Πράξεις Ἀποστόλων 9

Ὁ δὲ Σαῦλος, περισσότερο πνέοντας μένεα καὶ ὀργὴ κατὰ τῶν μαθητῶν (τῶν πιστῶν) τοῦ Κυρίου, πῆγε στὸν ἀρχιερέα,

Καὶ ταῦτα μὲν ὡς πρὸς τὸν Φίλιππον. Ὁ δὲ Σαῦλος, σὰν νὰ ἔζη μέσα εἰς κάποιαν φονικὴν ἀτμόσφαιραν, ἐξηκολούθει νὰ ἀποπνέῃ ἀπὸ μέσα του καὶ νὰ ἐκδηλώνῃ αἰσθήματα ἀπειλῆς καὶ φόνου κατὰ τῶν μαθητῶν τοῦ Κυρίου. Καὶ δι’ αὐτὸ προσῆλθεν εἰς τὸν ἀρχιερέα

Ὁ Σαῦλος ὅμως, κυριευμένος ἀπὸ μῖσος καὶ μανίαν, ἐξακολουθοῦσε νὰ ἀποπνέῃ καὶ νὰ ἐκδηλώνῃ αἰσθήματα ἀπειλῆς καὶ φόνου ἐναντίον τῶν μαθητῶν τοῦ Κυρίου. Προσῆλθε εἰς τὸν ἀρχιερέα

καὶ τοῦ ζήτησε ἐπιστολὲς γιὰ τὴ Δαμασκὸ πρὸς τὶς συναγωγὲς μὲ τὸ σκοπό, ἂν βρῇ μερικούς, ποὺ νὰ εἶναι τῆς Ὁδοῦ (τῆς Θρησκείας τοῦ Ἰησοῦ), ἄνδρες καὶ γυναῖκες, νὰ τοὺς φέρῃ δεμένους στὴν Ἱερουσαλήμ.

καὶ ἐζήτησεν ἀπὸ αὐτὸν συστατικὰς καὶ ἐξουσιοδοτικὰς ἐπιστολὰς διὰ τὴν Δαμασκὸν πρὸς τὰς ἐκεῖ συναγωγάς, μὲ τὸν σκοπόν, ἐὰν εὕρῃ κάποιους, ποὺ νὰ ἀνήκουν εἰς τὸν δρόμον καὶ εἰς τὴν αἵρεσιν τοῦ Ἰησοῦ, εἴτε ἄνδρες ἦσαν οὗτοι εἴτε γυναῖκες, νὰ τοὺς φέρῃ δεμένους εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

καὶ ἐζήτησε ἀπὸ αὐτὸν συστατικὰς ἐπιστολὰς πρὸς τὰς συναγωγὰς τῆς Δαμασκοῦ, ὅπως, ἐὰν εὕρῃ μερικοὺς ἄνδρας καὶ γυναῖκας νὰ ἀνήκουν εἰς τὸν δρόμον τοῦ Ἰησοῦ, δεμένους τοὺς ὁδηγήσῃ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ἀλλ’ ἐνῷ πήγαινε καὶ πλησίαζε στὴ Δαμασκό, αἰφνιδίως φῶς ἀπὸ τὸν οὐρανὸ ἄστραψε γύρω του.

Ἐνῷ δὲ ἐπήγαινε, συνέβη νὰ πλησιάζη οὗτος εἰς τὴν Δαμασκόν. Καὶ ἔξαφνα ἤστραψε γύρω του ἀπὸ τὸν οὐρανὸν φῶς λαμπρόν.

Ἐνῶ δὲ ἐπροχωροῦσε καὶ ἐπλησίαζε πλέον εἰς τὴν Δαμασκόν, αἴφνης ἄστραψε ὁλόγυρά του ἀπὸ τὸν οὐρανὸν λαμπρὸν φῶς.

Καὶ ἔπεσε στὸ ἔδαφος καὶ ἄκουσε φωνὴ νὰ τοῦ λέγῃ· «Σαούλ, Σαούλ, γιατί μὲ καταδιώκεις;».

Καὶ ὅταν ἀπὸ τὴν ἐκθαμβωτικὴν λάμψιν ἔπεσε κατὰ γῆς, ἤκουσε φωνήν, ἡ ὁποία τοῦ ἔλεγε· Σαούλ, Σαούλ, διατί μὲ καταδιώκεις;

Καὶ καθὼς ἀπὸ τὴν ἀπαστράπτουσαν λάμψιν ἔπεσε κάτω εἰς τὴν γῆς, ἤκουσε μίαν φωνήν, ἡ ὁποία τοῦ ἔλεγε· «Σαούλ, Σαούλ, διατί μὲ καταδιώκεις;»

Εἶπε δέ· «Ποιός εἶσαι, κύριε;». Ὁ δὲ Κύριος εἶπε· «Ἐγὼ εἶμαι ὁ Ἰησοῦς, τὸν ὁποῖο σὺ καταδιώκεις.

Εἶπε δὲ ὁ Σαῦλος· Ποῖος εἶσαι, Κύριε; Ὁ δὲ Κύριος εἶπεν· Ἐγὼ εἶμαι ὁ Ἰησοῦς, τὸν ὁποῖον σὺ καταδιώκεις. Δὲν ἠξεύρεις ὅτι, ὅταν καταδιώκῃς τοὺς μαθητὰς καὶ ἀκολούθους μου, εἶναι ὡς νὰ καταδιώκῃς ἐμὲ τὸν ἴδιον;

Εἶπε δὲ ὁ Σαῦλος· «Ποιὸς εἶσαι, κύριε;» Ὁ δὲ Κύριος ἀπήντησε· «Ἐγὼ εἶμαι ὁ Ἰησοῦς, τὸν ὁποῖον σὺ καταδιώξεις, ἀφοῦ καταδιώκεις τοὺς ὀπαδούς μου.

Ἀλλὰ σήκω, καὶ εἴσελθε στὴν πόλι, καὶ θὰ σοῦ λεχθῇ τί πρέπει νὰ κάνῃς».

Ἀλλὰ σήκω καὶ ἔμβα εἰς τὴν πόλιν, καὶ θὰ σοῦ λεχθῇ ἐκεῖ, τί πρέπει νὰ κάμῃς. Καὶ ὁ μὲν Σαῦλος καὶ τοὺς λόγους τῆς φωνῆς ἤκουσε καὶ τὸ πρόσωπον τοῦ ἀναστάντος Κυρίου εἶδεν.

Ἀλλὰ σήκω ἐπάνω καὶ πήγαινε εἰς τὴν πόλιν καὶ ἐκεῖ θὰ σοῦ ἀνακοινωθῇ, τί πρέπει νὰ κάμῃς».

Οἱ δὲ ἄνδρες, ποὺ τὸν συνώδευαν, ἔμειναν ἄναυδοι. Καὶ ἄκουαν μὲν τὴ φωνὴ ὡς ἦχο καὶ βοή (ὄχι ὡς λέξεις), ἀλλὰ δὲν ἔβλεπαν κανένα.

Οἱ ἄνδρες ὅμως, ποὺ τὸν συνώδευαν, ἐστέκοντο μὲ ἀνοικτὸν τὸ στόμα καὶ ἄφωνοι, ἤκουαν μὲν τὴν βοὴν καὶ τὸν ἦχον τῆς φωνῆς, χωρὶς νὰ ξεχωρίζουν λέξεις, ἀλλὰ δὲν ἔβλεπαν κανένα.

Οἱ ἄνδρες ὅμως, ποὺ τὸν συνώδευαν, ἔμειναν ἄφωνοι, μὲ ἀνοικτὸ τὸ στόμα, διότι ἤκουαν μὲν τὴν φωνήν, ἀλλὰ δὲν ἔβλεπαν κανένα.

Σηκώθηκε δὲ ὁ Σαῦλος ἀπὸ τὸ ἔδαφος, καὶ ἐνῷ τὰ μάτια του ἦταν ἀνοικτά, δὲν ἔβλεπε κανένα. Γι’ αὐτὸ τὸν ἔπιασαν ἀπὸ τὸ χέρι καὶ τὸν ἔφεραν μέσα στὴ Δαμασκό.

Ἐσηκώθη δὲ ὁ Σαῦλος ἀπὸ τὸ ἔδαφος, ποὺ εἶχε πρὸ ὀλίγου πέσει, καίτοι δὲ ἦσαν ἀνοικτὰ τὰ μάτια του, δὲν ἔβλεπε κανένα. Τὸν ὡδήγουν ὡς ἐκ τούτου ἀπὸ τὸ χέρι καὶ τὸν ἔμβασαν εἰς τὴν Δαμασκόν.

Ἐσηκώθηκε ὁ Σαῦλος ἀπὸ τὴν γῆν, καὶ ἐνῶ ἦσαν ἀνοικτὰ τὰ μάτια του, δὲν ἔβλεπε κανένα. Οἱ στρατιῶται ὁδηγοῦντες αὐτὸ ἀπὸ τὸ χέρι, τὸν ἔφεραν μέσα εἰς τὴν Δαμασκόν.

Καὶ τρεῖς ἡμέρες ἦταν τυφλός, καὶ δὲν ἔφαγε οὔτε ἔπιε.

Καὶ παρέμεινεν ἐπὶ τρεῖς ἡμέρας τυφλός, χωρὶς νὰ βλέπῃ διόλου, καὶ δὲν ἔφαγεν οὔτε ἤπιε κατὰ τὰς ἡμέρας αὐτὰς τίποτε.

Καὶ ἔμεινε τρεῖς ἡμέρας τυφλός, χωρὶς νὰ βλέπῃ· καὶ οὔτε ἔφαγε οὔτε ἔπιε.

Ὑπῆρχε δὲ στὴ Δαμασκὸ κάποιος μαθητής (πιστός), ὀνομαζόμενος Ἀνανίας. Καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν ὁ Κύριος σὲ ὅραμα· «Ἀνανία!». Αὐτὸς δὲ εἶπε· «Ὁρίστε, Κύριε!».

Ὑπῆρχε δὲ εἰς τὴν Δαμασκὸν κάποιος μαθητής, ποὺ ἐλέγετο Ἀνανίας. Καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν ὁ Κύριος δι’ ὁράματος: Ἀνανία. Αὐτὸς δὲ εἶπεν· Ἰδού, εἶμαι ἐδῶ, Κύριε, ἕτοιμος νὰ ἐκτελέσω τὰς διαταγάς σου.

Ὑπῆρχε δὲ εἰς τὴν Δαμασκὸν ἕνας μαθητής, ὀνόματι Ἀνανίας, καὶ μὲ ὅραμα εἶπε πρὸς αὐτὸν ὁ Κύριος· «Ἀνανία». Ἐκεῖνος δὲ εἶπε· «Ἰδού, ἐδῶ εἶμαι, Κύριε».

Καὶ ὁ Κύριος εἶπε πρὸς αὐτόν· «Σήκω καὶ πήγαινε στὴν ὁδό, ποὺ λέγεται Εὐθεῖα, καὶ ζήτησε στὸ σπίτι τοῦ Ἰούδα κάποιον ὀνομαζόμενο Σαῦλο ἀπὸ τὴν Ταρσό. Αὐτὴ δὲ τὴν ὥρα προσεύχεται.

Ὁ Κύριος δὲ εἶπε τότε πρὸς αὐτόν· Σήκω καὶ πήγαινε εἰς τὴν στενωπόν, ποὺ λέγεται Εὐθεῖα καὶ ζήτησε εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ Ἰούδα κάποιον, ποὺ ὀνομάζεται Σαῦλος, καὶ κατάγεται ἀπὸ τὴν Ταρσόν. Αἱ διαθέσεις τοῦ ἀνθρώπου αὐτοῦ εἶναι εὐλαβεῖς, διότι ἰδοὺ κατὰ τὴν στιγμὴν αὐτὴν προσεύχεται.

Ὁ δὲ Κύριος εἶπε τότε πρὸς αὐτόν· «Σήκω καὶ πήγαινε εἰς τὴν ὁδόν, ποὺ λέγεται εὐθεῖα, καὶ ζήτησε εἰς τὸ σπίτι τοῦ Ἰούδα κάποιον, ποὺ ὀνομάζεται Σαῦλος καὶ κατάγεται ἀπὸ τὴν Ταρσόν. Διότι, ἰδού, κατὰ τὴν ὥραν αὐτὴν προσεύχεται καὶ ζητεῖ τὴν βοήθειάν μου.

Καὶ εἶδε σὲ ὅραμα, ὅτι ἕνας ἄνδρας ὀνομαζόμενος Ἀνανίας τὸν ἐπισκέφθηκε, καὶ ἔθεσε ἐπάνω του τὸ χέρι γιὰ νὰ ἰδῇ τὸ φῶς του».

Καὶ εἶδεν εἰς ὅραμα, ποὺ τοῦ παρουσίασα ἐγώ, ἄνθρωπον ὀνομαζόμενον Ἀνανίαν, ὁ ὁποῖος ἐμβῆκεν εἰς τὸ δωμάτιόν του καὶ ἔθεσεν ἐπ’ αὐτοῦ τὴν χεῖρα διὰ να τὸν θεραπεύσῃ ἀπὸ τὴν τύφλωσιν καὶ δυνηθῇ οὕτω να ξαναϊδῇ.

Εἶδε καὶ αὐτὸς εἰς ὅραμα ἕνα ἄνθρωπον, ὀνόματι Ἀνανίαν, ὁ ὁποῖος εἰσῆλθε εἰς τὸ σπίτι καὶ ἔθεσε ἐπάνω εἰς αὐτὸν τὸ χέρι, διὰ νὰ τὸν θεραπεύσῃ ἀπὸ τὴν τύφλωσιν καὶ ξαναϊδῇ ἔτσι τὸ φῶς».

Ἀλλ’ ὁ Ἀνανίας εἶπε· «Κύριε, ἔχω ἀκούσει ἀπὸ πολλοὺς γι’ αὐτὸ τὸν ἄνθρωπο, πόσα κακὰ ἔκανε στοὺς ἁγίους σου (στοὺς πιστοὺς) στὴν Ἱερουσαλήμ.

Ἀπεκρίθη δὲ ὁ Ἀνανίας· Κύριε, ἔχω ἀκούσει ἀπὸ πολλοὺς διὰ τὸν ἄνθρωπον αὐτόν, πόσα κακὰ ἔκαμεν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα εἰς τοὺς ἁγιασμένους ἀπὸ τὴν χάριν σου καὶ ἀφιερωμένους εἰς σὲ πιστούς.

Ἀπήντησε δὲ ὁ Ἀνανίας· «Κύριε, ἔχω ἀκούσει ἀπὸ πολλοὺς διὰ τὸν ἄνθρωπον αὐτόν, διὰ τὰ τόσα καὶ τόσα κακά, ποὺ ἔκαμε εἰς τοὺς ἁγίους ὀπαδούς σου, οἱ ὁποῖοι μενουν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Καὶ ἐδῶ ἔχει ἐξουσία ἀπὸ τοὺς ἀρχιερεῖς νὰ συλλάβῃ ὅλους, ὅσοι ἐπικαλοῦνται τὸ ὄνομά σου».

Καὶ ἐδῶ ποὺ ἦλθεν, ἔχει ἐξουσίαν ἀπὸ τοὺς ἀρχιερεῖς νὰ δέσῃ ὅλους, ὅσοι ἐπικαλοῦνται εὐλαβῶς καὶ μετὰ πίστεως τὸ ὄνομά σου.

Καὶ ἐδῶ εἰς τὴν Δαμασκὸν ἔχει ἐξουσίαν ἀπὸ τοὺς ἀρχιερεῖς νὰ δέσῃ ὅλους, ὅσοι ἐπικαλοῦνται τὸ ὄνομά σου».

Ὁ δὲ Κύριος τοῦ εἶπε· «Πήγαινε, διότι αὐτὸς μοῦ εἶναι ὄργανο ἐκλεκτό, γιὰ νὰ ὁμολογήσῃ τὸ ὄνομά μου ἐνώπιον ἐθνικῶν καὶ βασιλέων καὶ Ἰσραηλιτῶν.

Εἶπε δὲ πρὸς αὐτὸν ὁ Κύριος· Πήγαινε χωρὶς κανένα φόβον ἢ δισταγμόν, διότι οὗτος εἶναι ὅργανόν μου ἐκλεκτόν. Τὸν ἐξέλεξα δὲ ἐγώ, διὰ νὰ βαστάσῃ καὶ διαδώσῃ τὸ περὶ τοῦ ὀνόματός μου καὶ τοῦ εὐαγγελίου μου κήρυγμα, μεταφέρων τοῦτο διὰ τῶν περιοδειῶν του ἐνώπιον ἐθνικῶν καὶ βασιλέων καὶ τῶν σημερινῶν ἀπογόνων τοῦ Ἰσραήλ.

Εἶπε δὲ πρὸς αὐτὸν ὁ Κύριος· «Πήγαινε καὶ μὴ φοβεῖσαι. Διότι αὐτὸς εἶναι ὄργανον τῆς ἰδικῆς μου ἐκλογῆς, διὰ νὰ βαστάσῃ καὶ κηρύξῃ τὸ ὄνομά μου ἐμπρὸς εἰς ἐθνικοὺς καὶ εἰς βασιλεῖς καὶ εἰς τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἰσραήλ.

Ἐγὼ δὲ θὰ ὑποδείξω σ’ αὐτὸν ὅσα πρέπει νὰ πάθῃ χάριν τοῦ ὀνόματός μου».

Πήγαινε σὺ πρὸς συνάντησίν του μὲ τὴν πεποίθησιν, ὅτι δὲν θὰ συναντήσῃς ἄρνησιν ἢ ἀπροθυμίαν εἰς αὐτόν. Διότι ἐγὼ ὁ ἴδιος θὰ μεταστρέψω τὸν Σαῦλον καὶ θὰ τοῦ δείξω, τί ἀπὸ τοῦδε καὶ εἰς τὸ ἑξῆς πρέπει νὰ πάθῃ διὰ τὸ ὄνομά μου αὐτός, ποὺ ἕως χθὲς μὲ κατεδίωκεν.

Διότι ἐγὼ ὁ ἴδιος θὰ τοῦ δείξω ἀπὸ τώρα, ὅσα πρέπει νὰ πάθῃ διὰ τὸ ὄνομά μου»

Ἔφυγε τότε ὁ Ἀνανίας καὶ πῆγε στὸ σπίτι, καὶ ἔθεσε ἐπάνω του τὰ χέρια καὶ εἶπε· «Σαοὺλ ἀδελφέ! Ὁ Κύριος μὲ ἔστειλε, ὁ Ἰησοῦς, ποὺ σοῦ φανερώθηκε στὸ δρόμο ποὺ ἐρχόσουν, γιὰ νὰ ἰδῇς τὸ φῶς σου, καὶ νὰ γεμίσῃς μὲ Πνεῦμα Ἅγιο».

Ἐπῆγε δὲ ὁ Ἀνανίας καὶ ἐμβῆκεν εἰς τὸ σπίτι, ὅπου ἔμενεν ὁ Σαῦλος καὶ ἀφοῦ ἔθεσεν ἐπ’ αὐτοῦ τὰς χεῖρας εἶπε· Σαοὺλ ἀδελφέ, μὲ ἔστειλεν ὁ Κύριος, ποὺ σοῦ ἐνεφανίσθη εἰς τὸν δρόμον, ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἐβάδιζες διὰ νὰ ἔλθῃς ἐδῶ. Καὶ μὲ ἔστειλε διὰ νὰ ἀποκτήσῃς πάλιν τὸ φῶς σου καὶ διὰ νὰ γεμίσῃ τὸ ἐσωτερικόν σου μὲ Πνεῦμα Ἅγιον.

Ἐπῆγε πράγματι ὁ Ἀνανίας· εἰσῆλθε εἰς τὴν οἰκίαν καὶ ἀφοῦ ἔθεσε ἐπάνω εἰς αὐτὸν τὰ χέρια του, εἶπε· «Σαούλ, ἀδελφέ, ὁ Κύριος Ἰησοῦς, ὁ ὁποῖος σοῦ παρουσιάσθηκε εἰς τὸν δρόμον, ποὺ ἤρχεσο· μὲ ἔστειλε, νὰ ἀποκτήσῃς καὶ πάλιν τὸ φῶς καὶ νὰ γεμίσῃς ἀπὸ Ἅγιον Πνεῦμα».

Ἀμέσως τότε ἔπεσαν ἀπὸ τὰ μάτια του σὰν λέπια, καὶ ἀπέκτησε τὸ φῶς. Καὶ σηκώθηκε καὶ βαπτίσθηκε. Καὶ ἔλαβε τροφὴ καὶ δυνάμωσε.

Καὶ ἀμέσως ἔπεσαν ἀπὸ τὰ μάτια του σὰν λέπια καὶ ξαναεῖδε καὶ ἀφοῦ ἐσηκώθη ἐβαπτίσθη. Καὶ μετὰ τὸ βάπτισμα ἔλαβε τροφὴν καὶ ἐδυνάμωσεν ἀπὸ τὴν ἑξάντλησιν, ποὺ τοῦ εἶχε φέρει ὁ βαθὺς κλονισμός, τὸν ὁποῖον ἠσθάνθη ἀπὸ τὴν ἐμφάνισιν τοῦ Κυρίου, καὶ ἡ νηστεία τῶν τριῶν ἡμερῶν, κατὰ τὰς ὁποίας οὔτε ἔφαγεν οὔτε ἔπιε τίποτε.

Καὶ ἀμέσως ἔπεσαν ἀπὸ τὰ μάτια του κάτι σὰν λέπια, ἀπέκτησε τὸ φῶς του, ἐσηκώθηκε καὶ ἐβαπτίσθηκε ἀμέσως. Καὶ κατόπιν ἔφαγε τροφὴν καὶ ἀπέκτησεν πάλιν τὰς δυνάμεις του, τὰς σωματικὰς καὶ τὰς πνευματικάς.

Ἔμεινε δὲ ὁ Σαῦλος μαζὶ μὲ τοὺς μαθητάς (τοὺς πιστούς), ποὺ ἦταν στὴ Δαμασκό, γιὰ μερικὲς ἡμέρες.

Παρέμεινε δὲ ὁ Σαῦλος μαζὶ μὲ τοὺς μαθητὰς τοῦ Χριστοῦ, ποὺ ἦσαν εἰς τὴν Δαμασκόν, ἐπὶ ὀλίγας ἡμέρας.

Ἔμεινε δὲ ὁ Σαῦλος ὀλίγας ἡμέρας μαζῆ μὲ τοὺς μαθητάς, ποὺ ἦσαν εἰς τὴν Δαμασκόν.

Καὶ ἀμέσως στὶς συναγωγὲς κήρυττε τὸν Ἰησοῦ, ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ.

Καὶ ἀμέσως ἐκήρυττεν εἰς τὰς συναγωγὰς τὸν Ἰησοῦν, διδάσκων ὅτι οὗτος εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ.

Καὶ ἀμέσως ἐκήρυττε εἰς τὰς συναγωγὰς τὸν Ἰησοῦν, λέγων ὅτι αὐτὸς εἶναι πράγματι ὁ μονογενὴς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ.

Ἔμεναν δὲ κατάπληκτοι ὅλοι, ὅσοι ἄκουαν, καὶ ἔλεγαν· «Αὐτὸς δὲν εἶναι, ποὺ μὲ μανία ἐξοντώσεως καταδίωξε στὴν Ἱερουσαλὴμ ὅσους ἐπικαλοῦνται αὐτὸ τὸ ὄνομα; Καὶ ἐδῶ γι’ αὐτὸ εἶχε ἔλθει, γιὰ νὰ τοὺς ὁδηγήσῃ δεμένους στοὺς ἀρχιερεῖς».

Ἔμεναν δὲ ἐκστατικοὶ ὅλοι, ὅσοι τὸν ἤκουαν καὶ ἔλεγαν· Δὲν εἶναι αὐτός, ὁ ὁποῖος εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ κατεδίωξε μὲ μανίαν καὶ μέχρις ἐξοντώσεως ἐκείνους, ποὺ ἐπικαλοῦνται εὐλαβῶς καὶ μετὰ πίστεως τὸ ὄνομα τοῦτο καὶ ὁ ὁποῖος εἶχεν ἔλθει ἐδῶ δι’ αὐτὸν ἀκριβῶς τὸν σκοπόν, διὰ νὰ ὁδηγήσῃ δηλαδὴ δεμένους εἰς τοὺς ἀρχιερεῖς αὐτούς, ποὺ πιστεύουν καὶ ἐπικαλοῦνται τὸ ὄνομα τοῦτο;

Ὅλοι δὲ ὅσοι τὸν ἤκουσαν ἐκυριεύθησαν ἀπὸ ἔκπληξιν καὶ ἀπορίαν καὶ ἔλεγαν· «Δὲν εἶναι αὐτός, ποὺ κατεδίωξε μὲ μῖσος μέχρις ἀφανισμοῦ εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ἐκείνους, ποὺ ἐπεκαλοῦντο μὲ πίστιν τὸ ὄνομα τοῦτο καὶ ὁ ὁποῖος ἔχει ἔλθει ἑδῷ, μὲ αὐτὸν ἀκριβῶς τὸν σκοπόν, νὰ συλλάβῃ αὐτοὺς καὶ δεμένους νὰ τοὺς ὁδηγήσῃ εἰς τοὺς ἀρχιερεῖς;»

Ὁ Σαῦλος δὲ δυνάμωνε περισσότερο, καὶ ἀποστόμωνε τοὺς Ἰουδαίους, ποὺ κατοικοῦσαν στὴ Δαμασκό, ἀποδεικνύοντας, ὅτι αὐτὸς (ὁ Ἰησοῦς δηλαδὴ) εἶναι ὁ Μεσσίας.

Ὁ Σαῦλος δὲ ἐν τῷ μεταξὺ ἐνισχύετο καὶ ἐστηρίζετο περισσότερον εἰς τὴν πίστιν καὶ μὲ τὰ ἐπιχειρήματά του ἔφερε σύγχυσιν εἰς τοὺς Ἰουδαίους, οἱ ὁποῖοι κατῴκουν ἐν Δαμασκῷ, καὶ ἀπεστόμωνεν αὐτοὺς ἀποδεικνύων διὰ τῆς συμφωνίας τῶν Προφητῶν, ὅτι αὐτὸς τὸν ὁποῖον ἐκήρυττεν, εἶναι ὁ Μεσσίας.

Ὁ Παῦλος ὅμως ἐνισχύετο ἀκόμη περισσότερον μὲ τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ καὶ μὲ τὸ φωτισμένον κήρυγμά του ἔφερε σύγχυσιν εἰς τοὺς Ἰουδαίους, ποὺ κατοικοῦσαν εἰς τὴν Δαμασκόν, ἀποδεικνύων, μὲ τὴν πραγματοποίησιν τῶν προφητειῶν, ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ Χριστός.

Μετὰ δὲ ἀπὸ ἀρκετὲς ἡμέρες οἱ Ἰουδαῖοι κατόπιν συσκέψεως ἀποφάσισαν νὰ τὸν φονεύσουν.

Ἀφοῦ δὲ συνεπληρώθησαν ἀρκεταὶ ἡμέραι, οἱ Ἰουδαῖοι συνεφώνησαν καὶ ἀπεφάσισαν ἀπὸ κοινοῦ νὰ τὸν φονεύσουν.

Ὅταν δὲ ἐπέρασαν ἀρκετὲς ἡμέρες, συνεσκέφθησαν καὶ ἀπεφάσισαν οἱ Ἰουδαῖοι νὰ τὸν φονεύσουν.

Ἔγινε δὲ γνωστὸ στὸ Σαῦλο τὸ ἐγκληματικό τους σχέδιο. Παραφύλατταν δὲ τὶς πύλες ἡμέρα καὶ νύκτα γιὰ νὰ τὸν φονεύσουν.

Ἔγινε δὲ γνωστὴ εἰς τὸν Σαῦλον ἡ ἐπιβουλὴ αὐτῶν. Καὶ οἱ Ἰουδαῖοι παρεφύλατταν τὰς πύλας τῆς πόλεως νύκτα καὶ ἡμέραν διὰ νὰ τὸν φονεύσουν.

Ἔγινε ὅμως γνωστὴ εἰς τὸν Σαῦλον ἡ ἐπιβουλή των. Καὶ οἱ Ἰουδαῖοι παρατηροῦσαν ἡμέραν καὶ νύκτα τὰς πύλας τῆς πόλεως, διὰ νὰ τὸν φονεύσουν.

Ἀλλ’ οἱ μαθηταὶ (οἱ πιστοὶ) τὸν πῆραν νύκτα καὶ τὸν κατέβασαν ἀπὸ τὸ τεῖχος μὲ σχοινιὰ μέσα σ’ ἕνα κοφίνι.

Ἀλλ’ οἱ Χριστιανοὶ μαθηταὶ ἐπῆραν τὸν Παῦλον καὶ τὸν κατέβασαν ἐν καιρῷ νυκτὸς ἀπὸ κάποιο παράθυρον τοῦ τείχους, μὲ τὸ ὁποῖον ἦτο περιτειχισμένη ἡ Δαμασκός. Τὸν κατέβασαν δὲ διὰ σχοινίου μέσα εἰς κοφίνιον.

Οἱ μαθηταὶ ὅμως ἐπῆραν τὸν Σαῦλον καὶ εἰς καιρὸν νυκτὸς τὸν κατέβασαν μέσα εἰς ἕνα κοφίνι ἀπὸ κάποιο παράθυρο τοῦ τείχους.

Ὅταν δὲ ὁ Σαῦλος πῆγε στὴν Ἱερουσαλήμ, προσπαθοῦσε νὰ συνδεθῇ μὲ τοὺς μαθητάς (τοὺς πιστούς). Ἀλλ’ ὅλοι τὸν φοβοῦνταν, διότι δὲν πίστευαν, ὅτι εἶναι μαθητής (πιστός).

Ὅταν δὲ ὁ Παῦλος ἦλθεν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἔκαμε συνεχεῖς ἀποπείρας διὰ νὰ προσκολληθῇ καὶ συνδεθῇ στενῶς πρὸς τοὺς μαθητάς. Ἀλλὰ τὸν ἐφοβοῦντο ὅλοι, διότι δὲν ἐπείθοντο, ὅτι εἶναι πράγματι πιστὸς καὶ εἰλικρινῆς μαθητὴς τοῦ Κυρίου.

Ὅταν δὲ ὁ Σαῦλος ἔφθασε εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, προσπαθοῦσε νὰ ἐπικοινωνήσῃ καὶ νὰ προσκολληθῇ εἰς τοὺς μαθητάς. Ὅλοι ὅμως τὸν ἐφοβοῦντο, διότι δὲν ἐπίστευαν ὅτι εἶναι πράγματι μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ.

Τότε ὁ Βαρνάβας τὸν πῆρε καὶ τὸν ὡδήγησε στοὺς ἀποστόλους. Καὶ τοὺς ἀνέφερε πῶς στὸ δρόμο εἶδε τὸν Κύριο, καὶ ὅτι τοῦ μίλησε, καὶ πῶς στὴ Δαμασκὸ κήρυξε μὲ θάρρος γιὰ τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ.

Ὁ Βαρνάβας ὅμως παρέλαβεν αὐτὸν καὶ τὸν ὡδήγησε εἰς τοὺς ἀποστόλους. Καὶ διηγήθη τότε ὁ Σαῦλος εἰς αὐτούς, πῶς εἶδε τὸν Κύριον εἰς τὸν δρόμον καὶ ὅτι ὁ Κύριος ὡμίλησεν εἰς αὐτὸν καὶ πῶς ἐν τῇ Δαμασκῷ ἐκήρυξε μὲ ἀφοβίαν καὶ μὲ θάρρος τὴν πίστιν εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ.

Ἀλλὰ ὁ Βαρνάβας τὸν ἐπῆρε μὲ ἐμπιστοσύνην καὶ τὸν ὡδήγησε εἰς τοὺς Ἀποστόλους. Καὶ διηγήθηκε τότε εἰς αὐτοὺς ὁ Σαῦλος, πῶς εἰς τὸν δρόμον εἶδε τὸν Κύριον καὶ ὅτι τοῦ ὡμίλησε ὁ Κύριος καὶ πῶς εἰς τὴν Δαμασκὸν ἐκήρυξε μὲ θάρρος πίστιν εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστόν.

Ἔτσι (ὁ Σαῦλος) συναναστρεφόταν μ’ αὐτοὺς στὴν Ἱερουσαλήμ, καὶ κήρυττε μὲ θάρρος γιὰ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ.

Καὶ ἐπηγαινοήρχετο ὁ Παῦλος εἰς τοὺς ἀποστόλους συνεχῶς εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, διατηρῶν στενὰς σχέσεις μὲ αὐτούς, καὶ ὡμίλει μὲ ἀφοβίαν καὶ μὲ πίστιν ἀκλόνητον εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ.

Καὶ συνεδέθη πλέον μὲ αὐτοὺς στενότατα, ἐπήγαινε καὶ ἤρχετο μαζῆ των συνεχῶς εἰς Ἱερουσαλὴμ καὶ μὲ παρρησίαν ὠμιλοῦσε διὰ τὸν Κύριον Ἰησοῦν.

Ἐπίσης μιλοῦσε καὶ συζητοῦσε μὲ τοὺς ἑλληνοφώνους Ἰουδαίους. Ἀλλ’ αὐτοὶ ἐπιχειροῦσαν νὰ τὸν φονεύσουν.

Ἐπὶ πλέον ὡμίλει καὶ συνεζήτει μὲ τοὺς ὁμιλοῦντας τὴν ἑλληνικὴν Ἰουδαίους ζητῶν νὰ πείσῃ αὐτούς, ὅτι ὁ Μεσσίας εἶναι ὁ Ἰησοῦς. Αὐτοὶ ὅμως ἐζήτουν εὐκαιρίαν καὶ προσεπάθουν νὰ τὸν φονεύσουν.

Ἀκόμη δὲ ὠμιλοῦσε καὶ ἐσυζητοῦσε μὲ τοὺς Ἑλληνιστὰς Ἰουδαίους. Ἐκεῖνοι ὅμως ἐζητοῦσαν εὐκαιρίαν, νὰ τὸν φονεύσουν.

Ὅταν δὲ τὸ πληροφορήθηκαν οἱ ἀδελφοί, τὸν κατέβασαν στὴν Καισάρεια, καὶ ἀπ’ ἐκεῖ τὸν ἔστειλαν στὴν Ταρσό.

Ὅταν δὲ ἐπληροφορήθησαν τοῦτο οἱ ἀδελφοί, τὸν κατέβασαν μὲ πᾶσαν ἀσφάλειαν ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα εἰς τὴν Καισάρειαν καὶ ἀπ’ ἐκεῖ τὸν ἐξαπέστειλαν εἰς τὴν πατρίδα του τὴν Ταρσόν.

Ὁταν δὲ οἱ ἀδελφοὶ ἔμαθαν τοὺς σκοποὺς των, συνώδευσαν καὶ ὡδήγησαν τὸν Παῦλον εἰς τὴν Καισάρειαν καὶ τὸν ἔστειλαν εἰς τὴν Ταρσόν, τὴν πατρίδα του, ὅπου καὶ θὰ ἦτο ἀσφαλὴς ἀπὸ τὰς ἐπιβουλὰς τῶν Ἑβραίων, ποὺ ἔμειναν ἄπιστοι καὶ ἀμετανόητοι.

Οἱ δὲ Ἐκκλησίες σ’ ὅλη τὴν Ἰουδαία καὶ τὴ Γαλιλαία καὶ τὴ Σαμάρεια εἶχαν πρόοδο. Οἰκοδομοῦνταν καὶ προχωροῦσαν μὲ τὸ φόβο τοῦ Κυρίου, καὶ μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος πληθύνονταν.

Ἔτσι λοιπὸν αἱ μὲν Ἐκκλησίαι, ποὺ ἦσαν καθ’ ὅλην τὴν Ἰουδαίαν καὶ Γαλιλαίαν καὶ Σαμάρειαν, ἀπελάμβαναν εἰρήνην καὶ προώδευαν εἰς τὴν χριστιανικὴν γνῶσιν καὶ εὐσέβειαν, καὶ ἔζων οἱ Χριστιανοί των μὲ τὸν φόβον τοῦ Κυρίου, καὶ ἐπληθύνοντο διὰ τῆς ἐνισχύσεως καὶ παρηγορίας, ποὺ τοὺς μετέδιδε τὸ Ἅγιον Πνεῦμα.

Αἱ Ἐκκλησίαι, λοιπόν, ποὺ ἦσαν εἰς ὅλην τὴν Ἰουδαίαν καὶ τὴν Γαλιλαίαν καὶ τὴν Σαμάρειαν, εἶχαν εἰρήνην καὶ οἰκοδομοῦντο εἰς τὴν χριστιανικὴν ζωὴν καὶ ἐζοῦσαν μὲ τὸν φόβον τοῦ Κυρίου καὶ μὲ τὴν δύναμιν καὶ παρηγορίαν, ποὺ τοὺς ἔδιδε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, ἐπληθύνοντο.

Περιοδεύοντας δὲ ὁ Πέτρος καὶ ἐπισκεπτόμενος ὅλους, κατέβηκε καὶ στοὺς ἁγίους (στοὺς πιστούς), ποὺ κατοικοῦσαν στὴ Λύδδα.

Ἐνῷ δὲ ὁ Πέτρος περιώδευεν εἰς ὅλα αὐτὰ τὰ μέρη, συνέβη νὰ κατεβῇ καὶ πρὸς τοὺς Χριστιανούς, ποὺ κατῴκουν εἰς τὴν Λύδδαν.

Συνέβη δέ, ὅταν ὁ Πέτρος περιώδευε ὅλα αὐτὰ τὰ μέρη, νὰ κατεβῆ εἰς τοὺς πιστούς, οἱ ὁποῖοι κατοικοῦσαν εἰς τὴν Λύδδαν.

Βρῆκε δὲ ἐκεῖ κάποιον ἄνθρωπο ὀνομαζόμενο Αἰνέα, ἐπὶ ὀκτὼ ἔτη κατάκοιτο στὸ κρεββάτι, διότι ἦταν παράλυτος.

Συνήντησε δὲ ἐκεῖ κάποιον ἄνθρωπον, ποὺ ἐλέγετο Αἰνέας καὶ κατέκειτο ἐπὶ κραββάτου πρὸ ὀκτὼ ἐτῶν, διότι ἦτο παράλυτος.

Εὑρῆκε δὲ ἐκεῖ ἕνα ἄνθρωπον, ὀνόματι Αἰνέαν, ὁ ὁποῖος κατέκειτο ἐπὶ ὀκτὼ ἔτη παράλυτος ἐπάνω εἰς ἕνα κρεββάτι.

Καὶ τοῦ εἶπε ὁ Πέτρος· «Αἰνέα! Σὲ θεραπεύει ὁ Ἰησοῦς ὁ Χριστός. Σήκω καὶ στρῶσε τὸ κρεββάτι σου». Καὶ ἀμέσως σηκώθηκε.

Καὶ εἶπεν εἰς αὐτὸν ὁ Πέτρος· Αἰνέα, ὁ Ἰησοῦς, ποὺ εἶναι χρισμένος ἀπὸ τὸν Θεὸν Μεσσίας, σὲ ἰατρεύει ἀπὸ τὸ νόσημά σου. Σήκω καὶ στρῶσε μόνος σου τὸ κρεββάτι σου. Καὶ ἀμέσως ἐσηκώθη.

Καὶ τοῦ εἶπεν ὁ Πέτρος· «Αἰνέα, ὁ Ἰησοῦς, ὁ Χριστὸς σὲ θεραπεύει ἀπὸ τὴν ἀσθένειάν σου. Σήκω καὶ στρῶσε μόνος σου τὸ κρεββάτι σου». Καὶ ἀμέσως ἐκεῖνος ἐσηκώθηκε ὑγιής.

Καὶ τὸν εἶδαν ὅλοι οἱ κάτοικοι τῆς Λύδδας καὶ τοῦ Σάρωνος, καὶ ἐπέστρεψαν στὸν Κύριο (τὸν Ἰησοῦ).

Καὶ τὸν εἶδαν ὅλοι, ὅσοι κατοικοῦσαν εἰς Λύδδαν καὶ εἰς τὴν πεδιάδα τοῦ Σάρωνος, οἱ ὁποῖοι ὁδηγηθέντες ἀπὸ τὸ θαῦμα αὐτὸ ἐπέστρεψαν εἰς τὸν Κύριον Ἰησοῦν πιστεύσαντες καὶ ἀναγνωρίσαντες αὐτὸν Θεὸν καὶ Σωτῆρα των.

Καὶ τὸν εἶδαν ὅλοι, ὅσοι κατοικοῦσαν τὴν Λύδδαν καὶ τὴν περιοχὴν τοῦ Σάρωνος, οἱ ὁποῖοι ἐπίστευσαν καὶ ἐπέστρεψαν εἰς τὸν Κύριον, παρακινηθέντες ἀπὸ τὸ θαῦμα αὐτό.

Στὴν Ἰόππη δὲ ὑπῆρχε κάποια μαθήτρια (πιστὴ δηλαδὴ) ὀνομαζομένη Ταβιθά, ποὺ μεταφράζεται Δορκάς. Αὐτὴ ἦταν γεμάτη ἀπὸ ἀγαθοεργίες καὶ ἐλεημοσύνες, ποὺ ἔκανε.

Εἰς τὴν Ἰόππην δὲ ὑπῆρχε κάποια μαθήτρια τοῦ Κυρίου, ποὺ ἐλέγετο Ταβιθά. Τὸ ὄνομα δὲ αὐτὸ μεταφράζεται εἰς τὴν ἑλληνικὴν μὲ τὴν λέξιν Δορκάς. Αὐτὴ ἦτο γεμάτη ἀπὸ ἀγαθοεργίας καὶ ἐλεημοσύνας, ποὺ ἔκανε συνεχῶς.

Εἰς δὲ τὴν Ἰόππην ἐζοῦσε μία μαθήτρια τοῦ Κυρίου, ὀνόματι Ταβιθά, τῆς ὁποίας τὸ ὄνομα εἰς τὴν ἑλληνικὴν σημαίνει Δορκάς. Αὐτὴ ἦτο γεμάτη ἀπὸ καλὰ ἔργα καὶ ἐλεημοσύνας, τὰς ὁποίας ἔκανε συνεχῶς.

Συνέβη δὲ ἐκεῖνες τὶς ἡμέρες ν’ ἀσθενήσῃ καὶ νὰ πεθάνῃ. Καὶ ἀφοῦ τὴν ἔλουσαν, τὴν ἔβαλαν στὸ ἀνώγειο.

Συνέβη δὲ κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας νὰ ἀσθενήσῃ αὕτη καὶ νὰ ἀποθάνῃ. Ἀφοῦ δὲ τὴν ἔλουσαν καὶ τὴν ἑτοίμασαν, τὴν ἔβαλαν εἰς τὸ ἐπάνω διαμέρισμα τῆς οἰκίας.

Συνέβη ὅμως κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας νὰ ἀσθενήσῃ καὶ νὰ πεθάνῃ. Ἀφοῦ δέ, σύμφωνα μὲ τὰ ἰουδαϊκὰ ἔθιμα, τὴν ἔλουσαν καὶ τὴν ἑτοίμασαν διὰ τὴν ταφήν, τὴν ἔβαλαν εἰς τὸ ὑπερῶον.

Ἐπειδὴ δὲ ἡ Λύδδα ἦταν κοντὰ στὴν Ἰόππη, οἱ μαθηταί (οἱ πιστοί), ὅταν ἄκουσαν, ὅτι ὁ Πέτρος εἶναι σ’ αὐτή, ἀπέστειλαν δύο ἄνδρες πρὸς αὐτὸν παρακαλώντας νὰ μὴ βραδύνῃ νὰ ἔλθῃ καὶ σ’ αὐτούς.

Ἐφ’ ὅσον δὲ ἡ πόλις Λύδδα ἦτο πλησίον τῆς Ἰόππης, σὰν ἤκουσαν οἱ μαθηταί, ὅτι ὁ Πέτρος εἶναι εἰς τὴν πόλιν αὐτήν, τοῦ ἔστειλαν δύο ἄνδρας καὶ τὸν παρεκάλουν νὰ μὴ βαρυνθῇ νὰ ἔλθῃ μέχρις αὐτῶν.

Ἐπειδὴ δὲ ἡ Λύδδα ἦτο κοντὰ εἰς τὴν Ἰόππην καὶ οἱ μαθηταὶ εἶχαν ἀκούσει, ὅτι ὁ Πέτρος ἦταν ἐκεῖ, ἔστειλαν δύο ἄνδρας πρὸς αὐτὸν καὶ τὸν παρακαλοῦσαν νὰ μὴ βραδύνῃ νὰ ἔλθῃ μέχρις αὐτῶν.

Σηκώθηκε δὲ ὁ Πέτρος καὶ πῆγε μαζί τους. Καὶ ὅταν ἔφθασε, τὸν ἀνέβασαν στὸ ἀνώγειο. Καὶ παρουσιάσθηκαν σ’ αὐτὸν ὅλες οἱ χῆρες κλαίοντας καὶ δείχνοντας χιτῶνες καὶ πανωφόρια, ποὺ ἔκανε ἡ Δορκάς, ὅταν ζοῦσε.

Πράγματι δὲ ὁ Πέτρος ἐσηκώθη καὶ ἐπῆγε μαζὶ μὲ τοὺς δύο αὐτοὺς ἀπεσταλμένους. Ὅταν δὲ ἔφθασεν εἰς τὴν Ἰόππην, τὸν ἀνέβασαν εἰς τὸ ἀνώγειον. Καὶ ἐκεῖ παρουσιάσθησαν εἰς αὐτὸν ὅλαι αἱ χῆραι κλαίουσαι διὰ τὸν θάνατον αὐτῆς, ποὺ τὰς ἐπροστάτευε. Καὶ ὡς δείγματα τῆς προστασίας αὐτῆς ἐδείκνυαν εἰς τὸν Πέτρον ὑποκάμισα καὶ ἐπανωφόρια, ὅσα ἔφτιανεν, ὅταν ἦτο μαζί των ζωντανὴ ἡ Δορκάς.

Πράγματι ὁ Πέτρος ἐσηκώθηκε καὶ ἐπῆγε μαζῆ μὲ τοὺς δύο ἀπεσταλμένους. Ὅταν δὲ ἔφθασε, τὸν ἀνέβασαν εἰς τὸ ὑπερῷον. Ἐκεῖ δὲ παρουσιάσθησαν εἰς αὐτὸν ὅλαι αἱ χῆραι κλαίουσαι διὰ τὸν θάνατον τῆς Ταβιθᾶς, καὶ ἐδείκνυαν εἰς τὸν Πέτρον χιτῶνας καὶ ἐπανωφόρια, ὅσα ἔφτιανε, ὅταν ἦτο ἐν ζωῇ ἡ Δορκάς.

Ἀφοῦ δὲ ὁ Πέτρος ἔβγαλε ὅλους ἔξω, γονάτισε καὶ προσευχήθηκε. Ἔπειτα στράφηκε πρὸς τὸ σῶμα καὶ εἶπε· «Ταβιθά, σήκω ἐπάνω!». Αὐτὴ δὲ ἄνοιξε τὰ μάτια της, καὶ ὅταν εἶδε τὸν Πέτρο, ἀνασηκώθηκε.

Ἀφοῦ δὲ ὁ Πέτρος ἔβγαλεν ὅλους ἔξω ἀπὸ τὸ ἀνώγειον, ποὺ ἦτο ἡ νεκρά, ἐγονάτισε καὶ προσηυχήθη. Καὶ ἀφοῦ ἐστράφη πρὸς τὸ νεκρὸν σῶμα, εἶπε· Ταβιθά, σήκω ἐπάνω. Αὐτὴ δὲ ἤνοιξε τὰ μάτια της καὶ ὅταν εἶδε τὸν Πέτρον, ἀπὸ ἑξαπλωμένη ὅπου ἦτο, ἀνεσηκώθη καθιστὴ εἰς τὸ κρεββάτι της.

Ὁ Πέτρος, ἀφοῦ ἔβγαλε ὅλους ἔξω ἀπὸ τὸ ὑπερῷον, ἐγονάτισε καὶ προσευχήθηκε. Ἔπειτα ἐστράφη πρὸς τὸ σῶμα καὶ εἶπε· «Ταβιθά, σήκω». Ἐκείνη δὲ ἄνοιξε ἀμέσως τὰ μάτια της καὶ ὅταν εἶδε τὸν Πέτρον ἀνασηκώθηκε εἰς τὸ κρεββάτι της.

Τῆς ἔδωσε δὲ τὸ χέρι καὶ τὴ σήκωσε ἐπάνω. Καὶ κάλεσε τοὺς ἁγίους (τοὺς πιστοὺς) καὶ τὶς χῆρες, καὶ τὴν παρουσίασε ζωντανή.

Τῆς ἔδωκε δὲ τότε ὁ Πέτρος τὸ χέρι καὶ τὴν ἐσήκωσεν ὀρθίαν. Ἀφοῦ δὲ ἐφώναξε τοὺς Χριστιανοὺς καὶ ἰδιαιτέρως τὰς χήρας, τοὺς τὴν παρουσίασε ζωντανήν.

Τῆς ἔδωσε τότε τὸ χέρι του ὁ Πέτρος καὶ τὴν ἐσήκωσε. Καὶ ἀφοῦ ἐκάλεσε τοὺς Χριστιανοὺς καὶ μάλιστα τὰς χήρας, τοὺς τὴν παρουσίασε ζωντανήν.

Καὶ τὸ ἔμαθε ὅλη ἡ Ἰόππη. Καὶ πολλοὶ πίστευσαν στὸν Κύριο (τὸν Ἰησοῦ).

Ἔγινε δὲ γνωστὸν τὸ θαῦμα τοῦτο εἰς ὅλην τὴν πόλιν τῆς Ἰόππης καὶ πολλοὶ ἐπίστευσαν εἰς τὸν Κύριον.

Ἔγινε δὲ γνωστὸν τὸ θαῦμα αὐτὸ τῆς ἀναστάσεως εἰς ὅλην τὴν Ἰόππην καὶ πολλοὶ ἐπίστευσαν εἰς τὸν Κύριον.

Ἔμεινε δὲ αὐτὸς (ὁ Πέτρος) ἀρκετὲς ἡμέρες στὴν Ἰόππη, στὸ σπίτι κάποιου Σίμωνος βυρσοδέψη.

Συνέβη δὲ νὰ μείνῃ ὁ Πέτρος εἰς τὴν Ἰόππην ἀρκετὰς ἡμέρας εἰς τὸ σπίτι κάποιου Σίμωνος, ποὺ ἦτο βυρσοδέψης.

Ἔμεινε δὲ εἰς τὴν Ἰόππην ὁ Πέτρος ἀρκετὰς ἡμέρας εἰς τὸ σπίτι κάποιου Σίμωνος βυρσοδέψου.