Πρὸς Ἑβραίους 12

Λοιπὸν καὶ ἐμεῖς, τοὺς ὁποίους περιβάλλει τόσο μεγάλο νέφος θεατῶν, ἀφοῦ ἀποβάλωμε κάθε βάρος καὶ τὴν ἁμαρτία ποὺ μᾶς περισφίγγει ἰσχυρά, ἂς τρέχωμε μὲ ὑπομονὴ τὸ παρὸν ἀγώνισμα τοῦ δρόμου,

Λοιπὸν καὶ ἡμεῖς, ἀφοῦ ἔχομεν τριγύρω μᾶς τόσον μεγάλο καὶ πυκνὸν σύννεφον ἀνθρώπων, ποὺ ἐμαρτύρησαν διὰ τὴν ἀλήθειαν τῆς πίστεως, ἂς πετάξωμεν ἀπὸ ἐπάνω μας κάθε βάρος βιοτικῶν πραγμάτων καὶ φροντίδων, ἐπὶ πλέον δὲ καὶ τὴν ἁμαρτίαν, εἰς τὴν ὁποίαν εὔκολα κανεὶς παρασόρεται, καὶ ἂς τρέχωμεν μὲ ὑπομονὴν τὸν ἀγῶνα, ποὺ προβάλλει ἐμπρός μας.

Διὰ τοῦτο, λοιπόν, καὶ ἡμεῖς, ἀφοῦ ἔχομεν ὁλόγυρά μας τόσον μεγάλο νέφος ἀναριθμήτων ἁγίων, ποὺ ἐμαρτύρησαν καὶ ἐμαρτυρήθησαν διὰ τὴν πίστιν των, ἂς πετάξωμεν μακρυὰ ἀπὸ ἐπάνω μας κάθε βάρος ἀπὸ τὰς καταθλιπτικὰς μερίμνας τοῦ βίου καὶ προπαντὸς τὴν ἁμαρτίαν, ἡ ὁποία ἀπὸ ὅλα τὰ σημεῖα κατὰ τρόπον δελεαστικὸν καὶ προκλητικὸν εὔκολα μᾶς περιβάλλει, καὶ ἂς τρέχωμεν μὲ ἐπιμονὴν καὶ ὑπομονὴν τὸν ἀγῶνα, ποὺ εὑρίσκεται ἐνώπιον μας.

ἀποβλέποντας στὸν ἀρχηγὸ καὶ «δικαιωτὴ» τῆς πίστεως Ἰησοῦ, ὁ ὁποῖος, ἐνῷ ἦταν στὴν ἐξουσία του ἡ χαρά, ὑπέφερε σταύρωσι, περιφρονώντας τὴν ἀτίμωσι, καὶ κάθησε στὰ δεξιὰ τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ.

Καὶ πουθενὰ ἀλλοῦ ἂς μὴ στρέφωμεν τὰ βλέμματά μας καὶ τὴν προσοχήν μας παρὰ μόνον εἰς τὸν Ἰησοῦν, ποὺ εἶναι ἀρχηγὸς καὶ θεμελιωτὴς τῆς πίστεως καὶ μᾶς τελειοποιεῖ εἰς αὐτήν. Αὐτὸς διὰ τὴν χαράν, τὴν ὁποίαν εἶχεν ἐμπρός του καὶ θὰ ἀπελάμβανεν, ὅταν μὲ τὸ πάθημά του θὰ ἔσωζε πολλούς, ὑπέμεινε θάνατον σταυρικὸν καὶ κατεφρόνησε τὴν ἐντροπὴν καὶ τὴν ἀτίμωσιν τοῦ θανάτου τούτου, διὰ τοῦτο δὲ καὶ ἔχει καθήσει τώρα εἰς τὰ δεξιὰ τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ.

Διὰ νὰ ἀντλοῦμεν δὲ θάρρος καὶ δύναμιν, ἂς ἔχωμεν προσηλωμένα μὲ πίστιν τὰ βλέμματά μας εἰς τὸν Χριστόν, τὸν ἀρχηγὸν καὶ ἰδρυτὴν τῆς πίστεώς μας, ὁ ὁποῖος μὲ τὴν χάριν του μᾶς χειραγωγεῖ εἰς τὸν δρόμον τῆς τελειότητος. Αὐτὸς ἀντὶ τῆς μακαριότητος, τὴν ὁποίαν εἶχε πάντοτε ἐμπρός του ὡς Θεὸς καὶ ἀντὶ τῆς χαρᾶς τὴν ὁποίαν ἐδικαιοῦτο νὰ ἀπολαμβάνῃ καὶ ὡς ἄνθρωπος ἀναμάρτητος εὐαρεστήσας κατὰ πάντα εἰς τὸν Πατέρα, ἐπροτίμησε καὶ ὑπέμεινε τὸν σταυρικὸν θάνατον καὶ κατεφρόνησε τὴν ἐντροπὴν καὶ τὸν ἐξευτελισμὸν πρὸς χάριν ἡμῶν. Καὶ διὰ τοῦτο ἔχει καθίσει τώρα εἰς τὰ δεξιὰ τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ.

Ἀναλογισθῆτε λοιπὸν ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος ὑπέμεινε τέτοια ἐναντίον του ἐχθρικὴ πρᾶξι ἀπὸ τοὺς ἁμαρτωλούς, γιὰ νὰ μὴν ἀποκάμετε καὶ ἀποθαρρυνθῆτε.

Ναί· τρέχετε καὶ σεῖς μὲ ὑπομονὴν τὸν ἀγῶνα σας. Διότι σκεφθῆτε καλὰ ἐκείνον, ὁ ὁποῖος ἔχει ὑποφέρει μὲ ὑπομονὴν τόσην ἀντίστασιν καὶ ἀτίμωσιν εἰς τὸν ἑαυτόν του ἀπὸ τοὺς ἁμαρτωλοὺς σταυρωτάς του, διὰ νὰ μὴ ἀποκάμητε καὶ παραλύσουν ἀπὸ τὴν ἀποθάρρυνσιν αἱ ψυχαί σας.

Σκεφθῆτε, λοιπόν, ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος ἀπὸ τοὺς ἁμαρτωλοὺς καὶ μοχθηροὺς βασανιστὰς καὶ σταυρωτάς του ὑπέμεινε τόσον μεγάλην μαρτυρικὴν ὀδύνην καὶ ἐξουθένωσιν, διὰ νὰ μὴ ἀποκάμετε καὶ λιποψυχήσετε κσαὶ παραλύσουν ἀποθαρρυμέναι αἱ ψυχαί σας.

Στὸν ἀγῶνα σας κατὰ τῆς ἁμαρτίας δὲν ἀντισταθήκατε ἀκόμη μέχρι τοῦ σημείου νὰ χύσετε τὸ αἷμα σας.

Δὲν ἀντισταθήκατε ἀκόμη μέχρι σημείου νὰ λάβετε τραύματα καὶ νὰ χύσετε τὸ αἷμα σας ἀγωνιζόμενοι κατὰ τῆς ἁμαρτίας.

Δὲν ἀντισταθήκατε ἀκόμη ἀγωνιζόμενοι σκληρὰ ἐναντίον τῆς ἁμαρτίας, ὥστε νὰ χύσετε καὶ αὐτὸ τὸ αἷμα σας.

Καὶ λησμονήσατε τὴν παραίνεσι ἐκείνου, ὁ ὁποῖος ὁμιλεῖ σὲ σᾶς ὡς υἱούς· Υἱέ μου, νὰ μὴν ἀποκρούῃς τὴν παίδευσι [Σημ.: Ἤ, νὰ μὴ κάμπτεσαι ἀπὸ τὴν παίδευσι, ἢ, νὰ μὴ φοβῆσαι τὴν παίδευσι] τοῦ Κυρίου, οὔτε νὰ λιποψυχῇς, ὅταν δοκιμάζεσαι ἀπ’ αὐτόν.

Καὶ ἐξεχάσατε τὴν προτροπὴν καὶ νουθεσίαν, ποὺ μᾶς κάνει ὁ Θεός, ὅταν μᾶς ὁμιλῇ σὰν εἰς παιδιά του. Παιδί μου, μὴ παραμελῇς καὶ μὴ βγάζῃς ἀπὸ τὸν νοῦν σου τὴν ὠφέλειαν, ποὺ φέρει ἡ διὰ μέσου τῶν θλίψεων παιδαγωγία τοῦ Κυρίου, καὶ μὴ ἀποθαρρύνεσαι, ὅταν ἐλέγχεσαι καὶ ἐπιτιμᾶσαι ἀπὸ τὸν Κύριον.

Καὶ ἐν τούτοις ἐξεχάσατε τὴν παρηγορίαν καὶ προτροπήν, τὴν ὁποίαν μᾶς κάμνει ὁ Θεός, ὅταν συνομιλῇ μαζῆ μας σὰν πρὸς παιδιά του· «παιδί μου, μὴ ἀμελῇς καὶ μὴ ἀδιαφορῇς διὰ τὴν παιδαγωγίαν, ποὺ ἔστω καὶ διὰ μέσου θλίψεων, σοῦ κάμνει ὁ Κύριος καὶ μὴ παραλύῃς καὶ ἀποθαρρύνεσαι, ὅταν ἐλέγχεσαι ἀπὸ αὐτόν.

Διότι ὁ Κύριος παιδεύει [Σημ.: Ἤ, θλίβει] ἐκεῖνον, τὸν ὁποῖο ἀγαπᾷ, καὶ μαστιγώνει κάθε υἱόν, πρὸς τὸν ὁποῖον ἔχει στοργή.

Διότι ἐκεῖνον, ποὺ ἀγαπᾷ ὁ Κύριος, τὸν Παιδαγωγεῖ μὲ θλίψεις, μαστιγώνει δὲ μὲ δοκιμασίας κάθε υἱόν, ποὺ τὸν δέχεται πλησίον του ὡς ἰδικόν του.

Διότι ἐκεῖνον ποὺ ἀγαπᾷ ὁ Κύριος, τὸν παιδαγωγεῖ καὶ τὸν μορφώνει διὰ μέσου τῶν θλίψεων· μαστιγώνει δὲ μὲ ταλαιπωρίες κάθε υἱόν, τὸν ὁποῖον δέχεται κοντά του ὡς ἰδικόν του».

Ἐὰν ὑφίστασθε παίδευσι, ὁ Θεὸς φέρεται σὲ σᾶς ὡς υἱούς. Διότι ποιός υἱὸς ὑπάρχει, τὸν ὁποῖο δὲν παιδεύει ὁ πατέρας;

Ἐὰν δὲ μὲ ὑπομονὴν δέχεσθε τὴν παιδαγωγίαν, ὁ Θεὸς συμπεριφέρεται πρὸς σᾶς σὰν εἰς παιδιά του. Διότι ποῖος υἱὸς εἶναι ἐκεῖνος, τὸν ὁποῖον δὲν παιδαγωγεῖ ὁ πατέρας του; Πράγματι κανείς.

Ἐὰν δείχνετε ὑπομονὴν καὶ δέχεσθε τὴν παιδαγωγίαν αὐτὴν τοῦ Κυρίου, ἂς ἔχετε ὑπ’ ὄψιν σας, ὅτι ὁ Θεὸς συμπεριφέρεται πρὸς σᾶς, σὰν πρὸς παιδιά του. Διότι, ὑπάρχει κανένας υἱός, τὸν ὁποῖον δὲν παιδαγωγεῖ μὲ πολλοὺς τρόπους ὁ πατέρας;

Ἐὰν δὲ εἶσθε χωρὶς παίδευσι, τὴν ὁποία ἔχουν ὑποστῇ ὅλοι (οἱ υἱοί), τότε εἶσθε νόθοι καὶ ὄχι υἱοί.

Ἐὰν δὲ εἶσθε χωρὶς παιδαγωγίαν, εἰς τὴν ὁποίαν ἔλαβαν μέρος καὶ ἐδοκίμασαν ὅλα τὰ γνήσια παιδιά, ἀποδεικνύεται ἀπὸ αὐτό, ὅτι εἶσθε νόθοι καὶ δὲν εἶσθε παιδιὰ τοῦ Θεοῦ.

Ἐὰν ὅμως μένετε χωρὶς αὐτὴν τὴν παιδαγωγίαν, εἰς τὴν ὁποίαν ἔλαβαν μέρος καὶ τὴν ἐγεύθησαν ὅλα τὰ ἀληθινὰ παιδιὰ τοῦ Θεοῦ, τότε δὲν εἶσθε γνήσια παιδιὰ τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ νόθα.

Ἔπειτα, τοὺς μὲν πατέρες (γονεῖς), οἱ ὁποῖοι ἔδωσαν σὲ μᾶς τὸ σῶμα, εἴχαμε παιδαγωγοὺς καὶ κάναμε ὑπακοὴ σ’ αὐτούς. Δὲν πρέπει πολὺ περισσότερο νὰ ὑποτασσώμεθα στὸν Πατέρα, ὁ ὁποῖος ἔδωσε τὰ πνεύματα (τὶς ψυχές), καὶ ἔτσι νὰ κερδίσωμε τὴ ζωή;

Ἔπειτα ἂς προσθέσω καὶ κάτι ἄλλο. Ὅταν ἤμεθα μικρὰ παιδιὰ εἴχαμεν τοὺς σαρκικοὺς πατέρας μας παιδευτάς, ποὺ ἐτιμωροῦσαν τὰς παρεκτροπάς μας, καὶ ἐδεικνύαμεν ἐντροπὴν καὶ σεβασμὸν εἰς αὐτούς. Δὲν θὰ ὑποταχθῶμεν λοιπὸν πολὺ περισσότερον πρὸς τὸν Θεόν, τὸν Πατέρα τῶν πνευματικῶν καὶ λογικῶν ὑπάρξεων, ὥστε μὲ τὴν ὑποταγήν μας αὐτὴν νὰ ζήσωμεν τὴν μακαρίαν καὶ αἰωνίαν ζωήν;

Ἔπειτα, ἂς σκεφθῶμεν καὶ τοῦτο· ὅταν ἤμεθα μικροὶ εἴχαμεν τοὺς σαρκικοὺς πατέρας μας ὡς παιδαγωγούς, οἱ ὁποῖοι καὶ μᾶς ἐπέπλητταν καὶ μᾶς ἐτιμωροῦσαν καὶ ἐδοκιμάζαμεν ἐντροπὴν καὶ συστολὴν ἐπέναντί των. Δὲν πρέπει, λοιπόν, ἀκόμη περισσότερον, νὰ ὑποταχθῶμεν εἰς τὸν Θεόν, τὸν δημιουργὸν καὶ πατέρα ὅλων τῶν πνευματικῶν ὑπάρξεων, καὶ νὰ κερδήσωμεν ἔτσι τὴν αἰωνίαν ζωήν;

Διότι ἐκεῖνοι μὲν παιδαγωγοῦσαν γιὰ λίγο χρόνο ὅπως αὐτοὶ νόμιζαν, ἐνῷ αὐτὸς παιδαγωγεῖ πρὸς τὸ συμφέρον, γιὰ νὰ μετάσχωμε στὴ δόξα του (Ἡ μετοχὴ στὴ δόξα τοῦ Θεοῦ δὲν εἶναι γιὰ λίγο χρόνο, ἀλλὰ γιὰ τὴν ἀτέρμονα αἰωνιότητα).

Ναί· πρέπει νὰ ὑποταχθῶμεν. Διότι οἱ μὲν σαρκικοὶ πατέρες μας διὰ τὸ ὀλίγον χρονικὸν διάστημα τοῦ ἐπιγείου βίου μας ἐπαιδαγώγουν ἠμᾶς, ὅπως ἐφαίνετο καλὸν εἰς αὐτούς, ποὺ δὲν ἦσαν ἀλάνθαστοι καὶ ἐλεύθεροι ἀπὸ τὰς παραφορὰς τοῦ θυμοῦ. Ὁ Θεὸς ὅμως μᾶς παιδαγωγεῖ ἀσφαλῶς διὰ τὸ συμφέρον μας, διὰ νὰ γίνωμεν μέτοχοι τῆς ἁγιότητος καὶ μακαριότητός του.

Διότι οἱ μὲν σαρκικοὶ γονεῖς μᾶς ἐπαιδαγωγοῦσαν, ὅπως ἐνόμιζαν καλόν, διὰ νὰ ἐπιτύχωμεν κατὰ τὸ ὀλιγοχρόνιον αὐτὸ διάστημα τῆς ἐπιγείου ζωῆς μας. Ὁ Θεὸς ὅμως μᾶς παιδαγωγεῖ (σύμφωνα μὲ τὴν ἀγαθότητα καὶ σοφίαν αὐτοῦ κατὰ τὸν ἀπολύτως ὀρθὸν τρόπον) πρὸς τὸ συμφέρον μας, διὰ νὰ γίνωμεν μέτοχοι τῆς ἁγιότητος καὶ τῆς δόξῃς αὐτοῦ.

Κάθε δὲ παίδευσι πρὸς μὲν τὸ παρὸν δὲν φαίνεται πρόξενος χαρᾶς, ἀλλὰ λύπης. Ὕστερα ὅμως, σ’ ὅσους ἔχουν γυμνασθῇ μ’ αὐτή, ἀποδίδει πλούσιο καρπὸ δικαιώσεως (σωτηρίας).

Κάθε παιδαγωγία δὲ πρὸς τὸ παρὸν μέν, ὅσον δηλαδὴ διαρκεῖ ἡ παίδευσις, δὲν φαίνεται πρόξενος χαρᾶς, ἀλλὰ προκαλεῖ λύπην, ὕστερα ὅμως ἀνταμείβει ἐκείνους, ποὺ ἐγυμνάσθησαν καὶ ἐπαιδαγωγήθησαν δι’ αὐτῆς, μὲ καρπὸν εἰρηνικόν, ὁ καρπὸς δὲ αὐτὸς εἶναι ἡ δικαιοσύνη καὶ ἁγιότης, ποὺ γίνεται κτῆμα τῶν παιδαγωγηθέντων.

Κάθε παιδαγωγία, καθ’ ὅν χρόνον διαρκεῖ, δὲν φαίνεται νὰ φέρῃ χαράν, ἀλλὰ λύπην, ὕστερον ὅμως, εἰς ἐκείνους, ποὺ ἠσκήθησαν καὶ ἐπαιδαγωγήθησαν δι’ αὐτῆς, ἀποδίδει καὶ φέρει εἰρηνικὸν καὶ εὐχάριστον καρπὸν δικαιοσύνης καὶ ἁγιότητος.

Γι’ αὐτὸ τὰ κάτω πεσμένα χέρια καὶ τὰ παραλελυμένα γόνατα ἀνορθώσετε,

Ἐπειδὴ λοιπὸν ἀπὸ ἀγάπην καὶ πρὸς ὠφέλειαν μᾶς παιδεύει ὁ Θεός, δι’ αὐτὸ τὰ πεσμένα κάτω χέρια καὶ τὰ παραλυμένα γόνατα σηκώσατέ τα ὄρθια καὶ λάβετε θάρρος καὶ δύναμιν.

Ἀκριβῶς, διότι τόσον μεγάλην ὠφέλειαν φέρει ἡ παιδαγωγία τοῦ Θεοῦ «ἐσηκώσατε καὶ χαλυβδώσατε τὰ πεσμένα κάτω χέρια καὶ τὰ παραλελυμένα γόνατα»

καὶ κάνετε ὁμαλοὺς δρόμους γιὰ τὰ πόδια σας, ὥστε τὸ χωλὸ πόδι νὰ μὴν ἐξαρθρωθῇ, ἀλλὰ μᾶλλον νὰ θεραπευθῇ.

Καὶ ἂς βαδίσουν ἴσιους δρόμους τὰ πόδια σας, διὰ νὰ μὴ χειροτερεύσῃ ἡ κουτσαμάρα σας, ἀλλὰ τουναντίον νὰ ἰατρευθῇ. Ἀποκτήσατε δηλαδὴ ὀρθὰ φρονήματα καὶ παύσατε νὰ τρικλίζετε μεταξὺ ἰουδαϊκῶν καὶ εὐαγγελικῶν διδαγμάτων, διότι κινδυνεύετε νὰ πλανηθῆτε μακρὰν ἀπὸ τὸν ἴσιον δρόμον τῆς πίστεως.

καὶ «κάμετε εὐθεῖς τοὺς δρόμους, διὰ νὰ βαδίζουν μὲ ἀσφάλειαν τὸ πόδια σας», διὰ νὰ μὴ παρεκκλίνῃ καὶ ξεκόψῃ ἀπὸ τὸν ὀρθὸν δρόμον ὁ χωλός, ἀλλὰ μᾶλλον νὰ ἰαρευθῇ.

Νὰ ἐπιδιώκετε εἰρήνη μὲ ὅλους, καὶ τὴν ἁγιότητα, χωρὶς τὴν ὁποία κανεὶς δὲν θὰ ἰδῇ τὸν Κύριο.

Ἐπιδιώκετε νὰ ἔχετε εἰρήνην μὲ ὅλους. Ἐπιδιώκετε καὶ τὸν ἁγιασμὸν καὶ τὴν καθαρότητα τῆς καρδίας ἀπὸ κάθε πάθος. Διότι χωρὶς τὸν ἁγιασμὸν κανεὶς δὲν θὰ ἴδῃ τὸν Κύριον.

Ἀγωνίζεσθε καὶ προσπαθεῖτε νὰ ἔχετε εἰρήνην μὲ ὅλους, νὰ ἀποκτήσετε δὲ τὴν ἁγιότητα καὶ καθαρότητα τῆς καρδίας, διότι χωρὶς αὐτὴν τὴν ἁγιότητα κανεὶς δὲν θὰ ἵδῃ τὸν Κύριον.

Νὰ προσέχετε, μήπως κανεὶς στερεῖται ἀπὸ τὴ χάρι τοῦ Θεοῦ, μήπως καμμιὰ δηλητηριώδης ρίζα, καθὼς βλαστάνει πρὸς τὰ ἄνω, σᾶς προσβάλλῃ, καὶ ἔτσι δηλητηριασθοῦν ἀπ’ αὐτὴν πολλοί,

Προσέχετε δὲ καλά, μήπως ὑπάρχει μεταξύ σας κανείς, ποὺ καθυστερεῖ καὶ μένει πίσω ἀπὸ τὴν σωτηρίαν, ἡ ὁποία εἶναι χάρις Θεοῦ. Προσέχετε, μήπως καμμία ρίζα πικρὰ βίου διεφθαρμένου καὶ διδασκαλίας πλανημένης, ποὺ μπορεῖ νὰ δηλητηριάσῃ τὸ ἐκκλησιαστικὸν πλήρωμα, φυτρώνει πρὸς τὰ ἐπάνω καὶ προκαλεῖ ἐνόχλησιν καὶ μὲ αὐτὴν μολυνθοῦν καὶ βλαβοῦν πολλοί.

Προσέχετε καλά, μήπως κανεὶς ἀπὸ σᾶς στερεῖται ἐξ ὑπαιτιότητός του τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ καὶ χάση τὴν σωτηρίαν. Προσέχετε μήπως καμμιὰ πικρὴ ρίζα ἐγωπαθοῦς καὶ ἁμαρτωλῆς καρδίας φυτρώνει πρὸς τὰ πάνω καὶ προκαλεῖ ἐνόχλησιν καὶ μολυνθοῦν μὲ αὐτὴν πολλοί.

μήπως κανεὶς εἶναι ἀνήθικος ἢ καταφρονητὴς ὅπως ὁ Ἡσαῦ, ὁ ὁποῖος ἀντὶ ἑνὸς φαγητοῦ πώλησε τὰ πρωτοτόκια του.

Προσέχετε ἀκόμη, μήπως εἶναι κανεὶς πόρνος ἢ βέβηλος καὶ περιφρονητὴς τῶν ἱερῶν, καθὼς ὁ Ἠσαῦ, ποὺ δι’ ἕνα φαγητὸν ἐπώλησε τὸ ἱερὸν προνόμιον τῶν πρωτοτοκίων του.

Προσέχετε ἀκόμη, μήπως εἶναι κανεὶς πόρνος ἢ ἀσεβὴς καὶ ἀνίερος, ὅπως ὁ Ἠσαῦ, ὁ ὁποῖος ἀντὶ ἑνὸς φαγητοῦ ἐπώλησε τὰ ἱερὰ καὶ ἀνεκτίμητα πρωτοτόκιά του, ἀπὸ τὰ ὁποῖα καὶ ἐξέπεσε διὰ παντός.

Γνωρίζετε δέ, ὅτι καὶ ἀργότερα, ὅταν ἤθελε νὰ κληρονομήσῃ τὴν εὐλογία, ἀπέτυχε, - διότι ἡ μετάνοιά του δὲν ἔγινε δεκτή - , ἂν καὶ τὴ ζήτησε μὲ δάκρυα.

Μὲ τὴν πώλησιν ὅμως αὐτὴν ἔχασε γιὰ πάντα τὰ πρωτοτοκιά του. Διότι γνωρίζετε ἀπὸ τὴν διήγησιν τῆς Γραφῆς, ὅτι καὶ ὕστερα, ὅταν ἤθελε νὰ κληρονομήσῃ τὴν εὐλογίαν τοῦ πρωτοτόκου παιδίου, ἀπεδοκιμάσθη. Διότι δὲν εὗρε μέσον μετανοίας, ποὺ να ἐπανώρθωνε τὰς συνεπείας τῆς βεβηλώσεώς του ἐκείνης, καίτοι μὲ δάκρυα ἐζήτησε τὴν μετάνοιαν καὶ ἐπανόρθωσιν αὐτήν.

Διότι γνωρίζετε, ὅτι, ἂν καὶ ἔπειτα ἤθελε νὰ ξαναπάρῃ πάλιν τὴν εὐλογίαν τῶν πρωτοτοκιῶν, ἀπεδοκιμάσθη ἀπὸ τὸν Θεόν. Διότι δὲν εὗρε ἀποτελεσματικὸν τρόπον μετανοίας, διὰ νὰ ἐπανορθώσῃ τὸ σφάλμα του, ἂν καὶ μὲ δάκρυα ἐζήτησε τὴν ἐπανόρθωσιν ἐκ μέρους τοῦ πατρός του.

Δὲν ἔχετε δὲ προσέλθει σὲ ὄρος, ποὺ εἶναι γυμνὸ καὶ καίεται μὲ φωτιά, καὶ σὲ πυκνὴ ὁμίχλη καὶ σκότος καὶ θύελλα

Προσέξατε λοιπὸν νὰ μὴ καθυστερήσετε καὶ πέσετε ἔξω ἀπὸ τὴν σωτηρίαν. Διότι δὲν ἐπλησιάσατε εἰς βουνόν, ποὺ μπορεῖ νὰ ψηλαφηθῇ καὶ ποὺ ἔχει καῇ μὲ φωτιά, ὅπως ἦτο τὸ Σινᾶ. Οὔτε ἐπλησιάσατε εἰς σύννεφον μαῦρο καὶ εἰς σκοτάδι καὶ εἰς ἀνεμοστρόβιλον,

Νὰ εἶσθε ἄγρυπνοι καὶ προσεκτικοί, μήπως καὶ χάσετε ἀπὸ ραθυμίαν καὶ ἐμέλειαν τὴν σωτηρίαν, διότι δὲν ἔχετε πλησιάσει ἕνα ψηλαφητὸ καὶ «φλογισμένο ἀπὸ πῦρ βουνό, ὅπως ἦτο τὸ Σινᾶ, οὔτε πυκνὴν μαύρην ὁμίχλην καὶ σκότος καὶ θύελλαν

καὶ (τρομακτικὸ) ἦχο σάλπιγγος καὶ τέτοια φωνὴ λόγων, ὥστε ἐκεῖνοι, ποὺ ἄκουσαν, παρακάλεσαν νὰ μὴν ἀκούσουν πλέον.

καὶ εἰς τρομακτικὸν ἦχον σάλπιγγος καὶ εἰς τὴν φοβερὰν φωνὴν λόγων, ποὺ οἱ ἀκούσαντες εἰς τὸ Σινᾶ Ἰουδαῖοι ἠρνήθησαν καὶ παρῃτήθησαν νὰ τὴν ἀκούσουν καὶ παρεκάλεσαν νὰ μὴ προστεθῇ εἰς αὐτοὺς καὶ ἄλλος λόγος·

καὶ συγκλονιστικὸν ἦχον σάλπιγγος καὶ φοβερὰν φωνὴν λόγων Θεοῦ», τὴν ὁποίαν, ὅταν ἤκουσαν οἱ Ἰουδαῖοι, ἐκεῖ εἰς τὸ Σινᾶ, κατελήφθησαν ἀπὸ φόβον, ἠρνήθησαν νὰ τὴν ἀκούσουν καὶ παρεκάλεσαν νὰ μὴ προστεθοῦν καὶ ἄλλοι λόγοι εἰς αὐτούς.

Δὲν ὑπέφεραν ἐπίσης τὴ διαταγή· Καὶ ζῶο ἀκόμη, ἂν ἐγγίσῃ τὸ ὄρος, θὰ λιθοβοληθῇ.

διότι δὲν ἠμποροῦσαν νὰ ὑποφέρουν ἐκεῖνο, ποὺ διετάχθη ἀπὸ τὸν Θεόν· ἤτοι καὶ ζῶον ἀκόμη ἂν ἀκουμβήσῃ εἰς τὸ βουνόν, θὰ λιθοβοληθῇ.

Διότι δὲν τοὺς ἦτο δυνατὸν νὰ ὑποφέρουν ἐκεῖνο ποὺ εἶχεν ἀπειλήσει ὁ Θεός· «καὶ ζῶον ἀκόμη ἐὰν πλησιάσῃ καὶ ἐγγίσῃ τὸ ὄρος θὰ λιθοβοληθῇ».

Ναί, τόσο φοβερὸ ἦταν τὸ φαινόμενο! Ὁ Μωυσῆς εἶπε· Εἶμαι γεμᾶτος φόβο καὶ τρόμο.

Καὶ ἦτο τόσον πολὺ φοβερὸν αὐτό, ποὺ ἐφαίνετο στὰ μάτια των, ὥστε καὶ αὐτὸς ὁ Μωϋσῆς εἶπεν· Εἶμαι γεμᾶτος φόβον καὶ τρόμον.

Καὶ ἦτο τόσον πολὺ φοβερὸν αὐτὸ τὸ φαινόμενον, ποὺ ἐπρόβαλεν εἰς τὰ μάτια των, ὥστε καὶ ὁ ἴδιος ὁ Μωϋσῆς εἶπε· «εἶμαι γεμᾶτος φόβον καὶ τρόμον!»

Ἀλλ’ ἔχετε προσέλθει στὸ ὄρος Σιὼν καὶ στὴν πόλι τοῦ Θεοῦ τοῦ ζωντανοῦ (τοῦ ἀληθινοῦ), τὴν ἐπουράνια Ἱερουσαλήμ, καὶ σὲ μυριάδες ἀγγέλων,

Δὲν ἀντικρύσατε λοιπὸν τὰ τόσον φοβερὰ καὶ τρομακτικὰ περιστατικά, ὑπὸ τὰ ὁποῖα ἔγινεν ἡ Π. Διαθήκη. Ἀλλ’ ἔχετε προσέλθει εἰς τὸ ὄρος τῆς πνευματικῆς Σιὼν καὶ εἰς τὴν πόλιν τοῦ Θεοῦ τοῦ ζωντανοῦ, εἰς τὴν ἐπουράνιον Ἱερουσαλὴμ καὶ εἰς μυριάδας ἀγγέλων,

Ἀλλ’ ἔχετε προσέλθει εἰς τὸ ὄρος τῆς νέας Σιών, εἰς τὴν πνευματικὴν πόλιν τοῦ ζῶντος Θεοῦ, εἰς τὴν ἐπουράνιον Ἱερουσαλὴμ καὶ εἰς τὰς μυριάδας τῶν ἀγγέλων,

σὲ πολυπληθῆ συνάθροισι καὶ σύναξι ἐκλεκτῶν υἱῶν, οἱ ὁποῖοι ἔχουν καταγραφῇ στοὺς οὐρανούς, καὶ στὸ Θεό, ὁ ὁποῖος εἶναι «δικαιωτής» ὅλων, καὶ στὰ πνεύματα τῶν δικαίων, οἱ ὁποῖοι ἔχουν δικαιωθῇ (ἐν μέρει βεβαίως, διότι ἡ πλήρης δικαίωσι θὰ γίνῃ κατὰ τὴ δευτέρα παρουσία),

ποὺ πανηγυρίζουν καὶ σκορποῦν χαρὰν καὶ ὄχι τρόμον. Ἔχετε προσέλθει καὶ εἰς τὴν σύναξιν τῶν ἐκλεκτῶν καὶ προσφιλῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἔχουν καταγραφῆ πολῖται εἰς τοὺς οὐρανούς. Ἐπλησιάσατε καὶ εἰς τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος εἶναι κριτῆς ὅλων, ἐπλησιάσατε καὶ εἰς τὰ πνεύματα τῶν δικαίων, ποὺ ἔχουν γίνει τέλειοι.

εἰς πανευφρόσυνον πανήγυριν καὶ εἰς χαρμόσυνον συγκέντρωσιν τῶν ἐκλεκτῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ, τὰ ὁποῖα ἔχουν πλέον καταγραφῆ ὡς πολῖται τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν. Ἐπλησιάσατε καὶ εἰς τὸν Θεόν, τὸν δικαιοκρίτην ὅλων, καὶ εἰς τὰ πνεύματα τῶν δικαίων, ποὺ ἔχουν πλέον ἀποκτήσει τὴν ἠθικὴν τελείωσιν καὶ ἀναμένουν τὴν τελείαν μακαριότητα.

καὶ στὸν Ἰησοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι μεσίτης νέας διαθήκης, καὶ σὲ αἷμα καθαρισμοῦ, τὸ ὁποῖον ὁμιλεῖ καλλίτερα ἀπὸ τὸ αἷμα τοῦ Ἄβελ (ἀφοῦ τὸ αἷμα τοῦ Ἰησοῦ καθαρίζει ἀπὸ κάθε ἁμαρτία, ἐνῷ τὸ αἷμα τοῦ Ἄβελ ζητοῦσε ἐκδίκησι).

Προσήλθατε ἀκόμη εἰς μεσίτην Νέας Διαθήκης, τὸν Ἰησοῦν, καὶ εἰς αἷμα μὲ τὸ ὁποῖον ἐρραντίσθητε καὶ ἡγιάσθητε, καὶ τὸ ὁποῖον λαλεῖ πρὸς τὸν Θεὸν διὰ τὴν ἐξιλέωσίν μας καλύτερα παρὰ τὸ αἷμα τοῦ Ἄβελ, ποὺ ἐζήτει ἐκδίκησιν.

Προσήλθατε ἀκόμη κοντὰ εἰς τὸν μεσίτην τῆς νέας διαθήκης, τὸν Ἰησοῦν, καὶ εἰς τὸ αἷμα τῆς θυσίας του, μὲ τὸ ὁποῖον ἐρραντίσθητε καὶ ἐπήρατε τὴν λύτρωσιν καὶ τὸν ἁγιασμὸν καὶ τὸ ὁποῖον λαλεῖ καὶ συνηγορεῖ πλησίον τοῦ Θεοῦ ὑπὲρ ἡμῶν, περισσότερον ἀπὸ τὸ αἷμα τοῦ Ἄβελ, ποὺ ἐζητοῦσε ἐκδίκησιν ἐναντίον τοῦ ἀδελφοκτόνου.

Προσέχετε νὰ μὴν ἀρνηθῆτε νὰ ὑπακούσετε σ’ αὐτόν (τὸν Ἰησοῦ), ὁ ὁποῖος ὁμιλεῖ. Διότι, ἐὰν ἐκεῖνοι δὲν διέφυγαν τὴν τιμωρία ὅταν ἀρνήθηκαν νὰ ὑπακούσουν στὸν ἐπίγειο (τὸν Μωυσῆ), ποὺ φανέρωνε τὶς θεῖες βουλές, πολὺ περισσότερο δὲν θὰ διαφύγωμε τὴν τιμωρία ἐμεῖς, ἐὰν ἀποστρεφώμεθα τὸν οὐράνιο (τὸν Ἰησοῦ).

Σεῖς λοιπὸν ποὺ ἀξιώθητε νὰ ἀπολαύσετε τὰ θαυμαστὰ αὐτά, προσέχετε νὰ μὴ ἀρνηθῆτε καὶ ἀπειθήσετε πρὸς τὸν Θεόν, ποὺ σᾶς λαλεῖ. Διότι, ἐὰν δὲν διέφυγαν τὴν τιμωρίαν ἐκεῖνοι, ποὺ ἠπείθησαν εἰς τὸν Μωϋσῆν, ὁ ὁποῖος τοὺς ἐφανέρωνε θείας ἐντολὰς ἐπὶ τῆς γῆς, πολὺ περισσότερον δὲν θὰ ξεφύγωμεν ἡμεῖς, ποὺ ἀποστρεφόμεθα τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος μᾶς ὁμιλεῖ ἀπὸ τοὺς οὐρανούς.

Προσέχετε, λοιπόν, μήπως τυχὸν καὶ ἀπαρνηθῆτε τὸν πανάγαθον Θεόν, ποὺ σᾶς ὁμιλεῖ· διότι ἐὰν οἱ Ἑβραῖοι τῆς παλαιᾶς ἐποχῆς, ποὺ ἠρνήθησαν νὰ ὑπακούσουν εἰς τὸν Μωϋσέα, τὸν ὁμιλοῦντα ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ, δὲν ἐξέφυγαν τὴν τιμωρίαν, πολὺ περισσότερον δὲν θὰ ξεφύγωμεν ἡμεῖς, ποὺ ἀπαρνούμεθα τὸν Θεὸν καὶ ἀποστρέφομεν τὸν ἑαυτόν μας ἀπὸ ἐκεῖνος, ποὺ μᾶς ὁμιλεῖ ἐκ τῶν οὐρανῶν.

Αὐτοῦ ἡ φωνὴ σάλευε τότε τὴ γῆ (ὅταν μιλοῦσε στὸ Σινᾶ). Καὶ γιὰ τώρα ἔχει δώσει τὴν ὑπόσχεσι λέγοντας· Ἀκόμη μιὰ φορὰ ἐγὼ θὰ σείσω ὄχι μόνο τὴ γῆ, ἀλλὰ καὶ τὸν οὐρανό.

Τοῦ Θεοῦ δὲ αὐτοῦ ἡ φωνὴ ἐσάλευσε καὶ τότε εἰς τὸ ὄρος Σινᾶ τὴν γῆν· τώρα δὲ ἔχει δώσει ὑπόσχεσιν διὰ μέσου τοῦ προφήτου Ἄγγαίου καὶ εἶπεν· Ἀκόμη μίαν φορὰν ἐγὼ θὰ σείσω ὄχι μόνον τὴν γῆν, ἀλλὰ καὶ τὸν ἔναστρον οὐρανόν.

Αὐτοῦ δὲ τοῦ Θεοῦ ἡ φωνὴ συνεκλόνισε τότε τὴν γῆν, τώρα δὲ ἔχει προαναγγείλει καὶ ὑποσχεθῆ διὰ τοῦ προφήτου λέγων· «ἀκόμη μίαν φορὰν ἐγὼ θὰ σείσω ὄχι μόνον τὴν γῆν, ἀλλὰ καὶ τὸν οὐρανόν».

Τὸ δὲ ἀκόμη μία φορὰ σημαίνει, ὅτι ἐκεῖνα, ποὺ σαλεύονται, θὰ παραμερισθοῦν ὡς δημιουργημένα, γιὰ νὰ μείνουν τὰ ἀσάλευτα (τὰ ἀχειροποίητα ἅγια τῶν ἁγίων, ἡ ἐπουράνια καὶ αἰώνια βασιλεία).

Ὅταν δὲ λέγῃ ἀκόμη μίαν φοράν, φανερώνει τὴν μετακίνησιν ἐκείνων, ποὺ σαλεύονται καὶ μετακινοῦνται ὡς κτίσματα φθαρτά, ἔχοντα ἀρχὴν καὶ τέλος. Θὰ μετακινηθοῦν καὶ θὰ φύγουν αὐτά, διὰ νὰ μείνουν τὰ ἐν οὐρανοῖς ἀσάλευτα καὶ ἄφθαρτα.

Αὐτό, τὸ «μία ἀκόμη φοράν» ποὺ λέγει, δηλώνει τὴν μετακίνησιν καὶ ἀλλαγὴν αὐτῶν, ποὺ σὰν κτίσματα φθαρτὰ μετακινοῦνται καὶ ἀλλοιώνεται, διὰ νὰ μείνουν τὰ ἀμετακίνητα καὶ αἰώνια, ποὺ ὑπάρχουν εἰς τοὺς οὐρανούς.

Γι’ αὐτὸ, ἀφοῦ παραλαμβάνουμε βασιλεία ἀσάλευτη, ἂς ἀποδίδωμε εὐχαριστία στὸ Θεό, καὶ μ’ αὐτὴ ἂς λατρεύωμε τὸ Θεὸ κατὰ τρόπο εὐάρεστο, μὲ σεβασμὸ καὶ εὐλάβεια.

Διὰ τοῦτο, ἀφοῦ ἐπαραλάβαμεν διὰ μέσου τῆς πίστεως εἰς τὸν Χριστὸν βασιλείαν, ποὺ δὲν σαλεύεται ποτέ, ἀλλὰ μένει αἰωνία - καὶ ἡ βασιλεία αὐτὴ εἶναι ἐκείνη, ποὺ ἐγκαθίδρυσεν ὁ Χριστὸς διὰ τῆς Ἐκκλησίας του - ἂς ἀποδίδωμεν εἰς τὸν Θεὸν εὐχαριστίαν. Καὶ μὲ τὴν εὐγνωμοσύνην, ποὺ θὰ δεικνύωμεν διὰ τῆς εὐχαριστίας αὐτῆς, ἂς λατρεύωμεν τὸν Θεὸν εὐαρέστως μετὰ σεβασμοῦ καὶ εὐλαβείας.

Δι’ αὐτό, ἀφοῦ ἐπήραμεν ὡς ἀνεκτίμητον κληρονομίαν μας βασιλείαν ἀκλόνητον καὶ αἰωνίαν, τὴν βασιλείαν ποὺ μᾶς προσφέρει ὁ Χριστός, ἂς αἰσθανώμεθα συνεχῶς καὶ ἂς ἐκφράζωμεν πρὸς τὸν Θεὸν εὐχαριστίαν. Καὶ μὲ τὴν εὐχαριστίαν αὐτήν, ἂς λατρεύωμεν τὸν Θεὸν κατὰ τρόπον εὐάρεστον εἰς αὐτόν, μὲ σεμνότητα καὶ εὐλάβειαν·

Διότι ὁ Θεός μας εἶναι φωτιά, ποὺ κατακαίει.

Πρέπει δὲ μὲ φόβον καὶ εὐλάβειαν νὰ τὸν λατρεύωμεν, διότι ὁ Θεός μας εἶναι φωτιά, ποὺ κατακαίει καὶ ἐξολοθρεύει κάθε ἀσεβῆ καὶ ἀνευλαβῆ.

Διότι ὁ Θεὸς μας εἶναι φωτιά, ποὺ κατακαίει καὶ ἐξολοθρεύει κάθε ἀναιδῆ καὶ ἀσεβῆ.