Πράξεις Ἀποστόλων 4

Ἐνῷ δὲ αὐτοὶ (ὁ Πέτρος καὶ ὁ Ἰωάννης) μιλοῦσαν πρὸς τὸ λαό, αἰφνιδίως παρουσιάσθηκαν σ’ αὐτοὺς οἱ ἱερεῖς καὶ ὁ ἐπικεφαλῆς τῆς φρουρᾶς τοῦ ναοῦ καὶ οἱ Σαδδουκαῖοι,

Ἐνῷ δὲ οἱ δύο Ἀπόστολοι ὡμίλουν πρὸς τὸν λαόν, ἦλθον ἔξαφνα πρὸς αὐτοὺς οἱ ἱερεῖς, ποὺ ἦσαν κατὰ τὴν ἑβδομάδα ἐκείνην ἐφημέριοι εἰς τὸν ναόν, καὶ ὁ ἱερεὺς ποὺ ἦτο ἐπὶ κεφαλῆς τῆς φρουρᾶς τοῦ ναοῦ, ὁ ὁποῖος ὡς προϊστάμενος τῶν λευϊτῶν καὶ φρουρῶν τοῦ ναοῦ ἔφερε τὸν τίτλον στρατηγὸς τοῦ ἱεροῦ· καὶ μαζὶ μὲ αὐτὸν ἦλθαν καὶ οἱ Σαδδουκαῖοι.

Καθ’ ὃν δὲ χρόνον ὠμιλοῦσαν οἱ δύο Ἀπόστολοι εἰς τὸν λαόν, ὥρμησαν ξαφνικὰ εἰς αὐτοὺς οἱ ἱερεῖς καὶ ὁ ἀξιωματικὸς ἱερεύς, ὁ στρατηγός, ποὺ ἦτο ἐπὶ κεφαλῆς τῆς φρουρᾶς τοῦ ναοῦ καὶ οἱ Σαδδουκαῖοι,

πλήρεις ἀγανακτήσεως, διότι δίδασκαν τὸ λαὸ καὶ κήρυτταν στὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ τὴν ἐκ νεκρῶν ἀνάστασι.

Αὐτοὶ ὅλοι ἐστενοχωροῦντο καὶ ἠγανάκτουν, διότι οἱ Ἀπόστολοι ἐδίδασκον τὸν λαὸν καὶ ἐκήρυττον τὴν ἐκ νεκρῶν ἀνάστασιν βεβαιοῦντες καὶ ἀποδεικνύοντες αὐτὴν διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος προσφάτως εἶχεν ἀναστηθῇ.

στενοχωρούμενοι καὶ ἀγανακτοῦντες ἐπειδὴ οἱ Άπόστολοι ἐδίδασκαν τὸν λαὸν καὶ ἐκύρυτταν τὴν ἀνάστασιν τῶν νεκρῶν διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Καὶ τοὺς συνέλαβαν καὶ τοὺς φυλάκισαν, γιὰ νὰ τοὺς δικάσουν κατὰ τὴν αὐριανὴ ἡμέρα, διότι ἦταν πλέον βράδυ.

Καὶ ἔβαλαν τὰ χέρια των ἐπάνω τους καὶ τοὺς συνέλαβον καὶ τοὺς ἔθεσαν ὑπὸ ἐπιτήρησιν εἰς τὴν φυλακήν, διὰ νὰ τοὺς δικάσουν κατὰ τὴν αὐριανὴν ἡμέραν· διότι ἦτο ἑσπέρα πλέον καὶ δὲν ἔμενε καιρός, διὰ νὰ συγκληθῇ τὸ συνέδριον.

Καὶ ἄπλωσαν ἐπάνω εἰς αὐτοὺς τὰ χέρια των, τοὺς ἔπιασαν καὶ τοὺς ἔβαλαν ὑπὸ ἐπιτήρησιν εἰς τὴν φυλακήν, διὰ νὰ τοὺς δικάσουν τὴν ἑπομένην ἡμέραν. Διότι ἦτο πλέον ἑσπέρα καὶ δὲν ἐπετρέπετο νὰ γίνῃ δίκη κατὰ τὴν νύκτα.

Ἀλλὰ πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ἀκροατὰς τοῦ λόγου πίστευσαν, καὶ ἔτσι ὁ ἀριθμὸς τῶν ἀνδρῶν ἀνῆλθε σὲ περίπου πέντε χιλιάδες.

Ἐν τούτοις πολλοὶ ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ ἤκουσαν τὸν λόγον τοῦ Πέτρου, ἐπίστευσαν καὶ ἔγινεν ὁ ἀριθμός των εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα πιστῶν εἰς τὸν Ἰησοῦν ἀνδρῶν, ἐκτὸς γυναικῶν καὶ παιδιῶν, περίπου πέντε χιλιάδες.

Ὅμως πολλοὶ ἀπὸ ὅσους ἤκουσαν τὸ κήρυγμα τοῦ Πέτρου ἐπίστευσαν καὶ ἔτσι ὁ ἀριθμὸς τῶν πιστῶν ἔγινε περίπου πέντε χιλιάδες, ἐκτὸς ἀπὸ τὰς γυναῖκας καὶ τὰ παιδιά.

Τὴν ἄλλη δὲ ἡμέρα συνῆλθαν στὰ Ἱεροσόλυμα οἱ ἄρχοντες αὐτῶν (τῶν Ἰουδαίων), καὶ οἱ πρεσβύτεροι, καὶ οἱ γραμματεῖς,

Κατὰ τὴν ἑπομένην δὲ ἡμέραν συνέβη νὰ συναχθοῦν οἱ ἄρχοντες τῶν Ἰουδαίων καὶ οἱ πρεσβύτεροι καὶ οἱ γραμματεῖς, ποὺ κατοικοῦσαν εἰς Ἱερουσαλήμ,

Κατὰ τὴν ἑπομένην ἡμέραν συνεκεντρώθησαν οἱ ἄρχοντες τῶν Ἰουδαίων καὶ οἱ πρεσβύτεροι καὶ οἱ γραμματεῖς, ποὺ κατοικοῦσαν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ,

καὶ ὁ Ἄννας ὁ ἀρχιερεύς, καὶ ὁ Καϊάφας, καὶ ὁ Ἰωάννης, καὶ ὁ Ἀλέξανδρος, καὶ ὅσοι κατάγονταν ἀπὸ ἀρχιερατικὸ γένος.

καὶ ὁ Ἄννας ὁ ἀρχιερεὺς καὶ ὁ Καϊάφας καὶ ὁ Ἰωάννης καὶ ὁ Ἀλέξανδρος καὶ ὅσοι κατήγοντο ἀπὸ οἰκογένειαν ἀρχιερατικήν.

ὅπως ἐπίσης καὶ ὁ Ἄννας ὁ ἀρχιερεὺς καὶ ὁ Καϊάφας καὶ ὁ Ἰωάννης καὶ ὁ Ἀλέξανδρος καὶ ὅσοι κατήγοντο ἀπὸ οἰκογένειαν ἀρχιερατικήν.

Καὶ ἀφοῦ τοὺς ἔστησαν ἐνώπιόν τους (τοὺς δύο ἀποστόλους), ρωτοῦσαν· «Μὲ ποιά δύναμι ἢ μὲ ποιό ὄνομα κάνατε αὐτὸ ἐσεῖς;».

Καὶ ἀφοῦ διέταξαν τοὺς Ἀποστόλους νὰ σταθοῦν εἰς τὸ μέσον ὄρθιοι, σὰν κατηγορούμενοι ποὺ ἦσαν, τοὺς ἠρώτων καὶ τοὺς ἐξήταζαν· Μὲ ποίαν δύναμιν ἢ μὲ τὴν ἐπίκλησιν ποίου ὀνόματος ἐκάματε σεῖς αὐτό, ποὺ ἔγινεν εἰς τὸν χωλόν;

Ἀφοῦ, λοιπόν, ἔβαλαν τοὺς Ἀποστόλους νὰ σταθοῦν ὄρθιοι εἰς τὸ μέσον, τοὺς ἀνέκριναν καὶ τοὺς ἐρωτοῦσαν· «μὲ ποίαν δύναμιν ἢ διὰ μέσου ποίου ὀνόματος ἐκάματε σεῖς τοῦτο, δηλαδὴ τὴν θεραπείαν τοῦ χωλοῦ;»

Τότε ὁ Πέτρος γέμισε μὲ Πνεῦμα Ἅγιο καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· «Ἄρχοντες τοῦ λαοῦ καὶ πρεσβύτεροι τοῦ Ἰσραήλ!

Τότε ὁ Πέτρος, ἀφοῦ ἡ ψυχή του ἐγέμισεν ἀπὸ ἔμπνευσιν καὶ φωτισμὸν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τοὺς εἶπεν· Ἄρχοντες τοῦ λαοῦ καὶ προεστῶτες τοῦ Ἰσραήλ·

Τότε ὁ Πέτρος, ἀφοῦ ἐγέμισε καὶ ἐφωτίσθη ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, τοὺς εἶπε· «ἄρχοντες τοῦ λαοῦ καὶ πρεσβύτεροι τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ ἔθνους,

Ἀφοῦ ἐμεῖς σήμερα ἀνακρινόμεθα ἐξ αἰτίας εὐεργεσίας πρὸς ἀσθενῆ ἄνθρωπο, μὲ τί αὐτὸς ἔγινε καλά,

ἀφοῦ δὲν τὸ ηὕρατε σεῖς ἄδικον καὶ ἀνάρμοστον νὰ ὑποβληθῶμεν σήμερον ἡμεῖς εἰς ἀνάκρισιν καὶ δίκην δι’ εὐεργεσίαν ἀνθρώπου ἀσθενοῦς καὶ εἰδικώτερον νὰ ἐξετασθῶμεν διὰ τὸ μέσον, μὲ τὸ ὁποῖον οὗτος ἐθεραπεύθη,

ἐὰν ἡμεῖς σήμερα ἀνακρινώμεθα διὰ τὴν εὐεργεσίαν, ποὺ ἐκάμαμεν εἰς τὸν ἄνθρωπον αὐτόν, καὶ εἰδικώτερον διὰ μέσου τίνος ἔχει αὐτὸς σωθῇ καὶ θεραπευθῇ ἀπὸ τὴν ἀσθένειάν του,

νὰ ξέρετε ὅλοι σεῖς, καὶ ὅλος ὁ λαὸς τοῦ Ἰσραήλ, ὅτι μὲ τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Ναζωραίου, τὸν ὁποῖο σεῖς σταυρώσατε, τὸν ὁποῖον ὁ Θεὸς ἀνέστησε ἐκ νεκρῶν, μ’ αὐτὸ (τὸ ὄνομα) αὐτὸς παρίσταται ἐνώπιόν σας ὑγιής.

ἂς γίνῃ γνωστὸν εἰς ὅλους σας καὶ εἰς ὅλον τὸν λαὸν τοῦ Ἰσραήλ, ὅτι διὰ τῆς ἐπικλήσεως τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Ναζωραίου, τὸν ὁποῖον σεῖς ἐσταυρώσατε, ἀλλὰ τὸν ὁποῖον ὁ Θεὸς ἀνέστησεν ἐκ νεκρῶν, ἐν τῷ ὀνόματι τούτῳ ὁ χωλὸς αὐτὸς στέκεται ἐμπρός σας ὑγιῆς.

ἂς γίνῃ γνωστὸν εἰς ὅλους σας καὶ εἰς ὅλον τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν, ὅτι ὁ τέως χωλὸς ἐθεραπεύθη καὶ στέκεται τώρα ἐνώπιόν σας ὑγιὴς μὲ τὴν ἐπίκλησιν τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Ναζωραίου, τὸν ὁποῖον σεῖς μὲν ἐσταυρώσατε, ὁ δὲ Θεὸς ἀνέστησε ἐκ νεκρῶν.

Αὐτὸς εἶναι ὁ λίθος, ποὺ περιφρονήθηκε ὡς τιποτένιος ἀπὸ σᾶς τοὺς οἰκοδόμους, ποὺ (ὅμως) ἔγινε ἀκρογωνιαῖος λίθος.

Ὁ Ἰησοῦς οὗτος εἶναι ὁ λίθος ποὺ ἐπεριφρονήθη ὡς τιποτένιος ἀπὸ σᾶς, ποὺ λόγῳ τοῦ ἀξιώματός σας ἐπιστατεῖτε εἰς τὴν πνευματικὴν οἰκοδομὴν τοῦ Ἰσραήλ. Ἀλλὰ παρὰ τὴν περιφρόνησιν, ποὺ τοῦ ἐκάματε, ὁ λίθος αὐτὸς ἔγινεν ἀγκωνάρι, ποὺ συνένωσεν ὡς ἄλλους δύο τοίχους τὸν ἰουδαϊκὸν καὶ τὸν εἰδωλολατρικὸν λαὸν καὶ στηρίζει τὸ ὅλον πνευματικὸν οἰκοδόμημα.

Αὐτὸς εἶναι ὁ λίθος, τὸν ὁποῖον σεῖς, οἱ πρωτοστατοῦντες εἰς τὴν πνευματικὴν οἰκοδομὴν τοῦ Ἰσραήλ, τὸν ἐπεριφρονήσατε ὡς ἄχρηστον καὶ ὁ ὁποῖος ἐν τούτοις ἔγινε θεμελιακὸ ἀγκωνάρι εἰς νέαν πνευματικὴν οἰκοδομὴν Ἰσραηλιτῶν καὶ εἰδωλολατρῶν.

Καὶ δὲν εἶναι δυνατὴ μὲ κανένα ἄλλο ἡ σωτηρία, καὶ οὔτε ὑπάρχει ἄλλη δύναμι κάτω ἀπὸ τὸν οὐρανὸ δοσμένη στοὺς ἀνθρώπους, μὲ τὴν ὁποία εἶναι δυνατὸ νὰ σωθοῦμε».

Καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν δι’ οὐδενὸς ἅλλου νὰ ἐπιτύχωμεν τὴν σωτηρίαν, ποὺ μᾶς ὑπεσχέθη ὁ Θεός. Διότι δὲν ὑπάρχει κάτω ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ ἐπὶ ὅλης τῆς γῆς πλὴν τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἰησοῦ κανὲν ἄλλο ὄνομα, τὸ ὁποῖον νὰ ἔχῃ δοθῇ ἀπὸ τὸν Θεὸν μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων καὶ διὰ τοῦ ὁποίου ὡρίσθη διὰ θείας βουλῆς καὶ ἀποφάσεως νὰ σωθῶμεν ὅλοι ἡμεῖς. Καὶ συνεπῶς τὸν Ἰησοῦν αὐτὸν ὡς Σωτῆρα ὀφείλομεν νὰ ἐγκολπωθῶμεν.

Καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν μὲ κανένα ἄλλο πρόσωπον καὶ τρόπον νὰ ἐπιτύχωμεν τὴν σωτηρίαν, διότι δὲν ὑπάρχει κανένα ἄλλο ὄνομα κάτω ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ εἰς ὅλην τὴν γῆν, ποὺ νὰ ἔχῃ δοθῇ ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ εἰς τοὺς ἀνθρώπους, διὰ τοῦ ὁποίου, σύμφωνα μὲ τὴν βουλὴν τοῦ Θεοῦ, ἔχει ὁρισθῇ νὰ σωθῶμεν ὅλοι μας».

Ἐπειδὴ δὲ ἔβλεπαν τὴν εὐγλωττία τοῦ Πέτρου καὶ τοῦ Ἰωάννου, καὶ διαπίστωσαν, ὅτι εἶναι ἄνθρωποι ἀγράμματοι καὶ ἀμαθεῖς, θαύμαζαν. Καὶ τοὺς γνώριζαν, ὅτι αὐτοὶ ἦταν μαζὶ μὲ τὸν Ἰησοῦ.

Ὅσον δὲ οἱ ἄρχοντες τῶν Ἰουδαίων ἔβλεπαν μὲ ἔκπληξιν τὸ ἄφοβον θάρρος τοῦ Πέτρου καὶ τοῦ Ἰωάννου, περὶ τῶν ὁποίων εὐθὺς ἐξ ἀρχῇς ἀντελήφθησαν, ὅτι ἦσαν ἄνθρωποι ἀγράμματοι καὶ ἀνῆκον εἰς τὰς λαϊκὰς τάξεις, ἐθαύμαζον διὰ τὰς γνώσεις των καὶ συγχρόνως ἀνεγνώριζαν, ὅτι αὐτοὶ ἦσαν μαζὶ μὲ τὸν Ἰησοῦν.

Ἐκεῖνοι βλέποντες τὸ θάρρος τοῦ Πέτρου καὶ τοῦ Ἰωάννου καὶ ἔχοντες ὑπ’ ὄψιν των, ὅτι ἦσαν ἀγράμματοι ἄνθρωποι τοῦ λαοῦ, κατελαμβάνοντο ἀπὸ θαυμασμὸν διὰ τὴν σοφίαν καὶ τὴν δύναμιν τοῦ λόγου των καὶ συγχρόνως ἀνεγνώριζαν καὶ παρεδέχοντο ὅτι αὐτοὶ ἦσαν μαζῆ μὲ τὸν Ἰησοῦν.

Βλέποντας καὶ τὸν ἄνθρωπο, ποὺ εἶχε θεραπευθῇ, νὰ στέκεται μαζί τους ὄρθιος, δὲν μποροῦσαν τίποτε ν’ ἀντείπουν.

Ὅταν δὲ ἔβλεπαν τὸν ἄνθρωπον, ποὺ εἶχε θεραπευθῇ, νὰ στέκεται μαζί τους ὄρθιος, δὲν εἶχαν τίποτε νὰ ἀντιλέξουν.

Βλέποντες δὲ θεραπευμένον τὸν τέως χωλὸν νὰ στέκεται μαζῆ μὲ αὐτούς, δὲν εἶχαν καὶ δὲν εὔρισκαν νὰ ἀντείπουν τίποτε.

Ἀφοῦ δὲ τοὺς διέταξαν νὰ βγοῦν ἔξω ἀπὸ τὸ συνέδριο, συσκέπτονταν

Διὰ νὰ εὕρουν δὲ κάποιαν διέξοδον εἰς τὴν δύσκολον θέσιν, ποὺ εἶχαν περιέλθει, τοὺς διέταξαν νὰ βγοῦν ἔξω ἀπὸ τὴν αἴθουσαν τοῦ συνεδρίου, καὶ ἀντήλλασσον μεταξύ των γνώμας

Ἀφοῦ δὲ τοὺς διέταξαν νὰ βγοῦν ἔξω ἀπὸ τὴν αἴθουσαν τοῦ συνεδρίου, ἤρχισαν νὰ συζητοῦν μεταξύ των καὶ νὰ ἀνταλλάσσουν τὰς σκέψεις των.

λέγοντας· «Τί νὰ κάνωμε στοὺς ἀνθρώπους αὐτούς; Διότι σ’ ὅλους τοὺς κατοίκους τῆς Ἱερουσαλὴμ εἶναι φανερό, ὅτι ἔγινε δι’ αὐτῶν πραγματικὸ θαῦμα, καὶ δὲν μποροῦμε νὰ τὸ ἀρνηθοῦμε.

λέγοντες· Τί νὰ κάμωμεν μὲ τοὺς ἀνθρώπους αὐτούς; Διότι, ὅτι μὲν ἔγινε δι’ αὐτῶν θαῦμα γνωστὸν καὶ βέβαιον, εἶναι φανερὸν εἰς ὅλους τοὺς κατοίκους τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ δὲν δυνάμεθα νὰ τὸ ἀρνηθῶμεν.

Λέγοντες· «τί νὰ κάμωμεν μὲ αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους; Διότι, ὅτι μὲν βέβαια ἔγινε ἀπὸ αὐτοὺς θαῦμα γνωστὸν καὶ ἀναντίρρητον, εἶναι πλέον φανερὸν εἰς ὅλους τοὺς κατοίκους τῆς Ἱερουσαλήμ, καὶ δὲν ἠμποροῦμεν νὰ τὸ ἀρνηθοῦμεν.

Ἀλλὰ γιὰ νὰ μὴ διαδοθῇ περισσότερο στὸ λαό, ἂς τοὺς ἀπειλήσωμε αὐστηρά, γιὰ νὰ μὴ μιλοῦν πλέον σὲ κανένα γιὰ τὸ ὄνομα αὐτό».

Ἀλλὰ διὰ νὰ μὴ διαδοθῇ καὶ γνωστοποιηθῇ περισσότερον εἰς τὸν λαὸν τὸ θαῦμα αὐτό, ἂς τοὺς φοβερίσωμεν δυνατὰ καὶ ἂς τοὺς ἐπιβάλωμεν νὰ μὴ ὁμιλοῦν πλέον εἰς κανένα ἄνθρωπον χρησιμοποιοῦντες ὡς κεντρικὸν σημεῖον καὶ ὡς βάσιν τῆς διδασκαλίας των καὶ τοῦ κηρύγματός των τὸ ὄνομα αὐτό.

Διὰ νὰ μὴ διαδοθῇ ὅμως περισσότερον μεταξὺ τοῦ λαοῦ τὸ θαῦμα, ἂς τοὺς ἀπειλήσωμεν μὲ μεγάλας τιμωρίας, ὥστε νὰ μὴ ὁμιλοῦν εἰς κανένα πλέον τῶν ἀνθρώπων διὰ τὸ ὄνομά του, δηλαδὴ διὰ τὸν Χριστόν».

Καὶ ἀφοῦ τοὺς κάλεσαν, τοὺς διέταξαν νὰ μὴ μιλοῦν καθόλου καὶ νὰ μὴ διδάσκουν γιὰ τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ.

Καὶ ἀφοῦ τοὺς ἐκάλεσαν ἐκ νέου εἰς τὴν αἴθουσαν, τοὺς παρήγγειλαν νὰ μὴ λέγουν εἰς τὸ ἑξῆς οὐδὲ λέξιν, οὕτε νὰ διδάσκουν μὲ κύριον θέμα καὶ σκοπὸν τῆς διδασκαλίας των τὴν πίστιν εἰς τὸ πρόσωπον τοῦ Ἰησοῦ.

Καὶ ἀφοῦ τοὺς ἐκάλεσαν πάλιν εἰς τὴν αἴθουσαν, τοὺς ἔδωσαν τὴν ἐντολὴν νὰ μὴ κηρύττουν πλέον καὶ νὰ μὴ διδάσκουν πίστιν εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ἀλλ’ ὁ Πέτρος καὶ ὁ Ἰωάννης τοὺς εἶπαν τότε· «Ἂν εἶναι ὀρθὸ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ν’ ἀκούωμε ἐσᾶς καὶ ὄχι τὸ Θεό, κρίνετε.

Ὁ Πέτρος ὅμως καὶ ὁ Ἰωάννης ἀπεκρίθησαν πρὸς αὐτοὺς καὶ εἶπον· Ἐν σχέσει μὲ αὐτό, ποὺ μᾶς παραγγέλλετε, κρίνατε μόνοι σας, ἐὰν εἶναι δίκαιον ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ νὰ ὑπακούωμεν περισσότερον εἰς σᾶς παρὰ εἰς τὸν Θεόν.

Ἀλλὰ ὁ Πέτρος καὶ ὁ Ἰωάννης ἀπεκρίθησαν πρὸς αὐτοὺς καὶ εἶπαν· «ἐὰν εἶναι ὀρθὸν καὶ δίκαιον ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, νὰ ὑπακούωμεν περισσότερον εἰς σᾶς παρὰ εἰς τὸν Θεόν, σκεφθῆτε καὶ κρίνετε μόνοι σας.

Ἐμεῖς πάντως δὲν δυνάμεθα γι’ αὐτὰ ποὺ εἴδαμε καὶ ἀκούσαμε νὰ μὴ μιλᾶμε».

Ὠρισμένως καὶ σεῖς δὲν θὰ εὕρετε τοῦτο δίκαιον. Διότι δὲν δυνάμεθα ἡμεῖς ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα μὲ βεβαιότητα γνωρίζομεν περὶ τοῦ Ἰησοῦ καὶ τὰ ὁποῖα εἴδαμεν μὲ τὰ μάτια μας καὶ ἠκούσαμεν μὲ τὰ αὐτιά μας, νὰ μὴ τὰ κηρύττωμεν.

Διότι ἡμεῖς δὲν ἠμποροῦμεν νὰ μὴ κηρύττωμεν αὐτὰ ποὺ εἴδαμε καὶ ἀκούσαμε».

Τότε αὐτοί, ἀφοῦ τοὺς ἀπείλησαν περισσότερο, τοὺς ἀπέλυσαν, ἐπειδὴ δὲν ἔβρισκαν κανένα τρόπο νὰ τοὺς τιμωρήσουν, ἐξ αἰτίας τοῦ λαοῦ, διότι ὅλοι γιὰ τὸ γεγονὸς δόξαζαν τὸ Θεό.

Αὐτοὶ ὅμως, ποὺ τοὺς ἀνέκριναν, ἀφοῦ προσέθεσαν εἰς τὴν ἀπαγόρευσίν τους καὶ ἀπειλάς, ὅτι θὰ τοὺς ἐτιμώρουν εἰς τὸ μέλλον αὐστηρά, ἐὰν δὲν συνεμορφοῦντο μὲ τὴν παραγγελίαν των, τοὺς ἀφῆκαν ἐλευθέρους, ἐπειδὴ δὲν εὔρισκαν τίποτε, διὰ τὸ ὁποῖον νὰ τιμωρήσουν αὐτούς. Καὶ ὡς ἐκ τούτου ἠναγκάσθησαν νὰ τοὺς ἀπολύσουν ἐξ αἰτίας τοῦ λαοῦ, διότι ὅλοι ἐδόξαζον τὸν Θεὸν διὰ τὸ γεγονὸς αὐτό.

Ἐκεῖνοι ὅμως, ἀφοῦ διετύπωσαν καὶ νέας ἀπειλάς, τοὺς ἀπέλυσαν, ἀφ’ ἑνὸς μὲν διότι δὲν εὔρισκαν τίποτε τὸ ἔνοχον, διὰ νὰ τοὺς τιμωρήσουν, ἀφ’ ἑτέρου δὲ ἐξ αἰτίας τοῦ λαοῦ, διότι ὅλοι ἐδόξαζαν τὸν Θεόν, διὰ τὸ θαυμαστὸν αὐτὸ γεγονὸς τῆς θεραπείας τοῦ χωλοῦ.

Ὁ δὲ ἄνθρωπος, στὸν ὁποῖον ἔγινε αὐτὸ τὸ θαῦμα τῆς θεραπείας, ἦταν ἄνω τῶν σαράντα ἐτῶν.

Ἦτο δὲ ἑπόμενον νὰ προκαλέσῃ τὴν μεγάλην αὐτὴν ἐντύπωσιν εἰς ὅλον τὸν λαὸν τὸ συμβὰν αὐτό. Διότι ἦτο πλέον τῶν τεσσαράκοντα ἐτῶν ὁ ἄνθρωπος αὐτός, ποὺ εἶχε γεννηθῇ χωλὸς καὶ εἰς τὸν ὁποῖον εἶχε γίνει τὸ θαῦμα αὐτὸ τῆς θεραπείας, τὸ ὁποῖον ἦτο σημάδι καὶ ἀπόδειξις, ὅτι μὲ θείαν δύναμιν ἐνήργησαν οἱ Ἀπόστολοι.

Ἐδικαιολογεῖτο δὲ ὁ θαυμασμὸς τοῦ λαοῦ, διότι ὁ ἐκ γενετῆς χωλός, εἰς τὸν ὁποῖον ἔγινε τὸ θαῦμα τῆς θεραπείας, ἦτο σαράντα ἐτῶν καὶ πλέον.

Ὅταν δὲ (ὁ Πέτρος καὶ ὁ Ἰωάννης) ἀφέθηκαν ἐλεύθεροι, ἦλθαν πρὸς τοὺς ἰδικούς τους (τοὺς οἰκείους τῆς πίστεως), καὶ τοὺς ἀνέφεραν ὅσα τοὺς εἶπαν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι.

Ὅταν δὲ οἱ Ἀπόστολοι ἀφέθησαν ἐλεύθεροι, ἦλθον εἰς ἐκείνους μὲ τοὺς ὁποίους συνεδέοντο διὰ τῆς πίστεως ὡς μέλη μιᾶς καὶ τῆς αὐτῆς οἰκογενείας καὶ τοὺς διηγήθησαν ὅσα εἶπον πρὸς αὐτοὺς οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι.

Ὅταν δὲ οἱ Ἀπόστολοι ἀπελύθησαν, ἦλθαν εἰς τοὺς ἄλλους πιστούς, μὲ τοὺς ὁποίους στενότατα, ὡς ἀδελφοὶ τῆς αὐτῆς πνευματικῆς οἰκογενείας, συνεδέοντο καὶ τοὺς ἀνήγγειλαν ὅσα οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι εἶχαν εἴπει εἰς αὐτούς.

Αὐτοὶ δέ, ὅταν ἄκουσαν αὐτά, ὅλοι μαζὶ ὕψωσαν φωνὴ πρὸς τὸ Θεὸ καὶ εἶπαν· «Δέσποτα (Κυρίαρχε), σὺ εἶσαι, ποὺ δημιούργησες τὸν οὐρανὸ καὶ τὴ γῆ καὶ τὴ θάλασσα καὶ ὅλα ὅσα ὑπάρχουν σ’ αὐτά·

Αὐτοὶ δέ, ὅταν ἤκουσαν αὐτά, ἀπὸ συμφώνου μὲ μίαν καρδίαν ὅλοι ὕψωσαν φωνὴν πρὸς τὸν Θεὸν καὶ εἶπον· Ὕψιστε κυρίαρχε τοῦ παντός, σὺ ποὺ ἔκαμες τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν καὶ τὴν θάλασσαν καὶ ὅλα ὅσα ὑπάρχουν εἰς αὐτά·

Ἐκεῖνοι δέ, ὅταν ἤκουσαν, μὲ μιὰ ψυχὴ καὶ μὲ μιὰ καρδιὰ ὕψωσαν φωνὴν πρὸς τὸν Θεὸν καὶ εἶπαν· «Δέσποτα, σύ, ὁ ὁποῖος ἔκαμες τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν καὶ τὴν θάλασσαν καὶ ὅλα ὅσα ὑπάρχουν εἰς αὐτά,

ποὺ μὲ τὸ στόμα τοῦ Δαβὶδ τοῦ δούλου σου εἶπες, Γιατί φρύαξαν ἔθνη, καὶ λαοὶ μηχανεύθηκαν πράγματα μάταια;

Σύ, ποὺ εἶπες διὰ στόματος τοῦ δούλου σου Δαβίδ· διατί ἑκυριεύθησαν ἀπὸ μανίαν καὶ ἑξαγρίωσιν ἔθνη καὶ διατί λαοὶ ἐμηχανεύθησαν σχέδια, ποὺ θὰ ἀποτύχουν καὶ θὰ ἀποδειχθοῦν μάταια;

σύ, ποὺ μὲ τὸ στόμα τοῦ δούλου σου Δαυῒδ εἶπες· Διατί ἐφρύαξαν τὰ ἔθνη οἱ δὲ λαοὶ κατέστρωσαν καλομελετημένα, μάταια ὅμως καὶ ἀνωφελῆ, πονηρὰ σχέδια;

Παρατάχθηκαν οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς, καὶ οἱ ἄρχοντες μαζεύτηκαν μαζὶ ἐναντίον τοῦ Κυρίου καὶ ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ του.

Ἐστάθησαν ὁ ἕνας κοντὰ εἰς τὸν ἄλλον ὅλοι μαζὶ εἰς πολεμικὴν παράταξιν οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς καὶ οἱ ἄρχοντες συνηθροίσθησαν μὲ ἐχθρικὰς διαθέσεις κατὰ Κυρίου τοῦ Θεοῦ καὶ ἐναντίον ἐκείνου, τὸν ὁποῖον αὐτὸς ἔχρισε καὶ ἐγκατέστησεν αἰώνιον βασιλέα καὶ ἀρχιερέα καὶ προφήτην.

Παρετάχθησαν εἰς πολεμικὴν παράταξιν οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς καὶ ἐμαζεύθηκαν εἰς τὸν ἴδιον τόπον ὅλοι οἱ ἄρχοντες ἐναντίον Κυρίου τοῦ Θεοῦ καὶ ἐναντίον τοῦ Μεσσίου, τὸν ὁποῖον ὁ Θεὸς ἔχρισε βασιλέα, προφήτην καὶ ἀρχιερέα.

Καὶ πράγματι, μαζεύτηκαν ἐναντίον τοῦ ἁγίου δούλου σου Ἰησοῦ, τὸν ὁποῖον ἔχρισες, ὁ Ἡρῴδης καὶ ὁ Πόντιος Πιλᾶτος μαζὶ μὲ ἐθνικοὺς καὶ πλήθη τοῦ Ἰσραήλ,

Καὶ ἡ προφητεία αὐτὴ τοῦ Δαβὶδ ἐπαλήθευσε σήμερον. Διότι πράγματι καὶ στὰ σωστὰ ἐμαζεύθησαν κατὰ τοῦ ἁγίου παιδός σου Ἰησοῦ, τὸν ὁποῖον ἔχρισες Λυτρωτὴν καὶ Σωτῆρα, ὁ Ἡρῴδης καὶ ὁ Πόντιος Πιλᾶτος μαζὶ μὲ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη καὶ μὲ λαὸν ἀπὸ ὅλας τὰς φυλᾶς τοῦ Ἰσραήλ.

Διότι, πράγματι, Κύριε, ἐμαζεύθηκαν ὅλοι αὐτοὶ ἐναντίον τοῦ ἁγίου παιδός σου Ἰησοῦ, τὸν ὁποῖον σὺ ἔστειλες καὶ ἔχρισες Σωτῆρα, ὁ Ἡρῴδης καὶ ὁ Πόντιος Πιλᾶτος μαζῆ μὲ τὰ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη καὶ μὲ τὰς φυλὰς τοῦ Ἰσραήλ,

γιὰ νὰ κάνουν ὅσα ἡ δύναμί σου καὶ ἡ σοφία σου προώρισε νὰ γίνουν.

Ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἐμαζεύθησαν ὅλοι αὐτοί, δὲν ἠμπόρεσαν νὰ κάμουν τίποτε παραπάνω ἀπὸ ὅσα τὸ πανίσχυρον καὶ παντοδύναμον χέρι σου καὶ ἡ πάνσοφος ἀπόφασίς σου ὥρισαν ἐκ προτέρου νὰ γίνουν.

διὰ νὰ πράξουν ὄχι ὅλα ὅσα αὐτοὶ ἐν τῇ πονηρίᾳ των ἤθελαν, ἀλλὰ ὅσα ἡ παντοδύναμος δεξιά σου καὶ ἡ πάνσοφος ἰδική σου θέλησις εἶχε προορίσει νὰ γίνουν.

Καὶ τώρα, Κύριε, πρόσεξε στὶς ἀπειλές τους, καὶ κάνε τοὺς δούλους σου νὰ κηρύττουν τὸ λόγο σου μὲ ὅλο τὸ θάρρος,

Καὶ τώρα, Κύριε, ρίψε τὸ προστατευτικὸν δι’ ἡμᾶς βλέμμα σου εἰς τὰς ἀπειλάς των καὶ δῶσε εἰς τοὺς δούλους σου ἐνίσχυσιν καὶ χάριν διὰ νὰ λαλοῦν τὸν λόγον σου μὲ θάρρος καὶ μὲ ἀφοβίαν ἀπέναντι ὁποιασδήποτε ἀπειλῆς.

Καὶ τώρα, Κύριε, ρίξε τὸ βλέμμα σου εἰς τὰς ἀπειλάς των, μὲ τὰς ὁποίας μᾶς φοβερίζουν καὶ δῶσε εἰς τοὺς δούλους σου δύναμιν καὶ φωτισμὸν νὰ λαλοῦν μὲ κάθε παρρησίαν καὶ νὰ κηρύττουν τὸ θέλημά σου,

ἁπλώνοντας τὸ χέρι σου γιὰ θεραπεῖες ἀσθενειῶν καὶ γιὰ νὰ γίνωνται σημεῖα καὶ καταπληκτικὰ θαύματα κατόπιν ἐπικλήσεως τοῦ ὀνόματος τοῦ ἁγίου δούλου σου Ἰησοῦ».

Καὶ ἔτσι νὰ κηρύττουν αὐτοὶ τὴν ἀλήθειαν, ἐνῷ σὺ θὰ ἑξαπλώνῃς τὸ παντοδύναμόν σου χέρι πρὸς θαυματουργικὴν θεραπείαν τῶν ἀσθενειῶν καὶ ἐνῷ θὰ γίνωνται σημεῖα ἀποδεικτικὰ καὶ θαύματα καταπληκτικὰ διὰ τῆς ἐπικλήσεως τοῦ ὀνόματος τοῦ ἁγίου παιδός σου Ἰησοῦ.

καθ’ ὅν χρόνον σὺ θὰ ἀπλώνῃς τὸ χέρι σου εἰς θαυματουργικὴν θεραπείαν καὶ θὰ γίνωνται μὲ τὴν ἐπίκλησιν τοῦ ὀνόματος τοῦ ἁγίου παιδός σου Ἰησοῦ καταπληκτικὰ καὶ ἀποδεικτικὰ σημεῖα καὶ θαύματα».

Καὶ ἀφοῦ τελείωσαν τὴ δέησι, σείστηκε ὁ τόπος, ὅπου ἦταν συναθροισμένοι, καὶ πλημμύρισαν ὅλοι ἀπὸ Πνεῦμα Ἅγιο, καὶ κήρυτταν τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ μὲ θάρρος.

Καὶ ὅταν οὗτοι μὲ τὴν προσευχὴν αὐτὴν ἐπεκαλέσθησαν τὸν Θεόν, ἐσείσθη ὁ τόπος, εἰς τὸν ὁποῖον ἦσαν συναθροισμένοι, καὶ ἐπληρώθησαν ὅλοι μὲ Ἅγιον Πνεῦμα, καὶ ἐλάλουν μὲ ἄφοβον θάρρος τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ.

Καὶ ὅταν αὐτοὶ ἔτσι παρεκάλεσαν τὸν Θεόν, ἐσείσθη ὁ τόπος, εἰς τὸν ὁποῖον ἦσαν συγκεντρωμένοι, καὶ ἔλαβαν πλουσίως ὅλοι Ἅγιον Πνεῦμα, διεποτίσθησαν ἀπὸ αὐτὸ καὶ ἐκήρυτταν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ μὲ θάρρος.

Τοῦ δὲ πλήθους τῶν πιστῶν ἡ καρδιὰ καὶ ἡ ψυχὴ ἦταν μία. Καὶ οὔτε ἕνας ἔλεγε, ὅτι κάτι ἀπὸ τὰ ὑπάρχοντά του εἶναι δικό του, ἀλλ’ ὅλα σ’ αὐτοὺς ἦταν κοινά.

Συγχρόνως ὅμως καὶ τὸ πλῆθος ἐκείνων ποὺ εἶχαν πιστεύσει εἰς τὸ εὐαγγέλιον, εἶχαν ἁρμονικὴν καὶ ἀδιάσπαστον ὁμοφροσύνην καὶ τόσον αἱ καρδίαι, ὅσον καὶ ὁλόκληρος ἡ πνευματικὴ ὑπαρξις ὅλων ἦσαν ἐνωμένα εἰς ἔν, ἐπεκράτει δηλαδὴ μεταξύ των πλήρης συμφωνία καὶ ἁρμονία φρονημάτων καὶ συναισθημάτων. Καὶ δὲν εὑρίσκετο κανεὶς ἀπὸ αὐτούς, ποὺ νὰ λέγῃ, ὅτι καὶ τὸ ἐλάχιστον ἀπὸ τὰ ὑπάρχοντά του καὶ τὴν περιουσίαν τοῦ ἦτο ἰδικόν του, ἀλλὰ τὰ εἶχαν μεταξύ των ὅλα εἰς κοινὴν ὠφέλειαν καὶ χρῆσιν.

Ὅλο δὲ ἐκεῖνο τὸ πλῆθος τῶν πιστῶν εἶχε μιὰ καρδιὰ καὶ μιὰ ψυχή, ὥστε νὰ ἀποτελοῦν μίαν ἁρμονικὴν καὶ πνευματικὴν κοινωνίαν· καὶ κανεὶς δὲν ἔλεγεν ὅτι καὶ τὸ ἐλάχιστον ἀπὸ τὰ ὑπάρχοντα του εἶναι ἰδικόν του, ἀλλὰ ἦσαν τὰ πάντα εἰς αὐτοὺς κοινὰ καὶ διετίθεντο διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν ὅλων.

Καὶ μὲ μεγάλο θάρρος οἱ ἀπόστολοι ἔδιναν τὴ μαρτυρία γιὰ τὴν ἀνάστασι τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ [Σημ.: Ἤ, κήρυτταν τὴν ἀλήθεια τῆς ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ]. Καὶ χάρι μεγάλη ἦταν σ’ ὅλους αὐτούς (τοὺς πιστούς).

Καὶ μὲ δύναμιν μεγάλην, ποὺ ἔπειθε τοὺς ἀκροατὰς καὶ ἔφερε μεγάλα ἀποτελέσματα εἰς τὰς ψυχάς των, ἔδιδαν οἱ ἀπόστολοι ὡς χρέος ὀφειλόμενον καὶ καθῆκον ἐπιβεβλημένον τὴν μαρτυρίαν περὶ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, καὶ χάρις Θεοῦ μεγάλη, ἡ ὁποία τοὺς συνέδεε διὰ τῆς ἀγάπης σφιγκτά, ἦτο εἰς ὅλους αὐτοὺς τοὺς πιστούς.

Καὶ μὲ μεγάλην δύναμιν καὶ ὡς καθῆκον ἱερὸν καὶ μέγα προσέφεραν οἱ Ἀπόστολοι τὴν μαρτυρίαν των διὰ τὴν ἀνάστασιν τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ. Μεγάλη δὲ χάρις Θεοῦ ἦτο εἰς ὅλους τοὺς πιστούς.

Καὶ οὔτε ὑπῆρχε μεταξύ τους κάποιος, ὁ ὁποῖος νὰ στερῆται. Διότι, ὅσοι ἦταν ἰδιοκτῆτες χωραφιῶν ἢ σπιτιῶν, τὰ πωλοῦσαν, καὶ τὴν ἀξία τῶν πωλουμένων ἔφεραν

Καὶ ἀπόδειξις τῆς χάριτος αὐτῆς, ποὺ ἐκαρποφόρει τὴν ἀγάπην, ἦτο, ὅτι δὲν ἡπῆρχε κανεὶς μεταξὺ αὐτῶν, ποὺ νὰ στερῆται τὰ πρὸς συντήρησιν. Διότι ὅσοι ἦσαν ἰδιοκτῆται χωραφιῶν ἢ σπιτιῶν, τὰ ἐπώλουν καὶ ἔφερον τὴν εἰς χρήματα ἀξίαν τῶν πωλουμένων κτημάτων

Ἀπόδειξις δὲ τούτου ἦτο ὅτι δὲν ὑπῆρχε μεταξὺ αὐτῶν, κανένας ποὺ νὰ στερῆται, διότι ὅσοι ἦσαν ἰδιοκτῆται χωραφιῶν ἢ σπιτιῶν τὰ ἐπωλοῦσαν καὶ ἔφερναν τὸ ἀντίτιμον τῶν πωλουμένων

καὶ ἔθεταν μπροστὰ στὰ πόδια τῶν ἀποστόλων. Καὶ γινόταν στὸν καθένα διανομὴ ἀνάλογα μὲ τὴν ἀνάγκη του.

καὶ ἐπειδὴ ἐξ εὐλαβείας ἀπέφευγον νὰ τὴν παραδώσουν εἰς χεῖρας τῶν Ἀποστόλων, ἔθετον αὐτὴν κατὰ γῆς κοντὰ εἰς τὰ πόδια τῶν Ἀποστόλων· διεμοιράζετο δὲ τὸ χρῆμα εἰς ἕκαστον σύμφωνα μὲ τὴν ἀνάγκην ποὺ εἶχεν.

καὶ τὸ ἔθεταν μὲ εὐλάβειαν πολλὴν κατὰ γῆς, κοντὰ εἰς τὰ πόδια τῶν Ἀποστόλων. Ἐμοιράζετο δὲ κατόπιν αὐτὸ τὸ χρῆμα εἰς τὸν καθένα ἀνάλογα μὲ τὴν ἀνάγκην ποὺ εἶχε.

Ἔτσι ὁ Ἰωσῆς, ποὺ ἀπὸ τοὺς ἀποστόλους ἐπωνομάσθηκε Βαρνάβας, ποὺ μεταφραζόμενο σημαίνει «Ἄνθρωπος διδασκαλίας, κηρύγματος», Λευΐτης, Κύπριος στὴν καταγωγή,

Ὁ Ἰωσῆς δέ, ποὺ ἐπωνομάσθη ἀπὸ τοὺς ἀποστόλους Βαρνάβας, ὄνομα ποὺ μεταφράζεται εἰς τὴν ἑλληνικὴν υἱὸς παρηγορίας καὶ οἰκοδομητικῆς προτροπῆς, καὶ ὁ ὁποῖος ἦτο Λευίτης καὶ εἶχε γεννηθῇ εἰς τὴν Κύπρον,

Ὁ Ἰωσῆς δέ, ὁ ὁποῖος ὠνομάσθηκε ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους Βαρνάβας, ποὺ σημαίνει εἰς τὴν ἑλληνικὴν υἱὸς παρηγορίας καὶ ἐνισχύσεως καὶ ὁ ὁποῖος ἦτο Λευΐτης γεννηθεὶς εἰς τὴν Κύπρον,

πώλησε ἕνα ἀγρό, ποὺ εἶχε, καὶ τὸ χρῆμα ἔφερε καὶ ἔθεσε μπροστὰ στὰ πόδια τῶν ἀποστόλων.

εἶχεν εἰς τὴν κυριότητά του ἕνα ἀγρόν. Καὶ ἀφοῦ τὸν ἐπώλησεν, ἔφερε τὸ χρῆμα, ποὺ εἰσέπραξε, καὶ τὸ ἔθεσεν ἐμπρὸς εἰς τὰ πόδια τῶν Ἀποστόλων.

εἶχε ἕνα ἀγρόν. Καὶ ἀφοῦ τὸν ἐπώλησε, ἔφερε τὰ χρήματα καὶ τὰ ἔθεσεν ἐμπρὸς εἰς τὰ πόδια τῶν Ἀποστόλων.