Πράξεις Ἀποστόλων 25

Ὁ Φῆστος δὲ τρεῖς ἡμέρες μετὰ τὸν ἐρχομὸ του στὴν ἐπαρχία (τῆς Συρίας) ἀπὸ τὴν Καισάρεια ἀνέβηκε στὰ Ἱεροσόλυμα.

Ὁ Φῆστος λοιπόν, ὅταν ἦλθεν εἰς τὴν ἐπαρχίαν τῆς Συρίας, τῆς ὁποίας εἶχε διορισθῇ πραίτωρ, μετὰ τρεῖς ἡμέρας ἀνέβη ἀπὸ τὴν Καισάρειαν εἰς Ἱεροσόλυμα.

Ὁ Φῆστος λοιπόν, ὅταν ἦλθε καὶ ἐγκατεστάθηκε εἰς τὴν ἐπαρχίαν τῆς Συρίας, ἔπειτα ἀπὸ τρεῖς ἡμέρας ἀνέβηκε ἀπὸ τὴν Καισάρειαν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα.

Προέβησαν δὲ σὲ παράστασι ἐνώπιόν του κατὰ τοῦ Παύλου ὁ ἀρχιερεὺς καὶ οἱ πρόκριτοι τῶν Ἰουδαίων. Καὶ τὸν παρακαλοῦσαν

Ὁ ἀρχιερεὺς δὲ καὶ οἱ πρόκριτοι τῶν Ἰουδαίων ἔφεραν καταγγελίαν εἰς αὐτὸν κατὰ τοῦ Παύλου καὶ τὸν παρεκάλουν

Παρουσίασαν δὲ εἰς αὐτὸν ὁ ἀρχιερεὺς καὶ οἱ πρῶτοι ματαξὺ τῶν Ἰουδαίων καταγγελίαν ἐναντίον τοῦ Παύλου καὶ τὸν παρακαλοῦσαν,

ζητώντας ὡς χάρι ἐναντίον του νὰ στείλῃ νὰ τὸν φέρουν στὴν Ἱερουσαλήμ, διὸτι σχεδίαζαν ἐνέδρα γιὰ νὰ τὸν σκοτώσουν στὸ δρόμο.

ζητοῦντες ὡς χάριν εἰς βάρος τοῦ Παύλου, ἵνα τὸν καλέσῃ ὁ Φῆστος εἰς Ἱεροσόλυμα, συγχρόνως δὲ ἑτοίμαζαν νέαν ἐνέδραν διὰ νὰ τὸν φονεύσουν εἰς τὸν δρόμον.

ζητοῦντες ὡς χάριν ἰδικήν των ἐναντίον τοῦ Παύλου, νὰ τὸν καλέσῃ ὁ Φῆστος εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ. Ἐνῶ συγχρόνως ἑτοίμαζαν ἐνέδραν νὰ τὸν φονεύσουν εἰς τὸν δρόμον.

Ἀλλ’ ὁ Φῆστος ἀπάντησε, ὅτι θὰ κρατηθῇ ὁ Παῦλος στὴν Καισάρεια, καὶ ὅτι αὐτὸς πρόκειται γρήγορα ν’ ἀναχωρήσῃ (ἐπιστρέφοντας στὴν Καισάρεια).

Ὁ Φῆστος ὅμως ἠρνήθη καὶ ἀπήντησεν, ὅτι ὁ Παῦλος ἐφυλάττετο εἰς τὴν Καισάρειαν, αὐτὸς δὲ ἐπρόκειτο γρήγορα νὰ ἀναχωρήσῃ ἐξ Ἱεροσολύμων, διὰ νὰ ἐπιστρέψῃ ἐκεῖ.

Ὁ Φῆστος ὅμως ἀπήντησε, νὰ κρατῆται ὁ Παῦλος εἰς τὴν Καισάρειαν καὶ ὅτι αὐτὸς σύντομα ἐπρόκειτο νὰ ἀναχωρήση ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ διὰ τὴν Καισάρειαν.

«Οἱ δυνάμενοι λοιπὸν μεταξύ σας», εἶπε, «ἂς κατεβοῦν μαζί μου, καὶ ἂν ὑπάρχῃ κάτι ἀξιόποινο σ’ αὐτὸ τὸν ἄνθρωπο, ἂς τὸν κατηγορήσουν».

Οἱ πρωτεύοντες λοιπὸν μεταξύ σας, εἶπεν ὁ Φῆστος, ἂς καταβοῦν μαζί μου εἰς Καισάρειαν καὶ ἐὰν ὑπάρχῃ κάτι τὸ ἔνοχον εἰς τὸν ἄνθρωπον αὐτόν, ἂς διατυπώσουν καὶ ἂς ὑποστηρίξουν τὴν κατ’ αὐτοῦ κατηγορίαν.

«Αὐτοὶ λοιπόν ποὺ κατέχουν τὰς πρώτας θέσεις μεταξύ σας, εἶπεν, ἂς κατεβοῦν μαζῆ μου, καὶ ἐὰν ὑπάρχῃ κάποια ἐνοχὴ ἐναντίον τοῦ ἀνθρώπου τούτου, ἂς διατυπώσουν ἐκεῖ τὴν κατηγορίαν των».

Ἀφοῦ δὲ ἔμεινε στὸν τόπο τους (στὴν Ἱερουσαλὴμ) περισσότερες ἀπὸ δέκα ἡμέρες, κατέβηκε στὴν Καισάρεια, καὶ τὴν ἄλλη ἡμέρα κάθησε στὴ δικαστικὴ ἕδρα καὶ διέταξε νὰ προσαχθῇ ὁ Παῦλος.

Ἀφοῦ δὲ ἔμεινε μεταξὺ αὐτῶν περισσοτέρας ἀπὸ δέκα ἡμέρας, κατέβη εἰς Καισάρειαν καὶ τὴν ἑπομένην τῆς ἀφίξεώς του καθίσας ἐπὶ τῆς δικαστικῆς ἕδρας διέταξε να προσαχθῇ ὁ Παῦλος.

Ἀφοῦ δὲ ἔμεινε μεταξὺ αὐτῶν περισσότερον ἀπὸ δέκα ἡμέρες, κατέβηκε εἰς τὴν Καισάρειαν. Τὴν δὲ ἄλλην ἡμέραν καθίσας εἰς τὸ δικαστικὸν βῆμα, διέταξε νὰ φέρουν τὸν Παῦλον.

Καὶ ὅταν ἦλθε, τὸν περικύκλωσαν οἱ Ἰουδαῖοι, ποὺ εἶχαν κατεβῆ ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα, καὶ ἐκσφενδόνιζαν πολλὲς καὶ βαρειές κατηγορίες κατὰ τοῦ Παύλου, τὶς ὁποῖες δὲν μποροῦσαν ν’ ἀποδείξουν.

Ὅταν δὲ ἦλθεν οὗτος, ἐστάθησαν τριγύρω τοῦ οἱ Ἰουδαῖοι, ποὺ εἶχον καταβὴ ἐξ Ἱεροσολύμων, ἐπιρρίπτοντες κατὰ τοῦ Παύλου πολλὰς καὶ βαρείας κατηγορίας, τὰς ὁποίας ὅμως δὲν ἠδύναντο να ἀποδείξουν.

Ὅταν δὲ αὐτὸς ἦλθε, τὸν περιεκύκλωσαν οἱ Ἰουδαῖοι, ποὺ εἶχαν κατεβῆ ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ, διατυπώνοντες ἐναντίον τοῦ Παύλου πολλὰς καὶ βαρείας κατηγορίας, τὰς ὁποίας ὅμως δὲν ἠμποροῦσαν νὰ ἀποδείξουν.

Αὐτὸς ἀπελογεῖτο· «Οὔτε ἀπέναντι στὸ νόμο τῶν Ἰουδαίων, οὔτε ἀπέναντι στὸ ναό, οὔτε ἀπέναντι στὸν Καίσαρα διέπραξα κάποιο σφάλμα».

Καὶ δὲν ἠδύναντο να τὰς ἀποδείξουν, διότι ὁ Παῦλος ἀπελογεῖτο, ὅτι οὔτε εἰς τὸν νόμον τῶν Ἰουδαίων, οὔτε εἰς τὸν ναόν, οὔτε εἰς τὸν Καίσαρα ἡμάρτησα τὸ παραμικρόν.

Καὶ τοῦτο διότι ὁ Παῦλος ἀπολογούμενος, διεκήρυσσε ὅτι· «Οὔτε εἰς τὸν νόμον τῶν Ἰουδαίων οὔτε εἰς τὸν ναὸν οὔτε εἰς τὸν Καίσαρα διέπραξα τὸ παραμικρότερον σφάλμα».

Θέλοντας δὲ ὁ Φῆστος νὰ κάνῃ χάρι στοὺς Ἰουδαίους, εἶπε τότε στὸν Παῦλο· «Θέλεις ν’ ἀνεβῇς στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ νὰ δικασθῇς ἐκεῖ γι’ αὐτὲς τὶς κατηγορίες ἀπὸ μένα;».

Ὁ Φῆστος ὅμως, ἐπειδὴ ἤθελε νὰ κάμῃ χάριν εἰς τοὺς Ἰουδαίους διὰ νὰ προσελκύσῃ τὴν εὐγνωμοσύνην των, ἀποκριθεὶς εἰς τὸν Παῦλον εἶπε· θέλεις νὰ ἀναβῇς εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ νὰ δικασθῇς ἐκεῖ διὰ τὰ ζητήματα αὐτὰ ἐπὶ παρουσία μου;

Ὁ δὲ Φῆστος θέλων νὰ εὐχαριστήσῃ τοὺς Ἰουδαίους ἀπεκρίθη εἰς τὸν Παῦλον καὶ εἶπε· «Θέλεις νὰ ἀνεβῇς εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ νὰ δικασθῇς ἐκεῖ ἐνώπιόν μου διὰ τὰ ζητήματα αὐτά;»

Ἀλλ’ ὁ Παῦλος εἶπε· «Στὸ δικαστήριο τοῦ Καίσαρος στέκομαι, καὶ ἐδῶ πρέπει νὰ δικασθῶ. Στοὺς Ἰουδαίους κανένα κακὸ δὲν ἔκανα, ὅπως καὶ σὺ πολὺ καλὰ γνωρίζεις.

Ἀλλ’ ὁ Παῦλος εἶπεν· Ἐδῶ στέκομαι ἐνώπιον τοῦ δικαστηρίου τοῦ Καίσαρος, εἰς τὸ ὁποῖον ὡς Ρωμαῖος πολίτης πρέπει νὰ δικασθῶ. Τοὺς Ἰουδαίους δὲν ἠδίκησα εἰς τίποτε, καθὼς σὺ καλύτερα ἀπὸ κάθε ἄλλον ἀντιλαμβάνεσαι. Δὲν δέχομαι λοιπὸν νὰ δικασθῶ εἰς Ἱεροσόλυμα.

Ὁ δὲ Παῦλος εἶπε· «Ἐγὼ στέκομαι ἐδῶ, ἐμπρὸς εἰς τὸ δικαστήριον τοῦ Καίσαρος, εἰς τὸ ὁποῖον καὶ πρέπει νὰ δικασθῶ ὡς Ρωμαῖος πολίτης. Τοὺς Ἰουδαίους δὲν τοὺς ἔχω ἀδικήσει εἰς τίποτε, ὅπως καὶ σὺ ὁ ἴδιος καλύτερα ἀπὸ κάθε ἄλλον γνωρίζεις.

Ἐὰν μὲν πραγματικῶς βαρύνωμαι μὲ ἀδίκημα καὶ ἔχω πράξει κάτι ἄξιο θανάτου, δὲν ζητῶ νὰ ἀποφύγω τὸ θάνατο. Ἀλλ’ ἐὰν δὲν ὑπάρχῃ τίποτε ἀπ’ ὅσα αὐτοὶ μὲ κατηγοροῦν, κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ μὲ χαρίσῃ σ’ αὐτοὺς. Τὸν Καίσαρα ἐπικαλοῦμαι».

Διότι, ἐὰν μὲν ἔκαμα καμμίαν ἀδικίαν καὶ ἐὰν ἔπραξα κάποιον ἔγκλημα, ποὺ νὰ τιμωρῆται μὲ θάνατον, ἂς δικασθῶ ἐδῶ καὶ δὲν ἀρνοῦμαι καὶ θανατικὴν ποινὴν νὰ ὑποστῶ. Ἐὰν ὅμως δὲν ὑπάρχῃ τίποτε ἀπὸ ἐκεῖνα, διὰ τὰ ὁποῖα αὐτοὶ μὲ κατηγοροῦν, κανεὶς δὲν ἠμπορεῖ νὰ μὲ χαρίσῃ ὡς δῶρον εἰς αὐτούς. Κάμνω ἔφεσιν εἰς τὸν Καίσαρα καὶ ἐνώπιον αὐτοῦ ζητῶ νὰ κριθῶ.

Διότι ἐὰν μὲν τοὺς ἀδικῶ καὶ ἔχω διαπράξει κάτι ἄξιον θανάτου, δὲν ἀρνοῦμαι νὰ καταδικασθῶ εἰς θάνατον καὶ νὰ ἀποθάνω. Ἐὰν ὅμως τίποτε δὲν εἶναι ἀληθινὸν ἀπὸ ἐκεῖνα, ποὺ αὐτοὶ μὲ κατηγοροῦν, κανεὶς δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα καὶ τὴν ἐξουσίαν νὰ μὲ χαρίσῃ εἰς αὐτούς, διὰ νὰ μὲ θανατώσουν. Κάμνω ἔφεσιν εἰς τὸν Καίσαραν καὶ ζητῶ νὰ δικασθῶ ἐνώπιόν του».

Τότε ὁ Φῆστος, ἀφοῦ συζήτησε μὲ τοὺς συμβούλους του, ἀποφάνθηκε· «Τὸν Καίσαρα ἐπικαλέσθηκες, στὸν Καίσαρα θὰ πᾶς».

Τότε ὁ Φῆστος, ἀφοῦ συνεζήτησε μὲ τὸ συμβούλιόν του, ἀπεκρίθη: Τὸν Καίσαρα ἐπεκαλέσθῃς, εἰς τὸν Καίσαρα θὰ ὑπάγῃς καὶ ἀπὸ αὐτόν, ἀφοῦ τὸ θέλεις, θὰ κριθῇς.

Τότε ὁ Φῆστος, ἀφοῦ συνεζήτησε μὲ τὸ συμβούλιόν του, ἀπεκρίθη· «Τὸν Καίσαρα ἔχεις ἐπικαλεσθῆ; Εἰς τὸν Καίσαρα θὰ πορευθῇς».

Ἀφοῦ δὲ πέρασαν μερικὲς ἡμέρες, ὁ Ἀγρίππας ὁ βασιλεύς καὶ ἡ Βερνίκη ἔφθασαν στὴν Καισάρεια γιὰ νὰ χαιρετίσουν τὸ Φῆστο.

Ἀφοῦ δὲ ἐπέρασαν μερικαὶ ἡμέραι, ὁ βασιλεὺς Ἀγρίππας ὁ νεώτερος, ὁ υἱὸς τοῦ Ἀγρίππα τοῦ πρώτου, καὶ ἡ ἀδελφὴ τοῦ Βερνίκη ἦλθον εἰς Καισαρείαν, διὰ να χαιρετήσουν καὶ συγχαροῦν τὸν Φῆστον.

Ἀφοῦ δὲ ἐπέρασαν μερικὲς ἡμέρες, ὁ βασιλεὺς Ἀγρίππας καὶ ἡ ἀδελφή του Βερνίκη ἦλθαν εἰς τὴν Καισάρειαν μὲ τὸν σκοπὸν νὰ χαιρετήσουν καὶ νὰ συγχαροῦν τὸν Φῆστον.

Καθὼς δὲ ἔμεναν ἐκεῖ πολλὲς ἡμέρες, ὁ Φῆστος ἐξέθεσε στὸν βασιλέα τὴν ὑπόθεσι τοῦ Παύλου λέγοντας· «Ὁ Φῆλιξ ἄφησε κάποιον ἄνδρα φυλακισμένο.

Σὰν ἔμεναν δὲ ἐκεῖ περισσοτέρας ἡμέρας, ὁ Φῆστος ἐξέθεσεν εἰς τὸν βασιλέα τὴν ἀφορῶσαν εἰς τὸν Παῦλον ὑπόθεσιν, λέγων· Εἶναι κάποιος ἄνθρωπος, τὸν ὁποῖον ὁ Φῆλιξ ἀφῆκε φυλακισμένον.

Καθὼς δὲ παρέμειναν ἐκεῖ περισσότερες ἡμέρες, ὁ Φῆστος ἐξέθεσε εἰς τὸν βασιλέα τὰ κατὰ τὸν Παῦλον λέγων· «Κάποιος ἄνθρωπος ἔχει ἀφεθῇ φυλακισμένος ἀπὸ τὸν Φήλικα.

Γι’ αὐτόν, ὅταν πῆγα στὰ Ἱεροσόλυμα, οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι τῶν Ἰουδαίων παρουσιάσθηκαν καὶ διατύπωσαν κατηγορίες ἐναντίον του καὶ ζητοῦσαν τὴν καταδίκη του.

Περὶ αὐτοῦ, ὅταν ἐπῆγα εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, ἐπέδωκαν καταγγελίαν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι τῶν Ἰουδαίων καὶ ἐζήτουν νὰ τὸν δικάσω καὶ νὰ ἐκδώσω καταδικαστικὴν ἀπόφασιν κατ’ αὐτοῦ.

Δι’ αὐτόν, ὅταν ἐγὼ ἐπῆγα εἰς Ἰεροσόλυμα, μοῦ ἐπέδωσαν καταγγελίαν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι τῶν Ἰουδαίων, ζητοῦντες νὰ τὸν δικάσω καὶ καταδικάσω.

Σ’ αὐτοὺς ἀπάντησα, ὅτι οἱ Ρωμαῖοι δὲν συνηθίζουν νὰ παραδίδουν χαριστικῶς σὲ θάνατο κάποιον ἄνθρωπο, προτοῦ ὁ κατηγορούμενος ἔλθῃ σὲ ἀντιπαράστασι μὲ τοὺς κατηγόρους καὶ λάβῃ τὴν εὐκαιρία ν’ ἀπολογηθῇ γιὰ ὅ,τι κατηγορεῖται.

Ἀπήντησα ὅμως πρὸς τούτους, ὅτι δὲν εἶναι συνήθεια εἰς τοὺς Ρωμαίους χαριζόμενοι νὰ παραδίδουν ἕνα ἄνθρωπον εἰς θάνατον καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐκδοθῇ καταδικαστικὴ ἀπόφασις, προτοῦ ὁ κατηγορούμενος ἔλθῃ εἰς ἀντιπαράστασιν κατὰ πρόσωπον πρὸς τοὺς κατηγόρους του καὶ προτοῦ λάβῃ εὐκαιρίαν νὰ ἀπολογηθῇ διὰ τὸ ἔγκλημα, ποὺ κατηγορεῖται.

Ἀπήντησα ὅμως εἰς αὐτοὺς ὅτι δὲν ὑπάρχει συνήθεια εἰς τοὺς Ρωμαίους, διὰ νὰ φανοῦν εὐχάριστοι εἰς κάποιους, νὰ παραδίδουν ἕνα ἄνθρωπον εἰς θάνατον, πρὶν ὁ κατηγορούμενος ἔλθῃ εἰς ἀντιπαράστασιν πρὸς τοὺς μηνυτάς του καὶ πρὶν λάβῃ τὸ δικαίωμα νὰ ἀπολογηθῇ διὰ τὸ ἔγκλημα, ποὺ κατηγορεῖται.

Ἀφοῦ δὲ αὐτοὶ ἦλθαν μαζί μου ἐδῶ, δὲν ἔκανα καμμία ἀναβολή, ἀλλὰ τὴν ἑπομένη ἡμέρα κάθησα στὴ δικαστικὴ ἕδρα καὶ διέταξα τὴν προσαγωγὴ τοῦ ἀνδρός.

Ἀφοῦ λοιπὸν αὐτοὶ ἦλθαν μαζί μου ἐδῶ, χωρὶς νὰ κάμω καμμίαν ἀναβολήν, ἐκάθισα ἐπὶ τοῦ δικαστικοῦ βήματος καὶ διέταξα νὰ προσαχθῇ ὁ ἄνθρωπος.

Ὅταν δὲ αὐτοὶ ἦλθαν μαζῆ μου ἐδῶ, ἐγὼ χωρὶς καμμίαν ἀναβολὴν ἐκάθισα ἀμέσως τὴν ἑπομένην ἡμέραν εἰς τὸ δικαστικὸν βῆμα καὶ διέταξα νὰ προσαχθῇ ὁ ἄνθρωπος αὐτός.

Ἀλλ’ οἱ κατήγοροι, ὅταν παρουσιάσθηκαν, δὲν διατύπωσαν ἐναντίον του καμμιὰ κατηγορία ἀπ’ αὐτές, ποὺ ὑπωπτευόμουν ἐγώ.

Ἀλλ’ οἱ κατήγοροι, ὅταν ἐστάθησαν εἰς τὸ κριτήριον, δὲν ἔφεραν κατ’ αὐτοῦ καμμίαν κατηγορίαν ἐξ ἐκείνων, τὰς ὁποίας ἐγὼ ὑπέθετον καὶ περὶ τῶν ὁποίων προβλέπει ὁ ρωμαϊκὸς νόμος.

Οἱ κατήγοροι ὅμως, ὅταν ἐστάθησαν εἰς τὴν δικαστικὴν αἴθουσαν, δὲν διετύπωσαν καμμίαν ἐναντίον του κατηγορίαν, ἀπὸ ἐκείνας τὰς ὁποίας ἐγὼ ὑπέθετα καὶ ἐπερίμενα.

Ἀλλ’ εἶχαν μ’ αὐτὸν μερικὲς διαφορὲς γιὰ τὴ δική τους Θρησκεία, καὶ γιὰ κάποιον Ἰησοῦ, ποὺ εἶχε πεθάνει, καὶ ὁ Παῦλος ἔλεγε, ὅτι ἀναστήθηκε.

Ἀλλ’ εἶχαν μαζί του κάποια ζητήματα περὶ τῆς ἰδικῆς των θρησκείας καὶ διὰ κάποιον Ἰησοῦν πεθαμένον, περὶ τοῦ ὁποίου ἰσχυρίζετο ὁ Παῦλος, ὅτι ζῇ.

Ἀλλὰ εἶχαν ἐναντίον του κάποια ζητήματα περὶ τῆς ἰδικῆς των θρησκείας καὶ διὰ κάποιον Ἰησοῦν πεθαμένον, διὰ τὸν ὁποῖον ὁ Παῦλος ἔλεγε ὅτι ζῇ.

Καὶ ἐπειδὴ ἐγὼ δὲν ἤξερα πῶς νὰ ἐξετάσω αὐτὸ τὸ ζήτημα, εἶπα, ἐὰν ἤθελε, νὰ πάῃ στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ ἐκεῖ νὰ δικασθῇ γι’ αὐτά.

Ἐπειδὴ δὲ ἐγὼ εὑρέθην εἰς ἀπορίαν καὶ ἀμηχανίαν διὰ τὴν ἐξέτασιν τοῦ ζητήματος τούτου, εἶπον εἰς τὸν Παῦλον, ἐὰν ἤθελε, νὰ ὑπάγῃ εἰς Ἱεροσόλυμα καὶ ἐκεῖ νὰ δικασθῇ περὶ τῶν ζητημάτων αὐτῶν.

Ἐπειδὴ δὲ ἐγὼ εὐρέθηκα εἰς ἀπορίαν διὰ τὴν ἔρευναν τοῦ ζητήματος αὐτοῦ, εἶπα εἰς τὸν Παῦλον, ἐὰν ἤθελε, νὰ μεταβῃ εἰς Ἰεροσόλυμα καὶ νὰ δικασθῇ ἐκεῖ δι’ αὐτὰ τὰ ζητήματα.

Ἀλλ’ ἐπειδὴ ὁ Παῦλος ζήτησε νὰ κρατηθῇ γιὰ νὰ δικασθῇ ἀπὸ τὸ Σεβαστό (τὸν αὐτοκράτορα), διέταξα νὰ κρατῆται, ἕως ὅτου τὸν στείλω στὸν Καίσαρα».

Ἐπειδὴ ὅμως ὁ Παῦλος ἐπεκαλέσθη τὴν ρωμαϊκὴν ὑπηκοότητά του καὶ ἐζήτησε νὰ φρουρηθῇ διὰ νὰ κριθῇ ἀπὸ τὸν σεβαστὸν αὐτοκράτορα, διέταξα νὰ φρουρῆται οὗτος, ἕως ὅτου τὸν στείλω εἰς τὸν Καίσαρα.

Ἐπειδὴ ὅμως ὁ Παῦλος, ἐπικαλεσθεὶς τὴν ρωμαϊκήν του ὑπηκοότητα, ἐζήτησε νὰ φρουρηθῇ, διὰ νὰ δικασθῇ ἀπὸ τὸν σεβαστὸν αὐτοκράτορα, διέταξα νὰ φρουρῆται αὐτός, ἕως ὅτου τὸν στείλω εἰς τὸν Καίσαρα».

Τότε ὁ Ἀγρίππας εἶπε στὸ Φῆστο· «Θὰ ἤθελα καὶ ἐγὼ ν’ ἀκούσω αὐτὸν τὸν ἄνθρωπο». Ἐκεῖνος δὲ εἶπε· «Αὔριο θὰ τὸν ἀκούσῃς».

Εἶπε δὲ ὁ Ἀγρίππας πρὸς τὸν Φῆστον· Θὰ ἤθελα καὶ ὁ ἴδιος νὰ ἀκούσω τὸν ἄνθρωπον αὐτόν. Ὁ δὲ Φῆστος εἶπεν· Αὔριον θὰ τὸν ἀκούσῃς.

Εἶπε δὲ ὁ Ἀγρίππας πρὸς τὸν Φῆστον· «Ἤθελα καὶ ἐγὼ ὁ ἴδιος νὰ ἀκούσω αὐτὸν τὸν ἄνθρωπον». Ὁ δὲ Φῆστος ἀπήντησε· «Αὔριον θὰ τὸν ἀκούσῃς».

Τὴν ἄλλη λοιπὸν ἡμέρα ἦλθε ὁ Ἀγρίππας καὶ ἡ Βερνίκη μὲ πολλὴ πομπὴ καὶ ἐπίδειξι καὶ μπῆκαν στὴν αἴθουσα τοῦ δικαστηρίου μαζὶ μὲ τοὺς χιλιάρχους καὶ τοὺς προύχοντες τῆς πόλεως. Καὶ ὁ Φῆστος διέταξε καὶ προσήγαγαν τὸν Παῦλο.

Τὴν ἄλλην λοιπὸν ἡμέραν, ἀφοῦ ἦλθον ὁ Ἀγρίππας καὶ ἡ Βερνίκη μετὰ πολλῆς πομπῆς καὶ ἐπιδείξεως καὶ εἰσῆλθον εἰς τὴν αἴθουσαν, ποὺ ἐγίνοντο αἱ δημόσιαι δίκαι, μαζὶ καὶ μὲ τοὺς χιλιάρχους καὶ τοὺς προκρίτους τῆς πόλεως, ἔδωκε διαταγὴν ὁ Φῆστος καὶ προσήχθη ὁ Παῦλος.

Τὴν ἑπομένην, ἀφοῦ ἦλθε ὁ Ἀγρίππας καὶ ἡ Βερνίκη λαμπροστολισμένοι καὶ μὲ πολλὴν συνοδείαν καὶ εἰσῆλθαν εἰς τὴν αἴθουσαν τοῦ δικαστηρίου μαζῆ μὲ τοὺς χιλιάρχους καὶ τοὺς ἄλλους ἐπισήμους ἄνδρας, ποὺ ἦσαν εἰς τὴν πόλιν, διέταξε ὁ Φῆστος καὶ ὠδηγήθηκε ἐκεῖ ὁ Παῦλος.

Λέγει τότε ὁ Φῆστος· «Βασιλεῦ Ἀγρίππα καὶ ὅλοι οἱ παριστάμενοι! Βλέπετε αὐτὸν τὸν ἄνθρωπο, γιὰ τὸν ὁποῖο ὅλο τὸ πλῆθος τῶν Ἰουδαίων διατύπωσαν κατηγορίες σ’ ἐμένα καὶ στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ ἐδῶ, καὶ φώναζαν, ὅτι δὲν πρέπει πλέον αὐτὸς νὰ ζῇ.

Καὶ λέγει τότε ὁ Φῆστος· Βασιλεῦ Ἀγρίππα καὶ ὅλοι οἱ ἄνδρες, ὅσοι εἶσθε μαζί μας παρόντες, ἔχετε ἐνώπιόν σας καὶ βλέπετε τὸν ἄνθρωπον αὐτόν, διὰ τὸν ὁποῖον ὅλον τὸ πλῆθος τῶν Ἰουδαίων ἦλθαν εἰς συνάντησίν μου μὲ πολλὰς παρακλήσεις καὶ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ ἐδῶ, καὶ ἐφώναζαν, ὅτι δὲν πρέπει πλέον αὐτὸς νὰ ζῇ.

Καὶ λέγει τότε ὁ Φῆστος· «Βασιλεῦ Ἀγρίππα καὶ ὅλοι ὅσοι εἶσθε παρόντες ἐδῶ μαζῆ μας, βλέπετε τὸν ἄνθρωπον αὐτόν, διὰ τὸν ὁποῖον ὅλος ὁ λαὸς τῶν Ἰουδαίων ἦλθαν καὶ μὲ συνήντησαν καὶ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ ἐδῶ καὶ ἐφώναζαν ὅτι δὲν πρέπει πλέον αὐτὸς νὰ ζῇ.

Ἀλλ’ ἐγώ, ἐπειδὴ κατάλαβα, ὅτι αὐτὸς δὲν ἔχει πράξει τίποτε ἄξιο θανάτου, ἀλλὰ καὶ ἐπειδὴ αὐτὸς ὁ ἴδιος ἐπικαλέσθηκε τὸ Σεβαστό, ἀποφάσισα νὰ τὸν στείλω ἐκεῖ.

Ἀλλ’ ἐγὼ ἀντελήφθην, ὅτι ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς δὲν ἔχει πράξει τίποτε, ποὺ νὰ εἶναι ἄξιον θανάτου. Καὶ ἐπειδὴ αὐτὸς ὁ ἴδιος ἐπεκαλέσθη ὡς δικαστήν του τὸν σεβαστὸν αὐτοκράτορα, ἀπεφάσισα νὰ τὸν στείλω.

Ἐγὼ ὅμως ἐπειδὴ ἐκατάλαβα ὅτι τίποτε ἄξιον θανάτου δὲν ἔχει πράξει αὐτὸς καὶ ἐπειδὴ καὶ αὐτὸς ὁ ἴδιος ἐπεκαλέσθη τὸν σεβαστὸν αὐτοκράτορα, ἐπῆρα τὴν ἀπόφασιν νὰ τὸν στείλω εἰς τὴν Ρώμην.

Δὲν ἔχω ὅμως νὰ γράψω τίποτε βέβαιο γι’ αὐτὸν στὸν κύριο (στὸν αὐτοκράτορα). Γι’ αὐτὸ τὸν ἔφερα ἐνώπιόν σας, καὶ μάλιστα ἐνώπιόν σου, βασιλεῦ Ἀγρίππα, γιὰ νὰ γίνῃ ἡ ἀνάκρισι καὶ νὰ ἔχω κάτι νὰ γράψω.

Δὲν ἔχω ὅμως τίποτε βέβαιον νὰ γράψω δι’ αὐτὸν εἰς τὸν κύριον. Δι’ αὐτὸ τὸν ἔφερα ἀπὸ τὴν φυλακὴν ἐνώπιόν σας καὶ μάλιστα ἐνώπιον σου, βασιλεῦ Ἀγρίππα, διὰ νὰ γίνῃ ἡ προανάκρισις, καὶ συναγάγω ἐξ αὐτῆς κάτι, τὸ ὁποῖον νὰ γράψω εἰς τὸν αὐτοκράτορα.

Δὲν ἔχω ὅμως τίποτε τὸ σαφὲς καὶ βέβαιον νὰ γράψω δι’ αὐτὸν εἰς τὸν κύριον. Δι’ αὐτό, τὸν ἔφερα ἀπὸ τὴν φυλακὴν εἰς σᾶς καὶ μάλιστα ἐμπρὸς εἰς σέ, βασιλεῦ Ἀγρίππα, διὰ νὰ γίνῃ ἀνάκρισις καὶ ἀπὸ αὐτὴν νὰ ἔχω κάτι νὰ γράψω.

Διότι δὲν μοῦ φαίνεται λογικὸ, στέλνοντας κάποιο κρατούμενο, νὰ μὴν ἐκθέσω καὶ τὶς ἐναντίον του κατηγορίες».

Διότι μοῦ φαίνεται παράλογον, ὅταν ἀποστείλω κάποιον δεμένον εἰς τὴν Ρώμην, νὰ μὴ καθορίσω καὶ τὰς κατ’ αὐτοῦ κατηγορίας.

Διότι μοῦ φαίνεται παράλογον νὰ στέλνω κάποιον δεμένον εἰς τὴν Ρώμην, χωρὶς νὰ καθορίσω τὰς ἐναντίον του κατηγορίας».