Πρὸς Ἑβραίους 2

Γι’ αὐτὸ ἐμεῖς πρέπει περισσότερο νὰ προσέχωμε στὰ λόγια ποὺ κηρύχθηκαν, γιὰ νὰ μὴν ἐκπέσωμε ἀπὸ τὴ σωτηρία.

Ἀφοῦ λοιπὸν τόσον ὑπέροχος εἶναι ὁ Υἱός, δι’ αὐτὸ πρέπει καὶ ἡμεῖς περισσότερον νὰ προσέχωμεν εἰς ἐκεῖνα, ποὺ ἠκούσαμεν διὰ τοῦ κηρύγματος καὶ τὰ ὁποῖα εἶναι λόγοι τοῦ Υἱοῦ καὶ τῶν Ἀποστόλων του. Εἶναι ἐπείγουσα ἀνάγκη νὰ προσέχωμεν, μήπως ἐξ ἀπροσεξίας μᾶς συμβῇ νὰ παρασυρθῶμεν καὶ πέσωμεν ἔξω.

Ἐπειδὴ ἀκριβῶς τόσον ἀσύγκριτα ἀνώτερος εἶναι ὁ Υἱός, διὰ τοῦτο πρέπει πολὺ περισσότερον νὰ προσέχωμεν εἰς ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἠκούσαμεν ἀπὸ τὸ κήρυγμα τῶν Ἀποστόλων, ποὺ εἶναι ἰδικόν του κήρυγμα, μήπως τυχὸν ποτὲ παρεκκλίνωμεν ἀπὸ τὸν δρόμον τῆς σωτηρίας.

Διότι, ἂν ὁ λόγος, ποὺ ἐλέχθη δι’ ἀγγέλων, βεβαιώθηκε ὡς ἀληθινός, καὶ (κατόπιν τούτου) κάθε παράβασι καὶ παρακοὴ τιμωρήθηκε δικαίως,

Ἀλλοίμονον δέ, ἐὰν πέσωμεν ἔξω. Διότι, ἐὰν ὁ νόμος, ποὺ ἐλέχθη εἰς τὸν Μωϋσῆν διὰ μέσου ἀγγέλων, ἀπεδείχθη βέβαιος καὶ ἰσχυρὸς καὶ πᾶσα παράβασίς του καὶ παρακοὴ ἔλαβε δικαίαν ἀνταπόδοσιν καὶ τιμωρίαν,

Διότι ἐὰν ὁ παλαιὸς νόμος, ποὺ ἐλέχθη εἰς τὸν Μωϋσὴν διὰ μέσου τῶν ἀγγέλων, ἀπεδείχθη ἔγκυρος καὶ ἰσχυρὸς καὶ κάθε παράβασις αὐτοῦ καὶ παρακοὴ ἔλαβε σὰν μισθόν της τὴν δικαίαν τιμωρίαν,

πῶς ἐμεῖς θὰ διαφύγωμε τὴν τιμωρία, ἐὰν δείξωμε ἀμέλεια γιὰ τόση μεγάλη σωτηρία; Σωτηρία, ἡ ὁποία ἄρχισε νὰ κηρύττεται ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Κύριο, καὶ βεβαιώθηκε σὲ μᾶς ἀπὸ τοὺς αὐτηκόους μάρτυρες (τοὺς ἀποστόλους),

πῶς ἠμεῖς θὰ διαφύγωμεν τὴν τιμωρίαν, ἐὰν ἀμελήσωμεν μίαν τόσον μεγάλην καὶ σπουδαίαν σωτηρίαν; Ἡ σωτηρία αὐτὴ δὲν ἐλέχθη δι’ ἀγγέλων, ὅπως ὁ νόμος, ἀλλ’ ἀφοῦ ἤρχισε νὰ κηρύττεται ἀπὸ αὐτὸν τὸν Κύριον, μᾶς παρεδόθη ὡς βεβαία καὶ ἀξιόπιστος ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους, ποὺ τὴν ἤκουσαν ἀμέσως ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ Κυρίου.

πῶς ἡμεῖς θὰ διαφύγωμεν τὴν τιμωρίαν, ἐὰν παραμελήσωμεν μίαν τόσον μεγάλην καὶ ἀνεκτίμητον σωτηρίαν; Ἡ σωτηρία δὲ αὐτὴ ἤρχισε νὰ διδάσκεται ἀπὸ αὐτὸν τοῦτον τὸν Κύριον, παρεδόθη δὲ εἰς ἡμᾶς ὡς κατὰ πάντα βεβαία καὶ ἀξιόπιστος ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ τὴν ἤκουσαν κατ’ εὐθεῖαν ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ Κυρίου, δηλαδὴ ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους.

ὁ δὲ Θεὸς συνεπιβεβαιώνει καὶ μὲ σημεῖα καὶ μὲ καταπληκτικὰ θαύματα καὶ μὲ διάφορες θαυματουργίες καὶ μὲ χαρίσματα, ποὺ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα διαμοιράζει κατὰ τὴ θέλησί του.

Μαζὶ δὲ μὲ τὴν μαρτυρίαν τῶν Ἀποστόλων ἐμαρτύρει καὶ ἐπεβεβαίωνε τὸ κήρυγμα καὶ ὁ Θεὸς μὲ θαύματα καὶ καταπληκτικὰ ἔργα καὶ ποικίλας ὑπερφυσικὰς δυνάμεις καὶ θεία χαρίσματα, τὰ ὁποῖα τὸ Ἅγιον Πνεῦμα διεμοίραζεν εἲς τοὺς πιστοὺς σύμφωνα μὲ τὴν θέλησιν τοῦ Θεοῦ.

Ἐπεβεβαίωνε δὲ τὸ κήρυγμα τῶν Ἀποστόλων καὶ αὐτὸς ὁ Θεὸς μὲ θαύματα, μὲ καταπληκτικὰ γεγονότα καὶ μὲ ποικίλας ὑπερφυσικὰς δυνάμεις καὶ μὲ θεία χαρίσματα, τὰ ὁποῖα τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἐμοίραζεν εἰς τοὺς πιστοὺς κατὰ τὴν θέλησιν τοῦ Θεοῦ.

Τὸν κόσμο δέ, ὁ ὁποῖος ἔμελλε νὰ ἔλθῃ καὶ γιὰ τὸν ὁποῖον ὁμιλοῦμε, (ὁ Θεὸς) δὲν ὑπέταξε σ’ ἀγγέλους (ἀλλὰ σ’ ἄνθρωπο).

Πρέπει δὲ νὰ προσέξωμεν πολύ, ποῖος εἶναι αὐτός, ποὺ μᾶς ἐκήρυξε τὴν σωτηρίαν αὐτήν. Διότι ὁ Θεὸς δὲν ὑπέταξεν εἰς ἀγγέλους τὸν νέον κόσμον, ὁ ὁποῖος ἔμελλε νὰ ἐγκαθιδρυθῇ ὑπὸ τοῦ Μεσσίου καὶ περὶ τοῦ ὁποίου ὁμιλοῦμεν, ἀλλὰ τὸν ὑπέταξεν εἰς αὐτόν.

Ἡ ὑπεροχὴ τοῦ Χριστοῦ φαίνεται καὶ ἐκ τοῦ γεγονότος, ὅτι ὁ Θεὸς δὲν ὑπέταξεν εἰς τοὺς ἀγγέλους τὸν μέλλοντα κόσμον, ποὺ θὰ ἐγκαθιδρύετο ἀπὸ τὸν Μεσσίαν καὶ περὶ τοῦ ὁποίου κόσμου κάμνομεν τώρα λόγον, ἀλλὰ τὸν ὑπέταξεν εἰς τὸν Χριστόν.

Γι’ αὐτὸ κάποιος κάπου διαβεβαίωσε λέγοντας· Τί εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ὥστε νὰ τὸν σκέπτεσαι, ἢ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὥστε νὰ τὸν φροντίζῃς;

Ἐμαρτύρησε δὲ κάποιος εἰς κάποιο μέρος τῆς Γραφῆς καὶ εἶπε Κύριε, ποίαν ἀξίαν ἔχει ὁ ἄνθρωπος, ὥστε νὰ τὸν ἐνθυμῆσαι ἢ ὁ ἀπόγονος τοῦ ἀνθρώπου, ὥστε νὰ τὸν ἐπισκέπτεσαι καὶ νὰ φροντίζῃς δι’ αὐτόν;

Παραστατικὰ δὲ κάποιος ἐμαρτύρυσεν εἰς ἕνα χωρίον τῆς Γραφῆς, λέγων· «Τί ἀξίαν ἔχει ὁ ἄνθρωπος, ὥστε νὰ τὸν ἐνθυμῆσαι ἢ τὸ τέκνον τοῦ ἀνθρώπου, ὥστε νὰ τὸν ἐπισκέπτεσαι μὲ τὴν πατρικήν σου φροντίδα;

Τὸν ἔκανες λίγο κατώτερο ἀπ’ τοὺς ἀγγέλους, τὸν στεφάνωσες μὲ δόξα καὶ τιμή.

Τὸν ἔκαμες ὀλίγον τι κατώτερον ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους, μὲ δόξαν καὶ τιμὴν τὸν ἐστεφάνωσες ὡς βασιλέα τῆς φύσεως.

Τὸν ἔκαμες κατά τι κατώτερον ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους, μὲ δόξαν καὶ τιμὴν ὡς βασιλέα τῆς κτίσεως τὸν ἐστεφάνωσες.

Ὑπέταξες τὰ πάντα κάτω ἀπὸ τὰ πόδια του. Ἀλλ’ ἀφοῦ ὑπέταξε σ’ αὐτὸν τὰ πάντα, τίποτε δὲν ἄφησε ἀνυπότακτο σ’ αὐτόν. Ἐν τοὺτοις τώρα δὲν βλέπουμε ἀκόμη νὰ ἔχουν ὑποταχθῇ σ’ αὐτὸν τὰ πάντα.

Ὅλα ὑπέταξες κάτω ἀπὸ τὰ πόδια τουῦ. Λοιπόν, ἀφοῦ ὑπέταξεν εἰς αὐτὸν τὰ πάντα, δὲν ἀφῆκε κανένα, πο νὰ μὴ τοῦ τὸ ὑπέταξε. Τώρα ὅμως δὲν βλέπομεν ἀκόμη νὰ εἶναι ὅλα ὑποτεταγμένα οὔτε εἰς τὸν τέλειον ἐκπρόσωπον τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως Ἰησοῦν, ἀφοῦ καὶ αὐτὸς δὲν ἀνεγνωρίσθη ἀπὸ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους ὡς βασιλεὺς καὶ λυτρωτὴς καὶ ἡ Ἐκκλησία το διώκεται καὶ δοκιμάζεται.

Ὅλα ὑπέταξες κάτω ἀπὸ τοὺς πόδας του». Καὶ ἐφ’ ὅσον ὁ Θεὸς Πατὴρ ὑπέταξε εἰς αὐτὸν τὰ πάντα, δὲν ἀφῆκε τίποτε, ποὺ νὰ τοῦ μένῃ ἀνυπότακτον. Τώρα ὅμως δὲν βλέπομεν ἀκόμη νὰ εἶναι ὅλα ἀπολύτως ὑποταγμένα εἰς τὸν ἐνανθρωπήσαντα Υἱὸν τοῦ Θεοῦ.

Ἀλλὰ τὸν Ἰησοῦ, ὁ ὁποῖος εἶχε γίνει λίγο κατώτερος ἀπ’ τοὺς ἀγγέλους λόγῳ τοῦ παθήματος τοῦ θανάτου, τώρα βλέπουμε στεφανωμένο μὲ δόξα καὶ τιμή, διότι λόγῳ τῆς εὐσπλαχνίας τοῦ Θεοῦ γεύθηκε θάνατο γιὰ κάθε ἄνθρωπο.

Βλέπομεν δὲ τὸν Ἰησοῦν, ὁ ὁποῖος ἐπὶ βραχὺ χρονικὸν διάστημα, κατὰ τὸ ὁποῖον ἀπέθανε καὶ ἐτάφη, ἔγινε κατώτερος ἀπὸ τοὺς ἀθανάτους ἀγγέλους, ὅτι λόγῳ τοῦ παθήματος, ποὺ τοῦ ἐπέφερε θάνατον, ἔχει στεφανωθῇ μὲ δόξαν καὶ τιμήν. Καὶ ὑπέστη τὸ πάθημα τοῦ θανάτου διὰ τὴν χάριν, ποὺ εὐαρεστήθη ὁ Θεὸς νὰ δώσῃ εἰς τὴν ἀνθρωπότητα. Διὰ νὰ συγχωρήσῃ δηλαδὴ ὁ Θεὸς τὸ ἀνθρώπινον γένος, ἐχρειάσθη ὁ Ἰησοῦς νὰ γευθῇ τὸ πικρὸν τοῦ θανάτου ποτήριον διὰ κάθε ἄνθρωπον.

Τὸν δὲ Ἰησοῦν, ὁ ὁποῖος ἐπὶ μικρὸν χρονικὸν διάστημα ἔγινε κατώτερος ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους, (ἐφ’ ὅσον ἔπαθε καὶ ἀπέθανεν ἐπὶ τοῦ σταυροῦ) τὸν βλέπομεν, ὅτι ἀκριβῶς λόγῳ τοῦ παθήματος τοῦ θανάτου, ἔχει στεφανωθῆ μὲ δόξαν καὶ τιμήν· ἔπαθε δὲ καὶ ἐγεύθη τὸ πικρὸν ποτήριον τοῦ θανάτου διὰ τὴν χάριν, ποὺ ηὐδόκησε νὰ κάμῃ ὁ Θεὸς ὑπὲρ τῆς σωτηρίας τοῦ κάθε ἀνθρώπου.

Διότι σ’ αὐτόν (τὸ Θεό), ἐξ αἰτίας τοῦ ὁποίου δημιουργήθηκαν τὰ πάντα, καὶ ἀπὸ τὸν ὁποῖο δημιουργήθηκαν τὰ πάντα, ἔπρεπε ἐκεῖνον, ποὺ θὰ ὡδηγοῦσε πολλοὺς υἱοὺς σὲ δόξα, τὸν ἀρχηγὸ [Σημ.: Ἤ, τὸν αἴτιο] τῆς σωτηρίας τους, νὰ καθιερώσῃ μὲ παθήματα.

Διότι ἔπρεπεν εἰς τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος ἐποίησε τὰ πάντα καὶ πρὸς τὸν ὁποῖον ἀποβλέπουν τὰ πάντα καὶ κατευθύνει τὰ πάντα εἰς τὸ ἄριστον τέλος τν, νὰ μὴ ἀφήσῃ νὰ ματαιωθῇ τὸ περὶ τοῦ ἀνθρώπου σχέδιόν του. Προκειμένου λοιπὸν νὰ ὁδηγήσῃ εἰς τὴν δόξαν πολλοὺς ἀνθρώπους, ἦτο πρέπον εἰς αὐτὸν να ἀποδείξῃ τέλειον Σωτῆρα καὶ νὰ ἀνυψώσῃ εἰς τελείαν δόξαν τὸν ἀρχηγὸν καὶ αἴτιον τῆς σωτηρίας των. Καὶ ἡ ἀνύψωσις αὐτὴ ἔγινε διὰ μέσου παθημάτων καὶ σκληροῦ θανάτου, τῶν ὁποίων ἰκανοποιήσας τὴν θείαν δικαιοσύνην ἀνεδείχθη καὶ τέλειος Σωτήρ.

Διότι ἔπρεπεν εἰς τὸν Θεόν, τὸν δημιουργὸν τοῦ παντός, πρὸς τὸν ὁποῖον ἀποβλέπουν τὰ πάντα καὶ διὰ τοῦ ὁποίου κατευθύνονται καὶ κυβερνῶνται τὰ πάντα, νὰ ἀναδείξῃ καὶ ἀποδείξῃ τέλειον, διὰ μέσου τῶν παθημάτων, τὸν ἀρχηγὸν καὶ αἴτιον τῆς σωτηρίας των, δηλαδὴ τὸν Χριστόν, ἐφ’ ὅσον εἶχε τὴν πανάγαθον ἀπόφασιν πολλοὺς ἀνθρώπους νὰ ὁδηγήσῃ εἰς τὴν δόξαν.

Καὶ ἐκεῖνος δέ, ὁ ὁποῖος ἁγιάζει (ὁ Χριστός), καὶ ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἁγιάζονται, ὅλοι προέρχονται ἀπὸ τὸν αὐτὸν πατέρα (τὸν Ἀδάμ). Γι’ αὐτὸ τὸ λόγο (διότι δηλαδὴ καὶ ὁ Χριστὸς εἶναι τέκνο τοῦ Ἀδάμ, ἄνθρωπος) δὲν ἐντρέπεται νὰ τοὺς ὀνομάζῃ ἀδελφούς,

Ὑπάρχει δὲ στενὸς σύνδεσμος μεταξὺ τοῦ ἀρχηγοῦ σωτηρίας καὶ ἐκείνων, ποῦ σώζονται δι’ αὐτοῦ. Διότι καὶ ὁ Ἰησοῦς, ποὺ μᾶς ἁγιάζει καὶ μᾶς σώζει, καὶ ἡμεῖς, ποὺ ἁγιαζόμεθα καὶ σωζόμεθα, ὅλοι καταγόμεθα ἀπὸ ἕνα Πατέρα. Δι’ αὐτὴν δὲ τὴν αἰτίαν δὲν ἐντρέπεται ὁ Ἰησοῦς νὰ ὀνομάζῃ ὅλους τοὺς ἀδελφούς του,

Διότι ὁ Χριστός ποὺ μᾶς ἁγιάζει, καὶ ἡμεῖς που ἁγιαζόμεθα, καταγόμεθα ἀπὸ ἕνα Πατέρα. Δι’ αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν αἰτίαν καὶ ὁ Χριστὸς δὲν ἐντρέπεται νὰ ὀνομάζῃ αὐτούς, ποὺ καλεῖ εἰς σωτηρίαν, ἀδελφούς του,

λέγοντας· Θὰ διακηρύξω τὸ ὄνομά σου στοὺς ἀδελφούς μου, ἐν μέσῳ συνάξεως θὰ σὲ ὑμνήσω.

λέγων· Θὰ διακηρύξω καὶ θὰ ὁμολογήσω τὸ ὄνομά σου εἰς τοὺς ἀδελφούς μου, ἐν μέσῳ συνάξεως θὰ σὲ ἀνυμνήσω.

λέγων· «Θὰ διαλαλήσω καὶ θὰ ὁμολογήσω τὸ ὄνομά σου, ὦ Θεὲ καὶ Πατέρα, εἰς τοὺς ἀδελφούς μου· ἐν μέσῳ συγκεντρώσεως τῶν ἀδελφῶν μου θὰ σὲ ἀνυμνήσω καὶ θὰ σὲ δοξάσω».

Καὶ πάλι (δὲν ἐντρέπεται νὰ παρουσιάζεται κατώτερος τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ λέγῃ)· Ἐγὼ θὰ στηρίξω τὴν πεποίθησί μου σ’ αὐτόν (στὸ Θεό). Καὶ πάλι· Ἰδοὺ ἐγὼ καὶ τὰ παιδιά, ποὺ μοῦ ἔδωσε ὁ Θεός.

Καὶ πάλιν δεικνύων, ὅτι ἔγινεν ὅμοιος καὶ ἐσυγγένευσε μὲ ἡμᾶς λέγει· Ἐγὼ ὁ Μεσσίας ὡς ἄνθρωπος θὰ στηρίξω τὴν πεποίθησίν μου ἐπ’ αὐτοῦ, τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός. Καὶ πάλι λέγει· Ἰδοὺ ἐγὼ καὶ τὰ παιδία, ποὺ μοῦ ἔδωκεν ὁ Θεός.

Καὶ πάλιν λέγει· «Ἐγὼ ὁ Μεσσίας ὡς ἄνθρωπος θὰ ἔχω στηρίξει τὴν πεποίθησίν μου εἰς τὸν Θεὸν καὶ Πατέρα·» Καὶ ἀλλοῦ πάλιν λέγει· «Ἰδοὺ ἐγὼ καὶ τὰ παιδιά, ποὺ μοῦ ἔδωκεν ὁ Θεός».

Ἐπειδὴ δὲ τὰ παιδιὰ μετέχουν σαρκὸς καὶ αἵματος (ἔχουν δηλαδὴ σῶμα), γι’ αὐτὸ καὶ αὐτὸς ὁμοίως μετέσχε τῶν αὐτῶν (προσέλαβε σάρκα καὶ αἷμα, σῶμα), ὥστε (νὰ δύναται νὰ ὑποστῇ θάνατο καὶ) μὲ τὸ θάνατο νὰ καταργήσῃ ἐκεῖνον, ποὺ ἔχει τὴ δύναμι τοῦ θανάτου (τὴ δύναμι νὰ θανατώνῃ λόγῳ τῆς ἁμαρτίας), δηλαδὴ τὸ Διάβολο,

Ἐπειδὴ λοιπὸν τὰ παιδιὰ τοῦ Θεοῦ ἔχουν συμμετάσχει τῆς ἀσθενοῦς καὶ φθαρτῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, διὰ τοῦτο καὶ αὐτὸς παρομοίως μετέσχε τῆς αὐτῆς φύσεως καὶ ἀληθῶς ἐνηνθρώπησε, διὰ νὰ καταστήσῃ μὲ τὸν θάνατόν του ἀνίσχυρον ἐκεῖνον, ποὺ εἶχε τὴν δύναμιν καὶ τὸ κράτος τοῦ θανάτου δηλαδὴ τὸν διάβολον.

Ἐπειδὴ δὲ τὰ παιδιὰ τοῦ Θεοῦ, ἔχουν πάρει ὅλα τὴν ἀσθενῆ καὶ φθαρτὴν ἀνθρωπίνην φύσιν, σάρκα καὶ αἷμα, διὰ τοῦτο καὶ αὐτὸς κατὰ παρόμοιον τρόπον ἐπῆρε σάρκα καὶ αἷμα, τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν, χωρὶς ὅμως καμμίαν ἁμαρτίαν· ἔγινεν ἄνθρωπος, διὰ νὰ ἐξουδετερώσῃ μὲ τὸν θάνατόν του καὶ καταργήσῃ τὸν διάβολον, ὁ ὁποῖος μέχρι πρὸ ὀλίγου εἶχε τὴν δύναμιν καὶ τὴν ἐξουσίαν νὰ ρίπτῃ τοὺς ἀνθρώπους, ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν των εἰς τὸν θάνατον,

καὶ ἔτσι νὰ ἐλευθερώσῃ αὐτούς, οἱ ὁποῖοι λόγῳ τοῦ φόβου τοῦ θανάτου (αἰσθήματος δουλικοῦ) ἦταν δοῦλοι σ’ ὅλη τὴ ζωή τους.

Καὶ ἔτσι νὰ ἀπαλλάξῃ αὐτούς, ποῦ ἕνεκα τοῦ φόβου, ποὺ εἶχαν πρὸς τὸν θάνατον, εἰς ὁλόκληρον τὴν ζωήν των κατεκρατοῦντο ἀπὸ τὴν δουλείαν τῆς ἀνησυχίας καὶ τῆς ἀγωνίας, μήπως ἀποθάνουν καὶ στερηθοῦν μὲν τὴν παροῦσαν ζωήν, ὑποστοῦν δὲ καὶ τὰ δεινὰ τῆς μετὰ θάνατον καταδίκης.

καὶ νὰ ἀπαλλάξῃ αὐτούς, οἱ ὁποῖοι ἕνεκα τοῦ φόβου τοῦ θανάτου ἐκυριαρχοῦντο καθ’ ὅλον τὸ διάστημα τῆς ζωῆς των ἀπὸ τὴν καταθλιπτικὴν δουλείαν τῆς ἀγωνίας καὶ τοῦ τρόμου ἀπέναντι τοῦ θανάτου.

Ἐπίσης, ὅπως εἶναι γνωστό (ἀπὸ τὸν προφητικὸ λόγο), δὲν ἐκλέγει ἀγγέλους (γιὰ τὴ σωτηρία μας), ἀλλ’ ἐκλέγει ἀπόγονο τοῦ Ἀβραάμ (ἄνθρωπο δηλαδή).

Ἦτο λοιπὸν ἀναγκαῖον νὰ ἐνανθρωπήσῃ ὁ Υἱός, διότι ἀναμφιβόλως δὲν ἔρχεται νὰ βοηθήσῃ ἀγγέλους, ὁπότε, ἀφοῦ οἱ ἄγγελοι εἶναι ἄσαρκοι, καὶ αὐτὸς δὲν θὰ ἦτο ἀνάγκη νὰ φορέσῃ σάρκα· ἀλλ’ ἔρχεται εἰς βοήθειαν τῶν ἀπογόνων τοῦ Ἀβραάμ.

Ἔπρεπε δὲ νὰ ἐνανθρωπήσῃ ὁ Υἱός, διότι δὲν ἀναλαμβάνει βέβαια νὰ βοηθήσῃ καὶ στηρίξῃ εἰς τὴν σωτηρίαν ἀΰλους ἀγγέλους (ἐπειδὴ τότε δὲν θὰ ὑπῆρχεν ἀνάγκη νὰ γίνῃ ἄνθρωπος), ἀλλ’ ἔρχεται νὰ βοηθήσῃ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἀβραάμ.

Γι’ αὐτὸ (γιὰ νὰ ἐκπληρωθῇ ἡ προφητεία) ἔπρεπε σὲ ὅλα νὰ γίνῃ ὅμοιος μὲ τοὺς ἀδελφούς (ὅπως προφητικῶς μᾶς ὠνόμασε στὴν Παλαιὰ Διαθήκη), γιὰ νὰ γίνῃ σπλαχνικὸς καὶ φιλάνθρωπος ἀρχιερεὺς στὰ καθήκοντα πρὸς τὸ Θεό, γιὰ νὰ ἐξιλεώνῃ τὶς ἁμαρτίες τοῦ λαοῦ.

Ὤφειλε λοιπόν, προκειμένου νὰ βοηθήσῃ ἀνθρώπους, νὰ ἐξομοιωθῇ καθ’ ὅλα πρὸς τοὺς ἀδελφούς του τούτους, καὶ νὰ γίνῃ Ἀρχιερεὺς σπλαγχνικὸς καὶ ἄξιος νὰ βασίζεται ὁ καθένας μας εἰς αὐτόν· Ἀρχιερεὺς εὐπρόσδεκτος δι’ ἐκεῖνα, ποὺ πρέπει νὰ γίνωνται καὶ νὰ προσφέρωνται εἰς τὸν Θεὸν διὰ τὴν ἐξιλέωσιν καὶ συγχώρησιν τοῦ λαοῦ.

Ἐπομένως ἔπρεπε νὰ γίνῃ ἄνθρωπος, ὅμοιος καθ’ ὅλα μὲ τοὺς ἀδελφούς του - πλὴν βέβαια τῆς ἁμαρτίας - διὰ νὰ γίνῃ ἔτσι εὔσπλαγχνος καὶ ἀξιόπιστος Ἀρχιερεύς, ποὺ θὰ προσέφερε εὐπρόσδεκτον θυσίαν καὶ μεσιτείαν εἰς τὸν Θεόν, διὰ τὴν ἐξιλέωσιν καὶ συγχώρησιν τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ λαοῦ.

Ἐξ αἰτίας δηλαδὴ τοῦ πάθους, ποὺ ὑπέστη ὁ ἴδιος περνώντας ἀπὸ δοκιμασία, δύναται νὰ βοηθήσῃ αὐτοὺς ποὺ δοκιμάζονται.

Ἔγινε δὲ σπλαγχνικὸς μὲ τὴν ἐξομοίωσίν του πρὸς ἡμᾶς, διότι, ἐφ’ ὅσον ἔχει πάθει καὶ ἐδοκίμασεν ὁ ἴδιος πειρασμούς, μὲ πολλὴν συμπάθειαν, ἐνθυμούμενος τί καὶ αὐτὸς ὑπέφερε, θὰ βοηθήσῃ ἐκείνους, ποὺ πειράζονται καὶ δοκιμάζονται.

Ἀκριβῶς διότι ὁ ἴδιος ἔχει πάθει καὶ ἐδοκίμασε πειρασμούς, ἠμπορεῖ καὶ θέλει μὲ ἀπεριόριστον ἀγάπην καὶ συμπάθειαν νὰ βοηθήσῃ αὐτούς, ποὺ πειράζονται καὶ ταλαιπωροῦνται.