Πρὸς Ἐφεσίους 5

Νὰ γίνεσθε λοιπὸν μιμηταὶ τοῦ Θεοῦ σὰν τέκνα του ἀγαπητά,

Ἀφοῦ δὲ ὁ Θεὸς σᾶς συνεχώρησε, γίνεσθε λοιπὸν καὶ σεῖς μιμηταὶ τοῦ Θεοῦ, σὰν τέκνα ἀγαπητά.

Καὶ σεῖς, λοιπόν, σὰν τέκνα ἀγαπητὰ τοῦ Θεοῦ ἐπιδιώκετε νὰ γίνεσθε μιμηταὶ αὐτοῦ, ὁ ὁποῖος τόσην ἀγάπην καὶ μακροθυμίαν δεικνύει πρὸς τοὺς ἁμαρτάνοντας.

καὶ νὰ βαδίζετε μὲ ἀγάπη, ὅπως ὁ Χριστὸς μᾶς ἀγάπησε, καὶ γιὰ μᾶς παρέδωσε τὸν ἑαυτό του στὸ θάνατο ὡς εὐωδιάζουσα προσφορὰ καὶ θυσία στὸ Θεό.

Καὶ νὰ πολιτεύεσθε μὲ ἀγάπην, καθὼς καὶ ὁ Χριστὸς μᾶς ἠγάπησε καὶ παρέδωκε τὸν ἑαυτόν του πρὸς χάριν μας καὶ πρὸς σωτηρίαν μας προσφορὰν καὶ θυσίαν εἰς τὸν Θεόν, διὰ νὰ εἶναι ἐνώπιόν του ἡ θυσία αὐτὴ σὰν μυρωδιὰ εὐωδιάζουσα.

Νὰ πορεύεσθε καὶ νὰ συμπεριφέρεσθε μὲ ἀγάπην, ὅπως ὁ Χριστὸς μᾶς ἔχει ἀγαπήσει καὶ παρέδωκε τὸν εὐατόν του εἰς τὸν σταυρικὸν θάνατον πρὸς χάριν ἡμῶν, προσφορὰν καὶ θυσίαν εἰς τὸν Θεόν, καὶ ἡ ὁποία θυσία εἶναι ὡς εὐῶδες ἄρωμα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.

Ἡ πορνεία δὲ καὶ κάθε ἀκαθαρσία ἢ ἀνωμαλία οὔτε ὡς ὄνομα νὰ ἀκούγεται σὲ σᾶς, ὅπως ἁρμόζει σὲ ἁγίους (χριστιανούς).

Πορνεῖα δὲ καὶ κάθε εἶδος σαρκικῆς ἀκαθαρσίας ἢ πλεονεξίας δὲν πρέπει οὐδὲ κἂν ὡς ἁπλῆ ὀνομασία νὰ ἀναφέρεται μεταξύ σας, καθὼς ἁρμόζει εἰς ἀνθρώπους, ποὺ ἁγιάσθησαν ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα καὶ ἔχουν προορισμὸν νὰ ἐμμένουν εἰς τὴν ἁγιότητα.

Πορνεία δὲ καὶ κάθε σαρκικὴ ἀκαθαρσία ἢ ἀχόρταστος ἐπιθυμία διὰ τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ δὲν πρέπει οὔτε καὶ νὰ ὀνομάζεται κἂν μεταξύ σας, ὅπως ἄλλωστε ἁρμόζει εἰς ἀνθρώπους, ποὺ ἔχουν ἁγιασθῆ ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ προχωροῦν εἰς τὴν ἁγιότητα.

Ἐπίσης νὰ μὴν ὑπάρχῃ σὲ σᾶς τὸ ἄσεμνο καὶ ἡ μωρολογία καὶ ἡ αἰσχρὴ ἀστειολογία, τὰ ἀπρεπῆ αὐτὰ πράγματα, ἀλλὰ μᾶλλον δοξολογία.

Καθὼς ἐπίσης δὲν πρέπει νὰ ὀνομάζεται οὔτε αἰσχρὰ διαγωγὴ καὶ μωρολογία ἡ ἀστειότης ἀπρεπὴς καὶ βωμολόχος, τὰ ὁποῖα δὲν ἀρμόζουν εἰς Χριστιανούς, ἀλλὰ φροντίζετε περισσότερον νὰ ἀκούεται προσευχὴ εὐχαριστίας.

Ἀκόμη δὲ δὲν πρέπει οὔτε καὶ νὰ ἀναφέρεται μεταξύ σας καμμία αἰσχρότης καὶ μωρολογία ἢ ἀπρεπὴς ἀστειολογία καὶ βωμολοχία, ρυπαρὰ λόγια, ποὺ δὲν τεριάζουν εἰς τοὺς Χριστιανούς, ἀλλὰ πιὸ πολὺ πρέπει νὰ ἀκούεται μεταξύ σας προσευχὴ εὐγνωμοσύνης καὶ εὐχαριστίας πρὸς τὸν Θεόν.

Νὰ γνωρίζετε δὲ τοῦτο, ὅτι κάθε πόρνος ἢ ἀκάθαρτος ἢ ἀνώμαλος, ὁ ὁποῖος (στὴν οὐσία) εἶναι εἰδωλολάτρης, δὲν ἔχει κληρονομία στὴ βασιλεία τοῦ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ.

Φυλαχθῆτε ἀπὸ ὅλα αὐτά, διότι πρέπει νὰ ξεύρετε καλὰ τοῦτο, ὅτι κάθε πόρνος ἢ ἀκάθαρτος ἢ πλεονέκτης, ὁ ὁποῖος εἶναι εἰδωλολάτρης, διότι ἡ λατρεία τοῦ χρήματος ἀπορροφᾷ ὁλόκληρον τὴν καρδίαν του, δὲν ἔχει οὐδὲ τὸ ἐλάχιστον δικαίωμα κληρονομίας εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ.

Διότι πρέπει νὰ γνωρίζετε καλὰ καὶ νὰ ἔχετε εἰς τὸν νοῦ σας τοῦτο· ὅτι κάθε πόρνος ἢ ἀκάθαρτος ἢ πλεονέκτης, ὁ ὁποῖος πλεονέκτης μὲ τὸ νὰ λατρεύῃ τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ εἶναι εἰδωλολάτρης, δὲν ἔχει κανένα ἀπολύτως μερίδιον κληρονομίας εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ Θεοῦ.

Κανεὶς ἄς μὴ σᾶς ἐξαπατᾷ μὲ κούφια λόγια (λέγοντας ὅτι δὲν θὰ τιμωρηθοῦν τὰ ἁμαρτήματα). Ὁπωσδήποτε γι’ αὐτὰ (τὰ ἁμαρτήματα) ἔρχεται ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ πάνω στοὺς ἀπειθεῖς ἀνθρώπους.

Αὐτὴ εἶναι ἡ μόνη ἀλάθεια. Καὶ ἂς μὴ σᾶς ἐξαπατᾷ κανεὶς μὲ λόγους κούφιους καὶ ψευδεῖς. Διότι διὰ τὰ ἁμαρτήματα αὐτὰ ἔρχεται ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ κατὰ τῶν ἀπειθῶν καὶ ἀνυποτάκτων ἀνθρώπων.

Καὶ ἂς μὴ σᾶς ἐξαπατᾷ κανεὶς μὲ λόγια κούφια καὶ ψεύτικα, διότι διὰ τὰ ἁμαρτήματα αὐτά, ποὺ σᾶς εἶπα προηγουμένως, ἔρχεται ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ ἐναντίων τῶν τέκνων τῆς ἀνυπακοῆς καὶ τῆς ἀποστασίας.

Μὴ γίνεσθε λοιπὸν σὰν αὐτούς.

Μὴ γίνεσθε λοιπὸν συμμέτοχοι τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν εἰς τὰ πονηρὰ ἔργα των.

Μὴ γίνεσθε, λοιπόν, συμμέτοχοι τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν εἰς τὴν ἁμαρτωλὴν ζωήν των.

Ἄλλοτε βεβαίως ἤσασταν σκότος, ἀλλὰ τώρα διὰ τοῦ Κυρίου εἶσθε φῶς. Νὰ ζῆτε σὰν παιδιὰ τοῦ φωτός (δηλαδὴ πνευματικά).

Σκεφθῆτε, τί ἦσθε εἰς τὸ παρελθόν. Τόσον πολὺ εἶχεν εἰσχωρήσει μέσα σας ὁ σκοτισμὸς τῆς ἁμαρτίας, ὥστε εἴχετε μεταβληθῆ εἰς σκότος. Τώρα ὅμως διὰ τῆς ἑνώσεώς σας μὲ τὸν Κύριον ἐγίνατε φῶς. Νὰ συμπεριφέρεσθε λοιπὸν σὰν παιδιὰ φωτός· σὰν ἄνθρωποι, ποὺ εἰς ὅλα των εἶναι φῶς καὶ διὰ τῆς ἀρετῆς των λάμπουν.

Διότι ἄλλοτε ἤσασθε σκοτάδι ἐξ αἰτίας τῆς πλάνης καὶ τῆς ἁμαρτίας, ποὺ κυριαρχοῦσε μέσα σας. Τώρα ὅμως διὰ τοῦ Κυρίου ἔχετε φωτισθῆ καὶ εἶσθε φῶς. Νὰ ζῆτε, λοιπόν, καὶ νὰ συμπεριφέρεσθε σὰν ἄνθρωποι, ποῦ τὰ πάντα εἰς αὐτοὺς εἶναι φῶς ἀληθείας καὶ ἀρετῆς.

Ὁ καρπὸς δὲ τοῦ Πνεύματος συνίσταται σὲ κάθε ἀγαθωσύνη καὶ καλωσύνη καὶ ἀρετή.

Ὀφείλετε δέ, ἀφοῦ ἐλάβατε τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, νὰ δεικνύετε διαγωγὴν φωτεινήν, διότι ὁ καρπός, ποὺ παράγει τὸ Ἅγιον Πνεῦμα εἰς τὰς ψυχὰς τῶν φωτισμένων ὑπ’ αὐτοῦ, δεικνύεται ἐξωτερικῶς μὲ κάθε καλωσύνην καὶ δικαιοσύνην καὶ φιλαλήθειαν.

(Ἐφ’ ὅσον ἐλάβετε τὸ πνευματικὸν φῶς πρέπει νὰ ἔχετε καὶ φωτεινὴν ζωήν). Διότι ὁ ἅγιος καρπὸς τὸν ὁποῖον παράγει τὸ Ἅγιον Πνεῦμα μέσα εἰς τὰς καρδίας τῶν πιστῶν, ἐκδηλώνεται μὲ κάθε καλωσύνην καὶ δικαιοσύνην καὶ φιλαλήθειαν.

Νὰ ἐξετάζετε τί εἶναι εὐάρεστο στὸν Κύριο.

Καὶ ἐξετάζετε νὰ μάθετε, τί εἶναι εὐάρεστον ἐνώπιον τοῦ Κυρίου.

Νὰ ἐρευνᾶτε καὶ νὰ διακρίνετε πάντοτε, τί εἶναι εὐάρεστον ἐνώπιον τοῦ Κυρίου,

Καὶ νὰ μὴν ἔχετε σχέσι μὲ τὰ ἄκαρπα ἔργα τοῦ σκότους, ἀλλὰ μᾶλλον καὶ νὰ τὰ ἐλέγχετε.

Καὶ μὴ γίνεσθε μὲ τὴν ἀνοχήν σας συγκοινωνοὶ καὶ συνένοχοι εἰς τὰ ἔργα τοῦ σκότους, τὰ ὁποῖα δὲν φέρουν κανένα ὠφέλιμον καρπόν. Ἀντὶ νὰ τὰ σκεπάζετε καὶ νὰ τὰ ἀνέχεσθε, ὀφείλετε μᾶλλον νὰ ἐλέγχετε τὰ ἔργα αὐτὰ καὶ νὰ τὰ βγάζετε εἰς τὸ φῶς, ἀποδεικνύοντες πόσον ὀλέθρια εἶναι.

καὶ νὰ μὴ συμμετέχετε εἰς τὰ ἔργα τοῦ σκότους, ποὺ εἶναι ἄκαρπα καὶ ἐπιβλαβῆ. Οὔτε κἂν καὶ νὰ τὰ ἀνέχεσθε, ἀλλὰ μᾶλλον νὰ τὰ ἐλέγχετε καὶ νὰ τὰ παρουσιάζετε εἰς τὰ μάτια ὅλων ἐπιβλαβῆ καὶ ὀλέθρια.

Ἐκεῖνα δέ, ποὺ γίνονται ἀπ’ αὐτοὺς κρυφά, εἶναι ντροπὴ καὶ νὰ τὰ ἀναφέρῃ κανείς.

Ὁ ἔλεγχος καὶ ἡ διαφώτισις αὐτὴ εἶναι ἐπιβεβλημένη καὶ ὠφέλιμος, διότι τὰ ἔργα, ποὺ πράττουν κρυφίως οἱ ἀπειθεῖς αὐτοί, εἶναι τόσον αἰσχρά, ὥστε καὶ μόνον τὸ νὰ ὁμιλῇ κανεὶς δι’ αὐτὰ φέρει ἐντροπήν.

Διότι ὅσα ἀπὸ τοὺς ἀσεβεῖς καὶ ἁμαρτωλοὺς γίνονται κρυφὰ καὶ εἰς τὸ σκότος εἶναι αἰσχρὸν καὶ νὰ τὰ ἀναφέρῃ κανένας. (Δι’ αὐτὸ ἀκριβῶς καὶ δὲν εἶναι νοητόν, ὄχι μόνον νὰ συμμετέχετε, ἀλλ’ οὔτε καὶ νὰ συζητῆτε μεταξύ σας δι’ αὐτά. Μόνον δὲ νὰ τὰ ἐλέγχετε εἰς διόρθωσιν τῶν ἁμαρτωλῶν καὶ περιφρούρησιν τῶν ἄλλων).

Ὅλα ὅμως τὰ πράγματα, ὅταν ρίπτεται ἐπάνω τους τὸ φῶς, γίνονται φανερά. Καὶ κάθε τι, ποὺ γίνεται φανερό, εἶναι πλέον φωτεινό (Ὅπως δὲ ὅλα τὰ πράγματα, ποὺ εἶναι στὸ σκότος, ὅταν κάτω ἀπὸ τὸ φῶς φανερώνωνται, γίνονται φωτεινά, ἔτσι καὶ οὶ ἁμαρτωλοὶ ἄνθρωποι, ὅταν μὲ τὸν ἔλεγχο ἀπὸ τὸ σκότος τῆς ἁμαρτίας ἔρχωνται σὲ μετάνοια, ὅταν μὲ ἄλλες λέξεις βγαίνουν ἀπὸ τὸ σκοτεινὸ τάφο τοῦ πνευματικοῦ θανάτου, δέχονται τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ καὶ γίνονται φωτεινοί).

Διὰ τοῦ ἐλέγχου ὅμως τὰ ἔργα αὐτά, ποὺ γίνονται κρυφά, φανερούνται. Γίνεται δηλαδὴ γνωστὸς ὁ αἰσχρός των χαρακτὴρ καὶ αἱ ὀλέθριαι συνέπειαί των καὶ διορθοῦνται ὅσοι ἔχουν καλὴν προαίρεσιν. Καὶ παύουν πλέον νὰ κάνουν τὰ κρυφὰ καὶ ἐργάζονται εἰς τὸ ἑξῆς φανερά. Διότι κάθε τι ποὺ δὲν φοβεῖται τὸν ἔλεγχον καὶ δὲν δυσκολεύεται νὰ φανερωθῇ, εἶναι φῶς.

Ὅλα δὲ αὐτὰ τὰ πονηρὰ ἔργα κάτω ἀπὸ τὸ φῶς τοῦ ἐλέγχου, γίνονται φανερὰ πόσον ὀλέθρια εἶναι (ὥστε οἱ μὲν καλοπροαίρετοι ἁμαρτωλοὶ νὰ μετανοήσουν, οἱ δὲ ἄλλοι νὰ προφυλαχθοῦν). Διότι κάθε τι ποὺ φανερώνεται, εἴτε καλὸν εἴτε κακόν, εἶναι σὰν τὸ φῶς, ὥστε ὁ καθένας νὰ κανονίσῃ ἀπέναντι αὐτοῦ τὴν στάσιν του.

Γι’ αὐτὸ λέγει· Σήκω ἐσύ, ποὺ κοιμᾶσαι, καὶ ἀναστήσου ἐκ νεκρῶν (ἀπὸ τὴν κατάστασι τῆς πνευματικῆς νέκρας), καὶ θὰ σὲ κάνῃ φωτεινὸ ὁ Χριστός.

Ἐπειδὴ δὲ πράγματι ἐπέρχεται διόρθωσις διὰ τοῦ ἐλέγχου, δι’ αὐτὸ καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον χρησιμοποιεῖ τὸν ἔλεγχον καὶ φωνάζει πρὸς κάθε ἁμαρτωλὸν διὰ στόματος τῶν προφητῶν τῆς Καινῆς Διαθήκης: Σήκω ἐπάνω σύ, ποὺ κοιμᾶσαι τὸν ὕπνον τῆς ἁμαρτίας καὶ ἀναστήσου ἀπὸ τὴν νέκραν καὶ τὸν θάνατον, εἰς τὸν ὁποῖον σὲ ἔρριψεν ἡ ἁμάρτια. Καὶ θὰ σὲ φωτίσῃ ὁ Χριστός.

Ὁ ἔλεγχος εἰς φανέρωσιν τοῦ κακοῦ καὶ διόρθωσιν τοῦ ἁμαρτάνοντος πρέπει νὰ γίνεται· δι’ αὐτὸ καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ἐλέγχει καὶ φωνάζει πρὸς κάθε ἁμαρτωλόν: Σήκω, σύ ποὺ κοιμᾶσαι τὸν ὕπνον τῆς ἁμαρτίας, καὶ πετάξου ὀρθὸς ἀνάμεσα ἀπὸ τοὺς νεκροὺς τῆς ἁμαρτίας καὶ θὰ σὲ φωτίσῃ ὁ Χριστός.

Προσέχετε, λοιπόν, πῶς ἀκριβῶς συμπεριφέρεσθε. Μὴ συμπεριφέρεσθε ὡς ἄσοφοι, ἀλλ’ ὡς σοφοί.

Ἐλάβατε δὲ καὶ σεῖς τὸν φωτισμὸν αὐτὸν ἀπὸ τὸν Χριστόν. Λοιπὸν προσέχετε, πῶς μὲ πᾶσαν ἀκρίβειαν νὰ συμπεριφέρεσθε ὄχι σὰν ἄσοφοι καὶ ἀσύνετοι, ἀλλ’ ὡς σοφοὶ καὶ φρόνιμοι.

Προσέχετε, λοιπόν, ἐφ’ ὅσον ἔχετε φωτισθῆ ἀπὸ τὸν Χριστόν, πῶς μὲ κάθε ἀκρίβειαν νὰ συμπεριφέρεσθε, ὄχι σὰν μωροὶ καὶ ἀσύνετοι, ἀλλὰ σὰν φρόνιμοι καὶ συνετοί.

Ν’ ἀξιοποιῆτε τὸ χρόνο, διότι οἱ ἡμέρες εἶναι πονηρές.

Ἡ σύνεσις δὲ καὶ ἡ σοφία σας θὰ φαίνεται μὲ τὸ νὰ ἐπωφελῆσθε πνευματικῆς κάθε εὐκαιρίαν καὶ μὲ πᾶσαν σπουδὴν νὰ ἁρπάζετε αὐτήν. Δὲν πρέπει δὲ νὰ χάνετε καμμίαν εὐκαιρίαν, διότι αἱ ἡμέραι ἕνεκα τοῦ ἐπικρατοῦντος κακοῦ εἶναι γεμᾶται σκάνδαλα, καὶ ὡς ἐκ τούτου αἱ μὲν εὐκαιρίαι τοῦ ἀγαθοῦ παρουσιάζονται σπανιώτερον, αἱ δὲ ἀφορμαὶ πρὸς τὸ κακὸν εἶναι πολυπληθέστεροι.

Νὰ κερδίζετε πάντοτε καὶ νὰ ἐκμεταλλεύεσθε διὰ τὸ ἀγαθὸν τὸν χρόνον καὶ τὰς εὐκαιρίας τῆς παρούσης ζωῆς, διότι αἱ ἡμέραι, ἐξ αἰτίας τῆς ἁμαρτίας ποὺ ἐπικρατεῖ, εἶναι γεμᾶται πειρασμοὺς καὶ πνευματικοὺς κινδύνους.

Γι’ αὐτὸ νὰ μὴν εἶσθε ἄφρονες, ἀλλὰ νὰ καταλαβαίνετε ποιό εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου.

Δι’ αὐτὸ λοιπὸν προσέχετε νὰ μὴ γίνεσθε ἀνόητοι, ἀλλὰ νὰ ἐξετάζετε καὶ νὰ κατανοῆτε, ποῖον εἶναι τὸ εἰς ἑκάστην περίπτωσιν θέλημα τοῦ Κυρίου, ὁπότε, ἐὰν συμμορφώνεσθε πρὸς αὐτό, θὰ γίνεσθε πράγματι σοφοὶ καὶ συνετοί.

Δι’ αὐτὸ προσέχετε νὰ μὴ γίνεσθε καὶ φέρεσθε σὰν ἀσύνετοι, ἀλλὰ νὰ ἐρευνᾶτε καὶ νὰ ἐνοῆτε καλὰ ποῖον εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου.

Καὶ νὰ μὴ μεθᾶτε μὲ κρασί, πρᾶγμα ποὺ εἶναι ἀσωτία, ἀλλὰ νὰ γεμίζετε μὲ Πνεῦμα (νὰ μεθᾶτε μὲ τὴ χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος).

Καὶ μὴ μεθᾶτε μὲ οἶνον. Εἰς τὴν μέθην ὑπάρχει διαφθορὰ καὶ ἀσωτία. Ἀλλὰ γεμίζετε τὸ ἐσωτερικόν σας μὲ Πνεῦμα Ἅγιον.

Καὶ μὴ μεθᾶτε μὲ οἶνον· εἰς τὴν μέθην ὑπάρχει πάντοτε ἡ ἀσωτία καὶ ἡ κατάπτωσις. Ἀλλὰ γεμίζετε τὴν ψυχήν, τὴν καρδίαν καὶ τὸν νοῦ σας μὲ Πνεῦμα Ἅγιον.

Καὶ νὰ τέρπετε τοὺς ἑαυτούς σας μὲ ψαλμοὺς καὶ ὕμνους καὶ ᾠδὲς πνευματικὲς, τραγουδώντας καὶ ψάλλοντας μὲ τὴν καρδιά σας στὸν Κύριο.

Καὶ ὁ θεῖος τότε ἐνθουσιασμός, ποὺ θὰ γεμίζῃ τὰς καρδίας σας, θὰ ἐξωτερικεύεται μὲ τὸ νὰ λαλῆτε μεταξύ σας μὲ ψαλμοὺς καὶ μὲ ὕμνους καὶ μὲ ᾠδὰς πνευματικὰς καὶ μὲ τὸ νὰ τραγουδᾶτε καὶ ψάλλετε εἰς τὸν Κύριον ὄχι μόνον μὲ τὸ στόμα σας, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν καρδίαν σας, ποὺ θὰ προσέχῃ τὰ ψαλλόμενα.

Θὰ αἰσθάνεσθε τότε ἀσυγκρίτως ἀνώτερον καὶ μεγαλύτερον ἐνθουσιασμὸν ἀπὸ ἐκεῖνον, ποὺ δοκιμάζουν οἱ μέθυσοι, τὸν ὁποῖον καὶ θὰ ἐξωτερικεύετε λαλοῦντες μεταξύ σας μὲ ψαλμοὺς καὶ ὕμνους καὶ ὠδὰς πνευματικάς, ᾄδοντες καὶ ψάλλοντες εἰς τὸν Κύριον μὲ ὅλην σας τὴν καρδίαν.

Δοξάζοντας πάντοτε γιὰ ὅλα τὸ Θεὸ καὶ πατέρα στὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Καὶ νὰ εὐχαριστῆτε πάντοτε δι’ ὅλα, ὄχι μόνον διὰ τὰ εὐχάριστα, ἀλλὰ καὶ δι’ αὐτὰ τὰ θλιβερὰ τὸν Θεόν καὶ Πατέρα ὡς δοῦλοι τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Νὰ εὐχαριστῆτε δὲ πάντοτε καὶ δι’ ὅλα ἐν ὀνόματι τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ τὸν Θεὸν καὶ Πατέρα.

Καὶ νὰ ὑποτάσσεσθε ὁ ἕνας στὸν ἄλλο μὲ φόβο Χριστοῦ.

Ἐὰν δὲ μὲ τοὺς ὕμνους σας καὶ τὰς εὐχαριστίας σας αὐτὰς ἐπιτελῆτε στοιχειῶδες καθῆκον σας πρὸς τὸν Θεόν, ὡς πρὸς τὸν πλησίον καθῆκον ἔχετε νὰ ὑποτάσσεσθε ὁ ἕνας εἰς τὸν ἄλλον μὲ φόβον Χριστοῦ.

Νὰ ὑποτάσσεσθε δὲ ὁ ἔνας εἰς τὸν ἄλλον μὲ σεβασμὸν καὶ ἱερὸν δέος Χριστοῦ.

Σεῖς, γυναῖκες, νὰ ὑποτάσσεσθε στοὺς ἄνδρες σας, ὅπως στὸν Κύριο.

Αἱ γυναῖκες νὰ ὑποτάσσεσθε εἰς τοὺς ἰδίους σας ἄνδρας, σὰν νὰ κάνετε τὴν ὑποταγήν σας αὐτὴν πρὸς τὸν Κύριον, ὁ ὁποῖος παραγγέλλει καὶ ζητεῖ νὰ ὑποτάσσωνται αἱ γυναῖκες εἰς τοὺς ἄνδρας ταν.

Αἱ γυναῖκες νὰ ὑποτάσσωνται εἰς τοὺς ἄνδρας των, σὰν νὰ ὑποτάσσωνται εἰς τὸν Κύριον, ὁ ὁποῖος καὶ παραγγέλλει τὴν ὑποταγὴν αὐτὴν τῶν γυναικῶν.

Διότι ὁ ἄνδρας εἶναι κεφαλὴ τῆς γυναίκας, ὅπως καὶ ὁ Χριστὸς εἶναι Κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας. Ἐπίσης αὐτὸς εἶναι Σωτὴρ τοῦ σώματος (τῆς Ἐκκλησίας).

Ζητεῖ δὲ ὁ Κύριος τὴν ὑποταγὴν αὐτήν, διότι ὁ δνδρας εἶναι κεφαλὴ τῆς γυναικός, ὅπως καὶ ὁ Χριστὸς εἶναι κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας. Κατὰ τοῦτο δὲ ὁ Χριστὸς διακρίνεται, καθότι αὐτὸς εἶναι συγχρόνως καὶ σωτὴρ τοῦ σώματος, ἤτοι τῆς Ἐκκλησίας.

Διότι ὁ ἄνδρας εἶναι κεφαλὴ καὶ ἀρχηγὸς τῆς γυναικός, ὅπως καὶ ὁ Χριστὸς εἶναι κεφαλὴ καὶ ἀρχηγὸς τῆς Ἐκκλησίας, ὁ ὁποῖος ὅμως Χριστὸς εἶναι συγχρόνως καὶ σωτὴρ τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας ὅλων δηλαδὴ ἀνεξαιρέτως τῶν πιστῶν.

Ὅπως δὲ ἡ Ἐκκλησία ὑποτάσσεται στὸ Χριστό, ἔτσι καὶ οἱ γυναῖκες νὰ ὑποτάσσωνται στοὺς ἄνδρες τους σὲ ὅλα (τὰ σωστὰ βεβαίως καὶ ὄχι τὰ ἀντίθετα πρὸς τὴν εὐσέβεια).

Ἄλλὰ καθὼς ἡ Ἐκκλησία ὑποτάσσεται εἰς τὸν Χριστόν, ἔτσι καὶ αἱ γυναῖκες ἂς ὑποτάσσωνται εἰς τοὺς εὐσεβεῖς καὶ θεοφοβουμένους ἄνδρας των εἰς ὅλα.

Ἀλλ’ ὅπως ἡ Ἐκκλησία ὑποτάσσεται εἰς τὸν ἀρχηγόν, εἰς τὸν Χριστόν, ἔτσι καὶ αἱ γυναῖκες πρέπει νὰ ὑποτάσσωνται εἰς τοὺς ἄνδρας των εἰς κάθε τι, ποὺ δὲν ἀντιστρατεύεται εἰς τὸ θεῖον θέλημα.

Σεῖς, ἄνδρες, ν’ ἀγαπᾶτε τὶς γυναῖκες σας, ὅπως καὶ ὁ Χριστὸς ἀγάπησε τὴν Ἐκκλησία καὶ θυσιάσθηκε γι’ αὐτὴ,

Οἱ ἄνδρες ἐξ ἄλλου νὰ ἀγαπᾶτε τὰς γυναῖκας σας, καθὼς καὶ ὁ Χριστὸς ἠγάπησε τὴν Ἐκκλησίαν καὶ παρέδωκε τὸν ἑαυτόν του εἰς θάνατον ὑπὲρ αὐτῆς,

Οἱ δὲ ἄνδρες ἐξ ἄλλου νὰ ἀγαπᾶτε τὰς γυναῖκας σας καὶ νὰ ὑποβάλλεσθε μέχρι καὶ τῶν μεγαλυτέρων θυσιῶν πρὸς χάριν αὐτῶν, ὅπως καὶ ὁ Χριστὸς ἠγάπησε τὴν Ἐκκλησίαν καὶ παρέδωκεν ὑπὲρ αὐτῆς τὸν εὐατόν του εἰς σταυρικὸν θάνατον,

γιὰ νὰ τὴν ἁγιάσῃ, ἀφοῦ τὴν καθαρίσῃ μὲ τὸ λουτρὸ τοῦ ὕδατος (μὲ τὸ βάπτισμα) συνοδευόμενος μὲ τὸ λόγο (τῆς ἐπικλήσεως τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ),

διὰ νὰ ἁγιάσῃ αὐτήν, ἀφοῦ τὴν καθαρίσῃ διὰ τοῦ λουτροῦ τοῦ ὕδατος, ἤτοι τοῦ ἁγίου βαπτίσματος, μὲ τὸν λόγον τῆς ἐπικλήσεως ποὺ συνοδεύει τὸ λουτρὸν τοῦτο.

διὰ νὰ τὴν ἁγιάσῃ, καθαρίσας αὐτὴν μὲ τὸ λουτρὸν τοῦ ὕδατος, δηλαδὴ διὰ τοῦ ἁγίου βαπτίσματος, κατὰ τὸ ὁποῖον λέγεται τὸ ἱερὸν λόγιον «εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος».

γιὰ νὰ τὴν παρουσιάσῃ στὸν ἑαυτό του ὡς νύμφη ἔνδοξη τὴν Ἐκκλησία, χωρὶς νὰ ἔχῃ κηλῖδα ἢ στίγμα ἢ κάτι ὅμοιο, ἀλλὰ νὰ εἶναι ἁγία καὶ ἄμεμπτη.

Καὶ ἔτσι, ἀφοῦ τὴν καθαρίσῃ καὶ τὴν ἁγιάσῃ, νὰ τὴν στήσῃ εἰς τὸ πλευρόν του ὡς ἄλλην νύμφην, ἔνδοξον, τὴν Ἐκκλησίαν, χωρὶς νὰ ἔχῃ λέραν ἡ ζαρωματιὰν ἢ ἄλλο τίποτε ἀπὸ ἐκεῖνα, ποὺ τὴν ἀσχημίζουν, ἀλλὰ νὰ εἶναι ἁγία καὶ ἄμεμπτος.

Καὶ τοῦτο, διὰ νὰ τὴν καταστήσῃ καὶ τὴν παραστήσῃ εἰς τὸ πλευρόν του ὡς νύμφην ἔνδοξον καὶ ἄσπιλον, τὴν Ἐκκλησίαν, χωρὶς πλέον αὐτὴ νὰ ἔχῃ καμμίαν κηλῖδα ἢ ρυτίδα ἢ τίποτε ἄλλο ἀπὸ ἐκεῖνα, ποὺ ρυπαίνουν καὶ ἀσχημίζουν, ἀλλὰ νὰ εἶναι ἁγία καὶ ἄμεμπτος.

Ἔτσι ὀφείλουν οἱ ἄνδρες ν’ ἀγαποῦν τὶς γυναῖκες τους, ὅπως τὰ σώματά τους. Ὅποιος ἀγαπᾷ τὴ γυναῖκα του, ἀγαπᾷ τὸν ἑαυτό του.

Ἔτσι ὀφείλουν οἱ ἄνδρες νὰ ἀγαποῦν τὰς γυναῖκας των σὰν τὰ ἴδιά των σώματα. Ἐκεῖνος ποὺ ἀγαπᾷ τὴν γυναῖκα του, τὸν ἑαυτόν του ἀγαπᾷ.

Ἔτσι καὶ οἱ ἄνδρες ὀφείλουν νὰ ἀγαποῦν τὰς γυναῖκας των, ὅπως ἀγαποῦν τὰ ἰδικά των σώματα. Ἐκεῖνος ποὺ ἀγαπᾷ τὴν γυναῖκα του, τὸν εὐατόν του ἀγαπᾷ, ἀφοῦ ἀποτελεῖ ἕνα σῶμα μὲ αὐτήν.

Κανεὶς δὲ ποτὲ δὲν μίσησε τὴ σάρκα του, ἀλλὰ τὴν τρέφει καλὰ καὶ τὴν περιθάλπει, ὅπως καὶ ὁ Κύριος τὴν Ἐκκλησία,

Διότι κανείς ποτὲ δὲν ἐμίσησε τὴν σάρκα του, ἀλλὰ τὴν τρέφει καλὰ καὶ τὴν περιθάλπει, καθὼς καὶ ὁ Κύριος τρέφει καὶ περιθάλπει τὴν Ἐκκλησίαν.

Διότι ποτὲ κανεὶς δὲν ἐμίσησε τὸ σῶμα του, ἀλλὰ τὸ τρέφει μὲ πολὺ ἐνδιαφέρον καὶ τὸ περιθάλπει, ὅπως καὶ ὁ Κύριος τρέφει καὶ περιθάλπει τὴν Ἐκκλησίαν του, ποὺ εἶναι σῶμα του.

διότι εἴμεθα μέλη τοῦ σώματός του (τῆς Ἐκκλησίας), ἀπὸ τὴ σάρκα του καὶ ἀπὸ τὰ ὀστᾶ του (ὅπως ἡ Εὔα ἦταν ἀπὸ τὴ σάρκα καὶ ἀπὸ τὰ ὀστᾶ τοῦ Ἀδάμ).

Καὶ ἐπιμελεῖται ὁ Κύριος τὴν Ἐκκλησίαν, διότι ἡμεῖς, ποὺ τὴν ἀποτελοῦμεν, εἴμεθα μέλη τοῦ σώματός του, ἀπὸ τὴν σάρκα του καὶ ἀπὸ τὰ ὀστᾶ του, ὅπως ἄλλοτε ἡ Εὔα ἦτο ἀπὸ τὰ ὀστᾶ καὶ τὴν σάρκα τοῦ Ἀδάμ.

Διότι πράγματι ἡμεῖς οἱ πιστοί, ποὺ ἀποτελοῦμε τὴν Ἐκκλησίαν, εἴμεθα μέλη ἀπὸ τὴν σάρκα του καὶ ἀπὸ τὰ ὀστᾶ του, κατὰ τὸν τύπον τῆς Εὔας, ποὺ ἦτο ἀπὸ τὰ ὀστὰ καὶ τὴν σάρκα τοῦ Ἀδάμ.

Γι’ αὐτὸ (σύμφωνα μὲ τὸ λόγο τῆς Γραφῆς) θ’ ἀφήσῃ ὁ ἄνθρωπος τὸν πατέρα του καὶ τὴ μητέρα καὶ θὰ προσκολληθῇ στὴ γυναῖκα του, καὶ θὰ γίνουν οἱ δύο μία σάρκα (ἕνα σῶμα).

Ἐπειδὴ δὲ αὐτὴ ἦτο ἡ καταγωγὴ τῆς Εὔας καὶ τόσον στενὸς ὁ σύνδεσμός της πρὸς τὸν Ἀδάμ, ἕνεκα τούτου, ὅπως ἀναφέρεται εἰς τὴν Γραφήν, θὰ ἐγκαταλείψῃ ὁ ἄνθρωπος τὸν πατέρα του καὶ τὴν μητέρα καὶ θὰ προσκολληθῇ πρὸς τὴν γυναῖκα του καὶ θὰ εἶναι οἱ δύο ἐνωμένοι εἰς ἕνα σῶμα.

Δι’ αὐτὸ καὶ ὁ Ἀδάμ, ὅταν εἶδε τὴν Εὔα, εἶπε φωτιζόμενος ἀπὸ τὸν Θεόν· «ἕνεκα τούτου θὰ ἐγκαταλείψῃ ὁ ἄνθρωπος τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ καὶ θὰ προσκολληθῇ πρὸς τὴν γυναῖκα του καὶ θὰ εἶναι οἱ δύο εἰς σάρκαν μίαν».

Αὐτὸ τὸ μυστήριο (τῆς ἑνώσεως ἀνδρὸς καὶ γυναικὸς) εἶναι μεγάλης σημασίας, ἐγὼ δὲ τὸ ἀναφέρω στὴ σχέσι Χριστοῦ καὶ Ἐκκλησίας.

Ἡ ἀλήθεια δὲ αὐτὴ περὶ τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ ἕως τώρα ἦτο ἄγνωστον μυστήριον καὶ μᾶς ἀπεκαλύφθη ἀπὸ τὸν Θεόν, εἶναι μεγάλης σημασίας. Λέγω δὲ τοῦτο ἀναφερόμενος εἰς τὴν πνευματικὴν ἕνωσιν τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας. Ὅ,τι δηλαδὴ ἐλέχθη εἰς τὴν ἀρχὴν τῆς δημιουργίας περὶ τοῦ ἀνδρὸς καὶ τῆς γυναικός, τὸ αὐτὸ ἐπληρώθη καὶ ἐπραγματοποιήθη διὰ τῆς μυστικῆς ἑνώσεως τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας.

Αὐτά ποὺ εἶχεν εἴπει τότε ὁ Ἀδάμ, ἀναφέρονται ἀλληγορικῶς εἰς τὸν Χριστὸν καὶ τὴν Ἐκκλησίαν καὶ ἦσαν ἕως τώρα ἄγνωστον ἀποκεκρυμμένον μυστήριον μεγίστης σπουδαιότητος. Ἐγώ, λοιπόν, λέγω, ὅτι ἡ ἀλήθεια τὴν ὁποίαν προφητικῶς εἶπεν ὁ Ἀδάμ, ἀναφέρεται εἰς τὴν πνευματικὴν ἕνωσιν τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας.

Ἀλλὰ καὶ ἀπὸ σᾶς ὁ καθένας ἔτσι ν’ ἀγαπᾷ τὴ γυναῖκα του, ὅπως τὸν ἑαυτό του. Ἡ δὲ γυναῖκα νὰ σέβεται τὸν ἄνδρα της.

Τὸ ὅτι δὲ ἡ ἕνωσις τοῦ ἀνδρὸς καὶ τῆς γυναικὸς ἐν τῷ γάμῳ ὑπῆρξε μόνον εἰκὼν τῆς ἑνώσεως τοῦ Χριστοῦ μὲ τὴν Ἐκκλησίαν, δὲν ἐλαττώνει τὰς ὑποχρεώσεις κάθε ἀνδρὸς πρὸς τὴν γυναῖκα του. Ἀλλὰ καὶ καθένας ἀπὸ σᾶς, ὅσοι εἶσθε νυμφευμένοι, ἂς ἀγαπᾷυτὴν γυναῖκα τοῦ ἀκριβῶς ἔτσι, ὅπως ἀγαπᾷ τὸν ἑαυτόν του. Ἡ δὲ γυναῖκα παραγγέλλω νὰ σέβεται καὶ νὰ τιμᾷ τὸν ἄνδρα της.

Παρ’ ὅλην τὴν ἀλληγορίαν, ποὺ κρύπτουν οἱ λόγοι τοῦ Ἀδάμ, δὲν παύουν νὰ ἔχουν ἰσχὺν καὶ διὰ τοὺς συζύγους. Δι’ αὐτὸ καὶ ὁ καθένας ἀπὸ σᾶς ἂς ἀγαπᾷ τὴν γυναῖκα του ἔτσι ἀκριβῶς, ὅπως ἀγαπᾷ τὸν ἑαυτόν του. Ἡ δὲ γυναῖκα νὰ σέβεται καὶ νὰ τιμᾷ τὸν ἄνδρα.