ἐπειδὴ ὁ Παῦλος παρέτεινε τὸ λόγο, καταβλήθηκε ἀπὸ τὸν ὕπνο καὶ ἔπεσε ἀπὸ τὸν τρίτο ὄροφο κάτω, καὶ τὸν σήκωσαν νεκρό.

Ἐνῷ δὲ ἐκάθητο ἐπὶ τοῦ παραθύρου κάποιος νέος ὀνομαζόμενος Ἐὔτυχος, ἐφέρετο διαρκῶς τὸ σῶμα του πρὸς τὰ κάτω, διότι ἐνύσταζε πολὺ καὶ τὸν κατελάμβανε βαθὺς ὕπνος. Ἐπειδὴ δὲ ὁ Παῦλος ὡμίλει, ἐπὶ μακρόν, καταβληθεὶς καὶ παραλύσας ὁ νέος οὗτος ἀπὸ τὸν ὕπνον ἔπεσεν ἀπὸ τὸ τρίτον πάτωμα κάτω καὶ τὸν ἐσήκωσαν νεκρόν.

Ἕνας νέος, ὀνόματι Εὔτυχος ἐκάθητο εἰς τὸ παράθυρον καὶ εἶχε καταληφθῆ ἀπὸ βαθὺν ὕπνον. Ἐπειδὴ δὲ ὁ Παῦλος παρέτεινε πολλὴν ὥραν τὴν διδασκαλίαν, ἐκυριεύθη ἐξ ὁλοκλήρου ὁ Εὔτυχος ἀπὸ τὸν ὕπνον καὶ ἔπεσε ἀπὸ τὸ τρίτο πάτωμα κάτω, ἀπ’ ὅπου καὶ τὸν ἐσήκωσαν νεκρόν.

Τότε ὁ Παῦλος κατέβηκε, ἔπεσε ἐπάνω του, τὸν ἀγκάλιασε καὶ εἶπε· «Μὴν ἀνησυχεῖτε, διότι ἡ ψυχή του (ἐπανῆλθε καὶ) εἶναι μέσα του».

Ἀλλ’ ὁ Παῦλος κατέβη κάτω καὶ ἔπεσεν ἐπάνω του. Καὶ ἀφοῦ τὸν ἐπῆρεν εἰς τὰς ἀγκάλας του, εἶπε· Μὴν ἀνησυχῆτε καὶ μὴ κλαίετε. Διότι ἡ ψυχή του ἐπανῆλθε καὶ εἶναι μέσα του.

Ἀλλὰ ὁ Παῦλος κατέβηκε κάτω, ἔπεσε ἐπάνω εἰς αὐτόν, τὸν ἐπῆρε εἰς τὴν ἀγκάλην του καὶ εἶπε· «Μὴ ταράσσεσθε καὶ μὴ λυπεῖσθε, διότι ἡ ψυχή του ἐπανῆλθε καὶ ὑπάρχει μέσα του».

Ἔπειτα ἀνέβηκε καὶ ἔκανε τὴν κλάσι τοῦ ἄρτου (τέλεσε τὴ Θεία Εὐχαριστία) καὶ ἔφαγε. Καὶ ἀφοῦ μίλησε ἀκόμη ἀρκετά, μέχρι τὴν αὐγή, ἔτσι ἀναχώρησε.

Ἀφοῦ δὲ ἀνέβη καὶ ἔκοψε τὸν ἄρτον τῆς Εὐχαριστίας καὶ ἔφαγε, καὶ ὡμίλησεν ἀκόμη ἐπ’ ἀρκετὸν μέχρι τῆς αὐγῆς, ἔτσι χωρὶς διόλου να ἀναπαυθῇ καὶ ἐν συνεχείᾳ μὲ τὸν ὁλονύκτιον ἐκεῖνον κόπον ἀνεχώρησε.

Ἀνέβηκε δὲ καὶ πάλιν ἐπάνω, ἔκοψε τὸν ἄρτον τῆς θείας Εὐχαριστίας καὶ ἔφαγε καὶ ἀφοῦ ἐπὶ ἀρκετὰς ἀκόμη ὥρας, μέχρι τὴν αὐγήν, τοὺς ὡμίλησε, ἔτσι κουρασμένος ἀπὸ τὴν ἀϋπνίαν καὶ τὸ κήρυγμα ἀνεχώρησε.

Παρουσίασαν δὲ τὸ παιδὶ ζωντανό, καὶ χάρηκαν πολύ.

Ἔφεραν δὲ εἰς τὸ ὑπερῷον τὸν νέον ζωντανὸν καὶ ἐπαρηγορήθησαν ὅλοι μεγάλως.

Ἔφεραν δὲ εἰς τὸ ὑπερῷον τὸν νέον ζωντανὸν καὶ παρηγορήθηκαν ὅλοι πάρα πολύ.

Ἐμεῖς δὲ φύγαμε πρωτύτερα καὶ πήγαμε στὸ πλοῖο καὶ ἀποπλεύσαμε γιὰ τὴν Ἄσσο. Καὶ ἀπ’ ἐκεῖ ἐπρόκειτο νὰ παραλάβωμε τὸν Παῦλο. Διότι ἔτσι εἶχε κανονίσει, ἐπειδὴ αὐτὸς ἐπρόκειτο νὰ μεταβῇ διὰ ξηρᾶς.

Ἡμεῖς δὲ προτοῦ νὰ ἀναχωρήσῃ ὁ Παῦλος, ἤλθομεν εἰς τὸ πλοῖον καὶ ἀπεπλεύσαμεν διὰ τὴν Ἄσσον, ὅπου ἐπρόκειτο νὰ συναντηθῶμεν μὲ τὸν Παῦλον καὶ ἀπ’ ἐκεῖ νὰ τὸν πάρωμεν μαζί μας εἰς τὸ πλοῖον. Καὶ ἐφύγαμεν ἡμεῖς προτήτερα, διότι ἔτσι εἶχε κανονίσει ὁ Παῦλος, ἐπειδὴ τὸ ἀπὸ Τρωάδος εἰς Ἄσσον ταξίδιον ἐπρόκειτο νὰ τὸ κάμῃ αὐτὸς διὰ ξηρᾶς.

Ἡμεῖς δὲ ἤλθαμε ὀλίγον ἐνωρίτερα εἰς τὸ πλοίον καὶ ἐπλεύσαμεν εἰς τὴν Ἄσσον, ἀπ’ ὅπου ἐπρόκειτο νὰ πάρωμεν μαζῆ μας τὸν Παῦλον. Διότι ἔτσι εἶχε κανονίσει ὁ Παῦλος, ἐπειδὴ αὐτὸς ἐπρόκειτο νὰ ταξιδεύσῃ ἕως ἐκεῖ διὰ ξηρᾶς.

Καὶ ὅταν μᾶς συνάντησε στὴν Ἄσσο, τὸν παραλάβαμε καὶ πήγαμε στὴ Μυτιλήνη.

Ὅταν δὲ μᾶς συνήντησεν εἰς τὴν Ἄσσον, τὸν ἐπήραμεν πάλιν εἰς τὸ πλοῖον καὶ ἤλθομεν εἰς Μυτιλήνην.

Ὅταν δὲ μᾶς συνήντησε εἰς τὴν Ἄσσον, τὸν ἐπήραμεν εἰς τὸ πλοῖον καὶ ἤλθαμε εἰς τὴν Μιτυλήνην.

Καὶ ἀπ’ ἐκεῖ ἀποπλεύσαμε τὴν ἑπόμενη ἡμέρα καὶ φθάσαμε ἀπέναντι τῆς Χίου. Καὶ τὴν ἀλλη ἡμέρα προσεγγίσαμε στὴ Σάμο, καὶ ἀφοῦ μείναμε στὸ (ἀκρωτήριο) Τρωγύλιο, τὴν ἑπομένη φθάσαμε στὴ Μίλητο.

Καὶ ἀπ’ ἐκεῖ ἀπεπλεύσαμεν τὴν ἑπομένην ἡμέραν καὶ ἐφθάσαμεν ἀπέναντι τῆς Χίου. Τὴν ἄλλην δὲ ἡμέραν ἐπλησιάσαμεν εἰς τὴν Σάμον καὶ ἀφοῦ ἐμείναμεν τὴν νύκτα εἰς τὸ ἀκρωτήριον Τρωγύλιον, τὴν ἑπομένην ἡμέραν ἤλθομεν εἰς Μίλητον.

Ἀπὸ ἐκεῖ τὴν ἑπομένην ἡμέραν ἀπεπλεύσαμεν καὶ ἐφθάσαμεν ἀντικρὺ εἰς τὴν Χίον. Κατὰ δὲ τὴν ἄλλην ἡμέραν προσεγγίσαμεν εἰς τὴν Σάμον, καὶ ἀφοῦ ἐμείναμεν τὴν νύκτα εἰς τὸν Τρωγύλιον, ἤλθομεν κατὰ τὴν τρίτην ἡμέραν εἰς τὴν Μίλητον.

Διότι ὁ Παῦλος ἀποφάσισε νὰ παρακάψῃ τὴν Ἔφεσο γιὰ νὰ μὴ χρονοτριβήσῃ στὴν Ἀσία. Διότι ἔσπευδε, ἂν τοῦ ἦταν δυνατό, τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς νὰ βρεθῇ στὰ Ἱεροσόλυμα.

Ἐπλεύσαμεν δὲ εἰς τὴν Μίλητον, διότι ἀπεφάσισεν ὁ Παῦλος νὰ παρακάμψῃ διὰ τοῦ πλοίου τὴν Ἔφεσον καὶ νὰ μὴ ἀποβιβασθῇ εἰς αὐτήν, διὰ νὰ μὴ τοῦ συμβῇ νὰ ἀργοπορήσῃ ἐν τῇ Ἀσίᾳ. Δὲν ἤθελε δὲ νὰ ἀργοπορήσῃ, διότι ἔσπευδεν, ἐὰν καθίστατο δυνατὸν εἰς αὐτόν, τὴν ἡμέραν τῆς Πεντηκοστῆς νὰ ἔλθῃ εἰς Ἱεροσόλυμα.

Ἤλθομεν δὲ ἐκεῖ, διότι ὁ Παῦλος ἀπεφάσισε νὰ προσπεράσῃ μὲ τὸ πλοῖον τὴν Ἔφεσον καὶ νὰ μὴ ἀποβιβασθῇ εἰς αὐτήν, διὰ νὰ μὴ χρονοτριβήσῃ εἰς τὴν Ἀσίαν. Καὶ τοῦτο, διότι ἐβιάζετο, ἐὰν θὰ τοῦ ἦτο δυνατόν, κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς Πεντηκοστῆς νὰ φθάσῃ εἰς Ἱεροσόλυμα.

Ἀπὸ τὴ Μίλητο δὲ ἔστειλε στὴν Ἔφεσο καὶ κάλεσε τοὺς πρεσβυτέρους τῆς Ἐκκλησίας.

Ἀπὸ τὴν Μίλητον δὲ ἔστειλεν ἀνθρώπους εἰς τὴν Ἔφεσον καὶ ἐκάλεσε τοὺς πρεσβυτέρους τῆς Ἐκκλησίας νὰ ἔλθουν εἰς συνάντησίν του.

Ἀπὸ τὴν Μίλητον δὲ ἔστειλε ἀνθρώπους εἰς τὴν Ἔφεσον καὶ ἐκάλεσε τοὺς πρεσβυτέρους τῆς Ἐκκλησίας.

Καὶ ὅταν ἦλθαν πρὸς αὐτόν, τοὺς εἶπε· «Σεῖς γνωρίζετε, πῶς συμπεριφέρθηκα ἀπέναντί σας ὅλο τὸν καιρὸ, ἀπὸ τὴν πρώτη ἡμέρα, ποὺ πάτησα τὸ πόδι στὴν Ἀσία.

Ὅταν δὲ ἦλθον πρὸς αὐτόν, τοὺς εἶπε· Σεῖς γνωρίζετε καλά, πῶς ἀπὸ τὴν πρώτην ἡμέραν, ποὺ ἐπάτησα εἰς τὴν Ἀσίαν, συμπεριεφέρθην μαζί σας καθ’ ὅλον τὸν χρόνον τῆς παραμονῆς μου.

Ὅταν δὲ ἦλθαν πρὸς αὐτόν, τοὺς εἶπε· «Σεῖς γνωρίζετε πολὺ καλά, πῶς συμπεριεφέρθην μαζῆ σας ἀπὸ τὴν πρώτην ἡμέραν ποὺ ἦλθα εἰς τὴν Ἀσίαν καὶ καθ’ ὅλον τὸν χρόνον τῆς παραμονῆς μου.

Ὑπηρέτησα τὸν Κύριο μὲ κάθε ταπεινοφροσύνη καὶ μὲ πολλά δάκρυα καὶ δοκιμασίες, ποὺ μοῦ συνέβησαν λόγῳ τῶν ἐπιβουλῶν τῶν Ἰουδαίων.

Συμπεριεφέρθην ὡς πιστὸς δοῦλος τοῦ Κυρίου, τὸν ὁποῖον ἐδούλευον μὲ πᾶσαν ταπεινοφροσύνην καὶ μὲ πολλὰ δάκρυα, ποὺ ἔχυνα διὰ τοὺς ἁμαρτάνοντας καὶ ἀνθισταμένους εἰς τὸ εὐαγγέλιον, καὶ μὲ καρτερίαν ἐν μέσῳ τῶν πειρασμῶν, ποὺ μοῦ συνέβησαν ἀπὸ τὰς ἐπιβουλὰς τῶν Ἰουδαίων.

Ὑπηρετοῦσα, ὡς πιστὸς δοῦλος τὸν Κύριον, μὲ κάθε ταπεινοφροσύνην καὶ μὲ πολλὰ δάκρυα, ποὺ ἔχυνα διὰ τοὺς ἀπιστοῦντας καὶ πολεμοῦντας τὸ Εὐαγγέλιον, καὶ μὲ πολλὴν ὑπομονὴν ἐν μέσῳ τῶν δυσκολιῶν καὶ τῶν κατατρεγμῶν, ποὺ μοῦ συνέβησαν ἀπὸ τὰς ἐπιβουλὰς τῶν Ἰουδαίων.

Γνωρίζετε, ὅτι ἀπὸ τὰ συμφέροντα τίποτε δὲν ἀπέφυγα ἀπὸ δειλία ὥστε νὰ μὴ σᾶς κηρύξω καὶ σᾶς διδάξω δημοσίως καὶ στὰ σπίτια.

Γνωρίζετε, ὅτι προκειμένου δι’ ἐκεῖνα, ποὺ σᾶς ὠφελοῦν, δὲν ἠμποδίσθην διὰ κανὲν ἐξ αὐτῶν ἐκ δειλίας ἢ προσωποληψίας ἢ ἀποβλέπων εἰς ἄλλο τι, ὥστε νὰ μὴ σᾶς ἀναγγείλω τοῦτο καὶ νὰ μὴ σᾶς τὸ διδάξω καὶ εἰς κέντρα δημόσια καὶ ἰδιαιτέρως εἰς τοὺς οἴκους σας.

Γνωρίζετε ἀκόμη, ὅτι καμμία δυσκολία καὶ κανένας κίνδυνος δὲν μὲ ἠμπόδισε ἀπὸ τοῦ νὰ κηρύξω εἰς σᾶς, καὶ εἰς δημόσια κέντρα καὶ ἰδιαιτέρως εἰς τὰ σπίτια σας, κάθε τι ποὺ ἐξυπηρετοῦσε τὸ πνευματικόν σας συμφέρον.

Καὶ σὲ Ἰουδαίους καὶ σὲ Ἕλληνες ἐντόνως κήρυττα τὴ μετάνοια ἀπέναντι στὸ Θεό, καὶ τὴν πίστι στὸν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό.

Καὶ σᾶς ἐδίδαξα μετὰ παρρησίας καὶ δυνάμεως μαρτύρων καὶ εἰς Ἰουδαίους καὶ εἰς Ἕλληνας τὴν ἀνάγκην τῆς μετανοίας ἔναντι τοῦ Θεοῦ, καὶ τὴν ἀνάγκην τῆς πίστεως εἰς τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, διὰ τοῦ ὁποίου συγχωροῦνται αἱ ἁμαρτίαι μας καὶ σωζόμεθα.

Ἐτόνιζα δὲ εἰς τοὺς Ἰουδαίους καὶ εἰς τοὺς Ἕλληνας τὴν ἀνάγκην τῆς μετανοίας ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἀνάγκην τῆς πίστεως εἰς τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν.

Καὶ τώρα ἰδοὺ ἐγὼ δεμένος πνευματικῶς (μὲ ἰσχυρὴ δηλαδὴ ὤθησι τοῦ πνεύματός μου) πηγαίνω στὴν Ἱερουσαλήμ, χωρὶς νὰ γνωρίζω τί θὰ μὲ συναντήσουν σ’ αυτὴ.

Καὶ τώρα ἰδοὺ ἐγὼ σπρώχνομαι δυνατὰ ἀπὸ τὸ πνεῦμά μου, ποὺ διατελεῖ ὑπὸ τὴν ἐπίδρασιν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Σπρώχνομαι ὑπ’ αὐτοῦ, σὰν νὰ εἶμαι δεμένος καὶ νὰ μὴ ἡμπορῶ νὰ ὑπάγω ἀλλοῦ, παρὰ ὅπου μὲ τραβᾷ ἐκεῖνο. Καὶ ὑπὸ τὴν ὤθησιν ταύτην πηγαίνω τώρα εἰς Ἱεροσόλυμα, χωρὶς νὰ ἡξεύρω, τί θὰ μοῦ συμβῇ ἐκεῖ.

Καὶ ἰδοὺ τώρα ἐγώ, σὰν νὰ εἶμαι δεμένος ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, πηγαίνω ὑποχρεωτικὰ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, χωρὶς νὰ ξέρω ἐκεῖνα, ποὺ θὰ μοῦ συμβοῦν εἰς αὐτήν.

Γνωρίζω μόνο, ὅτι τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο ἀπὸ πόλι σὲ πόλι μαρτυρεῖ ἐντόνως, ὅτι δεσμὰ καὶ θλίψεις μὲ περιμένουν.

Πλὴν ἕνα μόνον ἡξεύρω, ὅτι τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἀπὸ πόλεως εἰς πόλιν μαρτυρεῖ ἐντόνως καὶ λέγει, ὅτι μὲ περιμένουν δεσμὰ καὶ θλίψεις.

Πλὴν τοῦτο μόνον γνωρίζω ὅτι τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἀπὸ πόλεως εἰς πόλιν μαρτυρεῖ καθαρὰ μέσα μου καὶ μοῦ λέγει, ὅτι μὲ περιμένουν δεσμὰ καὶ θλίψεις.

Ἀλλὰ τίποτε δὲν ὑπολογίζω, οὔτε θεωρῶ τὴ ζωή μου πολύτιμη, ἀλλὰ (πολύτιμο θεωρῶ) νὰ τελειώσω τὸ δρόμο μου ἐπιτυχῶς καὶ τὴ διακονία, ποὺ ἔλαβα ἀπὸ τὸν Κύριο Ἰησοῦ νὰ διακηρύξω τὸ εὐαγγέλιο, ποὺ γνωστοποιεῖ τὴ χάρι τοῦ Θεοῦ.

Δὲν λογαριάζω ὅμως τίποτε ἀπὸ αὐτά, οὔτε θεωρῶ τὴν ζωήν μου πολύτιμον δι’ ἐμέ, ὅσον θεωρῶ σπουδαῖον καὶ πολύτιμον τὸ νὰ τελειώσω μὲ ἀνάπαυσιν συνειδήσεως καὶ χαρὰν τὸν δρόμον τῆς ἀποστολῆς μου καὶ νὰ φέρω εἰς πέρας τὴν διακονίαν, ποὺ ἔλαβον παρὰ τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ καὶ ἡ ὁποία συνίσταται εἰς τὸ νὰ δίδω μαρτυρίαν περὶ τοῦ εὐαγγελίου, τὸ ὁποῖον γνωστοποιεῖ εἰς τοὺς ἀνθρώπους τὴν χάριν, τὴν ὁποίαν τοὺς ἔδωκεν ὁ Θεός.

Ἀλλὰ τίποτε ἀπὸ αὐτὰ δὲν θεωρῶ ἄξιον λόγου, νὰ μὲ ἐμποδίσῃ ἀπὸ τὴν πορείαν μου, οὔτε καὶ θεωρῶ τὴν ζωήν μου πολύτιμον δι’ ἐμέ, ὅσον θεωρῶ σπουδαῖον νὰ φθάσω εἰς τὸ τέλος τοῦ δρόμου μου μὲ χαρὰν καὶ εἰρήνην συνειδήσεως καὶ νὰ φέρω εἰς πέρας τὴν ἀποστολήν, ποὺ ἔχω λάβει ἀπὸ τὸν Κύριον Ἰησοῦν, καὶ ἡ ὁποία εἶναι νὰ κηρύξω καὶ νὰ δώσω ἀφόβως τὴν καλὴν μαρτυρίαν διὰ τὸ Εὐαγγέλιον τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ.

Καὶ τώρα ἰδοὺ ἐγὼ γνωρίζω, ὅτι δὲν θὰ ἰδῆτε πλὲον τὸ πρόσωπό μου ἐσεῖς ὅλοι, ἀπὸ τοὺς ὁποίους πέρασα κηρύττοντας τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Καὶ τώρα ἰδοὺ ἐγὼ προβλέπω ἀνθρωπίνως, ὅτι δὲν θὰ ἴδετε πλέον τὸ πρόσωπόν μου σεῖς ὅλοι, μεταξὺ τῶν ὁποίων περιώδευσα κηρύττων τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ.

Καὶ ἰδοὺ τώρα ἐγὼ προβλέπω, κατὰ τὸ ἀνθρώπινον, ὅτι δὲν θὰ ξαναϊδῆτε πλέον τὸ πρόσωπόν μου ὅλοι σεῖς, ἀνάμεσα εἰς τοὺς ὁποίους ἐπέρασα, κηρύσσων τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ.

Γι’ αὐτὸ σᾶς δηλώνω τὴ σημερινὴ ἡμέρα, ὅτι ἐγὼ δὲν ἔχω εὐθύνη γιὰ κανένα ἀπὸ σᾶς, ἐὰν χαθῇ.

Ἐπειδὴ δὲ δὲν πρόκειται νὰ ἰδωθῶμεν πάλιν, δι’ αὐτὸ σᾶς βεβαιῶ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ κατὰ τὴν σημερινὴν ἡμέραν, ὅτι ἐγὼ εἶμαι ἀνεύθυνος δι’ ὅλους σας, ἐὰν συμβῇ κανεὶς ἀπὸ σᾶς νὰ ἀπολεσθῇ.

Δι’ αὐτὸ καὶ κατὰ τὴν σημερινὴν ἡμέραν, τὴν τελευταίαν ποὺ μὲ βλέπετε, βεβαιώνω, μὲ καθαρὰν τὴν συνείδησιν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ὅτι εἶμαι ἀνεύθυνος δι’ ὅλους σας, ἐὰν συμβῇ καὶ παραστρατήσῃ κανεὶς ἀπὸ σᾶς.

Διότι δὲν φοβήθηκα ὥστε νὰ μὴ σᾶς κηρύξω ὅλο τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.

Δὲν ἔχω δὲ εὐθύνην, διότι δὲν ἠμποδίσθην, ὥστε νὰ μὴ σᾶς ἀναγγείλω ὅλον τὸ σχέδιον τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἀποβλέπει εἰς τὴν διὰ τῆς Ἐκκλησίας σωτηρίαν τοῦ ἀνθρώπου.

Δὲν ἔχω εὐθύνην, διότι δὲν παρέλειψα ποτὲ νὰ μὴ καταστήσω γνωστὴν εἰς σᾶς κάθε βουλὴν τοῦ Θεοῦ, ποὺ σχετίζεται μὲ τὴν σωτηρίαν τοῦ ἀνθρώπου.

Νὰ προσέχετε λοιπὸν τοὺς ἑαυτούς σας καὶ ὅλο τὸ ποίμνιο, στὸ ὁποῖο τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο σᾶς ἔθεσε ἐπισκόπους, γιὰ νὰ ποιμαίνετε τὴν Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ, τὴν ὁποία ἀπέκτησε μὲ τὸ ἴδιο του τὸ αἷμα.

Προσέχετε λοιπὸν εἰς τὸν ἑαυτόν σας, πῶς θὰ συμπεριφέρεσθε καὶ τί θὰ διδάσκετε. Προσέχετε καὶ εἰς ὅλον τὸ πνευματικόν σας ποίμνιον, ἐπὶ τοῦ ὁποίου τὸ Ἅγιον Πνεῦμα σᾶς ἐτοποθέτησεν ἐπισκόπους νὰ ποιμαίνετε τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ, τὴν ὁποίαν ὁ Κύριος ἔσωσε καὶ κατέστησε κτῆμα του μὲ τὸ ἴδιον του αἷμα.

Προσέχετε λοιπὸν εἰς τὸν ἑαυτόν σας, πῶς θὰ ζῆτε. Προσέχετε δὲ πῶς θὰ φέρεσθε καὶ τὶ θὰ διδάσκετε εἰς ὅλον τὸ πνευματικόν σας ποίμνιον, εἰς τὸ ὁποῖον τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον σᾶς ἔβαλε ἐπισκόπους, νὰ ποιμαίνετε τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ, τὴν ὁποίαν αὐτὸς ὁ Κύριος ἀπέκτησε μὲ τὸ αἷμα του.

Διότι ἐγὼ γνωρίζω τοῦτο, ὅτι μετὰ τὸ δικό μου ἐρχομὸ θὰ εἰσβάλουν σὲ σᾶς λύκοι φοβεροί, ποὺ δὲν λυποῦνται τὸ ποίμνιο.

Σᾶς λέγω δὲ νὰ προσέχετε, διότι ἐγὼ γνωρίζω τοῦτο, ὅτι μετὰ τὴν ἀναχώρησίν μου θὰ εἰσέλθουν μεταξύ σας ψευδοδιδάσκαλοι καὶ πλάνοι σὰν ἄλλοι λύκοι ἄγριοι καὶ σκληροί, ποὺ ἀλύπητα θὰ διαρπάζουν τὸ ποίμνιον βλάπτοντες καὶ ἀφανίζοντες τὰς ψυχὰς τῶν λογικῶν προβάτων.

Διότι ἐγὼ γνωρίζω τοῦτο· ὅτι μετὰ τὴν ἔλευσίν μου αὐτὴν καὶ τὴν ἀναχώρησιν θὰ εἰσέλθουν μεταξύ σας ψευδοδιδάσκαλοι καὶ αἱρετικοί, σὰν ἄγριοι λύκοι, οἱ ὁποῖοι δὲν θὰ λογαριάζουν καθόλου τὰ λογικὰ πρόβατα τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ θὰ προσπαθοῦν νὰ τὰ παρασύρουν εἰς τὰς πλάνας των καὶ νὰ τὰ κατασπαράξουν ψυχικῶς.

Καὶ ἀπὸ σᾶς τοὺς ἴδιους θὰ ἐμφανισθοῦν ἄνθρωποι, ποὺ θὰ διδάσκουν διεστραμμένα, γιὰ ν’ ἀποσποῦν τοὺς μαθητὰς (τοὺς πιστοὺς) καὶ νὰ τοὺς κάνουν ὁπαδούς τους.

Καὶ ἀπὸ σᾶς τοὺς ἰδίους θὰ ἀναφανοῦν ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι θὰ διδάσκουν διδασκαλίας, αἱ ὀποῖαι θὰ διαστρέφουν τὴν ἀλήθειαν, διὰ νὰ ἀποσποῦν τοὺς μαθητὰς ἀπὸ τὸν εὐθὺν δρόμον τῆς ἀληθείας καὶ νὰ τοὺς παρασύρουν ἀπὸ πίσω των ὡς ὁπαδοὺς καὶ ἀκολούθους των.

Καὶ ἀπὸ σᾶς τοὺς ἴδιους θὰ ἐγερθοῦν ἐγωπαθεῖς ἄνδρες, οἱ ὁποῖοι θὰ διδάσκουν διεστραμμένας καὶ ψευδεῖς διδασκαλίας, διὰ νὰ ἀποσποῦν τοὺς μαθητὰς ἀπὸ τὸν ὀρθὸν δρόμον τῆς σωτηρίας καὶ νὰ τοὺς παρασύρουν μὲ τὸ μέρος των ὡς ἰδικούς των ὀπαδούς.

Γι’ αὐτὸ νὰ ἀγρυπνῆτε καὶ νὰ ἐνθυμῆσθε, ὅτι ἐπὶ τρία ἔτη νύκτα καὶ ἡμέρα δὲν ἔπαυσα μὲ δάκρυα νὰ νουθετῶ τὸν καθένα ἀπὸ σᾶς.

Δι’ αὐτὸ προσέχετε ἄγρυπνοι, ἔχοντες παράδειγμα ἐμὲ καὶ ἐνθυμούμενοι, ὅτι ἐπὶ τριετίαν συνεχῶς νύκτα καὶ ἡμέραν δὲν ἔπαυσα μὲ δάκρυα νὰ νουθετῶ ἕνα ἕκαστον.

Δι’ αὐτὸ πρέπει νὰ εἴσθε ἄγρυπνοι καὶ προσεκτικοί, ἐνθυμούμενοι τὸ παράδειγμά μου, ὅτι ἐπὶ τρία κατὰ συνέχειαν ἔτη δὲν ἔπαυσα νύκτα καὶ ἡμέραν μὲ δάκρυα νὰ συμβουλεύω καὶ καθοδηγῶ τὸν καθένα σας.

Καὶ τώρα, ἀδελφοί, σᾶς ἀναθέτω στὸ Θεὸ καὶ στὸ λόγο, ποὺ ἐξαγγέλλει τὴ χάρι του, καὶ δύναται νὰ σᾶς ἐποικοδομήσῃ, καὶ νὰ σᾶς δώσῃ κληρονομία μεταξὺ ὅλων τῶν ἁγίων.

Καὶ τώρα σᾶς ἐμπιστεύομαι, ἀδελφοί, εἰς τὸν Θεὸν καὶ εἰς τὸν λόγον, τὸν ὁποῖον ἡ χάρις του μᾶς ἀπεκάλυψε, καὶ ὁ ὁποῖος λόγος του θὰ σᾶς προφυλάξῃ ἀπὸ πᾶσαν πλάνην καὶ διαστροφήν. Σᾶς ἐμπιστεύομαι εἰς τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος δύναται νὰ συνέχισῃ τὴν οἰκοδομήν σας καὶ νὰ σᾶς δώσῃ κληρονομίαν μεταξὺ ὅλων ἐκείνων, ποὺ προώδευσαν εἰς τὸν ἁγιασμόν, τὸν ὁποῖον ἔλαβον διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Καὶ τώρα, ἀδελφοί, σᾶς ἐμπιστεύομαι εἰς τὰ χέρια τοῦ Θεοῦ καὶ εἰς τὴν διδασκαλίαν τῆς χάριτος αὐτοῦ, ὁ ὁποῖος Θεὸς μόνος ἠμπορεῖ νὰ σᾶς οἰκοδομήσῃ εἰς τὴν κατὰ Χριστὸν ζωὴν καὶ νὰ σᾶς δώσῃ κληρονομίαν μεταξὺ ὅλων ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἔχουν προχωρήσει εἰς τὸν ἁγιασμὸν διὰ τῆς χάριτος τοῦ Χριστοῦ.

Ἀργύριο ἢ χρυσίο ἢ ἱματισμὸ κανενὸς δὲν ἐπιθύμησα.

Ἀργύριον ἢ χρυσίον ἢ ρουχισμὸν τίποτε ἀπὸ αὐτὰ δὲν ἐπεθύμησα.

Ἀργύριον ἢ χρυσίον ἢ ἐνδύματα, τίποτε ἀπὸ αὐτὰ δὲν ἐπεθύμησα.

Σεῖς οἱ ἴδιοι γνωρίζετε, ὅτι στὶς ἀνάγκες μου καὶ τὶς ἀνάγκες ὅσων ἦταν μαζί μου ὑπηρέτησαν αὐτὰ τὰ χέρια.

Σεῖς οἱ ἴδιοι γνωρίζετε, ὅτι εἰς τὰς ἀνάγκας μου καὶ εἰς τὰς ἀνάγκας ἐκείνων ποὺ ἦσαν μαζί μου, ὑπηρέτησαν τὰ ροζιασμένα αὐτὰ χέρια.

Σεῖς δὲ οἱ ἴδιοι γνωρίζετε ὅτι εἰς τὰς ἀνάγκας μου καὶ εἰς τὰς ἀνάγκας ἐκείνων, ποὺ ἦσαν μαζῆ μου, ὑπηρέτησαν αὐτὰ τὰ χέρια.

Πάντοτε ὑπέδειξα σὲ σᾶς, ὅτι ἔτσι κοπιάζοντας πρέπει νὰ βοηθῆτε τοὺς ἀδυνάτους καὶ νὰ ἐνθυμῆσθε τὰ λόγια τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, (νὰ ἐνθυμῆσθε) ὅτι αὐτὸς εἶπε· Εὐτυχία εἶναι τὸ νὰ δίνῃ κανεὶς καὶ ὄχι τὸ νὰ παὶρνῃ».

Μὲ κάθε τρόπον σᾶς ἔδωκα παράδειγμα, ὅτι ἔτσι ἐργαζόμενοι βαρειὰ πρέπει νὰ προλαμβάνετε κάθε σκανδαλισμὸν τῶν ἀσθενῶν ἀδελφῶν καὶ νὰ τοὺς βοηθῆτε, ὅπως γίνουν δυνατοὶ πνευματικῶς, ἀλλὰ καὶ νὰ ἐνθυμῆσθε τοὺς λόγους τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ. Νὰ ἐνθυμῆσθε δηλαδή, ὅτι εἶπεν αὐτός: Εἶναι μακαριώτερον τὸ νὰ δίδῃ κανεὶς παρὰ τὸ να λαμβάνῃ, καὶ ὅταν ἀκόμη δικαιοῦται νὰ λάβῃ.

Ὄλα, ἔργῳ καὶ λόγῳ, σᾶς τὰ ἔχω ὑποδείξει, ὅτι δηλαδὴ ἔτσι ἐργαζόμενοι πνευματικῶς καὶ ὑλικῶς θὰ βοηθῆτε καὶ θὰ στηρίζετε τοὺς ἀσθενεῖς εἰς τὴν πίστιν ἀδελφούς. Νὰ ἐνθυμῆσθε τοὺς λόγους τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, τοὺς ὁποίους αὐτὸς εἶπε· Εἶναι περισσότερον μακάριον νὰ δίδῃ κανείς, παρὰ νὰ λαμβάνῃ».

Καὶ ἀφοῦ εἶπε αὐτὰ, γονάτισε μαζὶ μὲ ὅλους αὐτοὺς καὶ προσευχήθηκε

Καὶ ἀφοῦ εἶπε ταῦτα, ἐγονάτισε καὶ προσηυχήθη μαζὶ μὲ ὅλους αὐτούς.

Καὶ ἀφοῦ εἶπε αὐτά, ἐγονάτισε καὶ μαζῆ μὲ ὅλους προσευχήθηκε.

Ὅλοι δὲ ξέσπασαν σὲ μεγάλο κλάμα, καὶ ἀγκάλιασαν τὸν Παῦλο καὶ τὸν καταφιλοῦσαν.

Ἔγινε δὲ μεγάλος κλαυθμὸς ἀπὸ ὅλους καὶ ἀφοῦ ἔπεσαν ἐπὶ τοῦ τραχήλου τοῦ Παύλου, τὸν ἐφίλουν μὲ πολλὴν στοργήν.

Ἔγινε δὲ πολὺς κλαυθμὸς ἀπὸ ὅλους καὶ ἀφοῦ ἔπεσαν εἰς τὸν τράχηλον τοῦ Παύλου, τὸν ἐφιλοῦσαν καὶ τὸν ξαναφιλοῦσαν μὲ πολλὴν στοργήν,

Καὶ αἰσθάνονταν ὀδύνη προπάντων γιὰ τὸ λόγο, ποὺ εἶχε εἰπεῖ, ὅτι δὲν πρόκειται πλὲον νὰ δοῦν τὸ πρόσωπό του. Καὶ τὸν προέπεμψαν μέχρι τὸ πλοῖο.

Καὶ ἔγινεν ὁ θλιβερὸς αὐτὸς χωρισμός, διότι ἐλυποῦντο πρὸ παντὸς διὰ τὸν λόγον, ποὺ εἶχεν εἴπει, ὅτι δὲν ἐπρόκειτο πλέον νὰ ἴδουν τὸ πρόσωπόν του. Τὸν ἠκολούθουν δὲ καὶ τὸν συνέβγαλαν μέχρι τοῦ πλοίου.

πονοῦντες μάλιστα καὶ λυπούμενοι διὰ τὸν λόγον, ποὺ τοὺς εἶπε, ὅτι δὲν πρόκειτε πλέον νὰ ξαναϊδοῦν τὸ πρόσωπόν του. Ἔτσι δὲ συγκινημένοι τὸν συνώδευσαν ἕως τὸ πλοῖον καὶ τὸν κατευώδωσαν.