Πράξεις Ἀποστόλων 22

«Ἀδελφοὶ καὶ πατέρες! Ἀκοῦστε τὴν ἀπολογία μου, τὴν ὁποία τώρα κάνω σὲ σᾶς».

Ἄνδρες ἀδελφοὶ καὶ πατέρες - καὶ πατέρας προσφωνῶ τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ πρεσβυτέρους - ἀκούσατε τὴν ἀπολογίαν μου, τὴν ὁποίαν ἀπευθύνω κατὰ τὴν στιγμὴν ταύτην πρὸς σᾶς.

Ἄνδρες ἀδελφοὶ καὶ πατέρες, ἀκούσατε τὴν ἀπολογίαν μου, ποὺ ἀπευθύνω τώρα πρὸς σᾶς».

Ὅταν δὲ ἄκουσαν, ὅτι τοὺς μιλοῦσε στὰ ἑβραϊκά, ἔκαναν περισσότερη ἡσυχία.

Ὅταν δὲ ἤκουσαν, ὅτι ὡμίλει πρὸς αὐτοὺς εἰς τὴν ἑβραϊκὴν γλῶσσαν, ἐκολακεύθησαν καὶ ἔκαμαν περισσοτέραν ἡσυχίαν.

Ὅταν δὲ ἤκουσαν ὅτι ὠμιλοῦσε τὴν ἑβραϊκὴν γλῶσσαν, τὸν ἐπρόσεξαν περισσότερον καὶ ἔκαμαν μεγαλυτέραν ἡσυχίαν.

Καὶ λέγει· «Ἐγὼ εἶμαι Ἰουδαῖος, ὁ ὁποῖος ἔχω γεννηθῆ στὴν Ταρσὸ τῆς Κιλικίας καὶ ἔχω μορφωθῆ σ’ αὐτὴν ἐδῶ τὴν πόλι ὡς μαθητὴς τοῦ Γαμαλιήλ. Ἔχω διδαχθῆ συμφώνως πρὸς τὴν ἀκρίβεια τοῦ νόμου τῶν πατέρων, καὶ ὑπῆρξα ζηλωτὴς τοῦ Θεοῦ, ὅπως εἶσθε καὶ ὅλοι σεῖς σήμερα.

Καὶ τότε εἶπεν ὁ Παῦλος· Ἐγὼ εἶμαι Ἰουδαῖος, ὁ ὁποῖος ἔχω γεννηθῇ μὲν ἐν Ταρσῷ τῆς Κιλικίας, ἔχω ὅμως ἐκπαιδευθῇ εἰς τὴν πόλιν ταύτην τῶν Ἱεροσολύμων ὡς μαθητής, ποὺ ἐκάθημην κοντὰ εἰς τὰ πόδια τοῦ Γαμαλιὴλ καὶ ἤκουα τὴν διδασκαλίαν του. Καὶ εἶμαι συνεπῶς διδαγμένος σύμφωνα πρὸς τὴν ἀκριβῆ διδασκαλίαν καὶ ἐξήγησιν τοῦ νόμου τῶν πατέρων μας, εἶχα δὲ καὶ ζῆλον διὰ τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ, καθὼς ὅλοι σεῖς εἶσθε σήμερον ζηλωταί.

Καὶ τότε ὁ Παῦλος εἶπε· «Ἐγὼ εἶμαι ἄνθρωπος Ἰουδαῖος, ποὺ ἔχω γεννηθῆ εἰς τὴν Ταρσὸν τῆς Κιλικίας· ἔχω ὅμως ἐκπαιδευθῆ εἰς τὴν πόλιν αὐτήν, εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, κοντὰ εἰς τὸν γνωστόν σας διδάσκαλον Γαμαλιήλ. Ἐπομένως ἔχω διδαχθῆ μὲ πολλὴν ἀκρίβειαν τὸν νόμον τῶν πατέρων μας καὶ ἤμουν πάντοτε γεμᾶτος ζῆλον διὰ τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ, ὅπως εἶσθε καὶ σεῖς σήμερα.

Καὶ καταδίωξα αὐτὴ τὴν Ὁδὸ (τὴ Χριστιανικὴ Πίστη) μὲ θανάσιμο πάθος, δένοντας καὶ παραδίνοντας στὶς φυλακὲς ἄνδρες καὶ γυναῖκες,

Ἀπέδειξα δέ, ὅτι εἶχα ζῆλον διὰ τὸν Θεὸν καὶ τὸν νόμον. Πράγματι· ἐγὼ εἶμαι, ποὺ κατεδίωξα τὴν πίστιν καὶ τὸν δρόμον αὐτὸν τῆς χριστιανικῆς ζωῆς μέχρι θανάτου, καὶ ἔδενα μὲ ἁλύσεις τοὺς ὀπαδούς της καὶ παρέδιδα εἰς φυλακὰς ἄνδρας καὶ γυναῖκας,

Ἀκριβῶς δὲ διότι εἶχα τέτοιον ζῆλον, κατεδίωξα μέχρι θανάτου τὴν νέαν αὐτὴν πίστιν, τὸν δρόμον τῆς χριστιανικῆς ζωῆς, συλλαμβάνων, δεσμεύων καὶ παραδίδων εἰς τὰς φυλακὰς ἄνδρας καὶ γυναῖκας.

ὅπως καὶ ὁ ἀρχιερεὺς μαρτυρεῖ γιὰ μένα καὶ ὅλο τὸ συνέδριο. Ἀπ’ αὐτοὺς ἔλαβα καὶ ἐπιστολὲς πρὸς τοὺς ἀδελφοὺς στὴ Δαμασκό, καὶ πήγαινα γιὰ νὰ φέρω καὶ αὐτούς, ποὺ ἦταν ἐκεῖ, δεμένους στὴν Ἱερουσαλήμ, γιὰ νὰ ὑποστοῦν βασανιστήρια.

καθὼς μαρτυροῦν δι’ ὅσα λέγω καὶ ὁ ἀρχιερεὺς καὶ ὅλον τὸ συνέδριον τῶν Ἰουδαίων. Αὐτοὶ μαρτυροῦν, ὅτι ἀφοῦ ἔλαβον ἀπὸ αὐτοὺς καὶ συστατικὰς ἐπιστολὰς πρὸς τοὺς ἀδελφοὺς Ἰουδαίους τῆς Δαμασκοῦ, ἐπήγαινα μὲ τὸν σκοπὸν νὰ φέρω καὶ τοὺς ἐκεῖ εὐρισκομένους Χριστιανοὺς δεμένους εἰς Ἱερουσαλὴμ διὰ νὰ τιμωρηθοῦν.

Αὐτὰ ἀκριβῶς τὰ βεβαιώνουν ὁ ἀρχιερεὺς καὶ ὅλον τὸ συνέδριον τῶν Ἰουδαίων. Ἀπὸ αὐτοὺς δὲ ἀφοῦ ἔλαβα συστατικὰς καὶ ἐξουσιοδοτικὰς ἐπιστολὰς διὰ τοὺς Ἰουδαίους ἀδελφοὺς τῆς Δαμασκοῦ, ἐπήγαινα μὲ τὸν σκοπὸν νὰ φέρω εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ δεμένους τοὺς χριστιανούς, ποὺ θὰ ἦσαν ἐκεῖ, διὰ νὰ τιμωρηθοῦν.

Ἀλλ’ ὅταν πήγαινα καὶ πλησίαζα στὴ Δαμασκό, ξαφνικὰ τὸ μεσημέρι ἄστραψε γύρω μου πολὺ δυνατὸ φῶς ἀπὸ τὸν οὐρανό.

Ἐνῷ δὲ ἐπήγαινα καὶ ἐπλησίαζα εἰς τὴν Δαμασκόν, κατὰ τὸ μεσημέρι, ἔξαφνα καὶ χωρὶς νὰ τὸ περιμένω, μοῦ συνέβη νὰ ἀστράψῃ γύρω μου φῶς πολὺ ἀπὸ τὸν οὐρανόν.

Ἐνῶ δὲ ἐπροχωροῦσα καὶ ἐπλησίαζα εἰς τὴν Δαμασκόν, αἴφνης κατὰ τὸ μεσημέρι ἄστραψε γύρω μου ὁλόλαμπρο φῶς ἀπὸ τὸν οὐρανόν.

Καὶ ἔπεσα στὸ ἔδαφος καὶ ἄκουσα μιὰ φωνὴ νὰ μοῦ λέγῃ· “Σαούλ, Σαούλ, γιατί μὲ καταδιώκεις;”.

Καὶ ἀπὸ τὴν λάμψιν ἔπεσα χάμω εἰς τὸ ἔδαφος καὶ ἤκουσα φωνήν, ποὺ μοῦ ἔλεγε· Σαούλ, Σαούλ, διατί μὲ καταδιώκεις;

Ἔπεσα τότε κάτω εἰς τὸ ἔδαφος καὶ ἤκουσα φωνήν, ποὺ μοῦ ἔλεγε· Σαούλ, Σαούλ, διατί μὲ καταδιώκεις;

Ἐγὼ δὲ εἶπα· “Ποιὸς εἶσαι, κύριε;”. Καὶ μοῦ εἶπε· “Ἐγὼ εἶμαι ὁ Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖος, τὸν ὁποῖον σὺ καταδιώκεις”.

Ἐγὼ δὲ ἀπεκρίθην· Ποῖος εἶσαι, Κύριε; Καὶ μοῦ εἶπεν· Ἐγὼ εἶμαι Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖος, τὸν ὁποῖον σὺ καταδιώκεις ἐν τῷ προσώπῳ τῶν ὀπαδῶν μου.

Ἐγὼ δὲ ἀπήντησα· Ποιὸς εἶσαι Κύριε; Καὶ μοῦ εἶπε· Ἐγὼ εἶμαι ὁ Ἰησοῦς, ὁ Ναζωραῖος, τὸν ὁποῖον σὺ καταδιώκεις.

Οἱ δὲ σύνοδοί μου εἶδαν μὲν τὸ φῶς καὶ κυριεύθηκαν ἀπὸ φόβο, ἀλλὰ τὴ φωνὴ ἐκείνου, ὁ ὁποῖος μοῦ μιλοῦσε, δὲν ἄκουσαν ὡς λέξεις καὶ νοήματα (ἀλλ’ ὡς ἦχο καὶ βοή).

Αὐτοὶ δὲ ποὺ ἦσαν μαζί μου, εἶδαν μὲν τὸ φῶς, χωρὶς νὰ διακρίνουν τὸ πρόσωπον ποὺ ὡμίλει, καὶ κατελήφθησαν ἀπὸ φόβον, τὴν φωνὴν ὅμως ἐκείνου, ποὺ ὡμίλει, δὲν τὴν ἤκουσαν, ἀλλὰ μόνον μία βοὴ ἠκούσθη ἀπὸ αὐτούς, ἀπὸ τὴν ὁποίαν δὲν ἠμπόρεσαν νὰ ξεχωρίσουν τὰς λέξεις.

Αὐτοὶ δὲ ποὺ ἦσαν μαζῆ μου, εἶδαν τὸ φῶς, ἐκυριεύθησαν ἀπὸ φόβον, ἀλλὰ δὲν ἐξεχώρισαν τὶς λέξεις ἐκείνου, ὁ ὁποῖος μοῦ ὠμιλοῦσε.

Εἶπα τότε· “Τί νὰ κάνω, Κύριε;”. Ὁ δὲ Κύριος μοῦ εἶπε· “Σήκω καὶ πήγαινε στὴ Δαμασκό, καὶ ἐκεῖ θὰ σοῦ λεχθῇ γιὰ ὅλα, ὅσα σοῦ ἔχουν ὁρισθῆ νὰ κάνῃς”.

Ἐγὼ δὲ εἶπον τότε· Τί νὰ κάμω, Κύριε; Ὁ δὲ Κύριός μου εἶπε· Σήκω καὶ πήγαινε εἰς τὴν Δαμασκὸν καὶ ἐκεῖ θὰ σοῦ δοθοῦν ὁδηγίαι δι’ ὅλα, ὅσα ἔχουν ὁρισθῇ διὰ σὲ ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ κάμῃς.

Ἐγὼ δὲ εἶπα· Τί νὰ κάμω, Κύριε; Ὁ δὲ Κύριός μοῦ εἶπε· Σήκω, πήγαινε εἰς τὴν Δαμασκὸν καὶ ἐκεῖ θὰ σοῦ λεχθῇ δι’ ὅλα ὅσα ὁ Θεὸς ἔχει ὁρίσει νὰ κάμῃς ἐσύ.

Καὶ ἐπειδὴ δὲν ἔβλεπα ἀπὸ τὴ λάμψι ἐκείνου τοῦ φωτός, οἱ σύνοδοί μου μ’ ἔπιασαν ἀπὸ τὸ χέρι καὶ μ’ ὡδήγησαν καὶ ἔτσι ἔφθασα στὴ Δαμασκό.

Ἐφ’ ὅσον δὲ δὲν ἠμποροῦσα νὰ ἴδω ἕνεκα τῆς ἀμαυρώσεως, ποὺ ἔπαθα ἀπὸ τὴν λάμψιν τοῦ φωτὸς ἐκείνου, ἦλθον εἰς τὴν Δαμασκὸν ὁδηγούμενος μὲ τὸ χέρι ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ ἦσαν μαζί μου.

Ἐπειδὴ δέ, ἐξ αἰτίας τοῦ λαμπροῦ ἐκείνου φωτός, δὲν ἔβλεπα πλέον, ἦλθα εἰς τὴν Δαμασκὸν χειραγωγούμενος, ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ ἦσαν μαζῆ μου.

Κάποιος δὲ Ἀνανίας, ἄνθρωπος εὐσεβὴς συμφώνως πρὸς τὸ νόμο, καὶ ἐκτιμώμενος ἀπ’ ὅλους τοὺς Ἰουδαίους ποὺ κατοικοῦσαν στὴ Δαμασκό,

Κάποιος Ἀνανίας δέ, ἄνθρωπος, ποὺ σύμφωνα μὲ τὸν νόμον ἦτο εὐλαβῆς καὶ ἐμαρτυρεῖτο ὡς τοιοῦτος ἀπὸ ὅλους τοὺς κατοικοῦντας εἰς τὴν Δαμασκὸν Ἰουδαίους,

Κάποιος δέ, ὀνόματι Ἀνανίας, ἄνθρωπος σύμφωνα μὲ τὸν Νόμον πιστὸς καὶ εὐλαβὴς καὶ ὁ ὁποῖος ἐμαρτυρεῖτο ὡς ἐνάρετος ἀπὸ ὅλους τοὺς Ἰουδαίους κατοίκους τῆς Δαμασκοῦ,

ἦλθε πρὸς ἐμένα, στάθηκε μπροστά μου καὶ μοῦ εἶπε· “Σαοὺλ ἀδελφέ! Ἀπόκτησε τὸ φῶς σου”. Καὶ ἐγὼ τὴν ἴδια στιγμὴ ἀπέκτησα τὸ φῶς καὶ κοίταξα σ’ αὐτόν.

ἦλθε πρὸς ἐμὲ καὶ ἐστάθη πλησίον μου καὶ εἶπε· Σαούλ, ἀδελφέ, κύτταξε ἐπάνω πρὸς ἐμέ. Καὶ ἐγὼ κατὰ τὴν ἰδίαν στιγμὴν μὲ ὑγιεῖς πλέον ὀφθαλμοὺς τὸν ἐκύτταξα.

ἦλθε εἰς ἐμέ, ἐστάθηκε κοντά μου καὶ μοῦ εἶπε· Σαούλ, ἀδελφέ, σήκωσε τὰ μάτια σου ἐπάνω. Καὶ ἐγὼ ἀμέσως τὴν στιγμὴν ἐκείνην ἀπέκτησα τὸ φῶς τῶν ὀφθαλμῶν μου καὶ τὸν ἐκύτταξα.

Καὶ αὐτὸς εἶπε· “Ὁ Θεὸς τῶν πατέρων μας σὲ ἐξέλεξε καὶ σὲ προώρισε νὰ γνωρίσῃς τὸ θέλημά του καὶ νὰ ἰδῇς τὸν Δίκαιο (τὸν Ἀγαθό, τὸν Ἅγιο) καὶ ν’ ἀκούσῃς φωνὴ ἀπὸ τὸ στόμα του,

Αὐτὸς δὲ εἶπεν· Ὁ Θεὸς τῶν πατέρων μας σὲ ἐξέλεξε καὶ σὲ προώρισε νὰ γνωρίσῃς τὸ θέλημά του καὶ σὲ ἠξίωσε νὰ ἴδῃς ἐμφανιζόμενον εἰς σὲ τὸν δίκαιον Ἰησοῦν καὶ νὰ ἀκούσῃς φωνὴν ἀπὸ τὸ στόμα του.

Ἐκεῖνος δὲ εἶπε· Ὁ Θεὸς τῶν πατέρων μας σὲ προώρισε νὰ μάθῃς τὸ θέλημά του καὶ νὰ ἰδῇς τὸν δίκαιον Ἰησοῦν καὶ νὰ ἀκούσῃς τὰ λόγια του ἀπὸ τὸ ἴδιο του τὸ στόμα.

διὸτι θὰ τοῦ εἶσαι μάρτυς πρὸς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους γιὰ ὅλα ὅσα εἶδες καὶ ἄκουσες.

Σὲ ἠξίωσε δὲ νὰ ἴδῃς καὶ νὰ ἀκούσῃς τὸν Ἰησοῦν, διότι θὰ εἶσαι μάρτυς αὐτοῦ πρὸς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, μάρτυς ἐκείνων, τὰ ὁποῖα εἶδες καὶ ἤκουσες.

Καὶ τοῦτο, διότι θὰ εἶσαι κῆρυξ καὶ μάρτυς αὐτοῦ πρὸς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, εἰς τοὺς ὁποίους θὰ ἀναγγείλῃς αὐτὰ ποὺ εἶδες καὶ ἤκουσες.

Καὶ τώρα γιατί καθυστερεῖς; Σήκω καὶ βαπτίσου καὶ καθαρίσου ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες σου, ἀφοῦ ἐπικαλεσθῇς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου (Ἰησοῦ)”.

Καὶ τώρα διατί βραδύνεις; Σήκω καὶ βαπτίσου καὶ λούσου ἀπὸ τὰς ἁμαρτίας σου. Θὰ λουσθῇς δὲ καὶ θὰ καθαρισθῇς ἀπὸ τὰς ἁμαρτίας σου, ὅταν μαζὶ μὲ τὸ βάπτισμα ἐπικαλεσθῇς ὡς Μεσσίαν καὶ Κύριον αὐτόν, ποὺ εἶδες καὶ ἤκουσες.

Καὶ τώρα τί περιμένεις; (Θέσε ἀμέσως εἰς ἐνέργειαν αὐτὰ ποὺ ἤκουσες). Σήκω, βαπτίσου καὶ καθαρίσου ἀπὸ τὰς ἁμαρτίας σου μὲ τὸ ἅγιον βάπτισμα, ἀφοῦ ἐπικαλεσθῇς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ.

Ὅταν δὲ ἐπέστρεψα στὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ προσευχόμουν στὸν ἱερὸ περίβολο τοῦ ναοῦ, περιῆλθα σὲ ἔκστασι καὶ τὸν εἶδα νὰ μοῦ λέγῃ·

Ὅταν δὲ κατόπιν ἐπέστρεψα εἰς Ἱερουσαλὴμ καὶ εἰς ὤραν, ποὺ προσηυχόμην εἰς τὸ ἱερόν, μοῦ συνέβη νὰ περιέλθω εἰς ἔκστασιν, εἰς κατάστασιν δηλαδή, ποὺ αἱ αἰσθήσεις τοῦ σώματός μου ἔπαυσαν νὰ ἐνεργοῦν καὶ ἀπεξενώθην ἀπὸ τὸν ὑλικὸν κόσμον, ὁ νοῦς μου ὅμως καὶ ἡ ψυχή μου ἔβλεπον καὶ ἀντελαμβάνοντο καὶ ἦσαν ἐκτάκτως διαυγεῖς. Εἰς τὴν κατάστασιν αὐτήν, τὸν εἶδον νὰ μοῦ λέγῃ·

Ὅταν δὲ ἐπέστρεψα εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ εἰς ὥραν ποὺ προσευχόμουν εἰς τὸ ἱερόν, περιέπεσα εἰς ἔκστασιν καὶ εἶδα αὐτὸν τὸν Κύριον νά μοῦ λέγῃ·

“Σπεῦσε καὶ φύγε γρήγορα ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ, διότι δὲν θὰ παραδεχθοῦν τὴ μαρτυρία σου γιὰ μένα”.

Σπεῦσε καὶ φύγε γρήγορα ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ, διότι δὲν θὰ παραδεχθοῦν τὴν μαρτυρίαν, ποὺ θὰ δίδῃς δι’ ἐμέ.

Σπεῦσε καὶ φύγε γρήγορα ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ, διότι οἱ Ἰουδαῖοι δὲν θὰ παραδεχθοῦν τὴν μαρτυρίαν καὶ τὸ κύρυγμά σου περὶ ἐμοῦ.

Καὶ ἐγὼ εἶπα· “Κύριε, αὐτοὶ γνωρίζουν, ὅτι ἐγὼ φυλάκιζα καὶ ἔδερνα στὶς συναγωγὲς τοὺς πιστούς σου.

Καὶ ἐγὼ εἶπα· Κύριε, γνωρίζουν καλὰ αὐτοὶ οἱ ἴδιοι, ὅτι ἐγὼ ἐπὶ καιρὸν πολὺν ἐφυλάκιζα καὶ ἔδερνα ἀπὸ τὴν μίαν συναγωγὴν εἰς τὴν ἄλλην ἐκείνους, ποὺ ἐπίστευον εἰς σέ.

Καὶ ἐγὼ εἶπα· Κύριε, αὐτοὶ γνωρίζουν πολὺ καλὰ ὅτι ἐγὼ ἐφυλάκιζα καὶ ἔδερνα εἰς τὰς διαφόρους συναγωγὰς ἐκείνους, ποὺ ἐπίστευσαν εἰς σέ.

Καὶ ὅταν χυνόταν τὸ αἷμα τοῦ Στεφάνου τοῦ μάρτυρός σου, καὶ ἐγὼ ἤμουν παρὼν καὶ ἐπικροτοῦσα τὴ θανάτωσί του καὶ φύλαγα τὰ ροῦχα τῶν φονέων του (Γι’ αὐτὸ νομίζω, ὅτι θὰ μὲ πιστεύσουν καὶ θὰ μεταπεισθοῦν)”.

Καὶ ὅταν ἐχύνετο τὸ αἷμα Στεφάνου τοῦ μάρτυρός σου, καὶ ἐγὼ ὁ ἴδιος ἤμην τότε παρὼν καὶ εὐχαριστούμην διὰ τὸν φόνον του καὶ ἐπεδοκίμαζα αὐτὸν καὶ ἐφύλαττον τὰ ἐνδύματά ἑκείνων, ποὺ τὸν ἐφόνευαν.

Καὶ ὅταν ἐχύνετο τὸ αἷμα τοῦ Στεφάνου, τοῦ μάρτυρός σου ἐγὼ ὁ ἴδιος ἤμουν ἐκεῖ κοντὰ παρὼν καὶ ἐπεδοκίμαζα τὸν φόνον του καὶ ἐφύλασσα τὰ ἐνδύματα ἐκείνῳν, ποὺ τὸν ἐφόνευαν.

Ἀλλὰ μοῦ εἶπε· “Ν’ ἀναχωρήσῃς, διότι ἐγὼ θὰ σ’ ἀποστείλω μακριὰ στοὺς ἐθνικούς”».

Καὶ μοῦ εἶπεν εἰς ἀπάντησιν ὁ Κύριος· Πήγαινε, διότι ἐγὼ θὰ σὲ στείλω εἰς ἔθνη μακράν.

Καὶ μοῦ εἶπε· Πήγαινε, διότι ἐγὼ θὰ σὲ στείλω εἰς ἔθνη μακράν».

Τὸν ἄκουαν δὲ μέχρι αὐτὸ τὸ λόγο (ποὺ εἶπε γιὰ τοὺς ἐθνικούς). Καὶ ὕψωσαν τὴ φωνή τους λέγοντας· «Ἐξαφάνισε ἀπὸ τὴ γῆ αὐτὸ τὸ ὑποκείμενο! Καὶ ἤδη αὐτὸς δὲν ἔπρεπε νὰ ζῇ»!

Τὸν ἤκουον δὲ οἱ Ἰουδαῖοι ἕως τὸ σημεῖον αὐτὸ τοῦ λόγου. Δὲν ἠμποροῦσαν ὅμως νὰ ἀκούσουν ὅτι τὰ ἔθνη θὰ ἀπελάμβανον τὰ προνόμια τῶν Ἰσραηλιτῶν. Δι’ αὐτό, ὅταν εἶπεν ὁ Παῦλος τὴν φράσιν θὰ σὲ στείλω εἰς ἔθνη μακράν, ἐσήκωσαν τὴν φωνήν τους λέγοντες· Ἕνα τέτοιο ὑποκείμενον σήκωσέ το καὶ ἀφάνισό το ἀπὸ τὴν γῆν, διότι αὐτὸς δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ζῇ.

Οἱ Ἰουδαῖοι τὸν ἤκουαν ἥσυχοι ἕως τὸ σημεῖον αὐτὸ τοῦ λόγου. Ὅταν ὅμως ἀνέφερε τὰ ἔθνη (ἐκυριεύθησαν ἀπὸ φανατισμὸν καὶ σκοτισμὸν νοῦ) ἐσήκωσαν τὴν φωνήν των κράζοντες· «Φόνευσέ τον, ἐξαφάνισε ἀπὸ τὴν γῆν αὐτὸν τὸν ἄνθρωπον. Διότι δὲν θὰ ἔπρεπε ἤδη νὰ ζῇ αὐτός».

Καὶ ἐπειδὴ κραύγαζαν καὶ πετοῦσαν τὰ ροῦχα τους ἐπάνω καὶ σκόρπιζαν σκόνη στὸν ἀέρα,

Ἐπειδὴ δὲ αὐτοὶ ἐφώναζαν δυνατὰ καὶ ἔρριπταν ἐπάνω τὰ ρούχα των καὶ ἐπετοῦσαν σκόνην εἰς τὸν ἀέρα,

Ἐπειδὴ δὲ αὐτοὶ ἐκραύγαζαν καὶ ἔρριπταν τὰ ροῦχα των καὶ ἐπετοῦσαν χῶμα εἰς τὸν ἀέρα,

ὁ χιλίαρχος διέταξε νὰ ὁδηγηθῇ στὸ στρατόπεδο. Καὶ εἶπε νὰ παιδευθῇ μὲ μαστιγώσεις, γιὰ νὰ μάθῃ γιὰ ποιὰ αἰτία φώναζαν ἔτσι ἐναντίον του.

διέταξεν ὁ χιλίαρχος νὰ ὁδηγηθῇ ὁ Παῦλος εἰς τὸ στρατόπεδον. Καὶ συγχρόνως εἶπε νὰ τὸν ἀνακρίνουν χρησιμοποιοῦντες καὶ μαστίγωσιν κατὰ τὴν ἀνάκρισιν, ὥστε νὰ ἀναγκασθῇ οὗτος νὰ προβῇ εἰς ὁμολογίας, ἀπὸ τὰς ὁποίας θὰ ἐμάνθανεν ὁ χιλίαρχος τὴν αἰτίαν, διὰ τὴν ὁποίαν οἱ Ἰουδαῖοι ἐφώναζαν ἔτσι ἐνάντιόν του.

διέταξε ὁ χιλίαρχος νὰ ὁδηγηθῇ ὁ Παῦλος εἰς τὸ στρατόπεδον καὶ ἔδωσε ἐντολὴν νὰ τὸν ἀνακρίνουν χρησιμοποιοῦντες καὶ τὴν μαστίγωσιν, διὰ νὰ τὸν ἀναγκάσουν ἔτσι νὰ πῇ τὴν ἀλήθειαν, ὥστε νὰ μάθῃ ὁ χιλίαρχος τὴν αἰτίαν, διὰ τὴν ὁποίαν ἐκραύγαζαν ἔτσι ἐναντίον του οἱ Ἑβραῖοι.

Ἀλλ’ ὅταν τὸν ἔδεσαν τεντωμένο γιὰ τὸ μαστίγωμα, εἶπε στὸν παριστάμενο ἑκατόνταρχο ὁ Παῦλος· «Σᾶς ἐπιτρέπεται νὰ μαστιγώνετε ἕνα ἄνθρωπο, ποὺ εἶναι Ρωμαῖος πολίτης καὶ δὲν ἔχει καταδικασθῇ;».

Ὅταν ὅμως τὸν ἔδεσαν μὲ δερμάτινα λουριὰ καὶ τὸν ἐτέντωναν γυμνὸν ἐπὶ τῆς σανίδος διὰ νὰ τὸν δείρουν, εἶπεν ὁ Παῦλος πρὸς τὸν ἑκατόνταρχον, ποὺ ἐστέκετο ἐκεῖ· Σᾶς ἐπιτρέπεται ἄραγε νὰ μαστιγώνετε ἄνθρωπον πολίτην Ρωμαῖον καὶ μάλιστα χωρὶς οὗτος νὰ ὑποβληθῇ προηγουμένως εἰς δίκην καὶ νὰ κριθῇ;

Ὅταν ὅμως γυμνὸν τὸν ἐτέντωσαν καὶ τὸν ἔδεσαν εἰς τὴν σανίδα, διὰ νὰ τὸν μαστιγώσουν, εἶπε ὁ Παῦλος εἰς τὸν ἑκατόνταρχον, ποὺ ἐστέκετο ἐκεῖ ὄρθιος· «Ἔχετε λοιπὸν τὸ δικαίωμα καὶ τὴν ἐξουσίαν νὰ μαστιγώσετε Ρωμαῖον πολίτην, χωρὶς προηγουμένως νὰ τὸν δικάσετε καὶ νὰ τὸν κρίνετε;»

Ὅταν δὲ ἄκουσε ὁ ἑκατόνταρχος, πῆγε καὶ ἀνέφερε στὸ χιλίαρχο λέγοντας· «Πρόσεχε τί πρόκειται νὰ κάνῃς. Διότι αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος εἶναι Ρωμαῖος πολίτης».

Ὅταν δὲ ὁ ἑκατόνταρχος ἤκουσε τοῦτο, ἐπλησίασε καὶ ἀνέφερεν εἰς τὸν χιλίαρχον λέγων· Πρόσεξε, τί πρόκειται νὰ κάμῃς· διότι ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς εἶναι Ρωμαῖος πολίτης.

Ὅταν ὁ ἑκατόνταρχος ἤκουσε αὐτό, προσῆλθε εἰς τὸν χιλίαρχον καὶ τοῦ εἶπε· «Πρόσεχε τὶ μέλλεις νὰ πράξῃς· διότι ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς εἶναι Ρωμαῖος πολίτης».

Τότε πλησίασε ὁ χιλίαρχος καὶ τοῦ εἶπε· «Λέγε μου, εἶσαι σὺ Ρωμαῖος πολίτης;». Αὐτὸς δὲ εἶπε· «Ναί».

Πλησιάσας δὲ τότε ὁ χιλίαρχος εἶπε εἰς τὸν Παῦλον· Λέγε μου, ἐὰν πράγματι σὺ εἶσαι Ρωμαῖος πολίτης. Ὁ δὲ Παῦλος εἶπε· ναί.

Ἦλθε τότε ὁ χιλίαρχος πρὸς τὸν Παῦλον καὶ τοῦ εἶπε· «Λέγε μου, ἐὰν πράγματι σὺ εἶσαι Ρωμαῖος πολίτης». Ὁ δὲ Παῦλος τοῦ εἶπε· «Ναί».

Εἶπε τότε ὁ χιλίαρχος· «Ἐγὼ μὲ πολλὰ χρήματα ἀπέκτησα αὐτὸ τὸ πολιτικὸ δικαίωμα». Ὁ δὲ Παῦλος εἶπε· «Ἐγὼ δὲ καὶ γεννήθηκα Ρωμαῖος πολίτης».

Καὶ ὁ χιλίαρχος ἀπεκρίθη· Ἐγὼ ἐξώδευσα πολλὰ χρήματα καὶ ἀπέκτησα τὸ δικαίωμα τοῦτο τοῦ Ρωμαίου πολίτου. Ὁ Παῦλος δὲ εἶπεν· Ἐγὼ ὅμως δὲν εἶμαι μόνον, ἀλλὰ καὶ ἔχω γεννηθῆ Ρωμαῖος πολίτης, διότι καὶ ὁ πατήρ μου ἦτο τοιοῦτος.

Ἀπεκρίθη ὁ χιλίαρχος· «Ἐγὼ μὲ πολλὰ χρήματα ἀπέκτησα τὸ δικαίωμα τοῦ Ρωμαίου πολίτου». Ὁ δὲ Παῦλος εἶπε· «Ἐγὼ ὅμως καὶ ἔχω γεννηθῇ Ρωμαῖος πολίτης».

Ἀμέσως τότε ἀπομακρύνθηκαν ἀπ’ αὐτὸν αὐτοὶ ποὺ τὸν παίδευαν. Ἀλλὰ καὶ ὁ χιλίαρχος φοβήθηκε ὅταν ἔμαθε, ὅτι εἶναι Ρωμαῖος πολίτης, καὶ διότι τὸν εἶχε δέσει.

Ἀμέσως λοιπὸν ἀπεμακρύνθησαν ἀπὸ τὸν Παῦλον ἐκεῖνοι, ποὺ ἔμελλον νὰ τὸν ἀνακρίνουν. Ἀλλὰ καὶ ὁ χιλίαρχος ἐφοβήθη, ὅταν ἔμαθεν ὅτι εἶναι Ρωμαῖος πολίτης. Ἐφοβήθη δὲ καὶ διότι τὸν εἶχε δέσει.

Ἀμέσως δὲ τότε ἀπεμακρύνθησαν ἀπὸ αὐτὸν ἐκεῖνοι, ποὺ ἐπρόκειτο νὰ τὸν ἀνακρίνουν. Ἀλλὰ καὶ ὁ χιλίαρχος ἐφοβήθηκε, ὅταν ἔμαθε ὅτι εἶναι Ρωμαῖος πολίτης καὶ διότι τὸν εἶχε δέσει.

Τὴν ἄλλη δὲ ἡμέρα, θέλοντας νὰ μάθῃ τὴν ἀλήθεια, τὸ γιατί δηλαδὴ κατηγορεῖται ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους, τὸν ἔλυσε ἀπὸ τὰ δεσμά, καὶ διέταξε νὰ ἔλθουν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ ὅλο τὸ συνέδριό τους. Καὶ ἀφοῦ κατέβασε τὸν Παῦλο (ἀπὸ τὸ στρατόπεδο στὴν πόλι), τὸν παρουσίασε σ’ αὐτοὺς.

Τὴν ἄλλην δὲ ἡμέραν ὁ χιλίαρχος, ἐπειδὴ ἤθελε νὰ μάθῃ μετὰ βεβαιότητος, τί ἦτο ἐκεῖνο, διὰ τὸ ὁποῖον κατηγορεῖτο ὁ Παῦλος ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους, τὸν ἔλυσεν ἀπὸ τὰς ἁλύσεις, μὲ τὰς ὁποίας ἦτο δεμένος, καὶ διέταξε νὰ ἔλθουν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ ὅλον τὸ συνέδριόν των. Καὶ ἀφοῦ κατέβασεν ἀπὸ τὸ στρατόπεδον τὸν Παῦλον, τὸν ἔβαλε νὰ σταθῇ ὄρθιος ἐνώπιον αὐτῶν.

Τὴν ἄλλην δὲ ἡμέραν ἐπειδὴ ἤθελε νὰ μάθῃ μὲ ἀκρίβειαν, τί εἶναι ἐκεῖνο, διὰ τὸ ὁποῖον κατηγορεῖται ἀπὸ τοὺς Ἑβραίους, ἔλυσε αὐτὸν ἀπὸ τὶς ἁλυσίδες καὶ διέταξε νὰ συγκεντρωθοῦν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ ὅλον τὸ συνέδριόν των καὶ ἀφοῦ κατέβασε τὸν Παῦλον ἀπὸ τὸ στρατόπεδον, τὸν ἔβαλε νὰ σταθῇ ὄρθιος ἐμπρὸς εἰς αὐτούς.