Πράξεις Ἀποστόλων 26

Κατόπιν τούτου ὁ Ἀγρίππας εἶπε στὸν Παῦλο· «Σοῦ ἐπιτρέπεται ν’ ἀπολογηθῇς». Τότε ὁ Παῦλος σήκωσε τὸ χέρι καὶ ἀπελογεῖτο·

Εἶπε δὲ ὁ Ἀγρίππας πρὸς τὸν Παῦλον· Σοῦ ἐπιτρέπεται νὰ ὁμιλήσῃς περὶ τοῦ ἑαυτοῦ σου. Τότε ὁ Παῦλος, ἀφοῦ, ὅπως ἐσυνήθιζον οἱ δημηγοροῦντες, ἐτέντωσε ἔξω ἀπὸ τὸν μανδύαν ὁλόκληρον τὸ χέρι του, ἀπελογεῖτο ὡς ἑξῆς:

Ὁ Ἀγρίππας ὁ βασιλεὺς εἶπε πρὸς τὸν Παῦλον· «Σοῦ ἐπιτρέπεται νὰ ὁμιλήσῃς ὑπὲρ τοῦ ἑαυτοῦ σου». Τότε ὁ Παῦλος, ἀφοῦ ἄπλωσε τὸ χέρι, ἤρχισε τὴν ἀπολογίαν του.

«Γιὰ ὅλα ὅσα κατηγοροῦμαι ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους, βασιλεῦ Ἀγρίππα, θεωρῶ τὸν ἑαυτό μου εὐτυχῆ, διότι θ’ ἀπολογηθῶ σήμερα ἐνώπιόν σου,

Θεωρῶ τὸν ἑαυτόν μου εὐτυχῆ, βασιλεῦ Ἀγρίππα, διότι μέλλω νὰ ἀπολογηθῶ σήμερον ἐνώπιόν σου δι’ ὅλα ἐκεῖνα, διὰ τὰ ὁποῖα κατηγοροῦμαι ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους.

«Δι’ ὅλα ὅσα κατηγοροῦμαι ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους, θεωρῶ τὸν εὐατόν μου εὐτυχῆ, βασιλεῦ Ἀγρίππα, διότι μέλλω νὰ ἀπολογηθῶ ἐνώπιόν σου σήμερον.

διότι εἶσαι πολὺ γνώστης ὅλων τῶν ἐθίμων καὶ ζητημάτων τῶν Ἰουδαίων. Γι’ αὐτὸ σὲ παρακαλῶ νὰ μὲ ἀκούσῃς μὲ ὑπομονή.

Εἶμαι δὲ εὐτυχὴς διὰ τοῦτο, διότι σὺ εἶσαι τελείως καὶ κατ’ ἐξοχὴν γνώστης ὅλων τῶν ἐθίμων, ποὺ ἐπικρατοῦν μεταξὺ τῶν Ἰουδαίων καὶ ὅλων τῶν θρησκευτικῶν ζητημάτων, ποὺ συζητοῦνται ὑπ’ αὐτῶν. Δι’ αὐτὸ σὲ παρακαλῶ νὰ μὲ ἀκούσῃς μὲ ὑπομονήν, ἐὰν ἀναγκασθῶ διὰ μακρῶν νὰ ὁμιλήσω.

Καὶ τοῦτο, διότι σὺ γνωρίζεις πολὺ καλά, ὅλα τὰ ἔθιμα τῶν Ἰουδαίων, ὅπως καὶ ὅλα τὰ ζητήματά των. Δι’ αὐτὸ καὶ σὲ παρακαλῶ, νὰ μὲ ἀκούσῃς μὲ ὑπομονήν.

Ὅλοι λοιπὸν οἱ Ἰουδαῖοι γνωρίζουν πῶς ἔζησα ἀπὸ τὴ νεότητά μου ἀπὸ τὴν ἀρχὴ μέσα στὸ ἔθνος μου στὰ Ἱεροσόλυμα.

Ποῖος λοιπὸν ὑπῆρξεν ἀπὸ τὴν νεότητά μου ὁ τρόπος τῆς ζωῆς μου, τὴν ὁποίαν ἐξ ἀρχῆς ἔζησα ἐν μέσῳ τοῦ ἔθνους μου καὶ πρὸ παντὸς εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, τὸ γνωρίζουν ὅλοι οἱ Ἰουδαῖοι.

Ποία μὲν ὑπῆρξε ἡ ζωὴ καὶ ἡ δρᾶσις μου εἰς τὸ ἔθνος μου καὶ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα ἀπὸ τὴν ἀρχὴν τῆς νεότητός μου καὶ ἐντεῦθεν, γνωρίζουν ὅλοι οἱ Ἰουδαῖοι.

Μὲ γνωρίζουν ἀπὸ πρίν, ἀπὸ τὴν ἀρχή, ἐὰν θέλουν νὰ ὁμολογήσουν, ὅτι ἔζησα συμφώνως πρὸς τὴν αὐστηροτάτη παράταξι τῆς θρησκείας μας ὡς Φαρισαῖος.

Αὐτοὶ μὲ γνωρίζουν ἀπὸ προτήτερα, ἀπὸ τὴν ἀρχὴν τῆς παιδεύσεως καὶ τῶν σπουδῶν μου ἐν Ἱερουσαλήμ, ἐὰν θέλουν νὰ μαρτυρήσουν, ὁπότε θὰ βεβαιώσουν, ὅτι ἔζησα καὶ ἐπολιτεύθην κατὰ τὰς ἀρχὰς καὶ παραδόσεις τῆς ἀκριβεστάτης αἱρέσεως τῆς θρησκείας μας. Ἔζησα δηλαδὴ καὶ ἐπολιτεύθην ὡς Φαρισαῖος.

Αὐτοὶ μὲ ἔχουν γνωρίσει πολὺ ἐνωρίτερα καὶ ἐὰν θέλουν νὰ καταθέσουν τὴν ἀλήθειαν, θὰ βεβαιώσουν ὅτι ἐγὼ ἔζησα σύμφωνα μὲ τὴν διδασκαλίαν καὶ τὰς παραδόσεις τῆς πλέον αὐστηρᾶς ὁμάδος τῆς θρησκείας μας· ἔζησα δηλαδὴ καὶ ἐπολιτεύθην ὡς Φαρισαῖος.

Καὶ τώρα στέκομαι ἐδῶ καὶ δικάζομαι γιὰ τὴν ἐλπίδα στὴν ἐκπλήρωσι τῆς ὐποσχέσεως, ποὺ ὁ Θεὸς ἔδωσε στοὺς πατέρες μας.

Καὶ τώρα ἀκόμη στέκομαι εἰς τὸ δικαστήριον αὐτὸ καὶ δικάζομαι διὰ τὴν περὶ Μεσσίου ἐλπίδα, ποὺ βασίζεται εἰς τὴν ἐπαγγελίαν, ἢ ὁποία ἔγινεν ἀπὸ τὸν Θεὸν εἰς τοὺς πατέρας μας.

Καὶ τώρα ἐγὼ στέκομαι ὑπόδικος εἰς τὸ δικαστήριον τοῦτο διὰ τὴν ἐλπίδα περὶ τοῦ Μεσσίου, ἡ ὁποία στηρίζεται εἰς τὴν ὑπόσχεσιν, ποὺ ὁ Θεὸς ἔδωκε εἰς τοὺς πατέρας μας.

Στὴν ἐκπλήρωσι αὐτῆς τῆς ὑποσχέσεως ἐλπίζουν νὰ φθάσουν οἱ δώδεκα φυλές μας μὲ ζῆλο ἀσκώντας τὴ λατρεία νύκτα καὶ ἡμέρα. Γι’ αὐτὴ τὴν ἐλπίδα κατηγοροῦμαι, βασιλεῦ Ἀγρίππα, ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους.

Εἰς τὴν πλήρωσιν δὲ καὶ πραγματοποίησιν τῆς ἐπαγγελίας ταύτης ὁλόκληρος ὁ Ἰσραηλιτικὸς λαός, ποὺ ἀποτελεῖται ἀπὸ δώδεκα φυλάς, ἐλπίζει νὰ φθάσῃ, καὶ διὰ τὴν ἐλπίδα του ταύτὴν τελεῖ ἀδιακόπως καὶ συνεχῶς νύκτα καὶ ἡμέραν τὰς θυσίας τῆς λατρείας. Δι’ αὐτὴν τὴν ἐλπίδα κατηγοροῦμαι, βασιλεῦ Ἀγρίππα, ὄχι ἀπὸ ἄλλους τινάς, ἀλλὰ ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους.

Καὶ διὰ τὴν πραγματοποίησιν αὐτῆς τῆς ὑποσχέσεως αἱ δώδεκα φυλαὶ τοῦ λαοῦ μας συνεχῶς νύκτα καὶ ἡμέραν προσφέρουν τὰς θυσίας τῆς λατρείας καὶ ἔχουν τὴν ἐλπίδα νὰ φθάσουν εἰς αὐτήν. Δι’ αὐτὴν τὴν ἐλπίδα ἐγὼ κατηγοροῦμαι ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους, βασιλεῦ Ἀγρίππα.

Γιατὶ θεωρεῖται ἀπίστευτο ἀπὸ σᾶς, ὅτι ὁ Θεὸς ἀνασταίνει νεκροὺς;

Διατί θεωρεῖται ἀπίστευτον μεταξύ σας, ὅτι ὁ Θεὸς ἀνασταίνει τοὺς νεκρούς; Εἶναι γενικὴ πίστις τοῦ ἔθνους ἡμῶν, ὅτι οἱ νεκροὶ θὰ ἀναστηθοῦν. Διατί λοιπὸν δὲν πιστεύετε εἰς τὴν ἀλήθεῖαν αὐτήν, ὅταν τὴν κηρύττωμεν ἐπιβεβαιωθεῖσαν διὰ τῆς ἀναστάσεως τοῦ Ἰησοῦ;

Διατί θεωρεῖται ἀπίστευτον ἀπὸ σᾶς, ὅτι ὁ Θεὸς ἀνασταίνει τοὺς νεκρούς;

Καὶ ἐγὼ βεβαίως νόμισα, ὅτι ὤφειλα νὰ πράξω πολλὰ ἐναντίον τοῦ Ἰησοῦ τοῦ Ναζωραίου.

Καὶ ἐγὼ ἠπίστησα εἰς τὴν ἀνάστασιν τοῦ Ἰησοῦ. Καὶ ἐνόμισα λοιπόν, ὅτι ὥφειλον κατὰ τοῦ ὀνόματος Ἰησοῦ τοῦ Ναζωραίου εἰς πολλὰς ἐχθρικὰς ἐνεργείας νὰ προβῶ καὶ πολλὰ δυσμενῆ καὶ ἐναντία κατ’ αὐτοῦ νὰ πράξω.

Καὶ ἐγὼ ἔδειξα ἀπιστίαν εἰς τὴν ἀνάστασιν τοῦ Ἰησοῦ καὶ εἰς αὐτὸν τὸν Ἰησοῦν. Καὶ ἐνόμισα λοιπὸν ὅτι εἶχα καθῆκον πολλὰ νὰ πράξω ἀντίθετα καὶ ἐχθρικὰ κατὰ τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἰησοῦ τοῦ Ναζωραίου.

Καὶ τὸ ἔκανα στὰ Ἱεροσόλυμα. Καὶ ἔτσι πολλοὺς ἀπὸ τοὺς ἁγίους (τοὺς χριστιανοὺς) ἐγὼ ἔκλεισα στὶς φυλακὲς μὲ τὴν ἐξουσία τῶν ἀρχιερέων, καὶ, ὅταν φονεύονταν, ἐπιδοκίμαζα.

Πράγματι δὲ καὶ ἔθεσα εἰς ἐνέργειαν τὰ ἐναντία ταῦτα ἐν Ἱεροσολύμοις, καὶ πολλοὺς ἀπὸ τοὺς ἁγιασμένους μαθητὰς ἔκλεισα ἐγὼ μέσα εἰς φυλακάς, ἀφοῦ ἔλαβον τὴν πρὸς τοῦτο ἐξουσίαν ἀπὸ τοὺς ἀρχιερεῖς, καὶ ὅταν οἱ ἀθῷοι αὐτοὶ ἄνθρωποι ἐφονεύοντο, ἔδωκα τὴν ψῆφον μοὺυ κατ’ αὐτῶν,

Πρᾶγμα ἄλλως τε, τὸ ὁποῖον ἔκανα καὶ εἰς Ἱεροσόλυμα, καὶ πολλοὺς ἀπὸ τοὺς μαθητὰς τοῦ Χριστοῦ ἐγὼ ἔρριψα καὶ ἔκλεισα εἰς τὰς φυλακάς, ἀφοῦ εἶχα λάβει αὐτὴν τὴν ἐξουσίαν ἀπὸ τοὺς ἀρχιερεῖς, καὶ ὅταν οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ ἐφονεύοντο, ἐγὼ εἶχα δώσει καταδικαστικὴν ψῆφον ἐναντίον των.

Καὶ σ’ ὅλες τὶς συναγωγὲς πολλὲς φορὲς βασανίζοντας αὐτοὺς προσπαθοῦσα νὰ τοὺς ἀναγκάσω ν’ ἀσεβήσουν. Καὶ ἐπειδὴ ἡ μανία μου ἐναντίον τους πλεόναζε, τοὺς καταδίωκα μέχρι καὶ τὶς πόλεις ἔξω ἀπὸ τὴ χώρα.

καὶ εἰς ὅλας τὰς συναγωγάς, ὅπου ὡδηγοῦντο πρὸς δίκην, εἰς πολλὰς περιπτώσεις τιμωρῶν αὐτοὺς διὰ ραβδισμῶν προσεπάθουν νὰ τοὺς ἐξαναγκάσω νὰ βλασφημήσουν τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ. Καὶ ἐπειδὴ μὲ πλεονάζουσαν μανίαν παρεφερόμην κατ’ αὐτῶν, τοὺς κατεδίωκον ἀκόμη καὶ μέχρι τῶν πόλεων, ποὺ εἶναι ἔξω ἀπὸ τὰ σύνορα τῆς Ἰουδαίας.

Καὶ εἰς ὅλας τὰς συναγωγάς, ὅπου ὠδηγοῦντο διὰ νὰ δικασθοῦν, ἐγὼ εἰς πολλὰς περιστάσεις βασανίζων αὐτοὺς προσπαθοῦσα νὰ τοὺς ἐξαναγκάσω νὰ βλασφημήσουν ἐναντίον τοῦ Ἰησοῦ. Κυριαρχούμενος δὲ ἀπὸ ἀσυγκράτητον μανίαν ἐναντίον των, τοὺς κατεδίωκα ἀκόμη καὶ εἰς πόλεις, αἱ ὁποῖαι εἶναι ἔξω ἀπὸ τὴν Παλαιστίνην.

Ὁπότε πηγαίνοντας καὶ στὴ Δαμασκὸ μὲ ἐξουσία καὶ ἄδεια, ποὺ εἶχα πάρει ἀπὸ τοὺς ἀρχιερεῖς,

Καὶ ἐνῷ ἐνησχολούμην μὲ τὰς καταδιώξεις αὐτὰς καὶ ἐπήγαινα εἰς τὴν Δαμασκὸν μὲ ἐξουσίαν καὶ ἄδειαν, τὴν ὁποίαν ἔλαβον ἀπὸ τοὺς ἀρχιερεῖς,

Ἀκριβῶς ἐπάνω εἰς τὸ ἔργον μου αὐτὸ ἐπήγαινα εἰς τὴν Δαμασκόν, διὰ νὰ καταδιώξω καὶ ἐκεῖ τοὺς Χριστιανοὺς μὲ ἐξουσίαν καὶ ἐγκρισιν, ποὺ εἶχα λάβει ἀπὸ τοὺς ἀρχιερεῖς.

τὸ μεσημέρι στὸ δρόμο εἶδα, βασιλεῦ, ἕνα φῶς ἀπὸ τὸν οὐρανὸ ἰσχυρότερο ἀπὸ τὴ λάμψι τοῦ ἡλίου νὰ λάμπῃ γύρω ἀπὸ μένα καὶ ἀπὸ τοὺς συνοδοιπόρους μου.

κατὰ τὸ μεσημέρι, ὅταν ἀκριβῶς ὁ ἥλιος ἔχῃ τὴν μεγαλυτέραν λάμψιν του καὶ ἐξουδετερώνῃ μὲ αὐτὴν κάθε ἄλλο φῶς εἰς τὴν γῆν, εἶδον εἰς τὸν δρόμον, ὦ βασιλεῦ, νὰ λάμψῃ γύρω ἀπὸ ἐμὲ καὶ ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ ἐπήγαιναν μαζί μου, φῶς ἀπὸ τὸν οὐρανὸν ἰσχυρότερον ἀπὸ τὴν λαμπρότητα τοῦ ἡλίου.

Κατὰ τὸ μεσημέρι, καθὼς ἐπροχωροῦσα εἰς τὸν δρόμον, εἶδα, βασιλεῦ Ἀγρίππα, νὰ λάμπῃ γύρω ἀπὸ ἐμὲ καὶ ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ ἐπήγαιναν μαζῆ μου, ἕνα φῶς ἀπὸ τὸν οὐρανὸν ἐντονώτερον ἀπὸ τὴν λαμπρότητα τοῦ ἡλίου.

Ὅλοι τότε ἀποτόμως πέσαμε στὴ γῆ, καὶ ἄκουσα φωνή, ἡ ὁποία ἀπευθυνόταν πρὸς ἐμένα καὶ ἔλεγε στὰ ἑβραϊκά· “Σαούλ, Σαούλ, γιατὶ μὲ καταδιώκεις; Εἶναι σκληρὸ γιὰ σένα νὰ κλοτσᾶς στὰ καρφιά”.

Ἑνῷ δὲ ὅλοι μας μὴ ἀντέχοντες εἰς τὴν λάμψιν αὐτὴν ἐπέσαμεν κάτω εἰς τὴν γῆν, ἤκουσα φωνὴν νὰ μοῦ ὁμιλῇ καὶ νὰ λέγῃ εἰς γλῶσσαν ἑβραϊκήν· Σαούλ, Σαούλ, διατί μὲ καταδιώκεις; Εἶναι σκληρὸν διὰ σὲ νὰ κλωτσᾷς ἐπάνω εἰς τὰ σιδερένια καρφιὰ τῶν βουκέντρων.

Ἐνῶ δὲ ὅλοι ἐπέσαμεν κάτω εἰς τὴν γῆν, διότι δὲν ἀντείχαμεν εἰς τὴν καταπληκτικὴν αὐτὴν λάμψιν, ἤκουσα μίαν φωνὴν νὰ μοῦ ὁμιλῇ καὶ νὰ λέγῃ εἰς τὴν ἑβραϊκὴν γλῶσσαν: Σαούλ, Σαούλ, διατί μὲ καταδιώκεις; Εἶναι σκληρὸν διὰ σὲ νὰ κλωτσᾷς εἰς τὰ καρφιά.

Ἐγὼ δὲ εἶπα· “Ποιός εἶσαι, κύριε;”. Ἐκεῖνος δὲ εἶπε· “Ἐγὼ εἶμαι ὁ Ἰησοῦς, τὸν ὁποῖο σὺ καταδιώκεις.

Ἐγὼ δὲ εἶπον· Ποῖος εἶσαι, Κύριε; Οὗτος δὲ εἶπεν. Ἐγὼ εἶμαι ὁ Ἰησοῦς, τὸν ὁποῖον σὺ καταδιώκεις. Διότι τοὺς διωγμούς, ποὺ κάνεις εἰς τοὺς ὀπαδούς μου, εἶναι ὡς νὰ τοὺς κάνῃς εἰς ἐμὲ τὸν ἴδιον.

Ἐγὼ δὲ εἶπα· Ποιὸς εἶσαι, Κύριε; Ἐκεῖνος δὲ εἶπε· Ἐγὼ εἶμαι ὁ Ἰησοῦς, τὸν ὁποῖον σὺ καταδιώκεις.

Ἀλλὰ σήκω καὶ στάσου στὰ πόδια σου, διὸτι γι’ αὐτὸ παρουσιάσθηκα σὲ σένα, γιὰ νὰ σὲ καταστήσω ὑπηρέτη καὶ μάρτυρα αὐτῶν ποὺ εἶδες, καὶ αὐτῶν ποὺ θὰ ἰδῇς, ὅταν θὰ σοῦ ἐμφανισθῶ στὸ μέλλον.

Ἀλλὰ σήκω καὶ στάσου ὄρθιος εἰς τὰ πόδια σου. Διότι δι’ αὐτὸ ἐνεφανίσθην εἰς σέ, διὰ νὰ σὲ καταστήσω ὑπηρέτην καὶ μάρτυρα καὶ αὐτῶν ποὺ εἶδες τώρα, καὶ ἐκείνων ποὺ θὰ ἴδῃς, ὁσάκις εἰς τὸ μέλλον θὰ σοῦ ἐμφανισθῶ.

Ἀλλὰ σήκω καὶ στάσου ὀρθὸς εἰς τὰ πόδια σου· διὰ τοῦτο παρουσιάσθηκα εἰς σέ, νὰ σὲ ἀναδείξω ὑπηρέτην καὶ κήρυκα αὐτῶν ποὺ εἶδες καὶ ἐκείνων τὰ ὁποῖα εἰς τὸ μέλλον θά σοῦ ἀποκαλύψω.

Θὰ σὲ σώζω ἀπὸ τὸ λαὸ καὶ τοὺς ἐθνικούς, στοὺς ὁποίους ἐγὼ σὲ ἀποστέλλω,

Καὶ ἀπὸ τοὺς κινδύνους, ποὺ θὰ διατρέξῃς κατὰ τὴν διακονίαν σοὺ ταύτην, θὰ σὲ σώζω καὶ θὰ σὲ ἐλευθερώνω ἀπὸ τὸν λαὸν τὸν Ἰουδαϊκὸν καὶ ἀπὸ τοὺς ἐθνικούς, εἰς τοὺς ὁποίους ἐγὼ σὲ ἀποστέλλω.

Ἐγὼ δὲ θὰ σὲ σώζω ἀπὸ τοὺς κινδύνους, ποὺ θὰ διατρέξῃς ἐκ μέρους τοῦ Ἱουδαϊκοῦ λαοῦ καὶ ἐκ μέρους τῶν ἐθνῶν, εἰς τὰ ὁποῖα ἐγὼ σὲ στέλλω.

γιὰ ν’ ἀνοίξῃς τὰ μάτια τους, ὥστε νὰ ἐπιστρέψουν ἀπὸ τὸ σκότος στὸ φῶς, καὶ ἀπὸ τὴν ἐξουσία τοῦ Σατανᾶ στὸ Θεό, γιὰ νὰ λάβουν ἄφεσι ἁμαρτιῶν, καὶ κληρονομία μεταξὺ τῶν ἁγίων διὰ τῆς πίστεως σ’ ἐμένα”.

Καὶ σὲ ἀποστέλλω εἰς αὐτούς, διὰ νὰ τοὺς ἀνοίξω τὰ μάτια τῆς διανοίας, ἵνα ἐπιστρέψουν ἀπὸ τὸ σκότος τῆς πλάνης καὶ τῆς ἁμαρτίας εἰς τὸ φῶς τῆς ἀληθείας, καὶ ἀπὸ τὴν ἐξουσίαν τοῦ σατανᾶ εἰς τὸν Θεόν, διὰ νὰ λάβουν διὰ τῆς πίστεως εἰς ἐμὲ ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ κληρονομίαν μὲ ἐκείνους ποὺ ἔχουν ἁγιασθῆ.

Καὶ σὲ στέλνω νὰ ἀνοίξῃς τὰ μάτια τῆς ψυχῆς των, διὰ νὰ πιστεύσουν καὶ ἐπιστρέψουν ἀπὸ τὸ σκότος εἰς τὸ φῶς καὶ ἀπὸ τὴν ἐξουσίαν τοῦ σατανᾶ εἰς τὸν Θεόν, καὶ νὰ πάρουν διὰ τῆς πίστεώς των εἰς ἐμὲ ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ κληρονομίαν μαζῆ μὲ ἐκείνους, ποὺ ἔχουν ἁγιασθῇ.

Κατόπιν τούτου, βασιλεῦ Ἀγρίππα, δὲν ἀρνήθηκα νὰ ὑπακούσω στὴν οὐρανία ὀπτασία.

Ὕστερον ἀπὸ αὐτά, βασιλεῦ Ἀγρίππα, δὲν ἔγινα ἀπειθὴς εἰς τὰς διαταγάς, αἱ ὁποῖαι μοῦ ἐδόθησαν κατὰ τὴν οὐράνιον ἐκείνην ὀπτασίαν.

Ὅθεν, βασιλεῦ Ἀγρίππας, δὲν ἔγινα ἀνυπάκουος εἰς τὸ οὐράνιον αὐτὸ ὅραμα.

Ἀλλὰ πρῶτα σ’ αὐτοὺς στὴ Δαμασκό, καὶ ἔπειτα σ’ αὐτοὺς στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ σ’ ὅλη τὴ χώρα τῆς Ἰουδαίας καὶ στοὺς ἐθνικοὺς κηρύττω νὰ μετανοοῦν καὶ νὰ ἐπιστρέφουν στὸ Θεὸ, καὶ νὰ κάνουν ἔργα, ποὺ ἁρμόζουν στὴ μετάνοια.

Ἀλλὰ πρῶτον εἰς τοὺς κατοικοῦντας εἰς τὴν Δαμασκὸν καὶ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, ἔπειτα δὲ καὶ εἰς ὅλην τὴν χώραν τῆς Ἰουδαίας καὶ εἰς τὰ ἔθνη ἐκῆρυττον νὰ μετανοοῦν καὶ νὰ ἐπιστρέφουν εἰς τὸν Θεόν, πράττοντες εἰς τὸ ἑξῆς ἔργα ἀρετῆς, ἄξια μετανοίας, διὰ τῶν ὁποίων ἀποδεικνύεται αὕτη εἰλικρινὴς καὶ πραγματική.

Ἀλλὰ πρῶτον εἰς αὐτοὺς ποὺ κατοικοῦσαν εἰς τὴν Δαμασκὸν καὶ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, ἔπειτα δὲ εἰς ὅλην τὴν περιοχὴν τῆς Ἰουδαίας καὶ εἰς τὰ ἔθνη, ἐκήρυττα καὶ κηρύττω ματάνοιαν καὶ ἐπιστροφὴν εἰς τὸν Θεὸν καὶ νὰ πράττουν ἔργα ἄξια τῆς μετανοίας των.

Γι’ αὐτοὺς τοὺς λόγους οἱ Ἰουδαῖοι μὲ συνέλαβαν στὸ ναὸ καὶ ἐπιχειροῦσαν νὰ μὲ σκοτώσουν.

Ἕνεκα δὲ τοῦ ὅτι ἐκήρυττον καὶ εἰς Ἰουδαίους καὶ εἰς ἐθνικοὺς τὸ αὐτὸ εὐαγγέλιον καὶ ἀνεγνώριζα καὶ εἰς τοὺς ἐθνικοὺς ἴσα προνόμια πρὸς τοὺς Ἰσραηλίτας, οἱ Ἰουδαῖοι, ἀφοῦ μὲ συνέλαβον εἰς τὸ ἱερόν, προσεπάθουν νὰ μὲ φονεύσουν.

Ἔνεκα δὲ αὐτῶν ἀκριβῶς τῶν κηρυγμάτων μου, οἱ Ἰουδαῖοι μὲ συνέλαβαν εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ ναοῦ καὶ ἐπροσπαθοῦσαν νὰ μὲ φονεύσουν.

Ἀλλ’ ὁ Θεὸς μὲ βοήθησε καὶ μέχρι σήμερα ζῶ καὶ δίνω μαρτυρία σὲ μικροὺς καὶ σὲ μεγάλους. Καὶ δὲν λέγω τίποτε ἐκτὸς ἐκείνων, τὰ ὁποῖα καὶ οἱ προφῆτες εἶπαν, ὅτι ἔμελλαν νὰ γίνουν, καὶ ὁ Μωυσῆς,

Ἀλλ’ ὁ Θεὸς μὲ ἐπροστάτευσε καὶ δὲν ἐφονεύθην. Κατόπιν λοιπὸν τῆς βοηθείας αὐτῆς καὶ προστασίας, τὴν ὁποίαν ἔλαβον ἀπὸ τὸν Θεόν, στέκομαι σῶος καὶ ἀβλαβὴς μέχρι τῆς ἡμέρας ταύτης καὶ παρέχω μαρτυρίαν καὶ εἰς μικροὺς καὶ εἰς μεγάλους. Καὶ μὲ τὴν μαρτυρίαν μου αὐτὴν δὲν λέγω τίποτε ἄλλο ἐκτὸς ἐκείνων, ποὺ προεῖπαν ὡς μέλλοντα νὰ γίνουν καὶ οἱ προφῆται καὶ ὁ Μωῦσῆς.

Ἔλαβα ὅμως βοήθειαν καὶ προστασίαν ἀπὸ τὸν Θεὸν τότε καὶ μέχρις αὐτῆς τῆς ἡμέρας, ποὺ στέκομαι σῶος καὶ ὑγιὴς ἐμπρός σας καὶ δίδω τὴν μαρτυρίαν τοῦ Εὐαγγελίου εἰς μικροὺς καὶ μεγάλους, χωρὶς νὰ λέγω τίποτε ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ ἐκεῖνα, ποὺ οἱ προφῆται καὶ ὁ Μωϋσῆς προεκήρυξαν, ὅτι μέλλουν νὰ γίνουν.

ὅτι δηλαδὴ ὁ Μεσσίας θὰ ὑφίστατο θάνατο, ὅτι πρῶτος θ’ ἀνασταινόταν ἐκ νεκρῶν (χωρὶς νὰ ἐπανέλθῃ στὸ θάνατο) καὶ ἔμελλε νὰ ἐξαγγείλῃ στὸ λαὸ καὶ στοὺς ἐθνικοὺς ζωή».

Καὶ δίδω ἀπάντησιν εἰς τὰ συζητούμενα μεταξὺ τῶν Ἴουδαίων ζητήματα, περὶ τοῦ ἂν δηλαδὴ ὁ Χριστὸς ἔμελλε νὰ ὑποστῇ πάθημα σκληρόν· περὶ τοῦ ἂν πρῶτος θὰ ἀνεσταίνετο ἐκ νεκρῶν καὶ περὶ τοῦ ἂν ἐπρόκειτο νὰ κηρύξῃ τὸ φῶς τῆς εὐαγγελικῆς ἀληθείας ὄχι μόνον εἰς τὸν Ἰουδαϊκὸν λαόν, ἀλλὰ καὶ εἰς τοὺς ἐθνικούς.

Κηρύττω δηλαδή, περὶ τοῦ ἂν ὁ Χριστὸς ἔμελλε νὰ πάθῃ, ἐὰν ἐπρόκειτο πρῶτος αὐτὸς ἐκ τῶν νεκρῶν νὰ ἀναστηθῇ καὶ περὶ τοῦ ἂν ἐπρόκειτο νὰ κηρύξῃ τὸ Εὐαγγέλιον τῆς σωτηρίας εἰς τὸν Ἰουδαϊκὸν λαὸν καὶ τοὺς ἐθνικούς».

Ἐνῷ δὲ ἔλεγε αὐτὰ ἀπολογούμενος, ὁ Φῆστος φώναξε δυνατὰ· «Εἶσαι τρελλός, Παῦλε! Τὰ πολλὰ γράμματα σὲ τρέλλαναν».

Ἑνῷ δὲ αὐτὸς ἔλεγε πρὸς ὑπεράσπισίν του ταῦτα, εἶπεν ὁ Φῆστος μὲ μεγάλην φωνήν· Εἶσαι τρελλός, Παῦλε. Τὰ πολλὰ γράμματα, ποὺ ἔμαθες, σοῦ ἔστριψαν τὸ μυαλό.

Ἐνῶ δὲ αὐτὰ ὁ Παῦλος ἀπελογεῖτο εἶπε ὁ Φῆστος μὲ μεγάλη φωνήν· «Παρεφρόνησες, Παῦλε, τὰ πολλὰ γράμματα σὲ κάνουν νὰ παραλογίζεσαι».

Ἐκεῖνος δὲ εἶπε· «Δὲν εἶμαι τρελλός, ἐξοχώτατε Φῆστε. Ἀλλὰ λέγω λόγια ἀληθινὰ καὶ λογικά.

Ὁ δὲ Παῦλος εἶπε· Δὲν εἶμαι τρελλός, ἐξοχώτατε Φῆστε, ἀλλὰ λέγω λόγους ἀληθείας καὶ διανοίας σώφρονος καὶ ὑγιοῦς.

Ὁ δὲ Παῦλος ἀπήντησε· «Δὲν παραλογίζομαι, ἐξοχώτατε Φῆστε, ἀλλὰ ἐξαγγέλω λόγους ἀληθείας καὶ συνέσεως.

Γνωρίζει δὲ καλὰ γι’ αὐτὰ τὰ πράγματα ὁ βασιλεύς, στὸν ὁποῖο καὶ ἔχω τὴν τιμὴ νὰ ὁμιλῶ. Καὶ δὲν πιστεύω, ὅτι διαφεύγει τὴν ἀντίληψί του οὔτε ἕνα ἀπὸ αὐτά. Διότι αὐτὸ δὲν ἔχει γίνει σὲ κάποια ἀπόμερη γωνία.

Μεταχειρίζομαι ὅμως σήμερον τὴν γλῶσσαν αὑτήν, διότι ἔχει γνῶσιν περὶ τῶν γεγονότων αὐτῶν ὁ βασιλεύς, πρὸς τὸν ὁποῖον μὲ τόσον θάρρος καὶ μὲ τόσην ἐλευθερίαν ὁμιλῶ. Καὶ δὲν φοβοῦμαι μήπως μὲ διαψεύσῃ, διότι δὲν πείθομαι, ὅτι εἶναι ἄγνωστον εἰς αὐτὸν κανὲν ἀπὸ τὰ γεγονότα αὐτά, περὶ τῶν ὁποίων ὁμιλῷ, Καὶ εἶναι εἰς αὐτὸν γνωστὰ τὰ συμβάντα ταῦτα, διότι δὲν ἔχουν γίνει εἰς ἀπόμερόν τινα γωνίαν, ἀλλ’ εἰς αὐτὴν τὴν πρωτεύουσαν τοῦ Ἰσραὴλ καὶ κάτω ἀπὸ τὰ μάτια ὅλων τῶν Ἰουδαίων.

Καὶ ὁμιλῶ ἔτσι, διότι γνωρίζει πολὺ καλὰ τὰ γεγονότα αὐτὰ ὁ βασιλεύς, πρὸς τὸν ὁποῖον καὶ μὲ τόσον θάρρος ὁμιλῶ. Δὲν πιστεύω τίποτε ἀπὸ αὐτὰ νὰ διαφεύγῃ τὴν γνῶσιν καὶ τὴν προσοχήν του. Εἶναι ἄλλως τε αὐτὰ γνωστά, διότι δὲν ἔχουν πραγματοποιηθῇ εἰς καμμίαν ἀπόμερον γωνίαν, ἀλλὰ εἰς ὅλους τοὺς Ἰουδαίους.

Πιστεύεις, βασιλεῦ Ἀγρίππα, στοὺς προφῆτες; Ξέρω, ὅτι πιστεύεις».

Πιστεύεις, βασιλεῦ Ἀγρίππα, εἰς τοὺς προφήτας; Γνωρίζω ὅτι πιστεύεις.

Πιστεύεις, βασιλεῦ Ἀγρίππα, εἰς τοὺς προφήτας; Ἐγὼ ξέρω ὅτι πιστεύεις».

Τότε ὁ Ἀγρίππας εἶπε στὸν Παῦλο· «Σὲ λίγο θὰ μὲ πείσῃς νὰ γίνω χριστιανὸς!».

Εἶπε δὲ τότε ὁ Ἀγρίππας πρὸς τὸν Παῦλον: Ὀλίγον ἀκόμη καὶ μὲ πείθεις νὰ γίνω Χριστιανός.

Εἶπε δὲ ὁ Ἀγρίππας εἰς τὸν Παῦλον· «Ὀλίγον ἀκόμη καὶ μὲ πείθεις νὰ γίνω Χριστιανός».

Ὁ δὲ Παῦλος εἶπε· «Θὰ εὐχόμουν στὸ Θεὸ, καὶ σὲ λίγο καὶ σὲ πολὺ χρόνο, ὄχι μόνο σύ, ἀλλὰ καὶ ὅλοι, ὅσοι μὲ ἀκούουν σήμερα, νὰ γίνουν ὅπως εἶμαι καὶ ἐγώ, ἐκτὸς ἀπὸ τὰ δεσμὰ αὐτά».

Ὁ δὲ Παῦλος εἶπε· Θὰ ηὐχόμην εἰς τὸν Θεόν, εἴτε εὔκολα καὶ μὲ ὀλίγον κόπον, εἴτε δύσκολα καὶ μὲ πολλὴν προσπάθειαν, ὄχι μόνον σύ, ἀλλὰ καὶ ὅλοι ὅσοι μὲ ἀκούουν σήμερον, νὰ γίνουν τοιοῦτοι, ὁποῖος εἶμαι καὶ ἐγώ, ἔξω ἀπὸ τὰς ἁλυσίδας μοὺ αὑτάς, τὰς ὁποίας εὔχομαι κανεὶς ἀπὸ σᾶς νὰ μὴ δοκιμάσῃ.

Ὁ δὲ Παῦλος εἶπε· «Θὰ ηὐχόμην εἰς τὸν Θεὸν καὶ ὀλίγον καὶ πολὺ ὄχι μόνον σύ, ἀλλὰ καὶ ὅλοι ὅσοι μὲ ἀκούουν σήμερον νὰ γίνουν τέτοιοι σὰν ἐμέ, ἐκτὸς ἀπὸ τίς ἁλυσίδες αὐτές».

Καὶ ἀφοῦ εἶπε αὐτά, σηκώθηκε ὁ βασιλεὺς καὶ ὁ ἡγεμὼν καὶ ἡ Βερνίκη καὶ ὅσοι κάθονταν μαζί τους,

Καὶ ὅταν ὁ Παῦλος εἶπε ταῦτα, ἐσηκώθη ὁ βασιλεὺς καὶ ὁ Ῥωμαῖος ἐπίτροπος καὶ ἡ Βερνίκη καὶ αὐτοὶ ποὺ ἐκάθηντο μαζί τους.

Καὶ ἀφοῦ εἶπε αὐτὰ ὁ Παῦλος, ἐσηκώθηκε ὁ Βασιλεὺς καὶ ὁ Ρωμαῖος ἡγεμὼν καὶ ἡ Βερνίκη καὶ ὅλοι ὅσοι ἐκάθηντο μαζῆ μὲ αὐτούς.

καὶ φεύγοντας συζητοῦσαν μεταξύ τους καὶ ἔλεγαν· «Τίποτε ἄξιο θανάτου ἢ φυλακίσεως δὲν ἔπραξε ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς».

Καὶ ὅταν ἀνεχώρησαν, ὡμίλουν μεταξύ των καὶ ἔλεγον ὅτι ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς δὲν ἔπραξε τίποτε ἄξιον θανάτου ἢ φυλακὶσεως.

Καὶ ὅταν ἀνεχώρησαν, συνωμιλοῦσαν μεταξύ των λέγοντες ὅτι ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς τίποτε ἄξιον θανάτου ἢ φυλακίσεως δὲν ἔχει κάμει.

Ὁ Ἀγρίππας δὲ εἶπε στὸ Φῆστο· «Θὰ μποροῦσε νὰ εἶχε ἀπολυθῆ αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος, ἐὰν δὲν εἶχε ἐπικαλεσθῆ τὸν Καίσαρα (γιὰ νὰ δικασθῇ ἀπὸ ἐκεῖνον)».

Ὁ Ἀγρίππας δὲ εἶπεν εἰς τὸν Φῆστον· Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ἡδύνατο νὰ εἶχεν ἀπολυθῆ ἐλεύθερος, ἐὰν δὲν εἶχεν ἐπικαλεσθῆ τὸν Καίσαρα.

Ὁ δὲ Ἀγρίππας εἶπε εἰς τὸν Φῆστον· «Ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἦτο δυνατὸν ν’ ἀπολυθῇ, ἂν δὲν εἶχε ἐπικαλεσθῆ τὸν Καίσαρα».