Πράξεις Ἀποστόλων 23

Ἀτενίζοντας δὲ ὁ Παῦλος τὸ συνέδριο εἶπε· «Ἄνδρες ἀδελφοὶ! Ἐγὼ μέχρι τὴν ἡμέρα αὐτὴ ἔχω πολιτευθῆ ἀπέναντι στὸ Θεὸ μὲ ἀγαθὴ συνείδησι σὲ ὅλα».

Ὁ Παῦλος δέ, ἀφοῦ προσήλωσε τὸ βλέμμά του εἰς τὸ συνέδριον, εἶπεν· Ἄνδρες ἀδελφοί, ἐγὼ ἔχω πολιτευθῇ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ μέχρι τῆς ἡμέρας ταύτης, χωρὶς νὰ μὲ τύπτῃ εἰς τίποτε ἡ συνείδησίς μου, ἀλλὰ τουναντίον ἔχω τὴν μαρτυρίαν τῆς ἐξ ὁλοκλήρου ἀγαθήν.

Ὁ δὲ Παῦλος, ἀφοῦ προσήλωσε τὸ βλέμμα εἰς τὸ συνέδριον, εἶπε· «Ἄνδρες ἀδελφοί, ἐγὼ ἔχω πολιτευθῇ ἀπένεντι τοῦ Θεοῦ μὲ καθαρὰν συνείδησιν ἕως τὴν ἡμέραν αὐτήν».

Ἀλλ’ ὁ ἀρχιερεὺς Ἀνανίας διέταξε τοὺς εὑρισκομένους πλησίον του νὰ κτυπήσουν τὸ στόμα του.

Ὁ ἀρχιερεὺς Ἀνανίας ὅμως διέταξε τότε τοὺς ὑπηρέτας, ποὺ ἐστέκοντο πλησίον τοῦ Παύλου, νὰ τοῦ κτυπήσουν τὸ στόμα, ἴσως διότι ἔλαβε τὸν λόγον μόνος του.

Ἀλλ’ ὁ ἀρχιερεὺς Ἀνανίας διέταξε τοὺς ὑπηρέτας, ποὺ ἐστέκοντο κοντὰ εἰς τὸν Παῦλον, νὰ τοῦ κτυπήσουν τὸ στόμα.

Τότε ὁ Παῦλος τοῦ εἶπε· «Θὰ σὲ κτυπήσῃ ὁ Θεός, τοῖχε ἀσβεστωμένε! Ἐνῷ σὺ κάθεσαι στὴ δικαστικὴ ἕδρα γιὰ νὰ μὲ κρίνῃς συμφώνως πρὸς τὸ νόμο, ἐν τοὺτοις παρανομώντας διατάσσεις νὰ κτυπηθῶ!».

Τότε ὁ Παῦλος τοῦ εἶπε· Θὰ σὲ πατάξῃ ὁ Θεός, τοῖχε ἀσβεστωμένε, ποὺ ἀπ’ ἔξω φαίνεσαι λευκός, εἰς τὸ βάθος σου δὲ κρύπτεις τὴν ἀδικίαν. Καὶ σὺ κάθεσαι νὰ μὲ κρίνῃς σύμφωνα μὲ τὸν νόμον; Καὶ παραβαίνων σὺ ὁ κριτὴς τὸν νόμον, ὁ ὁποῖος παραγγέλλει νὰ ἀπολογῆται ἐλεύθερα καὶ ἀνεμπόδιστα κάθε κατηγορούμενος, διατάσσεις νὰ μὲ κτυπήσουν διὰ νὰ βουλώσῃς τὸ στόμα μου κατὰ τὴν ὥραν τῆς ἀπολογίας μου;

Τότε ὁ Παῦλος εἶπε· «Θὰ σὲ κτυπήσῃ καὶ σὲ ὁ Θεός, τοῖχε ἀσβεστωμένε· καὶ σὺ κάθεσαι νὰ μὲ κρίνῃς σύμφωνα μὲ τὸν νόμον καὶ αὐτὸν τὸν νόμον (ὁ ὁποῖος δίδει τὸ δικαίωμα εἰς τὸν κατηγορούμενον ν’ ἀπολογῆται ἐλεύθερα καὶ δὲν ἐπιτρέπει νὰ τὸν κτυποῦν) τὸν καταπατεῖς, μὲ τὸ νὰ διατάσσῃς νὰ μὲ κτυπήσουν».

Οἱ παριστάμενοι εἶπαν τότε· «Τὸν ἀρχιερέα τοῦ Θεοῦ ὑβρίζεις;».

Οἱ παριστάμενοι δὲ εἶπον· Τὸν ἀρχιερέα τοῦ Θεοῦ ὑβρίζεις;

Αὐτοὶ δέ, ποὺ ἐστέκοντο κοντὰ εἰς τὸν Παῦλον, εἶπαν· «Τὸν ἀρχιερέα τοῦ Θεοῦ ὑβρίζεις;»

Εἶπε δὲ ὁ Παῦλος· «Δὲν ἤξερα, ἀδελφοὶ, ὅτι εἶναι ἀρχιερεύς». Ἂς σημειωθῇ, ὅτι εἶναι γραμμένο. Ἄρχοντα τοῦ λαοῦ σου νὰ μὴ κακολογήσῃς.

Καὶ εἶπεν ὁ Παῦλος, ὁ ὁποῖος ἀπὸ ἔτη πολλὰ ἔλειπεν ἐξ Ἱεροσολύμων καὶ δὲν ἐγνώριζε προσωπικῶς τὸν ἀρχιερέα, ὁ ὁποῖος τὴν στιγμὴν ἐκείνην δὲν ἦτο εὐδιάκριτος, διότι προήδρευε τῆς συνεδρίας ὁ χιλίαρχος. Δὲν ἐγνώριζα, ἀδελφοί, ὅτι εἶναι ἀρχιερεύς. Ἄλλως δὲν θὰ ἔλεγον αὐτό, ποὺ εἶπα, διότι ἔχει γραφῇ εἰς τὸ βιβλίον τῆς Ἐξόδου: Δὲν θὰ κακολογήσῃς ἄρχοντα τοῦ λαοῦ σου.

Καὶ ὁ Παῦλος εἶπε· «Δὲν ἐγνώριζα, ἀδελφοί, ὅτι εἶναι ἀρχιερεύς· διότι ἔχει γραφῆ: Δὲν θὰ εἴπῃς λόγια κακὰ καὶ ὑβριστικὰ ἐναντίον ἄρχοντος τοῦ λαοῦ σου».

Ἐπειδὴ δὲ κατάλαβε ὁ Παῦλος, ὅτι τὸ ἕνα μέρος εἶναι Σαδδουκαῖοι καὶ τὸ ἄλλο Φαρισαῖοι, φώναξε δυνατὰ μέσα στὸ συνέδριο· «Ἄνδρες ἀδελφοί! Ἐγὼ εἶμαι Φαρισαῖος, υἱὸς Φαρισαίου. Ἐγὼ δικάζομαι, διότι ἐλπίζω σὲ ἀνάστασι νεκρῶν».

Ἐν τῷ μεταξὺ δέ, ὅταν ἀντελήφθη ὁ Παῦλος, ὅτι ἡ μία μερὶς τοῦ συνεδρίου ἀπετελεῖτο ἀπὸ Σαδδουκαίους, οἱ ὁποῖοι δὲν ἐπίστευαν εἰς τὴν ἀνάστασιν τῶν νεκρῶν, ἡ ἄλλη δὲ μερὶς ἀπετελεῖτο ἀπὸ Φαρισαίους, ἐφώναξε δυνατὰ ἐν μέσῳ τοῦ συνεδρίου: Ἄνδρες ἀδελφοί, ἐγὼ εἶμαι Φαρισαῖος καὶ υἱὸς Φαρισαίου. Καὶ δικάζομαι σήμερον ἐγώ, ἐπειδὴ πιστεύω καὶ ἐλπίζω εἰς τὴν ἀνάστασιν τῶν νεκρῶν.

Ἐπειδὴ δὲ ὁ Παῦλος ἀντελήφθη ὅτι ἕνα μέρος τοῦ συνεδρίου ἦσαν Σαδδουκαῖοι, τὸ δὲ ἄλλο Φαρισαῖοι, ἐφώναξε δυνατά· «Ἄνδρες ἀδελφοί, ἐγὼ εἶμαι Φαρισαῖος, υἱὸς Φαρισαίου καὶ αὐτὴν τὴν στιγμὴν ἐγὼ δικάζομαι, ἐπειδὴ πιστεύω καὶ ἐλπίζω εἰς τὴν ἀνάστασιν τῶν νεκρῶν».

Μόλις δὲ εἶπε αὐτὸ, ἔγινε φιλονικία μεταξὺ τῶν Φαρισαίων καὶ τῶν Σαδδουκαίων καὶ διχάσθηκε τὸ πλῆθος (τῶν συνέδρων).

Ὅταν δὲ εἶπε τοῦτο ὁ Παῦλος, ἔγινε φιλονεικία μεταξὺ τῶν Φαρισαίων καὶ τῶν Σαδδουκαίων καὶ ἐδιχάσθη τὸ πλῆθος τῶν μελῶν τοῦ συνεδρίου.

Ὅταν δὲ εἶπε αὐτὸ ὁ Παῦλος, ἔγινε ζωηρὰ φιλονεικία μεταξὺ τῶν Φαρισαίων καὶ τῶν Σαδδουκαίων καὶ ἐδιχάσθησαν μεταξύ των οἱ σύνεδροι.

Διότι οἱ μὲν Σαδδουκαῖοι λέγουν, ὅτι δὲν ὑπάρχει ἀνάστασι, οὔτε ἄγγελος, οὔτε πνεῦμα (ψυχή), οἱ δὲ Φαρισαῖοι παραδέχονται καὶ τὰ δύο (τὴν ἀνάστασι δηλαδὴ, καὶ τὴν ὕπαρξι ἀγγελικῶν καὶ ἀνθρωπίνων πνευμάτων).

Ἐδιχάσθη δὲ τὸ πλῆθος, διότι οἱ μὲν Σαδδουκαῖοι λέγουν, ὅτι δὲν ὑπάρχει ἀνάστασις, οὔτε ἄγγελος, οὔτε ἀσώματος ψυχή, ἐπειδὴ ὑπεστήριζαν οὗτοι, ὅτι αἱ ψυχαὶ των ἀποθνησκόντων διαλύονται μετὰ τοῦ σώματος. Οἱ Φαρισαῖοι ὅμως ὁμολογοῦν καὶ τὰ δύο, καὶ τὴν ἀνάστασιν τῶν νεκρῶν δηλαδὴ καὶ τὴν ὕπαρξιν πνευμάτων.

Διότι οἱ μὲν Σαδδουκαῖοι λέγουν ὅτι δὲν ὑπάρχει ἀνάστασις οὔτε ἄγγελος οὔτε ψυχὴ ἔξω ἀπὸ τὸ σῶμα. Οἱ δὲ Φαρισαῖοι ὁμολογοῦν καὶ τὰ δύο, καὶ τὴν ἀνάστασιν τῶν νεκρῶν καὶ τὴν ὕπαρξιν ἀγγέλων καὶ ψυχῶν.

Κραύγαζαν δὲ μὲ κραυγὴ μεγάλη. Καὶ οἱ γραμματεῖς (οἱ νομοδιδάσκαλοι), ποὺ ἀνῆκαν στὴν παράταξι τῶν Φαρισαίων, σηκώθηκαν καὶ λογομαχοῦσαν μὲ πάθος καὶ ἔλεγαν· «Κανένα κακὸ δὲν βρίσκουμε σ’ αὐτὸ τὸν ἄνθρωπο. Ἐὰν δὲ τοῦ μίλησε πνεῦμα (ἀνθρώπου) ἢ ἄγγελος, ἂς μὴ θεομαχοῦμε».

Ἔγινε δὲ λόγῳ τῆς φιλονεικίας των μεγάλη κραυγή, καὶ ἀφοῦ ἐσηκώθησαν οἱ γραμματεῖς οἱ ἀνήκοντες εἱς τὴν μερίδα τῶν Φαρισαίων, συνεζήτουν μὲ θυμὸν καὶ ἔλεγαν: Δὲν εὑρίσκομεν κανὲν κακὸν εἰς αὐτὸν τὸν ἄνθρωπον. Ἐὰν δὲ πνεῦμα ἢ ἄγγελος ὡμίλησεν εἰς αὐτόν, ἂς μὴ μαχώμεθα κατὰ τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος τοῦ ἔκαμε τὴν ἀποκάλυψιν αὐτήν.

Ἔγινε δὲ μεγάλη κραυγὴ καὶ ἀφοῦ ἐσηκώθηκαν οἱ γραμματεῖς τῆς παρατάξεως τῶν Φαρισαίων, ἐλογομαχοῦσαν μὲ θυμὸν καὶ ἔλεγαν· «Τίποτε τὸ κακὸν δὲν εὑρίσκομεν εἰς τὸν ἄνθρωπον αὐτόν· ἐὰν δὲ πνεῦμα ἡ ἄγγελος ὡμίλησε καὶ ἔκαμε ἀποκαλύψεις εἰς αὐτόν, ἂς μὴ μαχώμεθα ἐναντίον τοῦ Θεοῦ».

Καὶ ἐπειδὴ ἔγινε μεγάλη διαμάχη, ὁ χιλίαρχος φοβήθηκε μήπως κάνουν κομμάτια τὸν Παῦλο καὶ διέταξε τοὺς στρατιῶτες νὰ κατεβοῦν καὶ νὰ τὸν ἁρπάξουν ἀπὸ ἀνάμεσά τους καὶ νὰ τὸν ὁδηγήσουν στὸ στρατόπεδο.

Ἐπειδὴ δὲ ἔγινε μεγάλη φιλονεικία, ὁ χιλίαρχος ἐφοβήθη, μήπως ὁ Παῦλος κομματιασθῇ ἀπὸ αὐτούς, καὶ διέταξε νὰ καταβῇ τὸ στράτευμα καὶ νὰ τὸν ἁρπάσῃ ἐκ μέσου αὐτῶν καὶ νὰ τὸν ὁδηγήσῃ εἰς τὸ στρατόπεδον.

Ἐπειδὴ δὲ ἔγινε ἔντονος ἀντίθεσις καὶ μεγάλη φιλονεικία, ἐφοβήθηκε ὁ χιλίαρχος, μήπως καὶ ξεσχισθῇ ἀπὸ αὐτοὺς ὁ Παῦλος, διέταξε νὰ κατεβοῦν οἱ στρατιῶται καὶ νὰ ἁρπάξουν τὸν Παῦλον ἐκ μέσου τῶν συνέδρων καὶ νὰ τὸν ὁδηγήσουν εἰς τὸ στρατόπεδον.

Κατὰ τὴν ἐπελθοῦσα δὲ νύκτα παρουσιάσθηκε σ’ αὐτὸν ὁ Κύριος καὶ εἶπε· «Ἔχε θάρρος, Παῦλε! Ὅπως δὲ ἔδωσες μαρτυρία γιὰ μένα στὴν Ἱερουσαλήμ, ἔτσι πρόκειται νὰ δώσῃς μαρτυρία καὶ στὴ Ρώμη».

Τὴν ἑπομένην δὲ νύκτα ἐνεφανίσθη ἔξαφνα εἰς τὸν Παῦλον ὁ Κύριος Ἰησοῦς καὶ εἶπεν· Ἔχε θάρρος, Παῦλε, διότι ὅπως ἑμαρτύρησες τὴν περὶ ἐμοῦ ἀλήθειαν καὶ ὁμολογίαν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἔτσι σύμφωνα μὲ τὸ σχέδιον τῆς θείας βουλῆς πρέπει νὰ μαρτυρήσῃς καὶ εἰς τὴν Ρώμην. Δὲν πρόκειται λοιπὸν νὰ πάθῃς ἐδῶ τίποτε, ἄλλα θὰ σὲ φυλάξω σῷον διὰ νὰ μεταβῇς καὶ εἰς τὴν Ρώμην.

Κατὰ δὲ τὴν ἑπομένην νύκτα παρουσιάσθηκε ἔξαφνα εἰς τὸν Παῦλον ὁ Κύριος καὶ εἶπε· «Ἔχε θάρρος, Παῦλε· διότι, ὅπως μὲ παρρησίαν ἐμαρτύρησες καὶ ἐκήρυξες τὴν ἀλήθειαν περὶ ἐμοῦ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἔτσι σύμφωνα μὲ τὸ θεῖον σχέδιον θὰ κηρύξῃς καὶ εἰς τὴν Ρώμην».

Ὅταν δὲ ξημέρωσε, μερικοὶ ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους συγκεντρώθηκαν μὲ ἐμπάθεια καὶ ὡρκίσθηκαν γιὰ τοὺς ἑαυτούς των λέγοντας νὰ μὴ φάγουν καὶ νὰ μὴ πιοῦν, ἕως ὅτου σκοτώσουν τὸν Παῦλο.

Ὅταν δὲ ἔγινεν ἡμέρα, μερικοὶ ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους ἔκαμαν συνωμοσίαν καὶ ὡρκίσθησαν νὰ εἶναι ἀναθεματισμένοι καὶ κατηραμένοι εἰς ὅλεθρον ἀπὸ τὸν Θεόν, ἐὰν θὰ ἔτρωγαν ἢ θὰ ἔπιναν, ἕως ὅτου φονεύσουν τὸν Παῦλον.

Ὁταν δὲ ἔγινε ἡμέρα, μερικοὶ ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους ἐμαζεύτηκαν καὶ ἔκαμαν συνωμοσίαν, ὡρκίσθησαν καὶ ἀναθεμάτισαν τὸν ἑαυτόν τους λέγοντες, νὰ μὴ φάγουν καὶ νὰ μὴ πίουν, ἕως ὅτου φονεύσουν τὸν Παῦλον.

Ἦσαν δὲ περισσότεροι ἀπὸ σαράντα αὐτοὶ ποὺ ἔκαναν αὐτὸ τὸν ὅρκο ἀπὸ κοινοῦ.

Ἦσαν δὲ περισσότεροι ἀπὸ τεσσαράκοντα αὐτοί, ποὺ εἶχον κάμει τὴν συνωμοσίαν καὶ τὸν ὅρκον αὐτόν.

Αὐτοὶ δὲ ποὺ ἔκαμαν τὴν συνωμοσίαν ἦσαν περισσότεροι ἀπὸ σαράντα.

Καὶ πῆγαν στοὺς ἀρχιερεῖς καὶ στοὺς πρεσβυτέρους καὶ εἶπαν· «Κάναμε αὐστηρὸ ὅρκο γιὰ τοὺς ἑαυτούς μας νὰ μὴ βάλωμε τίποτε στὸ στόμα μας, ἕως ὅτου σκοτώσουμε τὸν Παῦλο.

Αὐτοὶ πρόσηλθον εἰς τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ εἰς τοὺς πρεσβυτέρους καὶ εἶπον· Ἀναθεματίσαμεν μὲ φοβερὸν ἀνάθεμα τοὺς ἑαυτούς μας νὰ μὴ βάλωμεν εἰς τὸ στόμα μας τίποτε, ἕως ὅτου φονεύσωμεν τὸν Παῦλον.

Αὐτοὶ λοιπὸν προσῆλθαν εἰς τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ πρεσβυτέρους καὶ εἶπαν· «Ἀναθεματίσαμεν μὲ φοβερὸν ἀνάθεμα τοὺς εὐτούς μας, νὰ μὴ γευθοῦμε τίποτε ἕως ὅτου φονεύσωμεν τὸν Παῦλον.

Τώρα λοιπὸν ἐσεῖς μαζὶ μὲ τὸ συνέδριο προβῆτε σὲ παράστασι ἐνώπιον τοῦ χιλιάρχου, γιὰ νὰ τὸν κατεβάσῃ αὔριο σ’ ἐσᾶς, μὲ τὴν πρόφασι νὰ ἐξετάσετε καὶ μάθετε ἀκριβέστερα τὴν ὑπόθεσί του. Ἐμεῖς δὲ, προτοῦ αὐτὸς φθάσῃ, εἴμεθα ἕτοιμοι νὰ τὸν σκοτώσωμε».

Τώρα λοιπὸν σεῖς μετὰ τοῦ Συνεδρίου δηλώσατε εἰς τὸν χιλίαρχον νὰ κατεβάσῃ αὕριον ἐνώπιόν σας τὸν Παῦλον μὲ τὴν πρόφασιν, ὅτι μέλλετε νὰ ἐξετάσετε καὶ νὰ μάθετε μὲ περισσοτέραν ἀκρίβειαν τὴν ὑπόθεσίν του. Ἡμεῖς δέ, προτοῦ νὰ πλησιάσῃ αὐτὸς εἰς τὸν τόπον τῆς συνεδριάσεως, εἴμεθα ἕτοιμοι διὰ νὰ τὸν φονεύσωμεν.

Τώρα λοιπὸν σεῖς μαζῆ μὲ τὸ συνέδριον δηλώσατε εἰς τὸν χιλίαρχον, νὰ κατεβάσῃ αὔριον τὸν Παῦλον εἰς σᾶς, διότι τάχα πρόκειται νὰ μάθετε μὲ μεγαλυτέραν ἀκρίβειαν τὰ περὶ αὐτοῦ. Ἡμεῖς δὲ προτοῦ νὰ πλησιάσῃ αὐτὸς εἰς τὸ συνέδριον, εἴμεθα ἕτοιμοι νὰ τὸν φονεύσωμεν».

Ἀλλ’ ὁ υἱὸς τῆς ἀδελφῆς τοῦ Παύλου ἄκουσε γιὰ τὴν ἐνέδρα. Καὶ πῆγε καὶ μπῆκε στὸ στρατόπεδο καὶ εἰδοποίησε τὸν Παῦλο.

Κατὰ θείαν ὅμως οἰκονομίαν ἤκουσεν ὁ υἱὸς τῆς ἀδελφῆς τοῦ Παύλου τὴν ἐνέδραν. Ἦλθε λοιπὸν καὶ ἀφοῦ ἐμβῆκεν εἰς τὸ στρατόπεδον, ἀνήγγειλεν εἰς τὸν Παῦλον τὰ περὶ αὐτῆς.

Ὁ υἱὸς ὅμως τῆς ἀδελφῆς τοῦ Παύλου ἤκουσε τὴν σχεδιαζομένην ἐνέδραν, ἔφθασε καὶ εἰσῆλθε εἰς τὸ στρατόπεδον καὶ ἐγνωστοποίησε εἰς τὸν Παῦλον αὐτά, ποὺ εἶχε ἀκούσει.

Τότε ὁ Παῦλος κάλεσε ἕνα ἀπὸ τοὺς ἑκατοντάρχους καὶ εἶπε· «Ὁδήγησε αὐτὸ τὸ νέο στὸ χιλίαρχο, διότι ἔχει κάτι νὰ τοῦ εἰπῇ».

Τότε ὁ Παῦλος, ἀφοῦ προσεκάλεσεν ἕνα ἀπὸ τοὺς ἑκατοντάρχους, εἶπεν· Ὁδήγησε τὸν νέον αὐτὸν εἰς τὸν χιλίαρχον, διότι ἔχει κάτι νὰ τοῦ ἀναγγείλῃ.

Τότε ὁ Παῦλος ἐκάλεσε ἕνα ἀπὸ τοὺς ἑκατοντάρχους καὶ εἶπε· «Αὐτὸν τὸν νέον ὁδήγησέ τον εἰς τὸν χιλίαρχον, διότι κάτι ἔχει νὰ τοῦ ἀναγγείλῃ».

Ἐκεῖνος δὲ τὸν πῆρε καὶ τὸν ὡδήγησε στὸ χιλίαρχο, καὶ εἶπε· «Ὁ κρατούμενος Παῦλος μὲ κάλεσε καὶ μὲ παρακάλεσε νὰ φέρω σὲ σένα αὐτὸ τὸ νέο, ποὺ ἔχει κάτι νὰ σοῦ εἰπῇ».

Οὗτος λοιπόν, ἀφοῦ παρέλαβε τὸν νέον, ὡδήγησεν αὐτὸν εἰς τὸν χιλίαρχον καὶ εἶπεν· Ὁ φυλακισμένος Παῦλος μὲ προσεκάλεσε καὶ μὲ παρεκάλεσε νὰ ὁδηγήσω εἰς σὲ τὸν νέον αὐτόν, ποὺ ἔχει κάποιον μυστικὸν νὰ σοῦ εἴπῃ.

Αὐτὸς λοιπὸν ἐπῆρε τὸν νέον, τὸν ὁδήγησε πρὸς τὸν χιλίαρχον καὶ εἶπε· «Ὁ Παῦλος, ὁ φυλακισμένος, μὲ ἐπροσκάλεσε καὶ μὲ παρεκάλεσε νὰ ὁδηγήσω εἰς σὲ αὐτὸν τὸν νέον, διότι κάτι ἔχει νὰ σοῦ πῇ».

Ὁ χιλίαρχος δὲ τὸν ἔπιασε ἀπὸ τὸ χέρι καὶ πῆγε σὲ ἰδιαίτερο μέρος καὶ τὸν ρώτησε· «Τί εἶναι αὐτὸ, ποὺ ἔχεις νὰ μοῦ εἰπῇς;».

Ἀφοῦ δὲ ὁ χιλίαρχος τὸν ἔπιασεν ἀπὸ τὸ χέρι του καὶ ἐπῆγεν εἰς ἰδιαίτερον μέρος, ἠρώτησε: Τί εἶναι ἐκεῖνο, ποὺ ἔχεις νὰ μοῦ ἀναγγείλῃς;

Τὸν ἔπιασε τότε ἀπὸ τὸ χέρι ὁ χιλίαρχος, ἐπῆγε εἰς ἕνα ἰδιαίτερον μέρος καὶ τὸν ἠρώτησε· «Ποιὸ εἶναι αὐτό, ποὺ ἔχεις νὰ μοῦ ἀναγγείλῃς;»

Καὶ εἶπε· «Οἱ Ἰουδαῖοι συμφώνησαν νὰ σὲ παρακαλέσουν νὰ κατεβάσῃς αὔριο στὸ συνέδριο τὸν Παῦλο, διὸτι δῆθεν πρόκειται νὰ κάνουν ἀκριβέστερη ἐξέτασι γι’ αὐτόν.

Εἶπε δὲ ὁ νέος, ὅτι οἱ Ἰουδαῖοι συνεφώνησαν νὰ σὲ παρακαλέσουν, ὅπως κατεβάσῃς αὔριον τὸν Παῦλον εἰς τὸ συνέδριον μὲ τὴν πρόφασιν, ὅτι μέλλουν κάπως ἀκριβέστερον νὰ ἐξετάσουν καὶ νὰ μάθουν περὶ αὐτοῦ.

Εἶπε δὲ ὁ νέος· «Οἱ Ἰουδαῖοι συνεφώνησαν νὰ σὲ παρακαλέσουν νὰ κατεβάσῃς αὔριον τὸν Παῦλον εἰς τὸ συνέδριον, διότι τάχα πρόκειται νὰ ἐξετάσουν καὶ νὰ πληροφορηθοῦν ἀκριβέστερον τὰ περὶ αὐτοῦ.

Ἀλλὰ σὺ νὰ μὴ πεισθῇς σ’ αὐτοὺς. Διότι περισσότεροι ἀπὸ σαράντα ἄνδρες ἀπ’ αὐτοὺς τοῦ στήνουν ἐνέδρα. Καὶ ὡρκίσθηκαν γιὰ τοὺς ἑαυτούς των νὰ μὴ φάγουν καὶ νὰ μὴ πιοῦν, ἕως ὅτου τὸν σκοτώσουν. Καὶ τώρα εἶναι ἕτοιμοι καὶ περιμένουν τὴν ἀναγγελία σου».

Σὺ λοιπὸν νὰ μὴ πεισθῇς εἰς αὐτούς. Διότι τοῦ κάνουν καρτέρι μερικοὶ ἀπὸ αὐτούς, περισσότεροι ἀπὸ τεσσαράκοντα ἄνδρες, οἱ ὁποῖοι ὡρκίσθησαν καὶ ἀναθεμάτισαν τοὺς ἑαυτούς των νὰ μὴ φάγουν, οὔτε νὰ πίουν τίποτε, ἕως ὅτου τὸν φονεύσουν. Καὶ τώρα εἶναι ἕτοιμοι καὶ περιμένουν νὰ τοὺς δώσῃς τὴν ὑπόσχεσιν, ὅτι θὰ τὸν κατεβάσῃς.

Σὺ ὅμως νὰ μὴ πεισθῇς εἰς αὐτούς. Διότι τοῦ στήνουν καρτέρι σαράντα καὶ πλέον ἄνδρες ἀπὸ αὐτούς, οἱ ὁποῖοι ἐπῆραν ὅρκον καὶ ἀνάθεμα, νὰ μὴ φάγουν καὶ νὰ μὴ πίουν, ἕως ὅτου τὸν φονεύσουν. Καὶ τώρα εἶναι ἕτοιμοι, περιμένοντες τὴν ὑπόσχεσίν σου, νὰ ὁδηγήσῃς ἐκεῖ τὸν Παῦλον».

Ὁ χιλίαρχος τότε ἄφησε τὸ νέο νὰ φύγῃ, ἀφοῦ τοῦ ἐπέστησε τὴν προσοχὴ λέγοντας· «Νὰ μὴ εἰπῇς σὲ κανένα, ὅτι κατήγγειλες αὐτὰ σὲ μένα».

Ὁ χιλίαρχος λοιπὸν ἀφῆκεν ἐλεύθερον τὸν νέον, ἀφοῦ τοῦ παρήγγειλε, νὰ μὴ εἴπῃς εἰς κανένα, ὅτι κατήγγειλες καὶ ἀνεκοίνωσες ταῦτα εἰς ἐμέ.

Ὁ χιλίαρχος λοιπὸν ἀφῆκε ἐλεύθερον τὸν νέον, ἀφοῦ τοῦ παρήγγειλε νὰ μὴ πῇ εἰς κανένα «ὅτι ἐφανέρωσες αὐτὰ εἰς ἐμέ».

Ἔπειτα κάλεσε δύο ἀπὸ τοὺς ἑκατοντάρχους καὶ διέταξε· «Ἀπὸ ὥρα ἐννέα τὴ νύκτα νὰ ἔχετε ἑτοίμους διακοσίους στρατιῶτες καὶ ἑβδομήντα ἱππεῖς καὶ διακοσίους λογχοφόρους, γιὰ νὰ πᾶνε μέχρι τὴν Καισάρεια.

Καὶ ἀφοῦ προσεκάλεσε δύο ἀπὸ τοὺς ἑκατοντάρχους εἶπεν· Ἑτοιμάσατε διακοσίους στρατιώτας διὰ νὰ ὑπάγουν μέχρι τῆς Καισαρείας, καὶ ἱππεῖς ἑβδομήκοντα, καὶ λογχοφόρους διακοσίους. Νὰ εἶναι ἕτοιμοι εἰς τὰς ἐννέα τὸ βράδυ.

Καὶ ἀφοῦ ἐπροσκάλεσε δύο ἀπὸ τοὺς ἑκατοντάρχους εἶπε· «Ἑτοιμάσατε διακοσίους στρατιώτας νὰ ὑπάγουν μέχρι τὴν Καισάρειαν καὶ ἑβδομῆντα ἱππεῖς καὶ διακοσίους λογχοφόρους, νὰ εἶναι ἕτοιμοι εἰς τὰς ἐννέα τὴν νύκτα.

Νὰ φέρουν καὶ ζῷα, γιὰ νὰ ἐπιβιβάσουν τὸν Παῦλο καὶ νὰ τὸν μεταφέρουν σῶο στὸ Φήλικα τὸν ἡγεμόνα».

Καὶ νὰ ἔχουν μαζί των ζῶα, διὰ νὰ ἐπιβιβάσουν τὸν Παῦλον καὶ μεταφέρουν αὐτὸν σῷον εἰς τὸν Φήλικα τὸν ἐπίτροπον τῆς Ἰουδαίας.

Καὶ νὰ πάρουν μαζῆ των ζῶα, διὰ νὰ ἐπιβιβάσουν καὶ νὰ μεταφέρουν σῶον καὶ ἀσφαλῆ τὸν Παῦλον πρὸς τὸν Φήλικα, τὸν ἐπίτροπον τῆς Ἰουδαίας».

Ἔγραψε δὲ ἐπιστολή, ποὺ εἶχε αὐτὴ τὴ διατύπωσι·

Ἔγραψε δὲ ἐπιστολήν, ἡ ὁποία εἶχε τοῦτο τὸ περιεχόμενον·

Ἔγραψε δὲ καὶ ἐπιστολήν, ἡ ὁποία περιεῖχε τὰ ἐξῆς:

Ὁ Κλαύδιος Λυσίας πρὸς τὸν ἐξοχώτατο ἡγεμόνα Φήλικα. Χαῖρε!

Ὁ Κλαύδιος Λυσίας πρὸς τὸν ἐξοχώτατον ἡγεμόνα Φήλικα. Χαῖρε.

«Ὁ Κλαύδιος Λυσίας χαιρετίζει τὸν εὐγενέστατον ἡγεμόνα Φήλικα.

Τὸν ἄνδρα αὐτὸ συνέλαβαν οἱ Ἰουδαῖοι καὶ ἐπρόκειτο νὰ τὸν σκοτώσουν. Καὶ κατέφθασα μὲ τοὺς στρατιῶτες καὶ τὸν ἔσωσα, ἐπειδὴ ἔμαθα, ὅτι εἶναι Ρωμαῖος πολίτης.

Τὸν ἄνδρα αὐτόν, ποὺ συνελήφθη ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους καὶ ἐπρόκειτο να φονευθῇ ἀπὸ αὐτούς, κατέφθασα ἐπὶ τόπου μὲ τὸ στράτευμα καὶ τὸν ἐγλύτωσα, ἐπειδὴ ἔμαθον, ὅτι εἶναι Ρωμαῖος πολίτης.

Τὸν ἄνδρα αὐτόν, ποὺ συνελήφθη ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους καὶ ἐπρόκειτο νὰ φονευθῇ ἀπὸ αὐτούς, ὥρμησα ἐγὼ μαζῆ μὲ τὸ στράτευμα καὶ τὸν ἔσωσα ἀπὸ τὰ χέρια των, διότι ἔμαθα ὅτι εἶναι Ρωμαῖος.

Θέλοντας δὲ νὰ μάθω τὴν αἰτία, γιὰ τὴν ὁποία τὸν κατηγοροῦσαν, τὸν κατέβασα στὸ συνέδριό τους.

Ἐπειδὴ δὲ ἤθελα να μάθω τὴν αἰτίαν, διὰ τὴν ὁποίαν τὸν κατηγοροῦν, τὸν κατέβασα ἐνώπιον τοῦ συνεδρίου των.

Ἐπειδὴ δὲ ἤθελα νὰ μάθω τὴν αἰτίαν, διὰ τὴν ὁποίαν τὸν κατηγοροῦσαν, τὸν ἐκατέβασα εἰς τὸ συνέδριόν των.

Καὶ διαπίστωσα ὅτι κατηγορεῖται γιὰ ζητήματα τοῦ νόμου τους, καὶ δὲν κατηγορεῖται γιὰ τίποτε ἄξιο θανάτου ἢ φυλακίσεως.

Τὸν εὗρον δὲ νὰ κατηγορῆται διὰ ζητήματα τοῦ νόμου των, νὰ μὴ εἶναι δὲ ἔνοχος κανενὸς ἐγκλήματος, τὸ ὁποῖον νὰ τιμωρῆται ἀπὸ τοὺς ρωμαϊκοὺς νόμους μὲ θάνατον ἡ μὲ φυλάκισιν.

Εὑρῆκα ὅμως νὰ τὸν κατηγοροῦν διὰ ζητήματα τοῦ θρησκευτικοῦ των νόμου, χωρὶς νὰ ἔχῃ ὑποπέσει εἰς κανένα ἔγκλημα, τὸ ὁποῖον νὰ τιμωρῆται ἀπὸ τοὺς νόμους μας μὲ θάνατον ἢ μὲ φυλάκισιν.

Ἀλλ’ ἐπειδὴ μοῦ γνωστοποιήθηκε, ὅτι ἐπρόκειτο νὰ γίνῃ δολοφονικὴ ἐνέδρα κατὰ τοῦ ἀνδρὸς ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους, ἀμέσως τὸν ἔστειλα σὲ σένα, καὶ παρήγγειλα καὶ στοὺς κατηγόρους νὰ εἰποῦν ἐνώπιόν σου ὅσα ἔχουν ἐναντίον του. Ὑγίαινε».

Ἐπειδὴ δὲ μοῦ κατηγγέλθη, ὅτι ἐπρόκειτο νὰ γίνῃ ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους δολοφονικὴ ἐνέδρα κατὰ τοῦ ἀνδρός, ἀμέσως σοῦ τὸν ἀπέστειλα καὶ παρήγγειλα καὶ εἰς τοὺς κατηγόρους του νὰ ἐκθέσουν τὰς κατ’ αὐτοῦ κατηγορίας ἐνώπιόν σου. Ὑγίαινε.

Ἐπειδὴ δὲ μοῦ κατηγγέλθη ὅτι ἐπρόκειτο νὰ γίνῃ κάποια δολοφονικὴ ἀπόπειρα ἐναντίον τοῦ ἀνδρὸς αὐτοῦ ἐκ μέρους τῶν Ἰουδαίων, τὸν ἔστειλα ἀμέσως πρὸς σὲ καὶ παρήγγειλα εἰς τοὺς κατηγόρους του νὰ ἐκθέσουν ἐνώπιόν σου ὅσα ἔχουν ἐναντίον του. Ὑγίαινε».

Οἱ στρατιῶτες λοιπόν, σύμφωνα μὲ τὴ διαταγὴ ποὺ ἔλαβαν, παρέλαβαν τὸν Παῦλο καὶ τὴ νύκτα τὸν μετέφεραν στὴν Ἀντιπατρίδα.

Οἱ στρατιῶται λοιπὸν σύμφωνα μὲ τὴν διαταγήν, ποὺ τοὺς ἐδόθη, παρέλαβον τὸν Παῦλον καὶ τὸν ὡδήγησαν διὰ νυκτερινῆς πορείας εἰς τὴν Ἀντιπατρίδα, ποὺ εὑρίσκετο εἰς τὸ μέσον περίπου τοῦ μεταξὺ Ἱεροσολύμων καὶ Καισαρείας δρόμου.

Οἱ στρατιῶται λοιπὸν σύμφωνα μὲ τὴν διαταγήν ποὺ ἔλαβον, ἐπῆραν τὸν Παῦλον καὶ τὸν ἔφεραν διὰ νυκτὸς εἰς τὴν Ἀντιπατρίδα.

Τὴν ἄλλη δὲ ἡμέρα ἄφησαν τοὺς ἱππεῖς νὰ συνεχίσουν μαζί του τὴν πορεία, καὶ αὐτοὶ ἐπέστρεψαν στὸ στρατόπεδο.

Τὴν ἑπομένην δὲ ἡμέραν οἱ πεζοὶ στρατιῶται ἀφῆκαν μόνους τοὺς ἱππεῖς νὰ ἑξακολουθήσουν τὸ ταξίδιον μαζὶ μὲ τὸν Παῦλον, καὶ αὐτοὶ ἐπέστρεψαν εἰς τὸ ἐν Ἱεροσολύμοις στρατόπεδον.

Τὴν ἄλλην δὲ ἡμέραν οἱ πεζοὶ στρατιῶται ἀφῆκαν τοὺς ἱππεῖς νὰ πορευθοῦν μαζῆ μὲ τὸν Παῦλον καὶ αὐτοὶ ἐπέστρεψαν εἰς τὸ στρατόπεδον τῆς Ἱερουσαλήμ.

Ἐκεῖνοι δὲ (οἱ ἱππεῖς), ὅταν ἔφθασαν στὴν Καισάρεια, ἐγχείρισαν τὴν ἐπιστολὴ στὸν ἡγεμόνα καὶ τοῦ παρέδωσαν καὶ τὸν Παῦλο.

Οἱ ἱππεῖς δέ, ἀφοῦ εἰσῆλθον εἰς τὴν Καισάρειαν καὶ παρέδωσαν τὴν ἐπιστολὴν εἰς τὸν ἐπίτροπον, τοῦ παρουσίασαν καὶ τὸν Παῦλον.

Οἱ δὲ ἱππεῖς, ἀφοῦ εἰσῆλθαν εἰς τὴν Καισάρειαν, παρέδωσαν τὴν ἐπιστολὴν εἰς τὸν ἐπίτροπον καὶ τοῦ παρουσίασαν καὶ τὸν Παῦλον.

Ὅταν δὲ ὁ ἡγεμὼν διάβασε τὴν ἐπιστολή, ρώτησε ἀπὸ ποία ἐπαρχία εἶναι. Καὶ ὅταν ἔμαθε, ὅτι εἶναι ἀπὸ τὴν Κιλικία,

Ὅταν δὲ ἀνέγνωσεν ὁ ἐπίτροπος τῆς Ρώμης τὴν ἐπιστολὴν καὶ ἠρώτησε τὸν Παῦλον, ἀπὸ ποίαν ἐπαρχίαν εἶναι καὶ ἔμαθεν, ὅτι εἶναι ἀπὸ τὴν Κιλικίαν,

Ὅταν δὲ ὁ ἡγεμὼν ἐδιάβασε τὴν ἐπιστολήν, ἠρώτησε τὸν Παῦλον ἀπὸ ποίαν ἐπαρχίαν εἶναι καὶ ἀφοῦ ἐπληροφορήθηκε ὅτι εἶναι ἀπὸ τὴν Κιλικίαν,

Εἶπε· «Θὰ σὲ ἀκούσω προσεκτικὰ ὅταν ἔλθουν καὶ οἱ κατήγοροί σου». Καὶ διέταξε νὰ κρατῆται στὸ πραιτώριο (παλάτι) τοῦ Ἡρῴδη.

εἶπε· Θὰ σὲ ἀκούσω μὲ προσοχήν, ὅταν ἔλθουν οἱ κατήγοροί σου. Καὶ διέταξε να φρουρῆται οὗτος εἰς τὴν φυλακὴν τοῦ ἀνακτόρου, ποὺ εἶχε κτίσει ὁ Ἡρῴδης, καὶ τὸ ὁποῖον τώρα ἦτο κατοικία τοῦ πραίτορος.

εἶπε· «Θὰ σὲ ἀκούσω μὲ προσοχήν, ὅταν ἔλθουν καὶ οἱ κατήγοροί σου». Διέταξε δὲ νὰ φρουρῆται ὁ Παῦλος εἰς φυλακὴν τοῦ ἀνακτόρου, ποὺ εἶχε κτίσει ὁ Ἡρῴδης καὶ τὸ ὁποῖον ἦτο τώρα οἴκημα τοῦ πραίτωρος.