Πράξεις Ἀποστόλων 8

Ἐκείνη δὲ τὴν ἡμέρα ἔγινε διωγμὸς μεγάλος κατὰ τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἱεροσολύμων. Ὅλοι δὲ διασκορπίσθηκαν στὰ μέρη τῆς ὑπαίθρου τῆς Ἰουδαίας καὶ τῆς Σαμαρείας, ἐκτὸς τῶν ἀποστόλων.

Ἐγινε δὲ κατ’ ἐκείνην τὴν ἡμέραν μεγάλος διωγμὸς κατὰ τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἱεροσολύμων. Καὶ ὅλοι οἱ Χριστιανοὶ διεσκορπίσθησαν εἰς τὰ χωρία τῆς Ἰουδαίας καὶ τῆς Σαμαρείας, ἐκτὸς τῶν ἀποστόλων, οἱ ὁποῖοι ἔμειναν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα.

Ἐγινε δὲ κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην μεγάλος διωγμὸς ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἱεροσολύμων καὶ σχεδὸν ὅλοι οἱ Χριστιανοὶ διεσκορπίσθησαν εἰς τὰ διάφορα μέρη τῆς Ἰουδαίας καὶ τῆς Σαμαρείας, πλὴν τῶν Ἀποστόλων.

Εὐλαβεῖς δὲ ἄνθρωποι κήδευσαν τὸ Στέφανο, καὶ τὸν θρήνησαν μὲ θρῆνο μεγάλο.

Παρὰ τὸν διωγμὸν ὅμως τοῦτον ἄνδρες εὐλαβεῖς, φοβούμενοι τὸν Θεόν, ἐνεταφίασαν τὸν Στέφανον, καὶ ἔκαμαν δι’ αὐτὸν μεγάλον θρῆνον.

Ἄνδρες δὲ εὐλαβεῖς ἐπῆραν καὶ ἔθαψαν τὸ νεκρὸ σῶμα τοῦ Στεφάνου καὶ ἔκαμαν μεγάλον θρῆνον δι’ αὐτόν.

Ὁ δὲ Σαῦλος ρήμαζε τὴν Ἐκκλησία. Ἔμπαινε στὰ σπίτια, καὶ σύροντας ἔξω ἄνδρες καὶ γυναῖκες τοὺς παρέδιδε γιὰ νὰ φυλακισθοῦν.

Ἀντιθέτως ὁ Σαῦλος ἐδημιούργει φθορὰν καὶ καταστροφὰς εἰς τὴν Ἐκκλησίαν τῶν Ἱεροσολύμων εἰσερχόμενος ἀπὸ οἰκίας εἰς οἰκίαν, καὶ ἀφοῦ ἔσυρε διὰ τῆς βίας ἀπ’ ἐκεῖ ἄνδρας καὶ γυναῖκας ἀδυνάτους, παρέδιδεν αὐτοὺς εἰς τὰς ἰουδαϊκὰς ἀρχάς, διὰ νὰ τοὺς ἐγκλείσουν εἰς τὴν φυλακήν.

Ὁ δὲ Σαῦλος κατεδίωκε τὴν Ἐκκλησίαν τῶν Ἱεροσολύμων, εἰσερχόμενος ἀπὸ σπίτι σὲ σπίτι· καὶ ἀφοῦ ἔσυρε ἀπὸ ἐκεῖ ἄνδρας καὶ γυναῖκας, τοὺς παρέδιδε εἰς τὴν φυλακήν.

Ἐκεῖνοι δέ, ποὺ διασκορπίσθηκαν, περιώδευαν κηρύττοντας τὸ λόγο (τὸ εὐαγγέλιο).

Ἐκεῖνοι λοιπόν, οἱ ὁποῖοι ἐγκαίρως ἔφυγαν ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα, παρέμειναν ἐλεύθεροι, καὶ ὅσοι μὲν διεσκορπίσθησαν εἰς τὰ διάφορα χωρία περιώδευσαν κηρύττοντες τὸν λόγον τοῦ Εὐαγγελίου.

Ὅσοι μέν, λοιπόν, ἔφυγαν καὶ διεσκορπίσθησαν ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ, ἐπέρασαν ἀπὸ διάφορα μέρη κηρύττοντες τὸ χαρούμενο μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου.

Ἔτσι ὁ Φίλιππος κατέβηκε σὲ μιὰ πόλι τῆς Σαμαρείας καὶ κήρυττε σ’ αὐτοὺς τὸ Χριστό.

Ὁ δὲ διάκονος Φίλιππος, ἀφοῦ κατέβη ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα εἰς καποίαν πόλιν τῆς Σαμαρείας, ἐκήρυττεν εἰς τοὺς κατοίκους της, ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἦτο ὁ ὑπὸ τοῦ Θεοῦ χρισμένος Μεσσίας.

Ὁ δὲ Φίλιππος κατέβηκε εἰς κάποιαν πόλιν τῆς Σαμαρείας καὶ ἐκήρυττε εἰς τοὺς κατοίκους τὸν Χριστόν.

Τὰ δὲ πλήθη μὲ μιὰ ψυχὴ πρόσεχαν σ’ αὐτά, ποὺ ἔλεγε ὁ Φίλιππος, ἀκούοντας καὶ βλέποντας τὰ θαύματα, ποὺ ἔκανε.

Τὰ πλήθη δὲ τοῦ λαοῦ ἐπρόσεχαν εἰς ἐκεῖνα ποὺ ἔλεγεν ὁ Φίλιππος. Καὶ τὰ ἐπρόσεχαν ὅλοι μαζὶ μὲ μιὰ καρδιά, διότι ἤκουαν τὸ κήρυγμα, ἀλλὰ καὶ ἔβλεπον συγχρόνως τὰ θαύματα, τὰ ὁποῖα ἔκαμεν ὁ Φίλιππος καὶ τὰ ὁποῖα ἦσαν σημάδια πείθοντα περὶ τοῦ ὅτι τὸ κήρυγμά του ἦτο ἐκ τοῦ Θεοῦ.

Ἐπρόσεχαν δὲ πλήθη λαοῦ τὸ κήρυγμα τοῦ Φιλίππου, ὅλοι μαζῆ μὲ μὰ καρδιὰ ἤκουαν τὰ ὅσα ἔλεγε, ἀλλὰ συγχρόνως ἔβλεπαν καὶ τὰ θαύματα, ποὺ ἔκανε ὁ Φίλιππος.

Διότι ἀπὸ πολλούς, ποὺ εἶχαν πνεύματα ἀκάθαρτα (δαιμόνια), αὐτὰ ἔβγαιναν φωνάζοντας μὲ φωνὴ μεγάλη. Καὶ πολλοὶ παράλυτοι καὶ κουτσοὶ θεραπεύτηκαν.

Ἦσαν δὲ πραγματικῶς τέτοια σημάδια τὰ θαύματα τοῦ Φιλίππου, διότι ἀπὸ πολλούς, ποὺ εἶχαν πνεύματα ἀκάθαρτα, ἔβγαιναν ταῦτα, ἀφοῦ ἐφώναζαν μὲ δυνατὴν φωνὴν καὶ ἔκαναν ταραχὴν μεγάλην. Πολλοὶ δὲ παράλυτοι καὶ χωλοὶ ἐθεραπεύθησαν.

Διότι ἀπὸ πολλούς, ποὺ εἶχαν ἀκάθαρτα πνεύματα, ἔφευγαν αὐτά, ἀφοῦ ἔβγαζαν μεγάλην κραυγήν· πολλοὶ δὲ παράλυτοι καὶ χωλοὶ ἐθεραπεύθησαν.

Ἔτσι ἔγινε χαρὰ μεγάλη στὴν πόλι ἐκείνη.

Καὶ ἀπὸ τὰς ὑπερφυσικὰς ἐκείνας θεραπείας προεκλήθη μεγάλη χαρὰ εἰς τὴν πόλιν ἐκείνην.

Καὶ ἔγινε μεγάλη χαρὰ εἰς τὴν πόλιν ἐκείνην.

Ὑπῆρχε δὲ ἀπὸ πρωτύτερα στὴν πόλι κάποιος, ποὺ ὠνομαζόταν Σίμων. Αὐτὸς ἔκανε μαγεῖες καὶ προκαλοῦσε ἔκπληξι στὸ λαὸ τῆς Σαμαρείας, ἰσχυριζόμενος γιὰ τὸν ἑαυτό του, ὅτι εἶναι κάποιος μεγάλος.

Ὑπῆρχεν ὅμως ἀπὸ προτήτερα εἰς τὴν πόλιν ἐκείνην κάποιος ἄνθρωπος, ποὺ ἐλέγετο Σίμων, ὁ ὁποῖος εἰργάζετο τὰς μαγικάς τέχνας καὶ ἐξέπληττε μὲ τὰς μαγείας του τὸ ἔθνος τῆς Σαμαρείας, καὶ ἔλεγε διὰ τὸν ἑαυτόν του, ὅτι ἦτο κάποιος μεγάλος.

Ἐζοῦσε ὅμως εἰς τὴν πόλιν ἐκείνην καὶ κάποιος ἄνθρωπος, ὀνόματι Σίμων, ὁ ὁποῖος ἔκανε μαγεῖες καὶ ἐξέπληττε τὸν λαὸν τῆς Σαμαρείας, λέγων διὰ τὸν ἑαυτόν του, ὅτι εἶναι κάποιος μεγάλος.

Καὶ τοῦ ἔδιναν προσοχὴ ὅλοι, ἀπὸ μικρὸ ἕως μεγάλο, καὶ ἔλεγαν· «Αὐτὸς εἶναι ἡ μεγάλη δύναμι τοῦ Θεοῦ».

Καὶ ἐπρόσεχαν εἰς αὐτὸν καὶ τὸν ἤκουαν μετ’ ἐμπιστοσύνης ὅλοι ἀνεξαιρέτως ἀπὸ τὸν μικρὸν ἕως τὸν μεγάλον, καὶ ἔλεγον· εἰς αὐτὸν τὸν ἄνθρωπον ἔχει ἐνσαρκωθῆ ἡ δύναμις τοῦ Θεοῦ ἡ μεγάλη.

Ἐπρόσεχαν δὲ εἰς αὐτὸν ὅλοι, μικροὶ μεγάλοι, καὶ ἔλεγαν· Αὐτὸς εἶναι ἡ μεγάλη δύναμις τοῦ Θεοῦ.

Τοῦ ἔδιναν δὲ προσοχή, διότι γιὰ ἀρκετὸ χρόνο μὲ τὶς μαγεῖες τοὺς εἶχε καταπλήξει.

Ἐπρόσεχαν δὲ καὶ εἰς ὅσα ἔλεγε καὶ εἰς ὅσα ἐνήργει, διότι ἀπὸ μακρὸν χρόνον μὲ τὰς μαγείας τοὺς εἶχε καταπλήξει.

Ἐπρόσεχαν δὲ εἰς αὐτόν, διότι ἐπὶ πολὺν χρόνον τοὺς εἶχε καταπλήξει μὲ τὰς μαγείας του.

Ἀλλ’ ὅταν πίστευσαν στὸ Φίλιππο, ποὺ κήρυττε γιὰ τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, βαπτίζονταν ἄνδρες καὶ γυναῖκες.

Ὅταν ὅμως ἐπίστευσαν εἰς τὸν Φίλιππον, ποὺ τοὺς ἐκήρυττε τὸ εὐαγγέλιον περὶ τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ καὶ περὶ τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐβαπτίζοντο καὶ ἄνδρες καὶ γυναῖκες.

Ὅταν ὅμως ἐπίστευσαν εἰς τὸν Φίλιππον, ποὺ ἐκήρυττε τὸ χαρμόσυνον μήνυμα περὶ τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ καὶ περὶ τοῦ προσώπου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐβαπτίζοντο καὶ ἄνδρες καὶ γυναῖκες. (Οἱ καλοπροαίρετες ψυχὲς δέχονται, ὅταν ἀκούσουν, τὴν ἀλήθειαν καὶ ἐλευθερώνοντο ἀπὸ τὰς πλάνας, εἰς τὰς ὁποίας καλῇ τῇ πίστει εἴχαν παρασυρθῆ).

Ὁ δὲ Σίμων πίστευσε καὶ αὐτός. Καὶ ἀφοῦ βαπτίσθηκε, ἔμενε προσκολλημένος στὸ Φίλιππο. Καὶ βλέποντας νὰ γίνωνται θαύματα καὶ σημεῖα, ἔμενε κατάπληκτος.

Ἀλλὰ καὶ αὐτὸς ὁ Σίμων ἐπίστευσε. Καὶ ἀφοῦ ἐβαπτίσθη, παρέμενε συνεχῶς καὶ ἐπιμόνως πλησίον τοῦ Φιλίππου, καὶ ἐπειδὴ ἔβλεπεν ἐκ τοῦ πλησίον καὶ ἐπείθετο, ὅτι ἐγίνοντο σημεῖα καὶ θαύματα μεγάλα, διὰ τὰ ὁποῖα αὐτὸς μὲ ὅλας τὰς μαγείας του ἦτο ἀνίσχυρος, ἔμενεν ἐκστατικός.

Ἀλλὰ καὶ ὁ ἴδιος ὁ Σίμων ἐπίστευσε καὶ ἀφοῦ ἐβαπτίσθη, ἔμενε συνεχῶς καὶ μὲ ἐπιμονὴν κοντὰ εἰς τὸν Φίλιππον. Βλέπων δὲ τὰ ὑπερφυσικὰ θαύματα καὶ τὰ σημεῖα, ποὺ ἐγίνοντο ἀπὸ τὸν Φίλιππον, ἐθαύμαζε καὶ ἐξεπλήσσετο, διότι αὐτὸς δὲν ἠμποροῦσε νὰ κάμῃ τὰ ἴδια.

Ὅταν δὲ ἄκουσαν οἱ ἀπόστολοι, ποὺ ἦταν στὰ Ἱεροσόλυμα, ὅτι δέχτηκε ἡ Σαμάρεια τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ, ἀπέστειλαν πρὸς αὐτοὺς τὸν Πέτρο καὶ τὸν Ἰωάννη.

Ἐν τῷ μεταξὺ δέ, ὅταν ἤκουσαν οἱ ἀπόστολοι, οἱ ὁποῖοι παρέμεναν ἀκόμη εἰς Ἱεροσόλυμα, ὅτι ἡ Σαμάρεια ἐδέχθη τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ἀπέστειλαν πρὸς τοὺς Σαμαρείτας τὸν Πέτρον καὶ τὸν Ἰωάννην, διὰ νὰ συμπληρώσουν τὸ κήρυγμα τοῦ Φιλίππου καὶ διὰ νὰ μεταδώσουν εἰς τοὺς βαπτισθέντας Πνεῦμα Ἅγιον.

Ὅταν δὲ ἤκουσαν οἱ Ἀπόστολοι, ποὺ ἦσαν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, ὅτι ἡ Σαμάρεια ἐδέχθη τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ἔστειλαν πρὸς τοὺς Σαμαρείτας τὸν Πέτρον καὶ τὸν Ἰωάννην.

Καὶ αὐτοί, ἀφοῦ κατέβηκαν, προσευχήθηκαν γι’ αὐτούς, γιὰ νὰ λάβουν Πνεῦμα Ἅγιο.

Οὗτοι δέ, ἀφοῦ κατέβησαν εἰς Σαμάρειαν, προσηυχήθησαν ὑπὲρ αὐτῶν, διὰ νὰ λάβουν τὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Αὐτοὶ δέ, ἀφοῦ κατέβηκαν εἰς τὴν Σαμάρειαν, προσευχήθηκαν ὑπὲρ τῶν Σαμαρειτῶν, διὰ νὰ λάβουν τὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Διότι δὲν εἶχε ἀκόμη κατεβῇ (Πνεῦμα Ἅγιο) σὲ κανένα ἀπ’ αὐτούς, ἀλλ’ ἁπλῶς ἦταν βαπτισμένοι στὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ (βαπτίσθηκαν δηλαδή, ἀφοῦ πίστευσαν στὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ).

Καὶ ἔκαμαν τὴν προσευχὴν αὐτήν, διότι δὲν εἶχεν ἀκόμη μεταδοδῆ εἰς κανένα ἀπὸ αὐτοὺς τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, μόνον δὲ ἦσαν βαπτισμένοι εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ.

Διότι δὲν εἶχεν ἀκόμη κατεβῆ εἰς κανένα ἀπὸ αὐτοὺς τὸ Ἅγιον Πνεῦμα· ἦσαν δὲ μόνον βαπτισμένοι εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ.

Τότε ἐπέθεταν σ’ αὐτοὺς τὰ χέρια καὶ λάμβαναν Πνεῦμα Ἅγιο.

Τότε ἔθετον οἱ δύο ἀπόστολοι τὰς χεῖρας ἐπ’ αὐτῶν καὶ ἐλάμβανον οὗτοι Πνεῦμα Ἅγιον, ὅπως ἐφαίνετο καὶ αἰσθητῶς μὲ τὰ ἔκτακτα χαρίσματα, τὰ ὁποῖα μετεδίδοντο εἰς αὐτούς.

Τότε ἔβαζαν οἱ Ἀπόστολοι ἐπάνω εἰς αὐτοὺς τὰ χέρια των καὶ ἔπερναν ἐκεῖνοι Πνεῦμα Ἅγιον.

Βλέποντας δὲ ὁ Σίμων, ὅτι μὲ τὴν ἐπίθεσι τῶν χεριῶν τῶν ἀποστόλων δίνεται τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο, ἔφερε σ’ αὐτοὺς χρήματα

Ὅταν δὲ εἶδεν ὁ Σίμων, ὅτι μὲ τὴν ἐπίθεσιν τῶν χειρῶν τῶν ἀποστόλων μετεδίδοντο καὶ εἰς τοὺς ἄλλους τὰ ὑπερφυσικὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, προσέφερεν εἰς αὐτοὺς χρήματα

Ὅταν ὅμως ὁ Σίμων εἶδε ὅτι μὲ τὴν ἐπίθεσιν τῶν χειρῶν τῶν Ἀποστόλων μετεδίδοντο τὰ θαυμαστὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐπρόσφερε εἰς αὐτοὺς χρήματα

καὶ εἶπε· «Δῶστε καὶ σ’ ἐμένα αὐτὴ τὴν ἐξουσία, ὥστε, σ’ ὅποιον ἐπιθέσω τὰ χέρια, νὰ λαμβάνῃ Πνεῦμα Ἅγιο».

καὶ εἶπεν· Δώσατε καὶ εἰς ἐμὲ τὴν ἐξουσίαν καὶ δύναμιν αὐτήν, ὥστε εἰς ὁποιονδήποτε ἐπιθέσω τὰς χεῖρας νὰ λαμβάνῃ Πνεῦμα Ἅγιον.

λέγων· «δῶστε καὶ εἰς ἐμὲ αὐτὴν τὴν ἐξουσίαν, ὥστε εἰς ὁποιανδήποτε βάλω ἐπάνω τὰ χέρια, νὰ παίρνη Πνεῦμα Ἅγιον».

Ὁ Πέτρος τοῦ εἶπε τότε· «Νὰ χαθῇς καὶ σὺ καὶ τὰ λεφτά σου! Διότι νόμισες, ὅτι ἡ δωρεὰ τοῦ Θεοῦ ἀποκτᾶται μὲ χρήματα.

Ὁ Πέτρος ὅμως εἶπε πρὸς αὐτόν· Νὰ χαθῆ τὸ χρῆμά σου μαζὶ μὲ σέ. Καὶ σοῦ δίδω τὴν ἀπάντησιν αὐτήν, διότι ἐνόμισες, ὅτι τὸ ἀνεκτίμητον αὐτὸ δῶρον τοῦ Θεοῦ ἀποκτᾶται μὲ χρήματα.

Ὁ Πέτρος ὅμως εἶπε πρὸς αὐτὸν μὲ ἀγανάκτησιν· «τὸ χρῆμα σου μαζῆ μὲ σένα ἂς καταστραφῇ καὶ ἂς χαθῇ, διότι ἐνόμισες ὅτι ἀποκτᾶται μὲ χρήματα ἡ δωρεὰ τοῦ Θεοῦ.

Δὲν ὑπάρχει γιὰ σένα μερίδιο καὶ κληρονομία ἐξ αἰτίας αὐτοῦ τοῦ πράγματος. Διότι ἡ καρδιά σου δὲν εἶναι εὐθεῖα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.

Δὲν ὑπάρχει διὰ σὲ κανὲν μερίδιον, οὔτε μικρὸν ἀπὸ μοιρασιὰν προερχόμενον, οὔτε μεγαλύτερον διὰ λαχνοῦ παραχωρούμενον, εἰς τὰς δωρεὰς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, περὶ τῶν ὁποίων γίνεται λόγος τὴν στιγμὴν αὐτήν. Ποτὲ καὶ κατ’ οὐδένα λόγον σὺ δὲν θὰ λάβῃς οὐδὲ τὸ παραμικρὸν δικαίωμα εἰς τὴν μετάδοσιν τῶν θείων χαρισμάτων. Διότι ἡ καρδία σου δὲν εἶναι εὐθεῖα καὶ ἀνιδιοτελὴς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.

Δὲν ὑπάρχει εἰς σὲ μερίδιον οὔτε κλῆρος εἰς τὰς δωρεὰς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διὰ τὰς ὁποίας γίνεται λόγος. Καὶ τοῦτο, διότι ἡ καρδία σου δὲν εἶναι εἰλικρινὴς καὶ ἀνιδιοτελὴς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.

Ἀλλὰ μετανόησε γιὰ τὴν ἁμαρτία σου αὐτή, καὶ παρακάλεσε τὸ Θεό, μήπως ἀπαλλαγῇς ἀπὸ τὴν τιμωρία γι’ αὐτὸ ποὺ σκέφθηκες.

Μετανόησον λοιπὸν καὶ χωρίσου ἐντελῶς ἀπὸ τὴν κακίαν σου αὐτὴν καὶ παρακάλεσε τὸν Θεὸν διὰ τὸ ἁμάρτημά σου αὐτό, τὸ ὁποῖον δεικνύει τόσον μεγάλην διαστροφὴν τῶν διαθέσεών σου, ὥστε ἀμφιβάλλω, ἐὰν θὰ μετανοήσῃς εἰλικρινῶς, διὰ νά σοῦ συγχωρηθῇ ἡ ἐπινόησις αὐτὴ τῆς καρδίας σου.

Μετανόησε, λοιπόν, ἀπὸ αὐτὴν τὴν κακίαν σου καὶ παρεκάλεσε τὸν Θεόν, μήπως τυχὸν καὶ σοῦ συγχωρηθῇ ἡ πονηρὰ αὐτὴ ἐπινόησις τῆς καρδίας σου.

Διότι σὲ βλέπω νὰ βρίσκεσαι σὲ πικρὰ βάσανα καὶ δεσμὰ συμφορᾶς».

Ἔχω δὲ τὰς ἀμφιβολίας αὐτάς, διότι σὲ βλέπω νὰ εἶσαι γεμᾶτος πικρὰν χολὴν καὶ ἡ κακία ὡς ἄλλο δηλητήριον ἐπλημμύρισε τὴν καρδίαν σου καὶ σὲ κατέστησεν ἐπικίνδυνον καὶ εἰς τοὺς ἄλλους. Ἀκόμη δὲ βλέπω νὰ εἶσαι σφικτὰ δεμένος ὑπὸ τῆς ἀδικίας.

Ἀμφιβάλλω ὅμως, διότι σὲ βλέπω νὰ εἶσαι μέσα εἰς πικρὰν χολήν, ποὺ σοῦ δημιουργεῖ ἡ κακία σου, καὶ μέσα εἰς τὰ δεσμὰ τῆς ἀδικίας».

Ὁ δὲ Σίμων εἶπε τότε· «Παρακαλέσετε ἐσεῖς γιὰ μένα τὸ Θεό, γιὰ νὰ μὴ πέσῃ ἐπάνω μου κανένα ἀπὸ τὰ κακά, ποὺ εἴπατε».

Τρομοκρατηθεῖς δὲ ὁ Σίμων ἀπεκρίθη καὶ εἶπε· Παρακαλέσατε σεῖς ὑπὲρ ἐμοῦ τὸν Κύριον διὰ νὰ μὴ συμβῇ εἰς ἐμὲ κανὲν κακὸν ἀπὸ αὐτά, τὰ ὁποῖα εἴπατε.

Ἀπήντησε τότε ὁ Σίμων καὶ εἶπε· «Παρακαλέσατε καὶ σεῖς για μένα τὸν Θεόν, νὰ μὴ πέσῃ ἐπάνω μου κανένα ἀπὸ τὰ κακά, ποὺ εἴπατε».

Αὐτοὶ δέ, ἀφοῦ ἔδωσαν μαρτυρία καὶ κήρυξαν τὸ λόγο τοῦ Κυρίου, ἐπέστρεψαν στὴν Ἱερουσαλήμ, καὶ σὲ πολλὰ χωριὰ τῶν Σαμαρειτῶν κήρυξαν στὸ μεταξὺ τὸ εὐαγγέλιο.

Αὐτὰ λοιπὸν συνέβησαν εἰς τὴν Σαμάρειαν. Καὶ οἱ μὲν δύο Ἀπόστολοι, ἀφοῦ ἐπεβεβαίωσαν καὶ διὰ τῆς μεταδόσεως τῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τὴν μαρτυρίαν των περὶ τοῦ Ἰησοῦ καὶ ἐλάλησαν τὸν λόγον τοῦ Κυρίου, ἐπέστρεψαν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, καὶ κατὰ τὴν διαρκειαν τοῦ ταξιδίου των ἐκήρυξαν τὸ εὐαγγέλιον εἰς πολλὰ χωρία τῶν Σαμαρειτῶν, τὰ ὁποῖα συνήντων εἰς τὸν δρόμον των.

Καὶ οἱ μὲν λοιπὸν Ἀπόστολοι, ἀφοῦ ἐπεβεβαίωσαν μὲ τὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τὸ κήρυγμα περὶ τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, ἐπέστρεψαν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ καθὼς προχωροῦσαν ἐκήρυτταν εἰς πολλὰς χωριὰ τῶν Σαμαρειτῶν τὸ Εὐαγγέλιον.

Ἄγγελος δὲ Κυρίου μίλησε στὸ Φίλιππο λέγοντας· «Σήκω καὶ πήγαινε πρὸς νότο στὸ δρόμο, ποὺ κατεβαίνει ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ στὴ Γάζα. Αὐτὸς εἶναι ἔρημος».

Ἄγγελος δὲ Κυρίου ἐλάλησεν εἰς τὸν Φίλιππον καὶ εἶπε· Σήκω καὶ πήγαινε πρὸς νότον, εἰς τὸν δρόμον, ποὺ κατεβαίνει ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ εἰς τὴν Γάζαν. Ὁ δρόμος αὐτὸς εἶναι ἔρημος καὶ δὲν συχνάζεται ἀπὸ διαβάτας.

Ἄγγελος δὲ Κυρίου ἐλάλησε εἰς τὸν Φίλιππον καὶ τοῦ εἶπε· «Σήκω καὶ προχώρησε πρὸς νότον εἰς τὸν δρόμον, ὁ ὁποῖος κατεβαίνει ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ εἰς τὴν Γάζαν· αὐτὸς ὁ δρόμος εἶναι ἔρημος, δὲν ἔχει κίνησιν».

Καὶ σηκώθηκε καὶ πῆγε. Καὶ ἰδοὺ ἕνας Αἰθίοπας, εὐνοῦχος, ἀνώτερος ἀξιωματοῦχος τῆς Κανδάκης, τῆς βασιλίσσης τῶν Αἰθιόπων. Ἦταν διαχειριστὴς σ’ ὅλα τὰ οἰκονομικά της. Καὶ ἦλθε νὰ προσκυνήσῃ στὴν Ἱερουσαλήμ.

Μ’ ὅλα ταῦτα ὁ Φίλιππος ἐσηκώθη καὶ ἐπῆγεν εἰς τὸν δρόμον ἐκεῖνον τὸν ἔρημον, ὑπακούων εἰς τὴν διαταγὴν τοῦ Ἀγγέλου. Καὶ ἰδοὺ ἄνθρωπος Αἰθίοψ, εὐνοῦχος, ἀνώτερος ἀξιωματικὸς καὶ αὐλικὸς τῆς Κανδάκης, τῆς βασιλίσσης τῶν Αἰθιόπων, ὁ ὁποῖος ἦτο διευθυντὴς καὶ διαχειριστὴς ἐφ’ ὅλου τοῦ θησαυροῦ καὶ τῶν οἰκονομικῶν αὐτῆς, καὶ ὁ ὁποῖος εἶχεν ἔλθει διὰ νὰ προσκυνήσῃ εἰς Ἱερουσαλήμ, διότι φαίνεται, ὅτι ἦτο προσήλυτος.

Ὁ Φίλιππος ἐσηκώθηκε καὶ ἐπῆγε, ὅπως τοῦ εἶχε εἴπει ὁ ἄγγελος. Καὶ ἰδοὺ ἔνας ἄνθρωπος Αἰθίοψ, εὐνοῦχος, ἄρχων καὶ αὐλικὸς τῆς Κανδάκης, βασιλίσσης τῆς Αἰθιοπίας, ὁ ὁποῖος ἦτο διευθυντὴς ὅλων τῶν οἰκονομικῶν αὐτῆς, καὶ ὁ ὁποῖος εἶχεν ἔλθει νὰ προσκυνήσῃ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ,

Καὶ ἐπέστρεφε, καὶ καθόταν στὴν ἅμαξά του, καὶ διάβαζε τὸν προφήτη Ἡσαΐα.

Ἐπέστρεφε δὲ τὴν στιγμὴν ἐκείνην εἰς τὴν πατρίδα του καὶ ἐκάθητο ἐπὶ τῆς ἁμάξης του καὶ ἀνεγίνωσκε μεγαλοφώνως τὸν προφήτην Ἡσαΐαν.

ἐπέστρεφε τότε εἰς τὴν πατρίδα του, καθήμενος εἰς τὴν ἅμαξάν του, καὶ ἐδιάβαζε δυνατὰ τὸν προφήτην Ἡσαΐαν.

Εἶπε δὲ τὸ Πνεῦμα στὸ Φίλιππο· «Πλησίασε καὶ ἐπικοινώνησε μ’ αὐτὴ τὴν ἅμαξα».

Εἶπε δὲ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα εἰς τὸν Φίλιππον δι’ ἐσωτερικῆς νεύσεως ἐπὶ τῆς καρδίας αὐτοῦ· Πλησίασε καὶ προσκολλήσου εἰς τὴν ἅμαξαν αὐτήν.

Εἶπε δὲ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἁγιον εἰς τὸν Φίλιππον· «Πλησίασε καὶ προχώρει κολλητὰ εἰς τὴν ἅμαξαν αὐτήν».

Ὅταν δὲ ὁ Φίλιππος ἔτρεξε καὶ πλησίασε, τὸν ἄκουσε νὰ διαβάζῃ τὸν προφήτη Ἡσαΐα καὶ εἶπε· «Ἄραγε καταλαβαίνεις αὐτά, τὰ ὁποῖα διαβάζεις;».

Ἀφοῦ δὲ ὁ Φίλιππος ἔτρεξε πρὸς τὴν ἅμαξαν καὶ ἐπλησίασε πολὺ εἰς αὐτήν, τὸν ἤκουσε νὰ ἀναγινώσκῃ τὸν προφήτην Ἡσαΐαν καὶ εἶπεν· Ἄρά γε κατανοεῖς αὐτά, ποὺ διαβάζεις;

Ἔτρεξε πράγματι ὁ Φίλιππος πρὸς τὴν ἅμαξαν, ἤκουσε αὐτὸν νὰ διαβάζῃ τὸν προφήτην Ἡσαῒαν καὶ εἶπεν· «Ἆρά γε καταλαβαίνεις αὐτά, ποὺ διαβάζεις;»

Αὐτὸς δὲ εἶπε· «Ἀλλὰ πῶς θὰ μποροῦσα (νὰ καταλάβω), ἐὰν κάποιος δὲν μὲ ὁδηγήσῃ;». Καὶ παρακάλεσε τὸ Φίλιππο ν’ ἀνεβῇ καὶ νὰ καθήσῃ μαζί του.

Αὐτὸς δὲ εἶπε· Δὲν τὰ κατανοῶ. Διότι πῶς θὰ ἠδυνάμην νὰ τὰ καταλάβω, ἐὰν δὲν εὑρεθῇ κάποιος νὰ μὲ ὁδηγήσῃ; Καὶ ἐπειδὴ ἀντελήφθη, ὅτι ὁ Φίλιππος ἦτο διατεθειμένος νὰ πράξῃ τοῦτο, παρεκάλεσε αὐτὸν νὰ ἀναβῇ εἰς τὴν ἅμαξαν καὶ νὰ καθήσῃ μαζί του.

Ἐκεῖνος δὲ εἶπε· «Δὲν τὰ καταλαβαίνω· διότι πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ τὰ ἐννοήσω, ἐὰν κάποιος δὲν μὲ ὁδηγήσῃ;» Καὶ παρεκάλεσε τὸν Φίλιππον νὰ ἀνεβῇ εἰς τὴν ἅμαξαν καὶ νὰ καθίσῃ μαζῆ του.

Τὸ δὲ περιεχόμενο τοῦ Γραφικοῦ χωρίου, ποὺ διάβαζε, ἦταν αὐτό· Σὰν πρόβατο ὡδηγήθηκε στὴ σφαγή. Καὶ σὰν ἀμνός, ποὺ παραμένει ἄφωνος σ’ αὐτὸν ποὺ τὸν κουρεύει, ἔτσι δὲν ἀνοίγει τὸ στόμα του.

Τὸ περιεχόμενον δὲ τοῦ χωρίου τῆς Γραφῆς, ποὺ ἀνεγίνωσκεν ὁ εὐνοῦχος, ἦτο τοῦτο: Σὰν πρόβατον ὠδηγήθη εἰς τὴν σφαγὴν καὶ σὰν ἀρνίον, ποὺ παραμένει ἄφωνον ἐμπρὸς εἰς αὐτὸν ποὺ τὸ κουρεύει, ἔτσι δὲν ἀνοίγει τὸ στόμα του.

Τὸ δὲ χωρίον τῆς Γραφῆς, ποὺ ἐδιάβαζε, ἦτο αὐτό: «Σὰν πρόβατον ὠδηγήθηκε εἰς τὴν σφαγήν· καὶ σὰν ἀρνί, ποὺ μένει ἄφωνον ἐμπρὸς εἰς αὐτὸν ποὺ τὸ κουρεύει, ἔτσι καὶ αὐτὸς δὲν ἀνοίγει τὸ στόμα του.

Λόγῳ τῆς ταπεινώσεώς του τὸ δίκαιό του σαρώθηκε. Ἀλλὰ τοὺς πνευματικοὺς ἀπογόνους του ποιός θὰ μπορέσῃ ν’ ἀριθμήσῃ; Διότι ἀφαιρεῖται ἀπὸ τὴ γῆ ἡ ζωή του.

Ὅταν ἔλαβε δούλου μορφὴν καὶ ὑπέβαλεν ἑαυτὸν εἰς ταπείνωσιν, τοῦ ἠρνήθησαν δικαίαν κρίσιν καὶ κατεπάτησαν τὸ δίκαιόν του. Παρὰ ταῦτα ὅμως δὲν ἐξηφανίσθη, οὔτε ἔσβησε τὸ ὄνομά του. Ποῖος ἡμπορεῖ ἐπαξίως νὰ διηγηθῇ περὶ τοῦ πλήθους καὶ τῆς ἐνδόξου εὐγενείας τῶν πνευματικῶν του ἀπογόνων; Διότι ἐσηκώθη μὲν διὰ βιαίου θανάτου ἡ ζωή του ἀπὸ τὴν γῆν, ἀνυψώθη ὅμως μετὰ τὴν Ἀνάστασίν του καὶ ὑπερανέβη τοὺς οὐρανούς.

Εἰς τὴν βαθεῖαν ταπείνωσίν του, εἰς τὴν ὁποίαν ὑπεβλήθη, τοῦ ἠρνήθησαν τὴν δικαίαν του κρίσιν καὶ τὸ δίκαιόν του καὶ ὅμως ἐπέτυχε τὸ ἔργον του, τὴν σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων· αὐτὸ δὲ τὸ πλῆθος τῶν πνευματικῶν του ἀπογόνων, ποὺ ἔχει ἀναγεννήσει εἰς σωτηρίαν, ποιὸς ἠμπορεῖ νὰ διηγηθῇ; Διότι τοῦ ἀφήρεσαν μὲ βίαιον θάνατον τὴν ζωήν του ἀπὸ τὴν γῆν· ἐδοξάσθη ὅμως κατόπιν».

Εἶπε δὲ τότε ὁ εὐνοῦχος στὸ Φίλιππο· «Σὲ παρακαλῶ, γιὰ ποιόν ὁ προφήτης λέγει αὐτό; Γιὰ τὸν ἑαυτό του ἢ γιὰ κάποιον ἄλλο;».

Ἔλαβε δὲ τὸν λόγον ὁ εὐνοῦχος καὶ εἶπε πρὸς τὸν Φίλιππον· Σὲ παρακαλῶ, ἐξήγησέ μου περὶ ποίου προσώπου λέγει τοὺς λόγους αὐτοὺς ὁ προφήτης; Διὰ τὸν ἑαυτόν του ἢ δι’ ἄλλον τινά;

Ἔλαβε τότε τὸν λόγον ὁ εὐνοῦχος καὶ εἶπε εἰς τὸν Φίλιππον· «Σὲ παρακαλῶ πολύ, διὰ ποῖον ὁ προφήτης λέγει αὐτό; Διὰ τὸν ἑαυτόν του ἢ διὰ κανένα ἄλλον;»

Τότε ὁ Φίλιππος ἄνοιξε τὸ στόμα του, καὶ ἀρχίζοντας ἀπὸ τὸ Γραφικὸ αὐτὸ χωρίο κήρυξε σ’ αὐτὸν τὸν Ἰησοῦ.

Ἀφοῦ δὲ ἤνοιξε τὸ στόμα του ὁ Φίλιππος καὶ ἤρχισεν ἀπὸ τὸ χωρίον τοῦτο τῆς Γραφῆς, ἐκήρυξεν εἰς αὐτὸν τὸ χαρμόσυνον μήνυμα περὶ τοῦ Ἰησοῦ ὡς Μεσσίου καὶ Λυτρωτοῦ καί, καθὼς φαίνεται ἀπὸ τὰ ἐπακολουθήσαντα, ὡμίλησεν εἰς αὐτὸν καὶ περὶ τοῦ βαπτίσματος ὡς ἀναγκαίου πρὸς σωτηρίαν.

Ἤνοιξε τότε τὸ στόμα του ὁ Φίλιππος, καὶ ἀφοῦ ἤρχισε ἀπὸ τὸ χωρίον αὐτὸ τῆς Γραφῆς, ἐκήρυξε εἰς αὐτὸν τὸ χαρμόσυνον μήνυμα διὰ τὸν Ἰησοῦν καὶ τὴν σωτηρίαν, ποὺ ἐκεῖνος προσφέρει εἰς τοὺς πιστούς.

Καὶ καθὼς πήγαιναν στὸ δρόμο, ἔφθασαν σὲ κάποιο τόπο μὲ νερό, καὶ λέγει ὁ εὐνοῦχος· «Ἰδοὺ νερό. Τί μὲ ἐμποδίζει νὰ βαπτισθῶ;».

Καθὼς δὲ ἐπροχώρουν εἰς τὸν δρόμον, ἔφθασαν εἰς κάποιαν πηγὴν νεροῦ καὶ τότε εἶπεν ὁ εὐνοῦχος· Νά, ἐδῶ ὑπάρχει νερό. Τί μὲ ἐμποδίζει νὰ βαπτισθῶ;

Καθὼς δὲ ἐπροχωροῦσαν εἰς τὸν δρόμον, ἔφθασαν κάπου ἐκεῖ, ποὺ ὑπῆρχε ὕδωρ, καὶ εἶπε τότε ὁ εὐνοῦχος· «Ἰδού, ὑπάρχει ἐδῶ νερό· τί μὲ ἐμποδίζει νὰ βαπτισθῶ;»

Εἶπε δὲ ὁ Φίλιππος· «Ἐὰν πιστεύῃς μὲ ὅλη τὴν καρδιά, ἐπιτρέπεται». Εἶπε δὲ τότε· «Πιστεύω, ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ».

Εἶπε δὲ ὁ Φίλιππος· Ἐὰν πιστεύῃς μὲ ὅλην τὴν καρδίαν σου εἰς ὅσα σοῦ εἶπα περὶ τοῦ Ἰησοῦ, εἶναι δυνατὸν νὰ βαπτισθῇς. Ἀπεκρίθη δὲ ὁ εὐνοῦχος καὶ εἶπεν· Πιστεύω ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ ἐνανθρωπήσας Υἱὸς τοῦ Θεοῦ.

Εἶπε δὲ ὁ Φίλιππος· «Ἐὰν πιστεύῃς μὲ ὅλην σου τὴν καρδιά, ἔχεις τὸ δικαίωμα νὰ βαπτισθῇς». Ἀπεκρίθη δὲ καὶ εἶπε· «Πιστεύω ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ».

Καὶ διέταξε νὰ σταματήσῃ ἡ ἅμαξα. Καὶ κατέβηκαν καὶ οἱ δύο στὸ νερό, ὁ Φίλιππος δηλαδὴ καὶ ὁ εὐνοῦχος, καὶ τὸν βάπτισε.

Καὶ ἔδωκεν ἀμέσως διαταγὴν νὰ σταθῇ ἡ ἅμαξα. Καὶ κατέβησαν τότε καὶ οἱ δύο εἰς τὴν πηγὴν τοῦ νεροῦ, καὶ ὁ Φίλιππος δηλαδὴ καὶ ὁ εὐνοῦχος. Καὶ ὁ Φίλιππος ἐβάπτισεν αὐτόν.

Καὶ διέταξς ἀμέσως νὰ σταθῇ ἡ ἅμαξα· κατέβηκαν καὶ οἱ δύο εἰς τὸ νερό, καὶ ὁ Φίλιππος καὶ ὁ εὐνοῦχος. Καὶ ὁ Φίλιππος τὸν ἐβάπτισε.

Ὅταν δὲ βγῆκαν ἀπὸ τὸ νερό, δύναμι Κυρίου ἅρπαξε τὸ Φίλιππο, καὶ δὲν τὸν εἶδε πλέον ὁ εὐνοῦχος, ἀλλὰ συνέχισε τὸ δρόμο του γεμᾶτος χαρά.

Ὅταν δὲ ἀνέβησαν ἀπὸ τὴν πηγήν, τὸ Πνεῦμα τοῦ Κυρίου ἥρπασεν ὑπερφυσικῶς τὸν Φίλιππον καὶ δὲν τὸν εἶδε πλέον ὁ εὐνοῦχος, διότι ὁ μὲν Φίλιππος ἔσπευσε πρὸς ἀντίθετον κατεύθυνσιν, ὁ δὲ εὐνοῦχος συνέχισε τὸ ταξίδιόν του πρὸς τὴν Αἰθιοπίαν γεμᾶτος χαράν, τὴν ὁποίαν τοῦ ἐδημιούργει ἡ σωτηριώδης γνῶσις ποὺ ἔλαβε καὶ ἡ χάρις τοῦ Πνεύματος, ποὺ μὲ τὸ βάπτισμα τοῦ μετεδόθη.

Ἀμέσως δὲ μόλις ἀνέβηκαν ἀπὸ τὸ νερό, τὸ Πνεῦμα τοῦ Κυρίου ἥρπασε τὸν Φίλιππον καὶ δὲν τὸν ξαναεῖδε πλέον ὁ εὐνοῦχος, ὁ ὁποῖος καὶ συνέχισε τὸ ταξίδι του γεμᾶτος χαράν.

Ὁ Φίλιππος δὲ βρέθηκε στὴν Ἄζωτο. Καὶ περιοδεύοντας κήρυττε σὲ ὅλες τὶς πόλεις, ἕως ὅτου ἔφθασε στὴν Καισάρεια.

Ὁ Φίλιππος δὲ εὑρέθη, χωρὶς νὰ τὸ καταλάβῃ καὶ αὐτὸς πῶς, εἰς τὴν Ἄζωτον καὶ ἐξηκολούθησε τὴν περιοδείαν του καὶ ἐκήρυττε τὸ εὐαγγέλιον εἰς ὅλας τὰς πόλεις, τὰς ὁποίας συνῆντα, μέχρις ὅτου ἦλθεν εἰς τὴν Καισάρειαν.

Ὁ δὲ Φίλιππος εὐρέθηκε, χωρὶς νὰ τὸ καταλάβῃ πῶς, εἰς τὴν Ἄζωτον· καὶ καθὼς ἐπερνοῦσε ἀπὸ τὰ διάφορα μέρη, ἐκήρυττε τὸ Εὐαγγέλιον εἰς ὅλας τὰς πόλεις, ἕως ὅτου ἦλθεν εἰς τὴν Καισάρειαν.