Πράξεις Ἀποστόλων 21

Καὶ ἀφοῦ μὲ δυσκολία καὶ ὀδύνη ἀποχωρισθήκαμε ἀπ’ αὐτοὺς, ἀποπλεύσαμε, καὶ μὲ κατ’ εὐθεῖαν πορεία φθάσαμε στὴν Κῶ, τὴν ἄλλη δὲ ἡμέρα στὴ Ρόδο, καὶ ἀπ’ ἐκεῖ στὰ Πάταρα.

Ὅτε δὲ ἀποσπασθέντες μὲ δυσκολίαν ἀπὸ αὐτοὺς συνέβη νὰ ἀποπλεύσωμεν, ἐπλεύσαμεν κατ’ εὐθεῖαν καὶ ἤλθομεν εἰς τὴν νῆσον Κῶ, τὴν ἄλλην δὲ ἡμέραν εἰς τὴν Ρόδον, καὶ ἀπὸ ἐκεῖ εἰς Πάταρα.

Ὅταν δέ, καθὼς μὲ δυσκολίαν ἀπεσπάνθημεν ἀπὸ αὐτούς, ἐπεπλεύσαμεν, ἤλθαμεν κατ’ εὐθεῖαν εἰς τὴν Κῶ, τὴν δὲ ἄλλη ἡμέραν εἰς τὴν Ρόδον καὶ ἀπὸ ἐκεῖ εἰς τὰ Πάταρα.

Καὶ βρήκαμε πλοῖο, ποὺ πήγαινε στὴ Φοινίκη, καὶ ἐπιβιβασθήκαμε καὶ ἀποπλεύσαμε.

Καὶ ἀφοῦ εὕρομεν ἐκεῖ πλοῖον, τὸ ὁποῖον ἐπρόκειτο νὰ διαπεράσῃ εἰς τὴν Φοινίκην, ἐπεβιβάσθημεν εἰς αὐτὸ καὶ ἀπεπλεύσαμεν.

Καὶ ἀφοῦ εὑρήκαμεν πλοῖον, ποὺ ἐπρόκειτο νὰ περάσῃ εἰς τὴν Φοινίκην, ἐπεβιβάσθημεν εἰς αὐτὸ καὶ ἐπεπλεύσαμεν.

Ἀφοῦ δὲ ἀντικρύσαμε τὴν Κύπρο καὶ τὴν ἀφήσαμε στ’ ἀριστερά, πλέαμε πρὸς τὴ Συρία, καὶ καταπλεύσαμε στὴν Τύρο. Διότι ἐκεῖ τὸ πλοῖο ξεφόρτωνε τὸ φορτίο του.

Ἀφοῦ δὲ ἐπροχωρήσαμεν τόσον, ὥστε νὰ ἀναφανῇ ἡ Κύπρος καὶ ἀφήκαμεν αὐτὴν εἰς τὰ ἀριστερά μας, ἐπλέομεν πρὸς τὴν Συρίαν καὶ ἀράξαμεν εἰς τὴν Τύρον. Διότι ἐκεῖ ἐπρόκειτο νὰ ξεφορτώσῃ τὸ πλοῖον τὸ φορτίον τῶν ἐμπορευμάτων, ποὺ ἔφερε.

Ὅταν δὲ ἐπροχωρήσαμεν ἀρκετά, ὥστε νὰ φανῇ ἀπὸ μακρυὰ ἡ Κύπρος, τὴν ἀφήσαμεν ἀριστερὰ καὶ ἐπλέσαμεν εἰς τὴν Συρίαν καὶ ἐρρίξαμε ἄγκυρα εἰς τὴν Τύρον. Διότι ἐκεῖ ἐπρόκειτο τὸ πλοῖον νὰ ξεφορτώση τὸ φορτίον του.

Καὶ ἀφοῦ ἀναζητήσαμε καὶ βρήκαμε τοὺς μαθητὰς (τοὺς χριστιανοὺς), μείναμε ἐκεῖ ἑπτὰ ἡμέρες. Αὐτοὶ γνωρίζοντας ἀπὸ ἀποκάλυψι τοῦ Πνεύματος τί ἐπρόκειτο νὰ συμβῇ, ἔλεγαν στὸν Παῦλο νὰ μὴν ἀνεβῇ στὰ Ἱεροσόλυμα.

Καὶ ἀφοῦ ἀνεζητήσαμεν καὶ εὕρομεν τοὺς ἐκεῖ ἐγκατεστημενους Χριστιανούς, ἐμείναμεν αὐτόθι ἡμέρας ἑπτά. Καὶ οἱ Χριστιανοὶ οὗτοι τῆς Τύρου, ὁδηγούμενοι περὶ τῶν μελλόντων νὰ συμβοῦν εἰς τὸν Παῦλον ἀπὸ προφητείαν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἔλεγον εἰς αὐτὸν νὰ μὴ ἀνέλθῃ εἰς Ἱεροσόλυμα, διότι θὰ τὸν εὔρισκαν ἐκεῖ μεγάλοι πειρασμοί.

Ἀφοῦ δὲ ἀνεζητήσαμεν καὶ εὑρήκαμεν τοὺς μαθητάς, ἐμείναμεν εἰς τὴν πόλιν αὐτὴν ἑπτὰ ἡμέρας. Καὶ οἱ Χριστιανοὶ αὐτοί, ἐπειδὴ εἶχαν φωτισθῆ ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα δι’ ὅσα ἔμελλον νὰ συμβοῦν εἰς τὸν Παῦλον, τοῦ ἔλεγαν νὰ μὴ ἀνεβῇ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, διὰ νὰ ἀποφύγῃ τὰς σκληρὰς περιπετείας.

Ἀλλ’ ὅταν συμπληρώσαμε τὶς ἡμέρες, ἀναχωρήσαμε καὶ συνεχίσαμε τὴν πορεία μας, καὶ μᾶς προέπεμπαν ὅλοι μαζὶ μὲ τὶς γυναῖκες καὶ τὰ τέκνα τους ἕως ἔξω ἀπὸ τὴν πόλι. Καὶ γονατίσαμε στὴν ἀκρογιαλιὰ καὶ προσευχηθήκαμε.

Ὅταν δὲ συνέβη νὰ συμπληρώσωμεν τὰς ἑπτὰ ἡμέρας, ἀφοῦ ἐβγήκαμεν ἀπὸ τὴν οἰκίαν, ποὺ ἐφιλοξενούμεθα, ἐπηγαίναμεν εἰς τὴν παραλίαν καὶ ἐκεῖνοι ὅλοι μὲ τὰς γυναῖκας καὶ τὰ τέκνα των μᾶς κατευώδωναν καὶ μᾶς συνώδευσαν ἕως ἔξω ἀπὸ τὴν πόλιν. Καὶ ἐκεῖ εἰς τὴν ἀκρογιαλιὰν ἐγονατίσαμεν καὶ προσηυχήθημεν.

Ὅταν ὅμως συνεπληρώσαμεν τὰς ἑπτὰ ἡμέρας, ἐβγήκαμεν ἀπὸ τὸ σπίτι, ποὺ ἐφιλοξενούμεθα, καὶ ἐπηγαίναμε, συνοδευόμενοι καὶ προπεμπόμενοι ἀπὸ ὅλους σὺν γυναιξὶ καὶ τέκνοις, ἕως ἔξω ἀπὸ τὴν πόλιν. Καὶ ἐκεῖ εἰς τὴν παραλίαν γονατιστοὶ προσευχηθήκαμε.

Ἔπειτα ἀποχαιρετισθήκαμε καὶ ἐπιβιβασθήκαμε στὸ πλοῖο, καὶ ἐκεῖνοι ἐπέστρεψαν στὰ σπίτια τους.

Καὶ ἀφοῦ ἀπεχαιρετίσθημεν μεταξὺ μας, ἐπεβιβάσθημεν εἰς τὸ πλοῖον, ἐκεῖνοι δὲ ἐπέστρεψαν εἰς τὰς κατοικίας των.

Καὶ ἀφοῦ ἀποχαιρετήσαμεν ἀλλήλους, ἡμεῖς μὲν ἀνεβήκαμε εἰς τὸ πλοῖον, ἐκεῖνοι δὲ ἐπέστρεψαν εἰς τὰ σπίτια των.

Ἐμεῖς δὲ, ἀφοῦ τελειώσαμε τὸ θαλάσσιο ταξίδι, ἀπὸ τὴν Τύρο φθάσαμε στὴν Πτολεμαΐδα. Καὶ χαιρετίσαμε τοὺς ἀδελφοὺς καὶ μείναμε κοντά τους μία ἡμέρα.

Ἡμεῖς δὲ ἀφοῦ ἐτελειώσαμεν τὸ θαλάσσιον ταξίδιον, ἐφθάσαμεν ἀπὸ τὴν Τύρον εἰς τὴν Πτολεμαΐδα καὶ ἀφοῦ ἠσπάσθημεν ἐκεῖ τοὺς ἀδελφούς, ἐμείναμεν πλησίον των μίαν ἡμέραν.

Ἡμεῖς δὲ ἀφοῦ ἐτελειώσαμε τὸ θαλασσινὸ ταξίδι, ἐφθάσαμεν ἀπὸ τὴν Τύρον εἰς τὴν Πτολεμαΐδα καὶ ἀφοῦ ἀχαιρετήσαμεν μὲ ἐγκαρδιότητα τοὺς ἀδελφοὺς ἐμείναμεν κοντά των μίαν ἡμέραν.

Τὴν ἄλλη δὲ ἡμέρα ἀναχωρήσαμε καὶ πήγαμε στὴν Καισάρεια. Καὶ ἐπισκεφθήκαμε τὸ σπίτι τοῦ Φιλίππου τοῦ εὐαγγελιστοῦ (περιοδεύοντος κήρυκος τοῦ εὐαγγελίου), ποὺ ἦταν ἕνας ἀπὸ τοὺς ἑπτὰ (διακόνους τραπεζῶν), καὶ μείναμε κοντὰ του.

Τὴν ἄλλην δὲ ἡμέραν ἐφύγαμεν ἀπὸ τὴν Πτολεμαΐδα καὶ ἤλθομεν εἰς τὴν Καισάρειαν, καὶ ἀφοῦ εἰσήλθομεν εἰς τὸν οἶκον τοῦ εὐαγγελιστοῦ Φιλίππου, ὁ ὁποῖος ἦτο ἕνας ἀπὸ τοὺς ἑπτά, ποὺ εἶχαν χειροτονηθῇ βοηθοὶ τῶν Ἀποστόλων εἰς τὰς τραπέζας, ἐμείναμεν πλησίον του.

Τὴν δὲ ἄλλην ἡμέραν ἀνεχωρήσαμεν καὶ ἤλθαμεν εἰς τὴν Καισάρειαν. Ἐπήγαμεν δὲ εἰς τὸ σπίτι τοῦ Φιλίππου τοῦ Εὐαγγελιστοῦ, ὁ ὁποῖος ἦτο ἔνας ἀπὸ τοὺς ἑπτὰ διακόνους καὶ ἐμείναμεν πλησίον του.

Αὐτὸς δὲ εἶχε τέσσερες θυγατέρες παρθένες, ποὺ προφήτευαν (μιλοῦσαν δηλαδὴ μὲ ἔμπνευσι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος).

Εἶχε δὲ οὗτος τέσσαρας θυγατέρας παρθένους, αἱ ὁποῖαι ἐπροφήτευον.

Εἶχε δὲ αὐτὸς τέσσαρας θυγατέρας παρθένους, αἱ ὁποῖαι ἐδίδασκαν καὶ ἐπροφήτευαν.

Ἐκεῖ δὲ μείναμε ἀρκετὲς ἡμέρες. Καὶ σ’ αὐτὸ τὸ διάστημα κατέβηκε ἀπὸ τὴν Ἰουδαία κάποιος προφήτης ὀνομαζόμενος Ἄγαβος,

Ἐνῷ δὲ ἡμεῖς ἐμείναμεν εἰς Καισάρειαν περισσοτέρας ἡμέρας, κατέβη ἀπὸ τὴν Ἰουδαίαν κάποιος προφήτης, ποὺ ἐλέγετο Ἄγαβος.

Ἐνῶ δὲ ἡμεῖς ἐμέναμεν περισσοτέρας ἡμέρας εἰς τὴν Καισάρειαν, κατέβηκε ἀπὸ τὴν Ἰουδαίαν ἔνας προφήτης, ὀνόματι Ἄγαβος.

καὶ ἦλθε σὲ μᾶς, καὶ πῆρε τὴ ζώνη τοῦ Παύλου, καὶ ἔδεσε τὰ πόδια καὶ τὰ χέρια του, καὶ εἶπε· «Αὐτὰ λέγει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο· Ὁ ἄνδρας, τοῦ ὁποίου εἶναι αὐτὴ ἡ ζώνη, οἱ Ἰουδαῖοι θὰ γίνουν αἰτία ἔτσι νὰ δεθῇ στὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ νὰ παραδοθῇ στὰ χέρια ἐθνικῶν (τῶν Ρωμαίων)».

Καὶ ἀφοῦ ἦλθεν οὗτος πρὸς ἐπίσκεψίν μας, ἐπῆρε τὴν ζώνην τοῦ Παύλου καὶ ἔδεσε μὲ αὐτὴν τοὺς πόδας καὶ τὰς χεῖρας του καὶ εἶπεν· Αὐτὰ λέγει τὸ Ἅγιον Πνεῦμα: Τὸν ἄνδρα, εἰς τὸν ὁποῖον ἀνήκει η ζώνη αὕτη, θὰ τὸν δέσουν εἰς Ἱερουσαλὴμ οἱ Ἰουδαῖοι ἔτσι, ὅπως εἶμαι τώρα δεμένος ἐγώ, καὶ θὰ τὸν παραδώσουν εἰς τὰς χεῖρας τῶν ἐθνικῶν Ρωμαίων.

Ἦλθεν ἐκεῖ ὅπου ἐμέναμεν, ἐπῆρε τὴν ζώνην τοῦ Παύλου, ἔδεσε μὲ αὐτὴν τὰ δικά του πόδια καὶ χέρια καὶ εἶπε· «Αὐτὰ λέγει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον· τὸν ἄνδρα εἰς τὸν ὁποῖον ἀνήκει ἡ ζώνη αὐτή, ἔτσι θὰ τὸν δέσουν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ οἱ Ἰουδαῖοι καὶ θὰ τὸν παραδώσουν εἰς τὰ χέρια τῶν ἐθνικῶν Ρωμαίων».

Ὅταν δὲ ἀκούσαμε αὐτὰ, παρακαλούσαμε καὶ ἐμεῖς καὶ οἱ ἐντόπιοι νὰ μὴν ἀνεβῇ στὴν Ἱερουσαλήμ.

Ὅταν δὲ ἠκούσαμεν αὐτά, παρεκαλοῦμεν μὲ δάκρυα καὶ ἡμεῖς καὶ οἱ ἐντόπιοι Καισαρεῖς τὸν Παῦλον νὰ μὴ ἀναβῇ εἰς Ἱερουσαλήμ.

Ἡμεῖς δὲ καὶ οἱ ἐντόπιοι, ἀμέσως μόλις ἠκούσαμεν τὰ λόγια αὐτά, παρακαλούσαμεν μὲ δάκρυα τὸν Παῦλον νὰ μὴ ἀνεβῇ εἰς Ἱερουσαλήμ.

Ἀλλ’ ὁ Παῦλος ἀποκρίθηκε· «Γιατὶ κλαίετε καὶ προσπαθεῖτε νὰ μὲ κάμψετε συναισθηματικά; Ἐγὼ βεβαίως εἶμαι ἀποφασισμένος ὄχι μόνο νὰ δεθῶ, ἀλλὰ καὶ νὰ πεθάνω στὴν Ἱερουσαλὴμ γιὰ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ».

Ἀπεκρίθη δὲ τότε ὁ Παῦλος· Διατί κλαίετε καὶ μὲ τὰ δάκρυά σας μοῦ συντρίβετε τὴν καρδίαν; Δὲν πρόκειται νὰ ἐπιτύχετε τίποτε μὲ τοὺς κλαυθμούς σας. Διότι ἐγὼ εἶμαι ἕτοιμος ὄχι μόνον νὰ δεθῶ, ἄλλα καὶ νὰ ἀποθάνω εἰς Ἱεροσόλυμα διὰ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ.

Ἀπεκρίθη τότε ὁ Παῦλος· «Τί εἶναι αὐτὸ ποὺ κάνετε, κλαίετε καὶ μοῦ κομματιάζετε τὴν καρδιά; Διότι ἐγὼ εἶμαι ἕτοιμος διὰ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, ὄχι μόνον νὰ δεθῶ, ἀλλὰ καὶ νὰ ἀποθάνω εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ».

Καὶ ἐπειδὴ δὲν ἐπείθετο, σταματήσαμε καὶ εἴπαμε· «Ἄς γίνῃ τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου».

Ἐπειδὴ δὲ ὁ Παῦλος δὲν ἐπείθετο, ἐσιωπήσαμεν καὶ εἰρηνεύσαμεν εἰπόντες· Ἂς γίνῃ τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου.

Ἐπειδὴ δὲ ὁ Παῦλος δὲν ἐπείθετο εἰς τὰς παρακλήσεις μας, ἡσυχάσαμεν εἰπόντες· «ἂς γίνῃ τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου».

Μετὰ δὲ ἀπὸ τὶς ἡμέρες αὐτὲς ἑτοιμασθήκαμε καὶ ἀνεβαίναμε στὴν Ἱερουσαλήμ.

Ὕστερον δὲ ἀπὸ τὰς ἡμέρας αὐτάς, ἀφοῦ ἡτοιμάσαμεν τὰ ἀναγκαῖα διὰ τὸ ταξίδιόν μας, ἐξεκινήσαμε διὰ τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ἔπειτα δὲ ἀπὸ τὰς ἡμέρας αὐτάς, ἀφοῦ ἑτοιμάσαμεν τὰ τοῦ ταξιδίου μας, ἐξεκινήσαμεν διὰ τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ἦλθαν δὲ μαζί μας καὶ μερικοὶ μαθηταὶ (χριστιανοὶ) ἀπὸ τὴν Καισάρεια, φέροντας κάποιον Μνάσωνα, Κύπριο, παλαιὸ μαθητὴ (χριστιανὸ), στὸν ὁποῖο θὰ φιλοξενούμεθα.

Ἦλθαν δὲ μαζί μας καὶ μερικοὶ ἀπὸ τοὺς Χριστιανοὺς τῆς Καισαρείας, οἱ ὁποῖοι, ὅταν ἐν τῷ μεταξὺ ἐσταθμεύσαμεν εἰς χωρίον τι, μᾶς ὡδήγησαν εἰς κάποιον Μνάσωνα, Κύπριον, παλαιὸν μαθητήν, διὰ νὰ φιλοξενηθῶμεν εἰς τὴν οἰκίαν του.

Ἦλθαν δὲ μαζῆ μας καὶ μερικοὶ μαθηταὶ ἀπὸ τὴν Καισάρειαν, οἱ ὁποῖοι μάλιστα καὶ μᾶς ὡδήγησαν, διὰ νὰ φιλοξενηθῶμεν κατὰ τὸ ταξίδι μας, εἰς κάποιον, ὀνόματι Μνάσωνα, Κύπριον, ἀρχαῖον μαθητήν.

Καὶ ὅταν φθάσαμε στὰ Ἱεροσόλυμα, οἱ ἀδελφοὶ μᾶς δέχθηκαν μὲ χαρὰ.

Ὅταν δὲ ἐφθάσαμεν εἰς Ἱεροσόλυμα, μᾶς ἐδέχθησαν οἱ ἀδελφοὶ μετὰ χαρᾶς.

Ὅταν δὲ ἐφθάσαμεν εἰς Ἱεροσόλυμα, μᾶς ἐδέχθησαν μὲ χαρὰν οἱ ἀδελφοί.

Τὴν ἄλλη δὲ ἡμέρα ὁ Παῦλος μαζὶ μὲ μᾶς ἐπισκέφθηκε τὸν Ἰάκωβο, ἦλθαν δὲ καὶ οἱ πρεσβύτεροι.

Τὴν ἄλλην δὲ ἡμέραν εἰσῆλθεν ὁ Παῦλος μαζὶ μὲ ἡμᾶς εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ Ἰακώβου πρὸς συνάντησίν του καὶ ἦλθον ἐκεῖ καὶ ὅλοι οἱ πρεσβύτεροι.

Τὴν ἑπομένην ἐπῆγε ὁ Παῦλος μαζῆ μὲ ἡμᾶς εἰς τὸ σπίτι τοῦ Ἰακώβου, ὅπου καὶ ἦλθαν ὅλοι οἱ πρεσβύτεροι.

Καὶ ἀφοῦ τοὺς χαιρέτισε, διηγήθηκε ἕνα πρὸς ἕνα ὅσα ὁ Θεὸς ἔκανε στοὺς ἐθνικοὺς μὲ τὴ διακονία του.

Καὶ ἀφοῦ τοὺς ἠσπάσθη, ἐξέθεσε καὶ συγχρόνως ἐξήγησεν ἓν πρὸς ἓν ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἐποίησεν ὁ Θεὸς μεταξὺ τῶν ἐθνῶν διὰ τῆς ἀποστολικῆς του διακονίας καὶ δράσεως.

Καὶ ἀφοῦ τοὺς ἐχαιρέτησε, ἀνέφερε καὶ ἐξήγησε ἕνα πρὸς ἕνα, ὅσα ὁ Θεὸς ἐπραγματοποίησε μεταξὺ τῶν ἐθνῶν διὰ τῆς ἀποστολικῆς διακονίας αὐτοῦ.

Ὅταν δὲ ἐκεῖνοι ἄκουσαν, δόξαζαν τὸν Κύριο καὶ τοῦ εἶπαν· «Βλέπεις, ἀδελφέ, πόσες μυριάδες Ἰουδαίων εἶναι, ποὺ ἔχουν πιστεύσει, καὶ ὅλοι αὐτοὶ εἶναι ζηλωταὶ τοῦ νόμου.

Οὗτοι δέ, ὅταν ἤκουσαν τὴν ἔκθεσιν αὐτήν, ἐδόξαζον τὸν Κύριον δι’ ὅσα εἶχον κατορθωθῇ, καὶ εἶπον πρὸς αὐτόν· Βλέπεις, ἀδελφέ, πόσον μεγάλος εἶναι ὁ ἀριθμὸς τῶν Ἰουδαίων, ποὺ ἔχουν πιστεύσει εἰς τὸν Κύριον. Καὶ ὅλοι αὐτοὶ μετὰ ζήλου ὑπερασπίζονται τὸ κῦρος τοῦ νόμου.

Ἐκεῖνοι δέ, ὅταν ἤκουσαν αὐτά, ἐδόξασαν τὸν Κύριον καὶ τοῦ εἶπον· «Βλέπεις, ἀδελφέ, πόσαι χιλιάδες εἶναι οἱ Ἑβραῖοι, ποὺ ἔχουν πιστεύσει εἰς τὸν Κύριον, καὶ ὅλοι αὐτοὶ ἐξακολουθοῦν μὲ ζῆλον νὰ κρατοῦν καὶ νὰ ὁμιλοῦν διὰ τὸν νόμον τοῦ Μωϋσέως.

Πληροφορήθηκαν δὲ γιὰ σένα, ὅτι σ’ ὅλους τοὺς Ἰουδαίους τοὺς διεσπαρμένους μεταξὺ τῶν ἐθνικῶν διδάσκεις νὰ ἀποστατήσουν ἀπὸ τὸ νόμο τοῦ Μωυσέως, λέγοντας νὰ μὴ περιτέμνουν τὰ τέκνα καὶ νὰ μὴ ζοῦν συμφώνως πρὸς τὰ ἔθιμα.

Ἐπληροφορήθησαν δὲ καὶ ἐσχημάτισαν τὴν πεποίθησιν διὰ σέ, ὅτι διδάσκεις ὅλους τοὺς Ἰουδαίους, ποὺ εἶναι διεσπαρμένοι καὶ ἐγκατεστημένοι μεταξὺ τῶν ἐθνικῶν, νὰ ἀποστατήσουν ἀπὸ τὸν Μωσαϊκὸν νόμον, λέγων εἰς αὐτοὺς νὰ μὴ περιτέμνουν τὰ τέκνα των, οὔτε νὰ πολιτεύωνται σύμφωνα μὲ τὰ ἱερὰ ἔθιμα τῶν Ἰουδαίων.

Ἤκουσαν δὲ πολλὲς φορὲς καὶ μὲ ἐπιμονὴν διὰ σέ, ὅτι διδάσκεις ὅλους τοὺς Ἰουδαίους, ποὺ εὑρίσκονται μεταξὺ τῶν διαφόρων ἐθνῶν, νὰ ἀποστατήσουν ἀπὸ τὸν νόμον τοῦ Μωϋσέως, λέγων εἰς αὐτοὺς νὰ μὴ περιτέμνουν τὰ τέκνα των οὔτε νὰ ζοῦν σύμφωνα μὲ τὰ πατροπαράδοτα ἔθιμα τῶν Ἑβραίων.

Τί πρέπει λοιπὸν νὰ γίνῃ; Ὁπωσδήποτε πρόκειται νὰ συγκεντρωθῇ πλῆθος, διότι θ’ ἀκούσουν ὅτι ἦλθες.

Τί πρέπει λοιπὸν νὰ γίνῃ τώρα; Ἓν πάσῃ περιπτώσει θὰ συναχθῇ πλῆθος Χριστιανῶν ἐξ Ἰουδαίων, διότι θὰ ἀκούσουν ὅτι ἦλθες. Καὶ τὸ πλῆθος αὐτὸ πρέπει νὰ τὸ ἰκανοποίησῃς καὶ νὰ διασκεδάσῃς ἀπὸ αὐτὸ τὰς κακὰς αὐτὰς ὑπονοίας, ποὺ ἔχουν διὰ σέ.

Τί θὰ γίνῃ λοιπὸν τώρα; Πάντως, θὰ συγκεντρωθῇ ὀπωσδήποτε τὸ πλῆθος τῶν Χριστιανῶν Ἰουδαίων, διότι θὰ ἀκούσουν ὅτι ἦλθες.

Κάνε λοιπὸν αὐτὸ, ποὺ θὰ σοῦ εἰποῦμε. Ἔχουμε τέσσερες ἄνδρες, ποὺ ἔχουν κάνει τάμα γιὰ τὸν ἑαυτὸ τους.

Κάμε λοιπὸν αὐτὸ, ποὺ σοῦ λέγομεν. Ἔχομεν τέσσαρας ἄνδρας, ποὺ ἔχουν τάξιμον ἐπὶ τοῦ ἑαυτοῦ των καὶ διατηροῦν τὰς τρίχας τῆς κεφαλῆς των διὰ νὰ τὰς ἀφιερώσουν εἰς τὸ θυσιαστήριον καὶ ἐγκρατεύονται, ὅπως ὁρίζει ὁ νόμος περὶ ναζιραίων.

Διὰ νὰ διαλύσῃς λοιπὸν τὰς ὑποψίας καὶ νὰ προλάβῃς τὸ σκάνδαλον, κάμε αὐτὸ ποὺ θὰ σοῦ εἴπωμεν. Ὑπάρχουν ἐδῶ μαζῆ μας τέσσαρες ἄνδρες, ποὺ ἔχουν κάμει τάξιμο ἐπὶ τοῦ εὐατοῦ των νὰ ζήσουν μὲ εἰδικὴν ἐγκράτειαν καὶ νὰ μὴ κόψουν ἐπὶ ὡρισμένον χρονικὸν διάστημα τὰς τρίχας τῆς κεφαλῆς των, διὰ νὰ τὰς ἀφιερώσουν κατόπιν εἰς τὸ θυσιαστήριον σύμφωνα μὲ τὸ ἔθιμον περὶ τῶν Ναζηραίων.

Αὐτοὺς νὰ παραλάβῃς, καὶ νὰ συμμετάσχῃς μαζί τους στὸ ἔθιμο τοῦ ἁγνισμοῦ, καὶ νὰ πληρώσῃς γι’ αὐτοὺς τὶς δαπάνες (τῶν θυσιῶν) γιὰ νὰ ξυρίσουν τὸ κεφάλι, καὶ ἔτσι νὰ μάθουν ὅλοι, ὅτι ἀπ’ ὅσα ἔχουν πληροφορηθῆ γιὰ σένα τίποτε δὲν συμβαίνει, ἀλλὰ βαδίζεις καὶ σὺ συμφώνως πρὸς τὸ νόμο.

Ἀφοῦ παραλάβῃς μαζί σου τούτους, κάμε καὶ σὺ μαζὶ μὲ αὐτοὺς τοὺς ὡρισμένους ὑπὸ τοῦ νόμου ἁγνισμοὺς καὶ πλήρωσε δι’ αὐτοὺς τὰς δαπάνας, ποὺ θὰ χρειασθοῦν διὰ τὰς θυσίας, αἱ ὁποῖαι πρέπει νὰ γίνουν, διὰ νὰ ξυρίσουν οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ τὰς κεφαλὰς των. Κάμε αύτό, καὶ θὰ μάθουν τότε ὅλοι, ὅτι ἐκεῖνα, ποὺ ἔχουν πληροφορηθῆ διὰ σέ, εἶναι ἀνυπόστατα, καὶ ὅτι καὶ σὺ βαδίζεις καὶ συμπεριφέρεσαι φυλάττων τὸν μωσαϊκὸν νόμον.

Ἀφοῦ λοιπὸν πάρῃς αὐτοὺς μαζῆ σου, κάμε καὶ σὺ μαζῆ μὲ αὐτοὺς ὅ,τι ὁρίζει ὁ μωσαϊκὸς νόμος διὰ τὸν ἁγνισμὸν καὶ πλήρωσε δι’ αὐτοὺς ὅ,τι θὰ χρειασθῆ, διὰ τὰς θυσίας, ποὺ πρέπει νὰ γίνουν, διὰ νὰ ξυρίσουν οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ τὴν κεφαλήν των. Ἔτσι δὲ θὰ μάθουν ὅλοι ὅτι δὲν ἔχουν καμμίαν βάσιν ὅσα εἰς βάρος σου ἔχουν πληροφορηθῇ, ἀλλ’ ὅτι καὶ σὺ ὁ ἴδιος πορεύεσαι φυλάσσων τὸν μωσαϊκὸν νόμον.

Ὅσο δὲ γιὰ τοὺς ἐθνικούς, ποὺ ἔχουν πιστεύσει, ἐμεῖς ἀποφασίσαμε καὶ παραγγείλαμε μὲ ἐπιστολὴ νὰ μὴ τηροῦν κανένα τέτοιο ἔθιμο (τελετουργικό), παρὰ ν’ ἀπέχουν ἀπὸ τὸ εἰδωλόθυτο καὶ τὸ αἷμα καὶ τὸ πνιγμένο ζῷο καὶ τὴν ἀνηθικότητα».

Ὅσον δ’ ἀφορᾷ τοὺς ἐθνικούς, ποὺ ἔχουν πιστεύσει, ἡμεῖς οἱ ἴδιοι ἐστείλαμεν ἐπιστολήν, ἀφοῦ ἐλάβομεν ἀπόφασιν νὰ μὴ φυλάττουν αὐτοὶ τίποτε ἀπὸ τὰς τυπικὰς αὐτὰς καὶ τελετουργικὰς διατάξεις τοῦ νόμου, ὅπως εἶναι καὶ αἱ περὶ ναζιραίων εὐχαί, παρὰ μόνον νὰ προφυλάσσωνται αὐτοὶ ἀπὸ τὸ εἰδωλόθυτον καὶ τὸ αἷμα καὶ τὸ πνικτὸν καὶ τὴν πορνείαν.

Ὅσον δὲ διὰ τοὺς ἐθνικούς, ποὺ ἔχουν πιστεύσει, ἡμεῖς τοὺς ἐστείλαμεν ἐπιστολήν, σύμφωνα μὲ τὴν ἀπόφασιν ποὺ ἐλάβομεν, νὰ μὴ τηροῦν κανένα ἀπὸ τοὺς τύπους αὐτοὺς τοῦ Νόμου, εἰ μὴ μόνον νὰ προφυλάσσωνται ἀπὸ τὸ εἰδωλόθυτον καὶ τὸ αἷμα καὶ τὸ πνικτὸν καὶ τὴν πορνείαν».

Τότε ὁ Παῦλος, ἀφοῦ τὴν ἑπομένη ἡμέρα παρέλαβε τοὺς ἄνδρες, ὑποβλήθηκε μαζί τους στὶς τελετές τοῦ ἁγνισμοῦ, καὶ μπῆκε στὸν ἱερὸ περίβολο τοῦ ναοῦ καὶ δήλωσε, πότε οἱ ἡμέρες τοῦ ἁγνισμοῦ θὰ συμπληρώνονταν, γιὰ νὰ προσφερθῇ ἡ θυσία γιὰ τὸν καθένα ἀπ’ αὐτούς.

Τότε ὁ Παῦλος, ἀφοῦ παρέλαβε τὴν ἑπομένην ἡμέραν τοὺς τέσσαρας δνδρας, εἰσῆλθεν εἰς τὸ ἱερὸν καὶ ὑπεβλήθη μαζὶ μὲ αὐτοὺς εἰς τοὺς διατεταγμένους ἁγνισμούς, καὶ ἔκαμεν εἰς πάντας τοὺς ἐν τῷ ναῷ τὴν συνηθισμένην διακήρυξιν περὶ τοῦ χρόνου, κατὰ τὸν ὁποῖον συνεπληροῦντο αἱ ἡμέραι τοῦ ἁγνισμοῦ καὶ καθαρισμοῦ, ἕως ὅτου προσεφέρθη ἡ καθωρισμένη θυσία δι’ ἕνα ἕκαστον ἐξ αὐτῶν.

Τότε ὁ Παῦλος ἐπῆρε τὴν ἑπομένην ἡμέραν τοὺς τέσσαρας ἄνδρας, ὑπεβλήθη εἰς τοὺς ἁγνισμούς, ποὺ ὥριζε ὁ νόμος, εἰσῆλθε εἰς τὸ ἱερὸν καὶ ἀνήγγειλε εἰς ὅλους ὅτι συνεπληρώθησαν αἱ ἡμέραι τοῦ ἁγνισμοῦ, ἕως ὅτου προσεφέρθη δι’ ἕνα ἕκαστον ἀπὸ αὐτοὺς ἡ καθιερωμένη θυσία.

Ἀλλ’ ὅταν ἐπρόκειτο οἱ ἑπτὰ ἡμέρες (τῶν τελετῶν τοῦ ἁγνισμοῦ) νὰ συμπληρωθοῦν, οἱ Ἰουδαῖοι ἀπὸ τὴν Ἀσία, βλέποντας αὐτὸν στὸν ἱερὸ περίβολο τοῦ ναοῦ, ξεσήκωσαν ὅλο τὸ λαὸ καὶ τὸν συνέλαβαν

Ὅταν δὲ ἐπρόκειτο νὰ συμπληρωθοῦν αἱ ἑπτὰ ἡμέραι, ποὺ παρενέπιπτον ἀπὸ τὴν διακήρυξιν μέχρι τῆς τελικῆς εὐχῆς καὶ καθάρσεως, οἱ ἐκ τῆς Ἀσίας Ἰουδαῖοι ἰδόντες καὶ ἀναγνωρίσαντες τὸν Παῦλον ἐν τῷ ἱερῷ συνετάραξαν καὶ ἐξεσήκωσαν ὅλον τὸ πλῆθος καὶ ἔβαλον τὰς χεῖρας ἐπ’ αὐτοῦ

Ὅταν δὲ ἐπρόκειτο νὰ συμπληρωθοῦν αἱ ἑπτὰ ἡμέραι, κατὰ τὰς ὁποίας θὰ ἔληγε ἡ ὅλη τελετὴ τοῦ ἁγνισμοῦ, οἱ ἀπὸ τὴν Ἀσίαν Ἰουδαῖοι, ὅταν εἶδαν τὸν Παῦλον εἰς τὸ ἱερόν, ἀνεστάτωσαν καὶ ἐξεσήκωσαν ὅλον τὸν λαὸν καὶ τὸν ἔπιασαν,

κραυγάζοντας· «Ἰσραηλῖτες, βοηθεῖτε! Αὐτὸς εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ποὺ παντοῦ διδάσκει ὅλους ἐναντίον τοῦ λαοῦ καὶ τοῦ νόμου καὶ αὐτοῦ τοῦ τόπου (τοῦ ναοῦ). Ἀκόμη δὲ καὶ Ἕλληνες εἰσήγαγε στὸν ἱερὸ περίβολο τοῦ ναοῦ καὶ μόλυνε αὐτὸ τὸν ἅγιο τόπο».

φωνάζοντες· Ἄνδρες Ἰσραηλῖται, βοηθᾶτε. Αὐτὸς εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ποὺ διδάσκει ὅλους εἰς ὅλα τὰ μέρη ἐναντίον τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ καὶ ἐναντίον τοῦ νόμου καὶ τοῦ τόπου αὐτοῦ τοῦ ἱεροῦ. Ἀκόμη δὲ καὶ Ἕλληνας εἰσήγαγεν εἰς τὸ ἱερὸν καὶ ἐμόλυνε τὸν ἅγιον τόπον τοῦτον.

κράζοντες· «Ἄνδρες Ἰσραηλῖται, βοηθῆστε μας· αὐτὸς εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος εἰς ὅλα τὰ μέρη διδάσκει ὅλους ἐναντίον τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ καὶ ἐναντίον τοῦ μωσαϊκοῦ Νόμου καὶ ἐναντίον τοῦ ἱεροῦ τούτου τόπου. Ἀκόμη δὲ καὶ Ἕλληνας εἰδωλολάτρας ἔφερε εἰς τὸ ἱερὸν καὶ ἐμόλυνε τὸν ἅγιον τοῦτον τόπον».

Ἂς σημειωθῇ, ὅτι εἶχαν ἰδεῖ στὴν πόλι μαζί του τὸν Τρόφιμο ἀπὸ τὴν Ἔφεσο, τὸν ὁποῖο νόμιζαν, ὅτι ὁ Παῦλος εἰσήγαγε στὸν ἱερὸ περίβολο τοῦ ναοῦ.

Ἔλεγον δὲ τὸ τελευταῖον αὐτό, διότι εἶχον ἴδει προτήτερα μαζί του εἰς τὴν πόλιν τὸν Τρόφιμον τὸν Ἐφέσιον, περὶ τοῦ ὁποίου πεπλανημένως ἐνόμιζον, ὅτι τὸν εἰσήγαγεν ὁ Παῦλος εἰς τὸ ἱερόν.

Ἔλεγαν δὲ αὐτό, διότι εἶχαν ἰδεῖ τὸν Τρόφιμον, τὸν Ἐφέσιον, εἰς τὴν πόλιν μαζῆ μὲ τὸν Παῦλον, τὸν ὁποῖον καὶ ἐνόμιζαν ὅτι τὸν εἶχεν εἰσαγάγει ὁ Παῦλος εἰς τὸ ἱερόν.

Καὶ ξεσηκώθηκε ὅλη ἡ πόλι καὶ ἔγινε συρροὴ τοῦ λαοῦ. Καὶ ἀφοῦ ἔπιασαν τὸν Παῦλο, τὸν τραβοῦσαν ἔξω ἀπὸ τὸν ἱερὸ περίβολο τοῦ ναοῦ καὶ ἀμέσως ἔκλεισαν οἱ πόρτες (γιὰ νὰ μὴν μπῇ πάλι στὸν ἱερὸ περίβολο τοῦ ναοῦ).

Καὶ ἐταράχθη ὅλη ἡ πόλις καὶ ἔγινε συρροὴ τοῦ λαοῦ, καὶ ἀφοῦ συνέλαβον τὸν Παῦλον, τὸν ἔσυραν ἔξω ἀπὸ τὸ ἱερόν, καὶ ἐκλείσθησαν ἀμέσως αἱ θύραι, διὰ νὰ μὴ ἔμβῃ πάλιν ὁ Παῦλος εἰς τὸ ἱερὸν καὶ βεβηλωθῇ ὁ ἱερὸς τόπος ἀπὸ τὸ αἷμα του.

Ἐταράχθηκε ὅλη ἡ πόλις, ἐμαζεύτηκε ταχέως ἐκεῖ λαὸς Ἑβραίων καὶ ἀφοῦ ἔπιασαν τὸν Παῦλον, τὸν ἔσυραν ἔξω ἀπὸ τὴν αὐλὴν τοῦ ναοῦ καὶ ἀμέσως ἐκλείσθησαν αἱ θύραι, μήπως καὶ μολυνθῇ ὁ ναὸς μὲ τὸ αἷμα τοῦ Παύλου, τὸν ὁποῖον εἶχαν ἀπόφασιν νὰ ἐκτελέσουν ἀμέσως ἐκεῖ.

Καὶ ἐνῷ ἐπιχειροῦσαν νὰ τὸν σκοτώσουν, ἔφθασε εἴδησι στὸ χιλίαρχο τοῦ Ρωμαϊκοῦ τάγματος, ὅτι ὅλη ἡ Ἱερουσαλὴμ ἔχει ἀναστατωθῆ.

Ἐνῷ δὲ ἐκεῖνοι ἐζήτουν διὰ κτυπημάτων νὰ τὸν φονεύσουν, ἦλθε μήνυμα εἰς τὸν χιλίαρχον τοῦ ρωμαϊκοῦ τάγματος, ὅτι ὁλόκληρος ἡ Ἱερουσαλὴμ εὑρίσκεται ἐν συγχύσει καὶ ταραχῇ.

Ἐνῶ δὲ ἐκεῖνοι μὲ τὰ κτυπήματα των ἐπιχειροῦσαν νὰ τὸν φονεύσουν, ἔγινε γνωστὸν εἰς τὸν χιλίαρχον τοῦ ρωμαϊκοῦ τάγματος ὅτι ὅλη ἡ Ἱερουσαλὴμ εἶναι ἀναστατωμένη.

Αὐτὸς ἀμέσως παρέλαβε στρατιῶτες καὶ ἑκατοντάρχους καὶ ἐπέδραμε κατ’ αὐτῶν. Ἐκεῖνοι δέ, ὅταν εἶδαν τὸ χιλίαρχο καὶ τοὺς στρατιῶτες, ἔπαυσαν νὰ κτυποῦν τὸν Παῦλο.

Τὴν ἰδίαν δὲ στιγμὴν αὐτός, ἀφοῦ παρέλαβε στρατιώτας καὶ ἑκατοντάρχους, ἔτρεξε κάτω πρὸς αὐτούς. Ὅταν δὲ αὐτοὶ εἶδον τὸν χιλίαρχον καὶ τοὺς στρατιώτας, ἔπαυσαν νὰ κτυποῦν τὸν Παῦλον.

Αὐτὸς παραλαβὼν ἀμέσως στρατιώτας καὶ ἑκατοντάρχους, ἔτρεξε κάτω εἰς αὐτούς. Ὅταν δὲ ἐκεῖνοι εἶδαν τὸν χιλίαρχον καὶ τοὺς στρατιώτας, ἔπαυσαν νὰ κτυποῦν τὸν Παῦλον.

Ὁ δὲ χιλίαρχος πλησίασε καὶ τὸν συνέλαβε καὶ διέταξε νὰ δεθῇ μὲ δύο ἁλυσίδες. Καὶ ρωτοῦσε ποιὸς εἶναι καὶ τί ἔχει κάνει.

Τότε, ἀφοῦ ἐπλησίασεν ὁ χιλίαρχος, τὸν συνέλαβε καὶ διέταξε νὰ δεθοῦν αἱ χεῖρες του μὲ δύο ἁλύσεις, ὥστε τὸ ἕνα χέρι του νὰ εἶναι δεμένο μὲ τὸ χέρι ἑνὸς στρατιώτου καὶ τὸ ἄλλο χέρι μὲ τὸ χέρι ἄλλου στρατιώτου. Καὶ ἀφοῦ ἁλυσοδέθη ὁ Παῦλος, ἠρώτα ὁ χιλίαρχος τὸ πλῆθος, ποῖος νὰ ἦτο αὐτὸς καὶ τί εἶχε πράξει;

Ἀφοῦ ἐπλησίασε ὁ χιλίαρχος, ἔπιασε τὸν Παῦλον, διέταξε νὰ τὸν δέσουν μὲ δύο ἁλυσίδες καὶ ἐζητοῦσε πληροφορίες, ποιὸς εἶναι αὐτὸς καὶ τί ἔχει κάμει.

Ἄλλοι δὲ ἀπὸ τὸν ὄχλο φώναζαν τοῦτο καὶ ἄλλοι ἄλλο. Καὶ ἐπειδὴ λόγῳ τοῦ θορύβου δὲν μποροῦσε νὰ μάθῃ τὴν ἀλήθεια, διέταξε νὰ τὸν φέρουν στὸ στρατόπεδο.

Ἄλλοι δὲ ἄλλα ἐφώναζαν μέσα εἰς τὸ πλῆθος. Ἐπειδὴ δὲ ὁ χιλίαρχος δὲν ἠδύνατο ἕνεκα τοῦ θορύβου νὰ μάθῃ βέβαιόν τι, διέταξε νὰ ὁδηγηθῇ οὗτος εἰς τὸ μόνιμον στρατόπεδον τοῦ φρουρίου.

Ὅμως ἄλλοι ἄλλα ἐφώναζαν μέσα εἰς τὸ πλῆθος. Ἐπειδὴ δὲ ὁ χιλίαρχος ἕνεκα τῆς ὀχλοβοῆς δὲν ἠμποροῦσε νὰ μάθῃ κάτι τὸ βέβαιον, διέταξε νὰ ὁδηγήσουν τὸν Παῦλον εἰς τὸ περιτειχισμένον στρατόπεδον.

Ὅταν δὲ ἔφθασε στὰ σκαλοπάτια (ποὺ ὁδηγοῦσαν στὸ φρούριο), λόγῳ τῆς βιαιότητος τοῦ ὄχλου οἱ στρατιῶτες ἀναγκάσθηκαν νὰ τὸν σηκώσουν στὰ χέρια.

Ὅταν δὲ ἦλθε εἰς τὰ σκαλοπάτια, ποὺ ὡδήγουν εἰς τὸ φρούριον, ἐξ αἰτίας τοῦ στριμώγματος τοῦ ὄχλου, ποὺ ὥρμησε κατὰ τοῦ Παύλου, ἠναγκάσθησαν οἱ στρατιῶται νὰ τὸν σηκώσουν εἰς τὰ χέρια των καὶ συνέβη οὕτω νὰ βαστάζεται ὁ Παῦλος ἀπὸ τοὺς στρατιώτας.

Ὅταν δὲ ἦλθε εἰς τὰ σκαλοπάτια τῆς κλίμακος τοῦ φρουρίου, ἠναγκάσθησαν οἱ στρατιῶται νὰ βαστάζουν εἰς τὰ χέρια τὸν Παῦλον, διὰ νὰ τὸν προφυλάξουν ἀπὸ τὸ στρύμωγμα καὶ τὴν ὁρμὴν τοῦ ὄχλου.

Ἀκολούθησε δὲ τὸ πλῆθος τοῦ λαοῦ κραυγάζοντας· «Θανάτωσέ τον!».

Καὶ ἔγινεν αὐτό, διότι ἠκολούθει τὸ πλῆθος τοῦ λαοῦ καὶ ἐφώναζεν: Ἀφάνισέ τον ἀπὸ τὴν γῆν.

Διότι ὅλον τὸ πλῆθος τοῦ λαοῦ ἀκολουθοῦσε καὶ ἐκραύγαζε· «Φόνευσέ τον, νὰ λείψῃ ἀπὸ τὴν γῆν».

Ὅταν δὲ ὁ Παῦλος ἔμελλε νὰ εἰσαχθῇ στὸ στρατόπεδο, εἶπε στὸ χιλίαρχο (στὰ ἑλληνικά)· «Μοῦ ἐπιτρέπεται νὰ σοῦ εἰπῶ κάτι;». Ἐκεῖνος δὲ εἶπε· «Ξέρεις ἑλληνικά;»

Καὶ ὅταν ὁ Παῦλος ἔμελλε να εἰσαχθῇ εἰς τὸ στρατόπεδον, λέγει εἰς τὸν χιλίαρχον ἑλληνιστί· Μοῦ ἐπιτρέπεται νὰ σο εἴπω κάτι; Ὁ χιλίαρχος δὲ εἶπε τότε· Γνωρίζεις λοιπὸν νὰ ὁμιλῇς εἰς τὴν ἑλληνικὴν γλῶσσαν;

Καὶ ὅταν ὁ Παῦλος ἐπρόκειτο νὰ εἰσαχθῇ εἰς τὸ φρούριον, εἶπε εἰς τὸν ἑκατόνταρχον· «Μοῦ ἐπιτρέπεται νὰ σοῦ πῶ κάτι;» Ἐκεῖνος δὲ εἶπε· «Ὥστε γνωρίζεις τὴν ἑλληνικήν;

Δὲν εἶσαι λοιπὸν σὺ ὁ Αἰγύπτιος, ὁ ὁποῖος πρὶν ἀπὸ τὶς ἡμέρες αὐτὲς ξεσήκωσε καὶ ἔβγαλε στὴν ἔρημο τοὺς τέσσερες χιλιάδες ἄνδρες τοὺς ὡπλισμένους μὲ δολοφονικὰ μαχαίρια;».

Περίεργον! Δὲν εἶσαι σὺ ὁ Αἰγύπτιος, ποὺ δὲν ἤξευρεν ἑλληνικά, καὶ ὁ ὁποῖος πρὸ τῶν ἡμερῶν αὐτῶν ἐξεσήκωσε καὶ ἔβγαλεν εἰς τὴν ἔρημον τοὺς τέσσαρας χιλιάδας ἄνδρας, ποὺ ἦσαν ὡπλισμένοι μὲ δολοφονικὰ ξιφίδια;

Δὲν εἶσαι λοιπὸν σὺ ὁ Αἰγύπτιος, ὁ ὁποῖος τώρα πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν εἶχε ἀναστατώσει καὶ ἔβγαλε εἰς τὴν ἔρημον τὶς τέσσαρες χιλιάδες δολοφόνους, τοὺς ὡπλισμένους μὲ μαχαίρια;»

Εἶπε δὲ ὁ Παῦλος· «Ἐγὼ εἶμαι Ἰουδαῖος ἀπὸ τὴν Ταρσὸ τῆς Κιλικίας, πολίτης ὄχι ἄσημης πόλεως. Καὶ σὲ παρακαλῶ νὰ μοῦ ἐπιτρέψῃς νὰ μιλήσω στὸ λαό».

Εἶπε δὲ ὁ Παῦλος· Ἐγὼ εἶμαι ἄνθρωπος Ἰουδαῖος, ἀπὸ τὴν Ταρσόν, πολίτης πόλεως τῆς Κιλικίας, ὄχι ἀσήμου ἀλλὰ ἐξακουστῆς. Σὲ παρακαλῶ, δός μου τὴν ἄδειαν νὰ ὁμιλήσω πρὸς τὸν λαόν.

Εἶπε δὲ ὁ Παῦλος· «Ἐγὼ εἶμαι μὲν Ἰουδαῖος, κατάγομαι ὅμως ἀπὸ τὴν Ταρσὸν καὶ εἶμαι συνεπῶς πολίτης μιᾷς ἐπισήμου πόλεως τῆς Κιλικίας. Σὲ παρακαλῶ πολύ, δός μου τὴν ἄδειαν, νὰ ὁμιλήσω πρὸς τὸν λαόν».

Αὐτὸς δὲ ἐπέτρεψε, καὶ ὁ Παῦλος στάθηκε στὰ σκαλοπάτια καὶ ἔκανε σημεῖο μὲ τὸ χέρι πρὸς τὸ λαό (γιὰ νὰ σιωπήσῃ). Καὶ ὅταν ἔγινε ἀρκετὴ ἡσυχία, τοὺς μίλησε στὰ ἑβραϊκὰ καὶ εἶπε·

Ἀφοῦ δὲ ἔδωκεν ὁ χιλίαρχος τὴν ἄδειαν, ὁ Παῦλος ἐστάθη εἰς τὰ σκαλοπάτια καὶ ἔκαμε σημεῖον διὰ τῆς χειρὸς πρὸς τὸν λαόν. Καὶ ὅταν ἔγινε πολλὴ σιωπὴ καὶ ἡσυχία, ὡμίλησε πρὸς αὐτοὺς εἰς τὴν ἑβραϊκὴν γλῶσσαν καὶ εἶπεν·

Ἀφοῦ δὲ ὁ χιλίαρχος ἔδωσε τὴν ἄδειαν, ὁ Παῦλος ἐστάθηκε εἰς τὰ σκαλιὰ καὶ ἐκίνησε τὸ χέρι πρὸς τὸν λαόν, διὰ νὰ φανερώσῃ ὅτι θέλει νὰ ὁμιλήσῃ. Ὅταν δὲ ἔγινε πολλὴ ἡσυχία, ὡμίλησε πρὸς αὐτοὺς εἰς τὴν ἑβραϊκὴν γλῶσσαν λέγων·