Πρὸς Ἐφεσίους 4

Σᾶς παρακαλῶ δὲ ἐγώ, ὁ φυλακισμένος γιὰ τὸν Κύριο, νὰ ζήσετε κατὰ τρόπο ἀντάξιο τῆς κλήσεως, μὲ τὴν ὁποία κληθήκατε.

Σύμφωνα λοιπὸν μὲ αὐτά, ποὺ σᾶς ἔγραψα προηγουμένως, σᾶς παρακαλῶ ἑγώ, ὁ ὁποῖος εἶμαι φυλακισμένος διὰ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου, νὰ πολιτευθῆτε κατὰ τρόπον ἄξιον τῆς ὑψηλῆς κλήσεως, εἰς τὴν ὁποίαν προσεκλήθητε ἀπὸ τὸν Θεόν.

Σᾶς παρακαλῶ, λοιπόν, καὶ σᾶς ἐξορκίζω ἐγώ, ὁ ὁποῖος εἶμαι φυλακισμένος καὶ ἁλυσοδεμένος διὰ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου, νὰ ζῆτε καὶ νὰ συμπεριφέρεσθε, ὅπως ταιριάζει εἰς τὴν ὑψηλὴν κλῆσιν, μὲ τὴν ὁποίαν ἔχετε προσκληθῆ ἀπὸ τὸν Θεόν.

Νὰ ζήσετε μὲ ταπεινοφροσύνη καὶ καλωσύνη σὲ ὅλα, μὲ μακροθυμία, ἀνεχόμενοι ὁ ἕνας τὸν ἄλλο μὲ ἀγάπη.

Σᾶς παρακαλῶ δὲ νὰ πολιτευθῆτε μὲ πᾶσαν ταπεινοφροσύνην καὶ πραότητα, μὲ μεγαλόψυχον ὑπομονήν, ἀνεχόμενοι διὰ τῆς ἀγάπης ὁ ἕνας τοῦ ἄλλου τὰ ἐλαττώματα.

Δηλαδὴ νὰ ζῆτε καὶ νὰ φέρεσθε μὲ κάθε ταπεινοφροσύνην καὶ πρᾳότητα, μὲ ἀνοχὴν ἀπέναντι τῶν ἄλλων καὶ μεγαλοκαρδίαν, ἀνεχόμενοι ὁ ἕνας τοῦ ἄλλου τὰς ἀδυναμίας μὲ ἀγάπην,

Νὰ φροντίζετε νὰ διατηρῆτε τὴν ἑνότητα τοῦ πνεύματος διὰ τοῦ συνδέσμου τῆς εἰρήνης (ἡ εἰρήνη νὰ σᾶς συνδέῃ μεταξύ σας, ὥστε νὰ εἶσθε ἕνα).

Καὶ νὰ φροντίζετε μὲ κάθε προσπάθειαν νὰ διατηρῆτε τὴν μεταξύ σας ἑνότητα, μὲ τὴν ὁποίαν μᾶς ἔνωσε τὸ Πνεῦμα, χρησιμοποιοῦντες ὡς σύνδεσμον, ποὺ θὰ σᾶς δένῃ ὅλους μαζὶ εἰς ἕνα, τὴν εἰρήνην.

νὰ ἐπιμελῆσθε καὶ νὰ ἀγωνίζεσθε νὰ διατηρῆτε τὴν ἑνότητα, μὲ τὴν ὁποίαν τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον σᾶς ἔχει συνδέσει, ἔχοντες ὡς σύνδεσμον τὴν εἰρήνην, ἡ ὁποία θὰ βασιλεύῃ μεταξύ σας καὶ θὰ σᾶς ἐνώνῃ εἰς ἕνα πνευματικὸν σῶμα.

Ἕνα σῶμα ὑπάρχει (ἡ Ἐκκλησία) καὶ ἕνα Πνεῦμα (ποὺ ἐμψυχώνει αὐτὸ τὸ σῶμα), καθὼς καὶ κληθήκατε γιὰ μιὰ ἐλπίδα τῆς κλήσεώς σας (τὴν ἐλπίδα τῆς οὐράνιας βασιλείας).

Ἀποτελεῖτε ἕνα ἠθικὸν σῶμα, τὴν Ἐκκλησίαν, καὶ ἕνα Πνεῦμα ζωντανεύει τὸ σῶμα αύτό, καθὼς καὶ ἐκλήθητε μὲ μίαν ὅλοι σας ἐλπίδα τῆς κλήσεώς σας, διότι ὁ Θεὸς διὰ μίαν καὶ τὴν αὐτὴν βασιλείαν καὶ διὰ τὰ αὐτὰ ἀγαθὰ ἐκάλεσεν ὅλους σας.

Εἶσθε ἕνα πνευματικὸν σῶμα καὶ ἔχετε ἕνα καὶ τὸ αὐτὸ Πνεῦμα Ἅγιον, ποὺ σᾶς ζωογονεῖ, καθὼς ἐπίσης ἔχετε κληθῆ ὅλοι εἰς μίαν καὶ τὴν αὐτὴν ἐλπίδα τῆς κλήσεώς σας.

Ἕνας Κύριος ὑπάρχει (ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς), μία πίστι, ἕνα βάπτισμα.

Ἕνας καὶ μόνος Κύριος ὑπάρχει· μίαν πίστιν ἔχουν ὅλοι οἱ Χριστιανοί, ἕνα βάπτισμα ἔλαβαν ὅλοι.

Ἕνας καὶ μόνος εἶναι ὁ Κύριος, μία εἶναι ἡ πίστις ὅλων τῶν Χριστιανῶν, ἕνα τὸ βάπτισμα ποὺ ἔχουν λάβει.

Ἕνας Θεὸς καὶ πατέρας ὅλων, ὁ ὁποῖος δεσπόζει ὅλων, ἐνεργεῖ δι’ ὅλων, καὶ εἶναι μέσα σ’ ὅλους μας (Πρέπει λοιπὸν νὰ εἴμεθα ὅλοι ἕνα).

Ἕνας καὶ μόνος Θεὸς καὶ Πατέρας ὅλων ὑπάρχει, αὐτὸς ποὺ εἶναι ἐπάνω ἀπὸ ὅλους Δεσπότης, καὶ τοῦ ὁποίου ἡ δύναμις διαχύνεται διὰ μέσου ὅλων τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας καὶ εἰς ὁλόκληρον τὸ σῶμα τῆς, καὶ ὁ ὁποῖος κατοικεῖ μέσα εἰς ὅλους μας.

Ἕνας καὶ μόνος ὁ Θεὸς καὶ Πατὴρ ὅλων, αὐτὸς ὁ ὁποῖος κυριαρχεῖ ἐπὶ ὅλων ἀνεξαιρέτως καὶ διὰ μέσου ὅλων ἐνεργεῖ καὶ φανερώνει τὴν ἀγαθήν του πρόνοιαν, καὶ μέσα εἰς ὅλους μας κατοικεῖ.

Ἀλλὰ στὸν καθένα ἀπὸ μᾶς δόθηκε ἡ χάρι σύμφωνα μὲ τὸ μέτρο, μὲ τὸ ὁποῖο δωρίζει ὁ Χριστός.

Πρέπει λοιπὸν νὰ εἴμεθα ὅλοι ἕνα. Ἐὰν δὲ διάφορα καὶ ποικίλα χαρίσματα καὶ ὄχι τὰ αὐτὰ εἰς ὅλους ἐδόθησαν, κατ’ οὐδένα λόγον ἐπιτρέπεται ἡ διανομὴ αὐτὴ νὰ γίνεται αἰτία χωρισμοῦ μεταξύ σας. Διότι ἡ διανομὴ αὐτὴ δὲν εἶναι τυχαία, ἀλλὰ γίνεται ἀπὸ αὐτὸν τὸν Χριστόν. Εἰς ἕνα ἕκαστον ἀπὸ ἡμᾶς δηλαδὴ ἐδόθη ἡ χάρις σύμφωνα μὲ τὸ μέτρον, τὸ ὁποῖον σοφῶς καὶ δικαίως χρησιμοποιεῖ ὁ Χριστὸς εἰς τὴν διανομὴν τῆς δωρεᾶς του.

Εἰς τὸν καθένα δὲ ἀπὸ ἡμᾶς ἐδόθη ἡ χάρις, τὰ χαρίσματα καὶ αἱ δωρεαί, σύμφωνα μὲ τὸ μέτρον, μὲ τὸ ὁποῖον δικαίως καὶ σαφῶς μοιράζει ὁ Χριστὸς τὰς δωρεάς του. (Ἂς μὴ ὑπάρχουν, λοιπόν, ζηλοφθονίαι μεταξύ σας, διότι τὰ χαρίσματα εἶναι δῶρα τοῦ Θεοῦ, διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν ὅλων).

Γι’ αὐτὸ λέγει ἡ Γραφή· Ἀνέβηκε στὸν οὐρανὸ καὶ ἅρπαξε ἀφθονία χαρισμάτων καὶ ἔδωσε δῶρα στοὺς ἀνθρώπους.

Καὶ ἐπειδὴ αὐτὸς ὁ Χριστὸς διανέμει τὰ χαρίσματα, δι’ αὐτὸ λέγει καὶ ἡ Γραφὴ εἰς τοὺς ψαλμούς: Ὅταν ἀνέβη διὰ τῆς ἀναλήψεώς του ὁ Χριστὸς ὑψηλὰ εἰς τὸν οὐρανόν, ἔδεσεν αἰχμαλωτισμένους τοὺς ἐχθρούς του, ἤτοι τὸν σατανᾶν καὶ τὸν θάνατον καὶ ἔδωκε χαρίσματα εἰς τοὺς ἀνθρώπους.

Ἀκριβῶς, διότι ὁ Χριστὸς ὁ ἴδιος διανέμει τὰ χαρίσματα, (εἰς τὸν ψαλμ.67, στιχ.19, τὸν ὁποῖον ἐλευθέρως ἀποδίδει ὁ Παῦλος) λέγει ἡ Γραφή. «Ὅταν ἀνέβη διὰ τῆς ἀναλήψεώς του ὑψηλὰ εἰς τοὺς οὐρανοὺς ἐπῆρε αἰχμαλώτους του καὶ ἠλευθέρωσεν ἐκείνους, τοὺς ὁποίους ἐκρατοῦσε δούλους του ὁ διάβολος καὶ ἔδωκε δῶρα καὶ χαρίσματα εἰς τοὺς ἀνθρώπους».

Τὸ δὲ ἀνέβηκε τί σημαίνει, παρὰ ὅτι καὶ κατέβηκε πρῶτα στὰ κατώτερα μέρη τῆς γῆς (στὸν ᾅδη δηλαδή);

Μὲ τὸ νὰ λέγῃ δὲ ἡ Γραφὴ διὰ τὸν Χριστὸν τὸ ἀνέβη, τί ἄλλο σημαίνει παρὰ ὅτι προτήτερα καὶ κατέβη ὁ Χριστὸς εἰς τὰ κατώτερα μέρη τῆς γῆς, ἐνανθρωπήσας καὶ σταυρωθείς;

Αὐτὸ δὲ ποῦ λέγει ἡ Γραφή, ὅτι ἀνέβη, τί ἄλλο συμαίνει, παρὰ ὅτι προηγουμένως εἶχε κατεβῆ ὁ σταυρωθεὶς Κύριος εἰς τὰ κατώτερα μέρη τῆς γῆς, δηλαδὴ κάτω εἰς τὸν Ἅδην;

Αὐτὸς ποὺ κατέβηκε, αὐτὸς εἶναι καὶ ποὺ ἀνέβηκε πάνω ἀπ’ ὅλους τοὺς οὐρανούς, γιὰ νὰ γεμίσῃ (μὲ τὴν παρουσία του) τὰ πάντα.

Ὁ Χριστός, ὁ ὁποῖος κατέβη, αὐτὸς εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος καὶ ἀνέβη ἐπάνω ἀπὸ ὅλους τοὺς οὐρανούς, διὰ νὰ γεμίσῃ μὲ τὴν παρουσίαν του καὶ τὰς δωρεάς του τὰ πάντα.

Ὁ Χριστός, ὁ ὁποῖος κατέβη μέχρι καὶ τοῦ Ἅδου, αὐτὸς εἶναι ποὺ ἀνέβη ἐπάνω ἐπὸ ὅλους τοὺς οὐρανούς, διὰ νὰ γεμίσῃ ἔτσι μὲ τὴν παρουσίαν του καὶ τὰ χαρίσματά του τὰ πάντα.

Αὐτὸς ἐπίσης ἔδωσε ἄλλους μὲν ὡς ἀποστόλους, ἄλλους δὲ ὡς προφῆτες, ἄλλους δὲ ὡς εὐαγγελιστάς (περιοδεύοντες κήρυκες τοῦ εὐαγγελίου), ἄλλους δὲ ὡς ποιμένες καὶ διδασκάλους,

Καὶ αὐτὸς ἔδωκεν ἄλλους μὲν ἀποστόλους, ἄλλους δὲ προφήτας, ἄλλους δὲ εὐαγγελιστάς, ἄλλους δὲ ποιμένας καὶ διδασκάλους,

Αὐτός, λοιπόν, ἐμοίρασε τὰς δωρεάς του καὶ ἔτσι ἀνέδειξε καὶ ἔδωκεν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν ἄλλους μὲν ἀποστόλους, ἄλλους δὲ προφήτας, ποὺ θὰ ἀναλύουν τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ καὶ θὰ προλέγουν τὰ μέλλοντα, ἄλλους δὲ κήρυκας τοῦ Εὐαγγελίου, ἄλλους ποιμένας καὶ διδασκάλους, οἱ ὁποῖοι θὰ καθοδηγοῦν ἕνα ἕκαστον καὶ ὅλους μαζῆ τοὺς Χριστιανούς.

γιὰ νὰ καταρτίζουν τοὺς ἁγίους (τοὺς πιστούς), γιὰ νὰ κάνουν ἔργο διακονίας γιὰ οἰκοδομὴ τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ (τῆς Ἐκκλησίας),

πρὸς τὸν σκοπόν του νὰ καταρτίζωνται οἱ Χριστιανοὶ καὶ νὰ ἐπιτελῆται τὸ ἔργον τῆς διακονίας, μὲ τὸ ὁποῖον οἰκοδομεῖται τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ.

Καὶ ὅλα αὐτὰ πρὸς τὸν σκοπὸν νὰ οἰκοδομοῦνται καὶ νὰ προοδεύουν εἰς τὴν κατὰ Χριστὸν ζωὴν οἱ πιστοί, νὰ ἐκτελῆται ἄρτια καὶ ἁρμονικὰ τὸ ἔργον τῆς διακονίας, ὥστε νὰ οἰκοδομεῖται συνεχῶς ἡ Ἐκκλησία, ἡ ὁποία εἶναι σῶμα Χριστοῦ,

μέχρις ὅτου ὅλοι φθάσωμε στὴν ἑνότητα, ποὺ ἀπαιτεῖ ἡ πίστι καὶ ἡ ἐπίγνωσι τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, σὲ ἄνθρωπο ὥριμο, στὸ μέτρο τῆς πλήρους (τῆς τελείας) χριστιανικῆς ἡλικίας,

Μέχρις ὅτου φθάσωμεν νὰ ἔχωμεν ὅλοι μίαν καὶ τὴν αὐτὴν ἀληθῆ πίστιν καὶ τελείαν γνῶσιν τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ αὐξηθῶμεν εἰς τέλειον ἄνδρα ὑπὸ ἔποψιν πνευματικὴν καὶ ἀποκτήσωμεν τὸ μέτρον τῆς πνευματικῆς ὡριμότητος, κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ ἔχωμεν πλήρεις τὰς δωρεὰς καὶ τὴν ἠθικὴν τελειότητα τοῦ Χριστοῦ.

μέχρις ὅτου καταλήξωμεν ὅλοι εἰς μίαν καὶ τὴν αὐτὴν πίστιν, χωρὶς διαφορὰς καὶ ἀντιθέσεις, εἰς τὴν βαθεῖαν γνῶσιν τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, εἰς τέλειον ἄνδρα, ἀπὸ ἀπόψεως πνευματικῆς σοφίας καὶ ἀρετῆς, εἰς τὸ μέτρον τῆς πνευματικῆς ἡλικίας καὶ τῆς πλήρους ἠθικῆς τελειότητος, διὰ νὰ ὁλοκληρωθῶμεν καὶ ἀποτελέσωμεν ἔτσι τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ.

γιὰ νὰ μὴν εἴμεθα πλέον νήπιοι, σαλευόμενοι σὰν τὰ κύματα καὶ πρὸς τὰ ἐδῶ καὶ πρὸς τὰ ἐκεῖ φερόμενοι ἀπὸ κάθε ἄνεμο τῆς διδασκαλίας, ἀπὸ τὴ δολιότητα τῶν ἀνθρώπων, ἀπὸ τὴν πανουργία γιὰ τὴ μεθοδικὴ παρουσίασι τῆς πλάνης.

Διὰ νὰ μὴ εἴμεθα πλέον νήπιοι πνευματικῶς, σαλευόμενοι σὰν τὰ κύματα καὶ φερόμενοι ἄστατοι ἐδῶ καὶ ἐκεῖ ἀπὸ κάθε ἄνεμον διδασκαλίας. Αὐτὸ δὲ ποὺ σὰν ἄλλος βίαιος ἄνεμος προκαλεῖ ἀστασίαν καὶ ταραχὴν μεταξύ σας, εἶναι ἡ δολία ἀπάτη τῆς διδασκαλίας τῶν πλανεμένων ἀνθρώπων, ποὺ μὲ πανοῦργα τεχνάσματα ζητοῦν νὰ διαδώσουν τὴν πλάνην.

Διὰ νὰ μὴ εἴμεθα πλέον νήπιοι ἀπὸ ἀπόψεως πνευματικῆς, ἄστατοι σὰν τὰ κύματα τρικυμισμένης θαλάσσης, ποὺ ἀνεβοκατεβαίνουν καὶ ὠθοῦνται ἐδῶ κι’ ἐκεῖ ἀπὸ τὴν φορὰν τῶν ἀνέμων. Αὐτὴν δὲ τὴν ἀκαταστασίαν τὴν προκαλεῖ σὰν ὁρμητικὸς ἄνεμος ἡ δολία ἀπάτη τῆς ὑπούλου διδασκαλίας τῶν πλανεμένων ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι μὲ πανουργίαν χρησιμοποιοῦν τεχνάσματα, διὰ νὰ διαδώσουν τὴν πλάνην των.

Ἀντιθέτως, ἔχοντας τὴν ἀλήθεια μαζὶ μὲ τὴν ἀγάπη, ἂς αὐξηθοῦμε σὲ ὅλα χάριν αὐτοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ Κεφαλή, ὁ Χριστός.

Καὶ ἐκεῖνοι μὲν διδάσκουν ψεύδη καὶ πλάνας, ἠμεῖς ὅμως ἐμμένοντες εἰς τὴν ἀληθῆ πίστιν συνωδευμένην μὲ τὴν ἀγάπην, ἂς αὐξήσωμεν καὶ ἂς προοδεύσωμεν πνευματικῶς, μέχρις ὅτου ἐξομοιωθῶμεν κατὰ πάντα μὲ αὐτόν, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ κεφαλή, ὁ Χριστός.

Ἡμεῖς ὅμως μένοντες σταθεροὶ καὶ ἀκλόνητοι εἰς τὴν ἀλήθειαν τοῦ εὐαγγελίου, συνοδευομένην πάντοτε ἀπὸ τὴν ἀγάπην, ἂς αὐξήσωμεν καὶ ἂς τελειοποιήσωμεν τὴν πνευματικήν μας ζωήν, κατὰ πάντα, ὅπως θέλει ὁ Χριστὸς καὶ ὅπως μᾶς ἔχει δώσει τὸν εὐατόν του πρότυπον. Αὐτὸς δὲ ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ κεφαλὴ τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας.

Ἀπ’ αὐτὸν ὅλο τὸ σῶμα συναρμόζεται καὶ συνταιριάζεται, καὶ μὲ κάθε πρόσληψι τῆς χορηγούμενης βοηθείας ἀναλόγως τῆς ἐνεργείας καθενὸς μέλους κάνει τὸ σύνολο νὰ αὐξάνῃ, γιὰ νὰ οἰκοδομῆται μὲ ἀγάπη.

Ἀπὸ αὐτὸν τὸν Χριστὸν ὅλον τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας συναρμόζεται καὶ συνταιριάζεται δι’ ἐπαφῆς καὶ ἀμέσου ἐπικοινωνίας ὅλων τῶν μελῶν πρὸς τὴν πνευματικὴν βοήθειαν, τὴν ὁποίαν χορηγεῖ ὁ Χριστός. Καὶ χορηγεῖ τὴν βοήθειαν αὐτὴν ὁ Χριστὸς σύμφωνα μὲ τὸ μέτρον τῆς προθυμίας ἑκάστου μέλους καὶ μὲ τὴν ἐνέργειαν καὶ τὸ ἔργον, τὸ ὁποῖον κάθε μέλος ἐνεργεῖ καὶ ἐπιτελεῖ. Καὶ ἔτσι τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας διὰ τῆς ἑνώσεώς του πρὸς τὸν Χριστὸν καὶ διὰ τῆς χορηγήσεως καὶ βοηθείας ποὺ λαμβάνει ἀπὸ τὸν Χριστὸν συντελεῖ τὴν αὔξησίν του πρὸς οἰκοδομὴν ὅλων τῶν μελῶν του καὶ τοῦ συνόλου του διὰ μέσου τῆς ἀγάπης.

Ἀπὸ αὐτὸν ὅλον τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας συναρμολογεῖται, συνδέεται ἁρμονικὰ καὶ ἐνώνεται διὰ τῆς στενῆς ἐπαφῆς ὅλων τῶν μελῶν, ὥστε νὰ χορηγῆται εἰς ὅλα ἡ πνευματικὴ ζωὴ καὶ βοήθεια, τὴν ὁποίαν προσφέρει ὁ Χριστός, σύμφωνα μὲ τὴν προθυμίαν καὶ τὴν ἐνέργειαν ἑνὸς ἑκάστου μέλους. Ἔτσι δὲ μὲ τὴν χορηγίαν καὶ βοήθειαν τοῦ Χριστοῦ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἠνωμένον μὲ τὸν Χριστόν, πραγματοποιεῖ μὲ ἀγάπην τὴν αὔξησίν του πρὸς οἰκοδομὴν τῶν μελῶν καὶ τοῦ εὐατοῦ του ὡς συνόλου.

Τοῦτο δὲ λέγω καὶ τονίζω στὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου, νὰ μὴ ζῆτε πλέον ὅπως ζοῦν καὶ οἱ ὑπόλοιποι ἐθνικοὶ ἀκολουθώντας τοὺς ματαίους διαλογισμούς τους.

Τοῦτο λοιπὸν λέγω καὶ διαμαρτύρομαι ὡς ἄνθρωπος συνδεδεμένος μὲ τὸν Κύριον· νὰ μὴ συμπεριφέρεσθε πλέον σεῖς ὅπως συμπεριφέρονται καὶ οἱ ἄλλοι ἐθνικοί, ποὺ βαδίζουν σύμφωνα μὲ τὰς ψευδεῖς καὶ ματαίας ἰδέας τοῦ νοῦ των.

Αὐτό, λοιπόν, τονίζω καὶ λέγω καὶ διαμαρτύρομαι ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, νὰ μὴ πορεύεσθε καὶ συμπεριφέρεσθε πλέον σεῖς, ὅπως ζοῦν καὶ συμπεριφέρονται οἱ ἄλλοι ἐθνικοί, οἱ ὁποῖοι πορεύονται σύμφωνα μὲ τὰς ψευδεῖς καὶ ἐπιβλαβεῖς ἐπινοήσεις τοῦ νοῦ των.

Αὐτοὶ εἶναι σκοτισμένοι στὸ νοῦ, ἀποξενωμένοι ἀπὸ τὴ ζωὴ τοῦ Θεοῦ λόγῳ τῆς ἀγνοίας ποὺ ὑπάρχει σ’ αὐτούς, λόγῳ τῆς πωρώσεως τῆς καρδιᾶς τους (τῆς συνειδήσεως).

Οἱ ἐθνικοὶ αὐτοὶ εἶναι σκοτισμένοι εἰς τὴν διάνοιαν καὶ ἔχουν ἀποξενωθῆ ἀπὸ τὴν ζωήν, τὴν ὁποίαν ζῇ καὶ μεταδίδει εἰς τοὺς ἰδικούς του ὁ Θεός. Αἰτία δὲ τοῦ σκοτισμοῦ αὐτοῦ τῆς διανοίας των καὶ τῆς ἀποξενώσεώς των ἀπὸ τὸν Θεόν εἶναι ἡ ἄγνοια, ἡ ὁποία δημιουργεῖται ἀπὸ τὴν πώρωσιν καὶ σκλήρυνσιν τῆς καρδίας των.

Αὐτοὶ εἶναι σκοτισμένοι κατὰ τὴν διάνοιαν, ἀποξενωμένοι ἀπὸ τὴν ζωὴν τοῦ Θεοῦ ἐξ αἰτίας τῆς ἀγνοίας, ποὺ ἐπικρατεῖ μεταξύ των, καὶ τῆς πωρώσεως καὶ σκληρύνσεως τῶν καρδιῶν των.

Αὐτοί, ἀφοῦ κατάντησαν σὲ ἀναισθησία, παρέδωσαν τοὺς ἑαυτούς τους σὲ ἀκολασία, γιὰ νὰ κάνουν κάθε βρώμικη πρᾶξι ξεπερνώντας κάθε ὅριο.

Οὗτοι ἔχουν καταντήσει εἰς ἀναλγησίαν καὶ δὲν αἰσθάνονται καμμίαν τύψιν. Δι’ αὐτὸ δὲ παρέδωκαν τοὺς ἑαυτούς των εἰς τὴν ἀκολασίαν διὰ νὰ ἐργάζωνται ἀχόρταστα καὶ μὲ ὑπερβολὴν κάθε εἶδος ἀκαθαρσίας.

Ἔχουν δὲ καταντήσει εἰς ἠθικὴν ἀναλγησίαν, ὥστε οὔτε τύψεις νὰ δοκιμάζουν οὔτε τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ νὰ αἰσθάνωνται. Καὶ παρέδωκαν τοὺς εὐατούς των εἰς τὴν ἀχαλίνωτον καὶ ρυπαράν φιληδονίαν, διὰ νὰ διαπράττουν κάθε ἀκαθαρσίαν, χωρὶς ποτὲ νὰ χορταίνουν.

Ἀλλὰ σεῖς δὲν μάθατε ὅτι εἶναι ἔτσι ὁ Χριστός,

Σεῖς ὅμως δὲν ἐδιδάχθητε περὶ τοῦ προσώπου, τοῦ βίου καὶ τῆς διδασκαλίας τοῦ Χριστοῦ ἔτσι, ὥστε νὰ θεωρῆτε ἐπιτρεπόμενα τὰ ἔργα αὐτά.

Σεῖς ὅμως δὲν ἔχετε διδαχθῆ καὶ μάθει κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον τὸν Χριστόν (δὲν ἔχετε δηλαδὴ διδαχθῃ, ὅτι αὐτὰ τὰ ἐπιτρέπει ὁ Χριστός, ἀλλ’ ὅλως τοὐναντίον τὰ ἀποδοκιμάζει καὶ τὰ καταδικάζει).

ἀφοῦ βεβαίως ἀκούσατε γι’ αὐτὸν καὶ διδαχθήκατε δι’ αὐτοῦ, συμφώνως μὲ τὴν ἀλήθεια ποὺ ὑπάρχει στὸν Ἰησοῦ,

Ναί, δὲν ἐμάθατε ἔτσι τὸν Χριστόν, ἐάν, ὅπως ἐλπίζω καὶ εἶμαι βέβαιος, ἠκούσατε τὸ ἀληθινὸν περὶ αὐτοῦ κήρυγμα καὶ ἐὰν ἐνωμένοι διὰ τῆς πίστεως μὲ αὐτὸν ἐδιδάχθητε τὴν ἀλήθειαν, ἡ ὁποία ὑπάρχει ἐν τῷ Ἰησοῦ.

Ἐάν - ὅπως πιστεύω - ἔχετε διδαχθῆ τὸ ὀρθὸν περὶ αὐτοῦ κήρυγμα, τὸ ὁποῖον εἶναι αὐτὴ αὕτη ἡ ἀλήθεια, ποὺ ὑπάρχει εἰς τὸν Ἰησοῦν·

ν’ ἀποβάλετε τὸν παλαιὸ ἄνθρωπο τῆς προηγούμενης ζωῆς σας, ποὺ φθείρεται ἀπὸ ἡδονές, ποὺ προκαλεῖ ἡ ἀπάτη (ἡ ἀπατηλὴ ἁμαρτία),

Πράγματι ἐδιδάχθητε νὰ ἀποθέσετε ὡς ἄλλο ἔνδυμα ἀκάθαρτον τὸν παλαιὸν τῆς ἁμαρτίας ἄνθρωπον, ὅπως ἐξεδηλώνετο οὗτος εἰς τὴν διαγωγήν, ποὺ ἐδεικνύατε προτοῦ πιστεύσετε καὶ βαπτισθῆτε. Ὁ παλαιὸς αὐτὸς ἄνθρωπος εἶναι αἱ κακαὶ καὶ φαῦλαι τῆς ἁμαρτωλῆς καρδίας ἕξεις, ὁ ἀκάθαρτος βίος, ὁ ὁποῖος ἑξακολουθητικῶς πηγαίνει εἰς τὸ χειρότερον καὶ διαφθείρεται ὁλονὲν ἀπὸ τὰς ἐπιθυμίας, ποὺ προκαλεῖ ἡ ἀπάτη τῆς ἁμαρτίας.

καὶ ἔχετε πράγματι διδαχθῆ νὰ ἀποβάλετε καὶ πετάξετε ἀπὸ ἐπάνω σας τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον τῆς ἁμαρτίας ὅπως αὐτὸς εἶχε ὑπάρξει καὶ ἐκδηλωθῆ εἰς τὴν προηγουμένην εἰδωλολατρικὴν ζωὴν καὶ συμπεριφοράν σας. Αὐτὸς ὁ παλαιὸς ἄνθρωπος, ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν καὶ τῶν παθῶν του, φθείρεται συνεχῶς καὶ προχωρεῖ εἰς τὸν ὄλεθρον ἀπὸ τὰς ἐπιθυμίας, ποὺ ἀνάπτει ἡ ἀπατηλὴ ἁμαρτία.

καὶ ν’ ἀνανεώνεσθε στὸ φρόνημα τοῦ νοῦ σας,

Ἐδιδάχθητε ἀκόμη νὰ ξανακαινουργώνεσθε κατὰ τὸ πνευματικὸν καὶ ἐσώτερον βάθος τοῦ νοῦ σας.

Ἔχετε ἀκόμη διδαχθῆ νὰ ἀνανεώνεσθε συνεχῶς μὲ τὰ ὑγιῆ πνευματικὰ φρονήματα τοῦ νοῦ σας

καὶ νὰ ἐνδυθῆτε τὸ νέο ἄνθρωπο, ποὺ δημιουργήθηκε ἀπὸ τὸ Θεὸ γιὰ τὴν ἀρετὴ καὶ τὴν εὐσέβεια συμφώνως πρὸς τὴν ἀλήθεια.

Καὶ νὰ ἐνδυθῆτε τὸν νέον ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος εἶναι νέα δημιουργία, ἡ ὁποία ἐκτίσθη σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, διὰ νὰ πολιτεύεσθε μὲ δικαιοσύνην πρὸς τοὺς ἀνθρώπους καὶ μὲ ἀφοσίωσιν καὶ ὁσιότητα ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ, δηλαδὴ μὲ ἀρετάς, ποὺ εἶναι καρπὸς τῆς εὐαγγελικῆς ἀληθείας.

καὶ νὰ ἐνδυθῆτε τὸν νέον ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος ἀνεδημιουργήθη καὶ ἀναγεννήθη σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, διὰ νὰ ζῆτε μὲ δικαιοσύνην καὶ ὁσιότητα, μὲ ἀρετάς, τὰς ὁποίας ἐμπνέει ἡ ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου.

Γι’ αὐτὸ νὰ ἀποβάλετε τὸ ψεῦδος καὶ νὰ λέγετε ὁ καθένας τὴν ἀλήθεια στὸν πλησίον του, διότι (ἀνήκουμε στὸ αὐτὸ σῶμα, στὴν Ἐκκλησία, καὶ ἔτσι) εἴμεθα ἀλληλοεξαρτώμενα ὄργανα.

Δι’ αὐτό, ἀφοῦ ἀποθέσετε μιὰ φορὰ γιὰ πάντα τὸ ψεῦδος, να λαλῆτε ἀλήθειαν ὁ καθένας σας μὲ τὸν πλησίον του, διότι ἀποτελοῦμεν ὅλοι μας ἕνα σῶμα καὶ εἴμεθα μεταξύ μας μέλη ὁ ἕνας τοῦ ἄλλου.

Δι’ αὐτό, ἀφοῦ πετάξετε ἀπὸ ἐπάνω σας, ὁριστικῶς καὶ ἀμετακλήτως, τὸ ψέμα, νὰ λαλῆτε ὁ καθένας μὲ τὸν πλησίον του ἀλήθειαν, διότι συγκροτοῦμεν ὅλοι ἕνα σῶμα καὶ εἴμεθα μέλη ὁ ἔνας τοῦ ἄλλου (πῶς δὲ εἶναι δυνατὸν τὰ μέλη τοῦ αὐτοῦ σώματος νὰ ἐξαπατοῦν καὶ νὰ ἐπιβουλεύωνται τὸ ἕνα τὸ ἄλλο;).

Νὰ ὀργίζεσθε, ἀλλὰ νὰ μὴν ἁμαρτάνετε. Ἡ δύσι τοῦ ἡλίου νὰ μὴ σᾶς βρίσκῃ ὠργισμένους.

«Ὀργίζεσθε ὄχι ἀπὸ ἐγωϊσμὸν καὶ ἰδιοτελῆ ἐλατήρια, ἀλλὰ μόνον ἐξ ἁγνοῦ κατὰ Θεόν ζήλου, ὥστε νὰ μὴ ἁμαρτάνετε. Ἐὰν δὲ συμβῇ νὰ παροργισθῆτε μεταξύ σας, σπεύδετε πρὸς συνδιαλλαγήν, ὥστε νὰ μὴ σᾶς προφθάσῃ ἡ δύσις τοῦ ἡλίου, ἀλλὰ νὰ συμφιλιώνεσθε προτοῦ ἔλθῃ ἡ νύκτα.

«Ὀργίζεσθε, ὄχι ὅταν θίγεται ὁ ἐγωϊσμός σας καὶ τὸ συμφέρον σας, ἀλλὰ ὅταν διαβάλλεται ὁ Θεὸς καὶ ἡ ἀλλήθεια του, ὁπότε ἡ ὀργή σας θὰ ἔχη ἱερὸν κίνητρον, θὰ στρέφεται κατὰ τῆς ἁμαρτίας καὶ δὲν θὰ ἀποτελῇ ἁμαρτίαν». Ἔὰν ὅμως συμβῇ καὶ ἐξοργισθῆτε μεταξύ σας, ἂς μὴ προφθάσῃ νὰ δύσῃ ὁ ἥλιος, πρὶν συμφιλιωθῆτε.

Καὶ νὰ μὴ δίνετε τόπο στὸ Διάβολο (γιὰ νὰ εἰσχωρῇ καὶ νὰ δρᾷ).

Καὶ μὴ δίδετε εὐκαιρίαν εἰς τὸν διάβολον διὰ νὰ εἰσχωρῇ μεταξύ σας.

Καὶ μὴ δίδετε τόπον καὶ εὐκαιρίαν εἰς τὸν διάβολον, νὰ εἰσχωρῇ μεταξύ σας.

Ὁ κλέπτης νὰ μὴ κλέπτῃ πλέον, ἀλλὰ μᾶλλον νὰ κοπιάζῃ κάνοντας τὸ ἔντιμο ἔργο μὲ τὰ χέρια του, γιὰ νὰ ἔχῃ νὰ μεταδίδῃ σὲ ὅποιον ἔχει ἀνάγκη.

Ἐκεῖνος ποὺ κλέπτει, ἂς μὴ κλέπτῃ πλέον. Ἂς κοπιάζῃ δὲ περισσότερον καὶ ἂς ἐργάζεται τὸ ἔντιμον βιοποριστικὸν ἔγον μὲ τὰ χέρια του, διὰ νὰ ἔχῃ νὰ μεταδίδῃ καὶ εἰς ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος ἔχει ἀνάγκην.

Ἐκεῖνος ποὺ ἔκλεπτε, ἂς μὴ κλέπτῃ πλέον, ἀλλὰ πρέπει νὰ κοπιάζῃ περισσότερον καὶ νὰ ἐργάζεται μὲ τὰ ἴδια του τὰ χέρια τὸ ἔντιμον ἔργον του, ὥστε νὰ εἶναι εἰς θέσιν νὰ μεταδίδῃ καὶ εἰς ἐκεῖνον, ποὺ εὑρίσκεται εἰς ἀνάγκην.

Κανένας κακὸς λόγος νὰ μὴ βγαίνῃ ἀπὸ τὸ στόμα σας, ἀλλὰ μόνο καλὸς γιὰ οἰκοδομὴ ὅπου ὑπάρχει ἀνάγκη, γιὰ νὰ ὠφελήσῃ [Σημ.: Ἤ, νὰ εὐχαριστήσῃ] αὐτοὺς ποὺ τὸν ἀκούουν.

Κάθε λόγος βρωμερὸς ἂς μὴ βγαίνῃ ἀπὸ τὸ στόμα σας· ἀλλ’ ἐὰν ὑπάρχῃ κανένας λόγος καλὸς καὶ κατάλληλος νὰ οἰκοδομήσῃ τὴν παρουσιαζομένην ἀνάγκην, διὰ νὰ δώσῃ πνευματικὴν ὠφέλειαν καὶ νὰ μεταδώσῃ χάριν εἰς τοὺς ἀκούοντας, αὐτὸς ἂς λαλῆται ἀπὸ σᾶς.

Κάθε ρυπαρὸς λόγος ἂς μὴ βγαίνῃ ποτὲ ἀπὸ τὸ στόμα σας, ἀλλ’ ἀντιθέτως νὰ βγαίνῃ κάθε καλὸς λόγος, κατάλληλος νὰ θεραπεύῃ καὶ νὰ οἰκοδομῇ τὴν παρουσιαζομένην ἀνάγκην, διὰ νὰ δώσῃ χάριν εἰς αὐτοὺς ποὺ τὸν ἀκούουν.

Καὶ μὴ λυπεῖτε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο τοῦ Θεοῦ, μὲ τὸ ὁποῖο σᾶς σφράγισε ὡς ἰδικούς του κατὰ τὴν ἡμέρα ποὺ σᾶς ἐξαγόρασε (τὴν ἡμέρα τοῦ βαπτίσματος).

Καὶ μὴ λυπεῖτε μὲ τὰ βρωμερὰ λόγια σας τὸ Ἅγιον Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, μὲ τὸ ὁποῖον ἐσφραγίσθητε καὶ ἐσημαδεύθητε ὡς ἰδικοί του διὰ τὴν ἡμέραν τῆς δευτέρας παρουσίας, ὁπότε θὰ ἐπιτύχωμεν τὴν τελείαν ἀπολύτρωσιν.

Καὶ μὴ λυπεῖτε μὲ τὰ ἀπρεπῆ λόγια σας τὸ Ἅγιον Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, μὲ τὸ ὁποῖον ἔχετε σφραγισθῆ καὶ προορισθῆ, διὰ νὰ λάβετε τὴν πλήρη ἀπολύτρωσιν κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς δευτέρας παρουσίας.

Κάθε ἀγανάκτησι καὶ θυμὸς καὶ ὀργὴ καὶ κραυγὴ καὶ λόγος ὑβριστικὸς νὰ ἐξαφανισθῇ ἀπὸ σᾶς μαζὶ μὲ κάθε κακότητα.

Κάθε ἐσωτερικὴ δυσαρέσκεια καὶ θυμὸς καὶ ὀργὴ καὶ παράφορος κραυγὴ καὶ ὕβρις κατὰ τοῦ πλησίον ἂς σηκωθῇ καὶ ἂς ἐξορισθῇ μακρὰν ἀπὸ σᾶς, καθὼς καὶ κάθε κακεντρέχεια.

Κάθε ἐσωτερικὴ πικρία ἐναντίον τοῦ ἄλλου καὶ θυμὸς καὶ ὀργὴ καὶ θυμώδης ξεφωνητὰ καὶ ὕβρις ἐναντίον τοῦ πλησίον ἂς φύγῃ καὶ ἂς λείψῃ ἐντελῶς ἀπὸ σᾶς, ὅπως καὶ κάθε ἄλλη κακοβουλία καὶ κακοτροπία εἰς βάρος τοῦ ἄλλου.

Καὶ νὰ φέρεσθε μεταξύ σας μὲ καλωσύνη, μὲ εὐσπλαχνία, συγχωρώντας ὁ ἕνας τὸν ἄλλο, ὅπως καὶ ὁ Θεὸς διὰ τοῦ Χριστοῦ μᾶς συγχώρεσε.

Γίνεσθε ὁ ἕνας πρὸς τὸν ἄλλον εὐεργετικοί, μὲ πονετικὴν καρδίαν, συγχωρούμενοι μεταξύ σας καθὼς καὶ ὁ Θεὸς διὰ τοῦ Χριστοῦ σᾶς συνεχώρησε.

Νὰ γίνεσθε δὲ ἀγαθοὶ καὶ εὐεργετικοὶ μεταξύ σας, εὔσπλαγχνοι καὶ συμπονετικοί, συγχωροῦντες ὁ ἔνας τὸν ἄλλον, ὅπως καὶ ὁ Θεὸς διὰ τοῦ Χριστοῦ μᾶς ἔχει συγχωρήσει.