Πράξεις Ἀποστόλων 28

Καὶ ὅταν σώθηκαν, τότε ἔμαθαν, ὅτι τὸ νησὶ ὀνομάζεται Μελίτη [Σημ.: Ὅπως ὑποστηρίχθηκε μὲ σοβαρὴ ἐπιστημονικὴ ἐπιχειρηματολογία, ἡ Μελίτη εἶναι ἡ Κεφαλλονιά, καὶ πάντως ὄχι ἡ Μάλτα].

Καὶ ὅταν διεσώθησαν, τότε ἔμαθαν, ὅτι ἡ νῆσος καλεῖται Μελίτη ἢ κοινότερον Μάλτα.

Καὶ ὅταν πλέον ἐσώθησαν εἰς τὴν ξηράν, τότε ἔμαθον, ὅτι ἡ νῆσος ἐλέγετο Μελίτη (ἡ σημερινὴ Μάλτα).

Οἱ δὲ βάρβαροι (ἔτσι ὀνομαζόμενοι, διότι ὑστεροῦσαν ἐξ ἐπόψεως γλώσσης καὶ παιδείας) μᾶς ἔδειξαν πολὺ φιλάνθρωπη συμπεριφορά. Ἄναψαν δὲ φωτιὰ καὶ μᾶς πῆραν ὅλους κοντὰ λόγῳ τῆς βροχῆς καὶ τοῦ ψύχους.

Οἱ ξενόγλωσσοι δὲ κάτοικοι μᾶς ἔδειχναν ὄχι τυχαίαν συμπάθειαν καὶ φιλανθρωπίαν. Διότι, ἀφοῦ ἤναψαν φωτιάν, μᾶς ἐδέχθησαν μὲ καλωσύνην ὅλους καὶ μᾶς περιέθαλψαν εἰς τὸν κίνδυνον, ποὺ ἢμεθα ἐκτεθειμένοι λόγῳ τῆς βροχῆς, ποὺ ἔπιπτεν, ἀλλὰ καὶ λόγῳ τοῦ ψύχους.

Οἱ ἐντόπιοι τῆς νήσου μᾶς προσέφεραν ἐξαιρετικὴν περιποίησιν καὶ ἀγάπην. Διότι, ἀφοῦ ἄναψαν φωτιά, μᾶς ἐδέχθησαν καὶ μᾶς παρέλαβαν ὅλους μας μὲ καλωσύνην κοντὰ εἰς τὴν φωτιὰν κάτω ἀπὸ ὑπόστεγον, διὰ νὰ μᾶς προφυλάξουν ἀπὸ τὴν βροχήν, ποὺ ἔπιπτε καὶ ἀπὸ τὸ ψῦχος.

Ὅταν δὲ ὁ Παῦλος μάζεψε φρύγανα καὶ τὰ ἔρριξε πάνω στὴ φωτιά, μία ὀχιὰ ἐξαιτίας τῆς θερμότητος πετάχθηκε καὶ προσκολλήθηκε στὸ χέρι του.

Ἐνῷ δὲ ὁ Παῦλος ἐμάζευσεν εἰς δεμάτιον ἀρκετὰ φρύγανα καὶ τὰ ἔρριψεν ἐπάνω εἰς τὴν φωτιάν, μία ὀχιά, ποὺ ἐζεστάθη ἀπὸ τὴν θερμότητα, ἐπετάχθη καὶ ἐδάγκωσε τὴν χεῖρα του.

Ὁ Παῦλος, ἀφοῦ ἐμάζευσε ἀρκετὰ φρύγανα σὲ δεμάτι καὶ τὰ ἔρριψε εἰς τὴν φωτιά, μιὰ ὀχιὰ ἀναζωογονήθηκε ἀπὸ τὴν θερμότητα, ἐπετάχθηκε καὶ ἐδάγκωσε τὸ χέρι τοῦ Παύλου.

Ὅταν δὲ οἱ βάρβαροι εἶδαν τὸ θηρίο (τὴν ὀχιὰ) νὰ κρέμεται ἀπὸ τὸ χέρι του, ἔλεγαν μεταξύ τους· «Σίγουρα αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος εἶναι φονιᾶς. Διότι, ἂν καὶ σώθηκε ἀπὸ τὴ θάλασσα, ἡ Δίκη (ἡ θεὰ τῆς δικαιοσύνης) δὲν τὸν ἄφησε νὰ ζήσῃ».

Ὅταν δὲ εἶδαν οἱ ξενόγλωσσοι νησιῶται νὰ κρέμεται τὸ θηρίον ἀπὸ τὴν χεῖρα του, ἔλεγαν μεταξύ των· Ὡρισμένως ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς εἶναι φονιᾶς, ὁ ὁποῖος ἐγλύτωσεν ἀπὸ τὴν θάλασσαν, ἀλλ’ ἡ θεία δίκη δὲν τὸν ἄφησε νὰ ζήσῃ.

Ὅταν δὲ οἱ κάτοικοι εἶδαν τὸ θηρίον νὰ κρέμεται ἀπὸ τὸ χέρι τοῦ Παύλου, ἔλεγαν μεταξύ των· «Ἐξάπαντος ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς εἶναι φονηᾶς, τὸν ὁποῖον, ἂν καὶ ἐσώθηκε ἀπὸ τῇ θάλασσαν, ἡ θεία Δίκη δὲν τὸν ἄφησε νὰ ζῇ».

Ἀλλ’ αὐτὸς τίναξε ἀπὸ πάνω του τὸ θηρίο στὴ φωτιὰ καὶ δὲν ἔπαθε κανένα κακό.

Καὶ ὁ μὲν Παῦλος ἐτίναξεν ἀπ’ ἐπάνω του τὸ θηρίον εἰς τὴν φωτιὰν καὶ δὲν ἔπαθε κανὲν κακόν.

Ἀλλ’ ὁ Παῦλος ἐτίναξε ἀπ’ ἐπάνω του τὸ θηρίον καὶ τὸ ἔρριψεν εἰς τὴν φωτιάν, χωρὶς αὐτὸς νὰ πάθῃ κανένα κακὸ ἀπὸ τὸ δάγκωμα.

Ἐκεῖνοι δὲ περίμεναν, ὅτι θὰ πρηζόταν, ἤ θὰ ἔπεφτε κάτω ἀμέσως νεκρός. Ἀλλ’ ἀφοῦ πολλὴ ὥρα περίμεναν καὶ ἔβλεπαν, ὅτι κανένα κακὸ δὲν τοῦ συνέβαινε, μεταβάλλοντας γνώμη ἔλεγαν, ὅτι αὐτὸς εἶναι θεός.

Ἐκεῖνοι δὲ ἐπερίμεναν, ὅτι θὰ ἐπρήσκετο ἢ θὰ ἔπιπτε κάτω διὰ μιᾶς νεκρός. Ἀλλὰ ἀφοῦ ἐπερίμεναν αὐτοὶ ἐπὶ πολὺ καὶ ἔβλεπαν, ὅτι κανὲν κακὸν δὲν ἔγινεν εἰς τὸν Παῦλον, ἤλλαξαν γνώμην καὶ ἔλεγαν, ὅτι αὐτὸς εἶναι θεός.

Ἐκεῖνοι ὅμως ἐπερίμεναν ὅτι θὰ ἐπρήζετο ἢ θὰ ἔπιπτε κάτω αἰφνιδίως νεκρός. Ἐνῶ δὲ ἐπὶ πολὺ ἐπερίμεναν καὶ ἔβλεπαν ὅτι τίποτε τὸ δυσάρεστον δὲν εἶχε γίνει εἰς τὸν Παῦλον, μετέβαλαν γνώμην καὶ ἔλεγαν ὅτι αὐτὸς εἶναι θεός.

Στὴ δὲ περιοχὴ τοῦ τόπου ἐκείνου εἶχε κτήματα ὁ ἄρχων τοῦ νησιοῦ, ποὺ ὀνομαζόταν Πόπλιος. Αὐτὸς μᾶς παρέλαβε καὶ μᾶς φιλοξένησε τρεῖς ἡμέρες μὲ πολλὴ καλωσύνη.

Εἰς τὴν περιφέρειαν δὲ τοῦ τόπου ἐκείνου, ποὺ ἔγινε τὸ ναυάγιον, ὑπῆρχεν ἀγρόκτημα, τὸ ὁποῖον ἀνῆκεν εἰς τὸν πρῶτον τῆς νήσου, ποὺ ἐλέγετο Πόπλιος. Αὐτὸς μᾶς ὑπεδέχθη καὶ μᾶς ἐφιλοξένησε μὲ πολλὴν καλωσύνην ἐπὶ τρεῖς ἡμέρας.

Εἰς τὴν περιοχὴν δὲ τοῦ τόπου ἐκείνου ὑπῆρχον κτήματα, ποὺ ἀνῆκαν εἰς τὸν πρῶτον τῆς νήσου, ὀνόματι Πόπλιον. Αὐτὸς μᾶς ὑποδέχθηκε καὶ μᾶς ἐφιλοξένησε μὲ πολλὴν καλωσύνην ἐπὶ τρεῖς ἡμέρας.

Ὁ πατέρας δὲ τοῦ Ποπλίου ἦταν κατάκοιτος, πάσχοντας ἀπὸ πυρετοὺς καὶ δυσεντερία. Ὁ δὲ Παῦλος τὸν ἐπισκέφθηκε, προσευχήθηκε, ἔθεσε πάνω του τὰ χέρια καὶ τὸν θεράπευσε.

Συνέβη δὲ νὰ κατακεῖται ἀσθενὴς ὁ πατὴρ τοῦ Ποπλίου πάσχων ἀπὸ πυρετοὺς καὶ δυσεντερίαν. Εἰσῆλθε δὲ εἰς τὸ δωμάτιόν του πρὸς ἐπίσκεψιν αὐτοῦ ὁ Παῦλος καὶ προσευχηθεὶς τὸν ἰάτρευσεν, ἀφοῦ ἔθεσεν ἐπ’ αὐτοῦ τὰς χεῖρας.

Συνέβη δὲ τότε νὰ κατάκειται μὲ πυρετὸν καὶ μὲ δυσεντερίαν ὁ πατέρας τοῦ Ποπλίου. Αὐτὸν ἐπεσκέφθηκε ὁ Παῦλος, προσευχήθηκε, ἔβαλε τὰ χέρια ἐπάνω του καὶ τὸν ἐθεράπευσε.

Μετὰ δὲ ἀπὸ αὐτὸ καὶ οἱ ἄλλοι στὸ νησί, ποὺ εἶχαν ἀσθένειες, ἔρχονταν σ’ αὐτὸν καὶ θεραπεύονταν.

Ὅταν λοιπὸν ἔγινεν ἡ θεραπεία αὐτή, καὶ οἱ λοιποί, ὅσοι εἶχαν ἀσθενείας εἰς τὴν νῆσον, ἤρχοντο πρὸς τὸν Παῦλον καὶ ἰατρεύοντο.

Ἔπειτα ἀπὸ τὸ γεγονὸς αὐτὸ καὶ οἱ ἄλλοι τῆς νήσου, ποὺ εἶχαν ἀσθενείας, ἤρχοντο εἰς τὸν Παῦλον καὶ ἐθεραπεύοντο.

Καὶ πολλὲς περιποιήσεις μᾶς ἔκαναν αὐτοί, καί, ὅταν φεύγαμε, μᾶς φόρτωσαν μὲ τ’ ἀναγκαῖα.

Καὶ μᾶς ἐτίμησαν οὗτοι μὲ πολλὰς ἐκδηλώσεις σεβασμοῦ καὶ ὅταν ἐπρόκειτο νὰ ἀποπλεύσωμεν ἀπὸ τὴν νῆσον, μᾶς ἐπρομήθευσαν ὅσα θὰ ἐχρειαζόμεθα εἰς τὸ ταξίδιον.

Αὐτοὶ δὲ καὶ μὲ πολλὰς ἐκδηλώσεις σεβασμοῦ μᾶς ἐτίμησαν καὶ ὅταν ἐπρόκειτο νὰ ταξιδεύσωμεν ἀπὸ τὴν νῆσον μᾶς ἐφωδίασαν μὲ τὰ ἀπαραίτητα τρόφιμα διὰ τὸ ταξίδι.

Ἀποπλεύσαμε δὲ μετὰ ἀπὸ τρεῖς μῆνες μὲ πλοῖο Ἀλεξανδρινό, ποὺ εἶχε παραχειμάσει στὸ νησί, καὶ εἶχε ὡς ἔμβλημα τοὺς Διοσκούρους (τὸν Κάστορα καὶ τὸν Πολυδεύκη, διδύμους υἱοὺς τοῦ Διός, προστάτες τῶν θαλασσινῶν).

Ἀπεπλεύσαμεν δὲ ὕστερα ἀπὸ τρεῖς μῆνας ἐπὶ πλοίου, ποὺ εἶχε περάσει τὸν χειμῶνα εἰς τὴν νῆσον καὶ ἦτο Ἀλεξανδρινόν,φέρον εἰς τὴν πρῷραν ὡς σῆμα τὴν εἰκόνα τῶν Διοσκούρων, τοῦ Κάστορος δηλαδὴ καὶ Πολυδεύκους, οἱ ὁποῖοι κατὰ τὴν μυθολογίαν ἦσαν δίδυμα παιδιὰ τοῦ Διός.

Ἔπειτα δὲ ἀπὸ τρεῖς μῆνες ἀπεπλεύσαμεν ἐπάνω εἰς ἕνα πλοῖον Ἀλεξανδρινόν, ποὺ εἶχε παραχειμάσει εἰς τὴν νῆσον καὶ ἔφερε ὡς σῆμα του τὴν εἰκόνα τοῦ Κάστορος καὶ Πολυδεύκους, οἱ ὁποῖοι κατὰ τὴν μυθολογίαν ἦσαν δίδυμα παιδιὰ τοῦ Διός.

Καὶ ἀφοῦ φθάσαμε στὶς Συρακοῦσες, μείναμε ἐκεῖ τρεῖς ἡμέρες.

Καὶ ἀφοῦ κατεπλεύσαμεν εἰς τὴν πρωτεύουσαν τῆς Σικελίας Συρακούσας, παρεμείναμεν ἐκεῖ ἡμέρας τρεῖς.

Καὶ ἀφοῦ προσωρμισθήκαμε εἰς τὰς Συρακούσας, ἐμείναμεν ἐκεῖ τρεῖς ἡμέρας.

Ἀπ’ ἐκεῖ, ἀφοῦ περιπλεύσαμε (τὴ Σικελία), φθάσαμε στὸ Ρήγιο. Καὶ μετὰ ἀπὸ μία ἡμέρα, ἀφοῦ ἔπνευσε νότος, ἤρθαμε τὴ δεύτερη ἡμέρα στοὺς Ποτιόλους.

Ἀπ’ ἐκεῖ, ἀφοῦ ἐπλεύσαμεν γύρω ἀπὸ τὴν νῆσον τῆς Σικελίας, ἐφθάσαμεν εἰς τὸ Ρήγιον καὶ ὅταν μετὰ μίαν ἡμέραν ἔπνευσε νότιος ἄνεμος, ἤλθομεν μετὰ δύο ἡμέρας εἰς Ποτιόλους.

Ἀπὸ ἐκεῖ, ἀφοῦ ἐπλεύσαμεν παραλλήλως πρὸς τὴν ἀκτὴν τῆς Σικελίας, ἐφθάσαμεν εἰς τὸ Ρήγιον. Καὶ ὅταν ἔπειτα ἀπὸ μίαν ἡμέραν ἐσηκώθηκε νότιος ἄνεμος, ἐξεκινήσαμεν καὶ μετὰ δύο ἡμέρας ἐφθάσαμεν εἰς Ποτιόλους.

Ἐκεῖ βρήκαμε ἀδελφοὺς καὶ μᾶς παρακάλεσαν νὰ μείνωμε γιὰ χάρι τους ἑπτὰ ἡμέρες. Ἔτσι κατόπιν φθάσαμε στὴ Ρώμη.

Ἐκεῖ δὲ εὑρόντες ἀδελφοὺς Χριστιανοὺς παρηγορήθημεν ἀπὸ τὴν συνάντησιν καὶ ἐπικοινωνίαν μὲ αὐτούς, ὥστε παρεμείναμεν μαζί των ἡμέρας ἑπτά. Καὶ ἔτσι ἤλθομεν εἰς τὴν Ρώμην.

Ἐκεῖ δὲ εὑρήκαμεν ἀδελφοὺς Χριστιανούς, παρηγορηθήκαμεν καὶ ἐνισχυθήκαμεν ἀπὸ τὴν ἐπικοινωνίαν μὲ αὐτούς, ὥστε ἐμείναμεν μαζῆ των ἑπτὰ ἡμέρας. Καὶ ἔτσι ἐφθάσαμεν εἰς τὴν Ρώμην.

Ἀπ’ ἐκεῖ δὲ οἱ ἀδελφοὶ, ὅταν ἄκουσαν για μᾶς, βγῆκαν γιὰ νὰ μᾶς προϋπαντήσουν μέχρι τὸ Φόρο τοῦ Ἀππίου καὶ τὶς Τρεῖς Ταβέρνες. Καὶ ὅταν τοὺς εἶδε ὁ Παῦλος, εὐχαρίστησε τὸ Θεὸ καὶ πῆρε θάρρος.

Καὶ ἐν τῷ μεταξύ, ὅταν ἀκόμη ἤμεθα εἰς τοὺς Ποτιόλους, ἤκουσαν οἱ ἀδελφοὶ τῆς Ρώμης τὴν εἴδησιν τῆς ἀφίξεώς μας, καθὼς καὶ πότε θὰ ἐφεύγαμεν ἀπ’ ἐκεῖ, καὶ ἐβγῆκαν εἰς προϋπάντησίν μας μέχρι τῆς ἐμπορικῆς ἀγορᾶς, ποὺ ἐκαλεῖτο φόρος τοῦ Ἀππίου, καὶ μέχρι τῶν Τριῶν ταβερνῶν. Ὅταν δὲ ὁ Παῦλος εἶδεν αὐτούς, ηὐχαρίστησε τὸν Θεόν, διότι ἐπληρώθη ἡ ἐπιθυμία του να ἴδῃ καὶ τοὺς ἐν Ρώμῃ Χριστιανούς, καὶ ἔλαβε θάρρος ἀπὸ τὴν παρουσίαν των.

Ἀπὸ τὴν Ρώμην δὲ οἱ ἀδελφοί, οἱ ὁποῖοι ἐν τῷ μεταξὺ εἶχαν πληροφορηθῆ τὰ περὶ τοῦ ταξιδίου μας, ἐβγῆκαν εἰς προυπάντησίν μας μέχρι τῆς ἐμπορικῆς ἀγορᾶς, ποὺ ἐλέγετο Ἄπιος φόρος, καὶ μέχρις τῶν Τριῶν Ταβερνῶν. Ὅταν τοὺς εἶδε ὁ Παῦλος, εὐχαρίστησε τὸν Θεὸν διὰ τὴν συνάντησιν αὐτὴν μὲ τοὺς Χριστιανοὺς τῆς Ρώμης καὶ ἐπῆρε θάρρος ἀπὸ τὴν συμπαράστασίν των.

Ὅταν δὲ φθάσαμε στὴ Ρώμη, ὁ ἑκατόνταρχος παρέδωσε τοὺς κρατουμένους στὸ στρατοπεδάρχη. Ἀλλὰ στὸν Παῦλο ἐπετράπη νὰ μείνῃ σὲ ἰδιαίτερο κατάλυμα (ὄχι μὲ τοὺς ἄλλους κρατουμένους στὸ στρατόπεδο) μαζὶ μὲ τὸ φρουρὸ του στρατιώτη.

Ὅταν δὲ ἤλθομεν εἰς τὴν Ρώμην, παρέδωκεν ὁ ἑκατόνταρχος εἰς τὸν ἀρχηγὸν τοῦ στρατοπέδου τοὺς ἁλυσοδεμένους ὑποδίκους. Εἰς τὸν Παῦλον ὅμως ἐδόθη ἄδεια να μένῃ κατ’ ἰδίαν μόνος του μαζὶ μὲ τὸν στρατιώτην, ὁ ὁποῖος ἐφρούρει αὐτόν.

Ὅταν δὲ ἤλθαμεν εἰς τὴν Ρώμην, ὁ ἑκατόνταρχος παρέδωκε τοὺς δεσμίους εἰς τὸν ἀρχηγὸν τοῦ στρατοπέδου. Εἰς τὸν Παῦλον ὅμως ἐδόθηκε ἡ ἄδεια νὰ μένῃ μόνος του εἰς δωμάτιον μαζῆ μὲ τὸν στρατιώτην, ποὺ τὸν ἐφρουροῦσε.

Μετὰ δὲ ἀπὸ τρεῖς ἡμέρες ὁ Παῦλος κάλεσε μαζὶ τοὺς προύχοντες τῶν Ἰουδαίων. Καὶ ὅταν μαζεύτηκαν, τοὺς εἶπε· «Ἀδελφοί! Ἐγώ, χωρὶς νὰ κάνω τίποτε ἐνάντιο στὸ λαὸ ἢ στὰ πατροπαράδοτα ἔθιμα, παραδόθηκα δεμένος ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα στὰ χέρια τῶν Ρωμαίων.

Ὕστερα δὲ ἀπὸ τρεῖς ἡμέρας συνέβη να συγκαλέσῃ ὁ Παῦλος εἰς τὴν οἰκίαν, ὅπου ἐφρουρεῖτο, τοὺς προκρίτους τῶν Ἰουδαίων. Ὅταν δὲ οὗτοι συνηθροίσθησαν, εἶπε πρὸς αὐτοὺς ὁ Παῦλος· Ἄνδρες ἀδελφοί, ἐγὼ χωρὶς νὰ κάμω τίποτε ἐναντίον τοῦ λαοῦ μας ἢ κατὰ τῶν ἐθίμων, ποὺ μᾶς παρέδωκαν οἱ πρόγονοί μας, παρεδόθην δεμένος ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα εἰς τὰς χεῖρας τῶν Ρωμαίων.

Ἔπειτα δὲ ἀπὸ τρεῖς ἡμέρας ἐπροσκάλεσε ὁ Παῦλος τοὺς προκρίτους ἐκ τῶν Ἰουδαίων. Ὅταν δὲ αὐτοὶ συνεκεντρώθησαν, τοὺς εἶπε· «Ἄνδρες ἀδελφοί, ἐγὼ χωρὶς νὰ ἔχω κάμει τίποτε ἐναντίον τοῦ λαοῦ ἢ ἐναντίον τῶν ἱερῶν πατροπαραδότων ἐθίμων, παρεδόθην δέσμιος ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα εἰς τὰ χέρια τῶν Ρωμαίων.

Καὶ αὐτοὶ, ἀφοῦ μὲ ἀνέκριναν, ἤθελαν νὰ μὲ ἀπολύσουν, διότι καμμία αἰτία θανάτου δὲν ὑπῆρχε σὲ μένα.

Αὐτοὶ δέ, ἀφοῦ μὲ ἀνέκριναν, ἤθελαν νὰ μὲ ἀφήσουν ἐλεύθερον, καθ’ ὅσον δὲν ὑπῆρχεν εἰς ἐμὲ κανὲν ἔγκλημα ἄξιον τῆς ποινῆς τοῦ θανάτου.

Αὐτοί, ἀφοῦ μὲ ἀνέκριναν, ἤθελαν νὰ μὲ ἀπολύσουν, διότι δὲν ὑπῆρχε εἰς ἐμὲ καὶ δὲν μὲ ἐβάρυνε κανένα ἔγκλημα ἄξιον θανάτου.

Ἐπειδὴ ὅμως ἀντιδροῦσαν οἱ Ἰουδαῖοι, ἀναγκάσθηκα νὰ ἐπικαλεσθῶ τὸν Καίσαρα. Ὄχι διότι εἶχα νὰ κατηγορήσω γιὰ κάτι τὸ ἔθνος μου.

Ἐπειδὴ ὅμως ἀντέλεγον οἱ Ἰουδαῖοι, ἠναγκάσθην νὰ ἐπικαλεσθῶ τὸν Καίσαρα, ὄχι διότι εἶχον κάτι, διὰ τὸ ὁποῖον νὰ κατηγορήσω τὸ ἔθνος μου εἰς τὸν αὐτοκράτορα, ἀλλὰ διότι ἤθελον νὰ ἀποφύγω τὸν ἄδικον θάνατον.

Ἐπειδὴ ὅμως οἱ Ἰουδαῖοι ἀντέλεγαν, ἠναγκάσθην νὰ ἐπικαλεσθῶ τὸν Καίσαραν, ὄχι διότι ἔχω νὰ κατηγορήσω εἰς κάτι τὸ ἔθνος μου, ἀλλὰ διότι ἤθελα νὰ ὑπερασπίσω τὸν ἑαυτόν μου.

Γι’ αὐτὸ λοιπὸν τὸ λόγο σᾶς προσκάλεσα νὰ σᾶς δῶ καὶ νὰ σᾶς μιλήσω. Γιὰ τὴν ἐλπίδα δὲ τοῦ Ἰσραήλ (τὴ μεσσιανικὴ ἐλπίδα) φορῶ αὐτὴ τὴν ἁλυσίδα».

Διὰ νὰ σᾶς ἐξηγήσω λοιπὸν τὴν πραγματικὴν ταύτην αἰτίαν τῆς φυλακίσεώς μου, σᾶς παρεκάλεσα νὰ σᾶς ἴδω καὶ να σᾶς ὁμιλήσω. Ἔλαβα δὲ τὸ θάρρος νὰ σᾶς ὁμιλήσω καὶ νὰ σᾶς δώσω ἐξηγήσεις, διότι εἶμαι δεμένος εἰς τὴν ἅλυσιν αὐτὴν λόγῳ τοῦ ὅτι ἐμμένω εἰς τὴν ἐλπίδα τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, ὁ ὁποῖος ἐλπίζει νὰ ἔλθῃ ὁ Μεσσίας, τὸν ὁποῖον καὶ ἐγὼ κηρύττω.

Δι’ αὐτὸν λοιπὸν τὸν λόγον σᾶς παρεκάλεσα νὰ σᾶς ἴδω καὶ νὰ σᾶς ὁμιλήσω διὰ τὴν αἰτίαν, ποὺ εἶμαι δέσμιος. Διότι ἐγὼ ἕνεκα τῆς ἐλπίδος τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, διὰ τὴν ἔλευσιν τοῦ λυτρωτοῦ Μεσσίου, εἶμαι δεμένος μὲ αὐτὴν τὴν ἁλυσίδα».

Ἐκεῖνοι δὲ τοῦ εἶπαν· «Ἐμεῖς οὔτε γράμματα πήραμε ἀπὸ τὴν Ἰουδαία γιὰ σένα, οὔτε κανένας ἀπὸ τοὺς ἀδελφοὺς ἦλθε καὶ ἀνέφερε ἢ εἶπε κάτι κακὸ γιὰ σένα.

Αὐτοὶ δὲ εἶπον πρὸς αὐτόν· Ἡμεῖς οὔτε γράμματα περὶ σοῦ ἐλάβομεν ἀπὸ τὴν Ἰουδαίαν, οὔτε κανένας ἀπὸ τοὺς ἀδελφούς, ποὺ ἦλθαν ἐνταῦθα, ἀνέφερεν ἢ εἶπε τίποτε κακὸν διὰ σέ.

Ἐκεῖνοι δὲ εἶπαν πρὸς αὐτόν· «Ἡμεῖς οὔτε γράμματα διὰ σὲ ἐλάβαμε ἀπὸ τὴν Ἰουδαίαν οὔτε κανένας ἀπὸ τοὺς ἀδελφοὺς ἦλθε καὶ μᾶς ἀνέφερε ἢ μᾶς εἶπε κάτι κακὸν ἐναντίον σου.

Ἀλλὰ ζητοῦμε ν’ ἀκούσωμε ἀπὸ σένα τί φρονεῖς. Διότι γιὰ τὴ θρησκευτικὴ κίνηση, στὴν ὁποία ἀνήκεις, εἶναι γνωστὸ σὲ μᾶς, ὅτι παντοῦ ὑπάρχει ἀντίδρασι».

Θεωροῦμεν δὲ δίκαιον νὰ ἀκούσωμεν ἀπὸ σέ, ποῖα φρονήματα ἔχεις. Διότι διὰ τὸ θρησκευτικὸν αὐτὸ κόμμα, εἰς τὸ ὁποῖον ἀνήκεις, μᾶς εἶναι γνωστόν, ὅτι εἰς κάθε μέρος ἐγείρονται ἀντιρρήσεις καὶ ἀντιλέγουν κατ’ αὐτοῦ.

Πάντως ἔχομεν τὴν δικαίαν ἀξίωσιν καὶ ἐπιθυμοῦμεν νὰ ἀκούσωμεν ἀπὸ σὲ αὐτά, τὰ ὁποῖα φρονεῖς· μᾶς εἶναι ὅμως γνωστὸν ὅτι διὰ τὴν θρησκευτικὴν αὐτὴν αἵρεσιν, εἰς τὴν ὁποίαν ἀνήκεις, εἰς κάθε μέρος πολλαὶ λέγονται ἀντιλογίαι».

Ἀφοῦ δὲ τοῦ ὥρισαν ἡμέρα, ἦλθαν σ’ αὐτὸν στὸ κατάλυμά του περισσότεροι. Καὶ μιλοῦσε σ’ αὐτοὺς διὰ μακρῶν, κηρύττοντας τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ καὶ διδάσκοντας αὐτοὺς γιὰ τὸν Ἰησοῦ (ὡς Μεσσία) ἀπὸ τὸ νόμο τοῦ Μωυσῆ καὶ τοὺς προφῆτες ἀπὸ τὸ πρωὶ ἕως τὸ βράδυ.

Ἀφοῦ δὲ ὥρισαν εἰς αὐτὸν ἡμέραν συναντήσεως, κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ συνεζήτουν, ἦλθον εἰς αὐτὸν εἰς τὸ οἴκημα, ὅπου ἐφιλοξενεῖτο, περισσότεροι τώρα παρ’ ὅσον τὴν πρώτην φοράν. Εἰς αὐτοὺς λοιπὸν ἐξέθετε καὶ παρεῖχεν ἱερὰν καὶ κατενώπιον τοῦ Θεοῦ μαρτυρίαν περὶ τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, καὶ προσεπάθει νὰ πείσῃ αὐτοὺς περὶ τῶν ἀναφερομένων εἰς τὸν Ἰησοῦν ἀληθειῶν, προσάγων ἀποδείξεις ἀπὸ τὸ πρωῒ ἕως τὸ βράδυ καὶ ἀπὸ τὸν νόμον τοῦ Μωϋσέως, ἐξηγῶν τὰς εἰς τὰ βιβλία τῆς Πεντατεύχου προτυπώσεις καὶ εἰκόνας, καὶ ἀπὸ τοὺς προφήτας, ἑρμηνεύων τὰς περὶ Μεσσίου προρρήσεις αὐτῶν.

Ἀφοῦ δὲ ὥρισαν εἰς αὐτὸν ἡμέραν συναντήσεως, ἦλθαν εἰς τὸ οἴκημα, ὅπου ἐφιλοξενεῖτο, περισσότεροι τώρα. Εἰς αὐτοὺς ἐξέθετε ὁ Παῦλος τὰ περὶ τοῦ Χριστοῦ καὶ ἔδιδε τὴν καλὴν μαρτυρίαν περὶ τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ καὶ προσπαθοῦσε νὰ πείσῃ αὐτοὺς διὰ τὴν ζωὴν καὶ τὸ ἔργον τοῦ Ἰησοῦ, ὁμιλῶν ἀπὸ πρωῒας ἕως τὸ βράδυ καὶ φέρων ἀποδείξεις ἀπὸ τὸν νόμον τοῦ Μωϋσέως καὶ τοὺς προφήτας.

Καὶ ἄλλοι μὲν πίστευαν στὰ λεγόμενα, ἄλλοι δὲ ἀπιστοῦσαν.

Καὶ ἄλλοι μὲν ἐφαίνοντο, ὅτι ἐπείθοντο εἰς τὰ λεγόμενα τοῦ Παύλου, ἄλλοι δὲ δὲν ἐπίστευον.

Καὶ ἄλλοι μὲν ἐπείθοντο εἰς τὰ λεγόμενα τοῦ Παύλου, ἄλλοι δὲ ἀπιστοῦσαν.

Καὶ διαφωνώντας μεταξύ τους ἔφευγαν, ἀφοῦ ὁ Παῦλος εἶπε ἕνα λόγο· «Καλὰ εἶπε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο διὰ μέσου τοῦ προφήτου Ἡσαΐα πρὸς τοὺς πατέρες μας αὐτὸ τὸ λόγο·

Ἐπειδὴ δὲ δὲν συνεφώνουν μεταξύ των, ἀνεχώρησαν, ἀφοῦ τοὺς εἶπεν ὁ Παῦλος ἀκὀμη ἕνα λόγον, ὅτι δηλαδὴ καλὰ εἶπε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον διὰ τοῦ προφήτου Ἡσαΐου πρὸς τοὺς προγόνους μας τοὺς ἑξῆς λόγους:

Ἐπειδὴ δὲ διαφωνοῦσαν μεταξύ των, ἀνεχώρησαν, ἀφοῦ τοὺς εἶπε ὁ Παῦλος ἕνα ἀκόμη λόγον, ὅτι δηλαδή «καλὰ εἶπε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον διὰ τοῦ προφήτου Ἡσαΐου πρὸς τοὺς προγόνους μας, λέγον·

Πήγαινε σ’ αὐτὸ τὸ λαὸ καὶ νὰ εἰπῇς· Θὰ ἀκούσετε θὰ ἀκούσετε, ἀλλὰ δὲν θὰ καταλάβετε. Καὶ θὰ ἰδῆτε θὰ ἰδῆτε, ἀλλὰ δὲν θὰ ἰδῆτε.

Πήγαινε εἱς τὸν λαὸν αὐτὸν καὶ εἰπέ· Θὰ ἀκούσετε μὲ τὴν ἀκοήν σας τὴν διδασκαλίαν τῆς ἀληθείας, ἀλλὰ δὲν θὰ τὴν καταλάβετε, καὶ θὰ ἐκτεθῇ εἰς τὰ μάτια σας ἡ ἐπιβεβαίωσις καὶ ἡ ἀπόδειξις τῆς διδασκαλίας αὐτῆς καὶ δὲν θὰ τὴν ἴδετε.

πήγαινε εἰς τὸν λαὸν αὐτὸν καὶ εἰπέ· Θὰ ἀκούσετε, ἀλλὰ δὲν θὰ καταλάβετε, καὶ μὲ τὰ ἴδια σας τὰ μάτια θὰ ἰδῆτε, ἀλλὰ δὲν θὰ ἴδετε τὴν ἀλήθειαν τοῦ Εὐαγγελίου.

Διότι σκοτίσθηκε ὁ νοῦς αὐτοῦ τοῦ λαοῦ, καὶ κώφευσαν, καὶ ἔκλεισαν τὰ μάτια τους, γιὰ νὰ μὴν ἰδοῦν μὲ τὰ μάτια τους καὶ ἀκούσουν μὲ τὰ αὐτιὰ καὶ καταλάβουν μὲ τὸ νοῦ καὶ ἐπιστρέψουν, καὶ τοὺς συγχωρήσω.

Διότι λόγῳ τῆς πείσμονος ἀπειθείας τοῦ λαοῦ αὐτοῦ ἐχόνδρυνεν ἡ διάνοιά του καὶ ἐβαρυάκουσαν μὲ τὰ αὐτιὰ τῆς ψυχῆς των καὶ ἔκλεισαν τὰ ἐσωτερικὰ μάτια των. Καὶ ἔτσι ἀχρήστευσαν μόνοι τους τὰ πνευματικά των αἰσθητήρια, μήπως ἴδουν μὲ τὰ ἐσωτερικὰ μάτια καὶ ἀκούσουν μὲ τὰ αὐτιὰ τῆς ψυχῆς καὶ καταλάβουν μὲ τὴν διάνοιαν τὴν διδασκομένην εἰς αὐτοὺς ἀλήθειαν καὶ μετανοήσουν καὶ ἰατρεύσω αὐτούς.

Διότι ἐχόνδρυνε καὶ ἐσκληρύνθηκε ἡ καρδία τοῦ λαοῦ τούτου καὶ ἐβαρυάκουσαν μὲ τὰ αὐτιὰ τῆς ψυχῆς των καὶ ἔκλεισαν τὰ μάτια τοῦ νοῦ των, ὥστε νὰ μὴν ἴδουν μὲ τὰ μάτια των καὶ νὰ μὴ ἀκούσουν μὲ τὰ αὐτιά των καὶ νὰ μὴ καταλάβουν τὴν ἀλήθειαν τοῦ Εὐαγγελίου μὲ τὴν διάνοιάν των καὶ ἐπιστρέψουν εἰς ἐμὲ μετανοημένοι καὶ θεραπεύσω αὐτούς.

Ἂς εἶναι λοιπὸν σὲ σᾶς γνωστὸ, ὅτι στοὺς ἐθνικοὺς ἐστάλη αὐτὴ ἡ σωτηρία, ποὺ παρέχει ὁ Θεός, αὐτοὶ καὶ θὰ ἀκούσουν».

Ἀφοῦ λοιπὸν εἶσθε τόσον σκληροί, ἂς εἶναι γνωστὸν εἰς σᾶς, ὅτι ἡ διὰ τοῦ Μεσσίου σωτηρία αὕτη τοῦ Θεοῦ ἀπεστάλη εἰς τοὺς ἐθνικούς, αὐτοὶ δὲ καὶ θὰ ἀκούσουν μὲ καλὴν διάθεσιν καὶ θὰ ἐγκολπωθοῦν τὸ περὶ αὐτῆς κήρυγμα.

Ἀλλὰ ἂς εἶναι γνωστὸν εἰς σᾶς, ὅτι αὐτὴ ἡ διὰ τοῦ Μεσσίου σωτηρία ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ ἐστάλη εἰς τοὺς ἐθνικούς. Αὐτοὶ θὰ τὴν ἀκούσουν καὶ θὰ τὴν δεχθοῦν μὲ ἀγαθὴν διάθεσιν».

Καὶ ἀφοῦ εἶπε αὐτά, ἔφυγαν οἱ Ἰουδαῖοι καὶ εἶχαν μεγάλη λογομαχία μεταξύ τους.

Καὶ ἀφοῦ ὁ Παῦλος εἶπε ταῦτα, ἔφυγον οἱ Ἰουδαῖοι φιλονεικοῦντες πολὺ μεταξύ των.

Καὶ ἀφοῦ εἶπε ὁ Παῦλος αὐτά, ἔφυγαν οἱ Ἰουδαῖοι συζητοῦντες πολὺ καὶ μὲ πολλὴν ἔξαψιν μεταξύ των.

Ἔμεινε δὲ ὁ Παῦλος ὁλόκληρη διετία σὲ δικό του μισθωμένο οἴκημα. Καὶ δεχόταν ὅλους, ὅσοι τὸν ἐπισκέπτονταν.

Ἔμεινε δὲ ὁ Παῦλος ἐπὶ δύο ὁλόκληρα ἔτη εἰς οἴκημα, τὸ ὁποῖον ἐξ ἰδίων του ἐνοικίασε, καὶ ἐδέχετο προθύμως καὶ εὐχαρίστως ὅλους, ὅσοι ἐπήγαιναν πρὸς ἐπίσκεψίν του.

Ἔμεινε δὲ ὁ Παῦλος δύο ὁλόκληρα ἔτη εἰς ἰδιαίτερον οἴκημα, τὸ ὁποῖον εἶχε ἐνοικιάσει καὶ ἐδέχετο μὲ χαρὰν ὅλους ἐκείνους, ποὺ ἤρχοντο εἰς ἐπίσκεψίν του.

Καὶ κήρυττε τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ καὶ δίδασκε γιὰ τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστὸ μὲ ὅλο τὸ θάρρος, χωρὶς ἐμπόδιο.

Καὶ ἐκήρυσσεν εἰς αὐτοὺς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, τὴν ὁποίαν κατέστησε κληρονομίαν τῶν πιστευόντων ὁ Μεσσίας Ἰησοῦς, καὶ ἐδίδασκεν εἰς τούτους τὰς ἀναφερομένας εἰς τὸ πρόσωπον τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀληθείας. Ἐκήρυσσε δὲ καὶ ἐδίδασκε ταῦτα μὲ ἄφοβον παρρησίαν καὶ θάρρος καὶ χωρὶς νὰ τοῦ παρεμβάλλεται ἔξωθεν κανὲν ἐμπόδιον.

Ἐκήρυσσε δὲ πρὸς αὐτοὺς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ ἐδίδασκε τὰ περὶ τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ μὲ κάθε παρρησίαν, χωρὶς νὰ τοῦ περεμβάλῃ κανεὶς κανένα ἐμπόδιον.