Πρὸς Ἑβραίους 3

Γι’ αὐτό, ἀδελφοὶ ἀφιερωμένοι στὸ Θεό, μέτοχοι σὲ κλῆσι γιὰ τὰ ἐπουράνια, σκεφθῆτε καλὰ ποιός εἶναι ὁ ἀπόστολος καὶ ὁ ἀρχιερεὺς τῆς Πίστεώς μας Ἰησοῦς Χριστός.

Διὰ τοῦτο, ἀδελφοὶ ἅγιοι, ποὺ συμμετέχετε εἰς πρόσκλησιν, ποὺ σᾶς ἔκαμεν ὁ ν οὐρανοῖς Θεὸς πρὸς τὸν σκοπὸν νὰ κληρονομήσετε τὰ ἐπουράνια ἀγαθά, γνωρίσατε καλὰ ἐκεῖνον, τὸν ὁποῖον μᾶς ἀπέστειλεν ὁ Θεὸς καὶ εἶναι Ἀρχιερεὺς τῆς ὁμολογίας μας καὶ τῆς πίστεώς μας, τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν δηλαδή.

Κατὰ συνέπειαν, ἀδελφοὶ ἅγιοι, ποὺ συμμετέχετε εἰς τὴν ἐπουρανίαν κλῆσιν τοῦ Θεοῦ, κατανοήσατε βαθειὰ καὶ μάθετε καλὰ αὐτόν, ποὺ ὁ ἐπουράνιος Θεὸς μᾶς ἀπέστειλε, τὸν Ἀρχιερέα τῆς πίστεώς μας, τὸν Ἰησοῦν Χριστόν.

Ὑπῆρξε πιστὸς σ’ αὐτὸν ποὺ τὸν ἀνέδειξε (ἀπόστολο καὶ ἀρχιερέα), ὅπως καὶ ὁ Μωυσῆς σ’ ὅλο τὸν οἶκο του (τὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ).

Αὐτὸς ἀπεδείχθη ἀκριβὴς τηρητὴς τῆς ἐντολῆς, ποὺ τοῦ ἀνέθεσεν ὁ Πατὴρ καὶ ἀπολαμβάνει δι’ αὐτὸ πλήρη τὴν ἐμπιστοσύνην τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος τὸν ἔκαμεν ἀπόστολον καὶ Ἀρχιερέα, καθὼς καὶ ὁ Μωϋσῆς ἔγινε πιστὸς εις ὅλον τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν, ὁ ὁποῖος ἦτο τὸ σπίτι τοῦ Θεοῦ.

Εἶναι αὐτὸς διὰ τὴν ἄφθαστον ἀρετήν του ἀπολύτως ἀξιόπιστος ἐνώπιον ἐκείνου, ὁ ὁποῖος τὸν κατέστησε Ἀπόστολόν του καὶ ἀρχιερέα μας, ὅπως καὶ ὁ Μωϋσῆς ὑπῆρξε πιστὸς εἰς ὅλον τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν, ὁ ὁποῖος ἦτο οἶκος τοῦ Θεοῦ.

Ἀλλ’ ἀξιώθηκε νὰ λάβῃ δόξα μεγαλύτερη ἀπὸ τὸ Μωυσῆ, ὅπως ἔχει μεγαλύτερη τιμὴ (ἀξία) ἀπὸ τὸν οἶκο ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος τὸν κατασκεύασε.

Γνωρίσατε καλὰ τὸν Ἰησοῦν, διότι αὐτὸς ἔχει ἀξιωθῆ μεγαλυτέραν δόξαν ἀπὸ τὴν δόξαν τοῦ Μωϋσέως. Καὶ εἶναι τόσον πολὺ μεγαλυτέρα ἡ δόξα του αὐτή, ὅσον ἔχει μεγαλυτέραν τιμὴν καὶ ἀξίαν ἀπὸ τὸ σπίτι ἐκεῖνος, ποὺ τὸ κατεσκεύασε καὶ τὸ ἑτοίμασεν. Ἐνῷ δηλαδὴ ὁ Μωϋσῆς ἦτο μέλος τοῦ σπιτιοῦ, ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ δημιουργὸς καὶ οἰκοδεσπότης τούτου.

Ὁ Χριστὸς ὅμως εἶναι ἀσυγκρίτως ἀνώτερος ἀπὸ τὸν Μωϋσέα, διότι ἔχει ἀξιωθῆ καὶ ἔλαβε πολὺ μεγαλυτέραν δόξαν ἀπὸ ἐκεῖνον, ἐπειδὴ ἔχει μεγαλυτέραν τιμὴν καὶ ἀξίαν ἀπὸ τὸ σπίτι ἐκεῖνος, ποὺ κατεσκεύασε τὸ σπίτι.

Κάθε δὲ οἶκος κατασκευάζεται ἀπὸ κάποιον. Ἐκεῖνος δέ, ποὺ κατασκεύασε τὰ πάντα, εἶναι Θεός (Ὁ Χριστὸς εἶναι κατασκευαστὴς τοῦ μεγάλου οἴκου, Θεός, ἐνῷ ὁ Μωυσῆς εἶναι μέρος αὐτοῦ τοῦ οἴκου, ἄνθρωπος).

Διότι κάθε σπίτι φτιάχνεται ἀπὸ κάποιον, ἐκεῖνος δὲ ποὺ ἐδημιούργησε καὶ ἐτακτοποίησε καὶ τὸν θεοκρατικὸν οἶκον τοῦ Ἰσραὴλ καὶ τὸν νέον οἶκον τῆς χριστιανικῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ καὶ ὅλα τὰ κτίσματα εἶναι ὁ Θεός.

Διότι κάθε σπίτι κατασκευάζεται ἀπὸ κάποιον. Ἐκεῖνος δὲ ποὺ ἐδημιούργησε τὰ πάντα ὁρατὰ καὶ ἀόρατα, ἐτακτοποίησε καὶ ὠργάνωσε τὴν θεοκρατικὴν πολιτείαν τῶν Ἰσραηλιτῶν, εἶναι ὁ Θεός.

Ἐπίσης, ὁ μὲν Μωυσῆς ὑπῆρξε πιστὸς σ’ ὅλο τὸν οἶκο του ὡς ὑπηρέτης, ποὺ ὡρίσθηκε γιὰ νὰ μεταδώσῃ ὅσα θὰ ἔλεγε ὁ Θεός,

Καὶ τὸν μὲν Μωϋσῆν ἔκαμεν ἔμπιστόν του ὁ Θεὸς εἰς ὅλον τὸ σπίτι του σὰν ἐπιστάτην τῶν δούλων, διὰ νὰ παρέχεται ἀπὸ αὐτὸν ἔγκυρος μαρτυρία δι’ ἐκεῖνα, ποὺ ἐπρόκειτο νὰ λαληθοῦν ἀπὸ τὸν Θεὸν εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας.

Καὶ ὁ μὲν Μωϋσῆς, σὰν ἐπιστάτης καὶ ὑπηρέτης ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ, ἀνεδείχθη πιστὸς καὶ ἀξιόπιστος μέσα εἰς ὅλο τὸ σπίτι τοῦ Θεοῦ, εἰς τὸν Ἰσραηλιτικὸν δηλαδὴ λαόν, εἰς πίστωσιν καὶ βεβαίωσιν ἐκείνων ποὺ ἀπρόκειτο νὰ λεχθοῦν καὶ ἀποκαλυφθοῦν πρὸς τὸν λαόν.

ἐνῷ ὁ Χριστὸς ὑπῆρξε πιστὸς ὡς Υἱὸς στὸν οἶκο του (Ὁ οἶκος τοῦ Θεοῦ εἶναι καὶ οἶκος τοῦ Υἱοῦ). Αὐτοῦ οἶκος εἴμεθα ἐμεῖς, ἐὰν βεβαίως κρατήσωμε μέχρι τέλος ἀκλόνητη τὴ βεβαιότητα καὶ τὴν πεποίθησι γι’ αὐτὸ ποὺ ἐλπίζουμε.

Ὁ Χριστὸς ὅμως ἔχει τὰ πιστὰ σὰν υἱὸς ἐπάνω εἰς τὸ σπίτι τοῦ Θεοῦ, τὸ ὁποῖον εἶναι καὶ τοῦ υἱοῦ σπίτι. Σπίτι δὲ τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ Χριστοῦ τώρα εἴμεθα ἡμείς οἱ Χριστιανοί, ἐὰν βεβαίως κρατήσωμεν καλὰ καὶ μέχρι τέλους σταθερὰν καὶ ἀκλόνητον τὴν ἄφοβον πεποίθησιν καὶ τὴν ἐλπίδα, διὰ τὴν ὁποίαν καυχώμεθα.

Ὁ Χριστὸς ὅμως ὡς Υἱός, ἀνεδείχθη ἀσυγκρίτως περισσότερον πιστὸς καὶ ἀξιόπιστος ἐπάνω εἰς ὅλο τὸ σπίτι τοῦ Θεοῦ, τὸ ὁποῖον εἶναι καὶ ἰδικόν του. Σπίτι δὲ τώρα τοῦ Θεοῦ εἴμεθα ἡμεῖς οἱ Χριστιανοί, ἐὰν βέβαια κρατήσωμεν μέχρι τέλους σταθερὰν καὶ ἀμετακίνητον τὴν παρρησίαν μας πρὸς τὸν Θεὸν καὶ τὸ χαρμόσυνον καύχημα τῆς ἐλπίδος μας, ὅτι θὰ εἴμεθα κληρονόμοι τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν.

Γι’ αὐτὸ, ὅπως λέγει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο, Σήμερα, ὅταν ἀκούσετε τὴ φωνή του,

Ναί· τὸ νὰ εἴμεθα σπίτι τοῦ Θεοῦ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸ νὰ κρατήσωμεν μέχρι τέλους τὴν ἐλπίδα. Δι’ αὐτὸ προσέχετε, ἀδελφοί, νὰ πολιτεύεσθε, καθὼς λέγει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον. Λέγει δὲ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα διὰ τοῦ Δαβίδ· Ἐφ’ ὅσον εὑρίσκεσθε εἰς τὴν παροῦσαν ζωήν, κατὰ τὴν ὁποίαν δύναται νὰ λέγεται τὸ σήμερον, ἐὰν ἀκούετε τὴν φωνὴν καὶ τὰ παραγγέλματα τοῦ Θεοῦ,

Δι’ αὐτὸ ἀκριβῶς καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα λέγει· «Σήμερον, εἰς τὴν παροῦσαν δηλαδὴ ζωήν, ἐὰν ἀκούσετε τὴν φωνὴν καὶ τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ,

νὰ μὴ σκληρύνετε τὶς καρδιές σας ὅπως κατὰ τὴν ἀνταρσία, κατὰ τό χρόνο τῆς προκλήσεως στὴν ἔρημο,

μὴ κάνετε διὰ τῆς ἀπειθείας σκληρὰς τὰς καρδίας σας, ὅπως ἔγινε κατὰ τὸν καιρόν, ποὺ ἐπικράνθην καὶ ἐξωργίσθην, κατὰ τὴν ἡμέραν ποὺ ἐδοκίμαζαν καὶ ἐπροκαλούσαν οἱ Ἰσραηλῖται τὴν δύναμίν μου καὶ τὴν δικαιοσύνην μου εἰς τὴν ἔρημον.

μὴ κάμετε σκληρὰς καὶ ἀναισθήτους τὰς καρδίας σας εἰς τὰς θείας ἐντολάς, ὅπως ἔγινε κατὰ τὸν καιρὸν τῆς πικρίας καὶ τῆς ὀργῆς μου ἐναντίον τοῦ Ἰσραηλιτικοὺ λαοῦ, κατὰ τὴν ἡμέραν δηλαδὴ ποὺ εἰς τὴν ἔρημον ἐφέρθησαν αὐτοὶ προκλητικὰ ἀπέναντί μου, καὶ ἔθεσαν ὑπὸ δοκιμασίαν τὴν ἀγαθότητά μου καὶ τὴν δύναμίν μου.

ὅπου μὲ προκάλεσαν οἱ πατέρες σας, μὲ ἔθεσαν σὲ δοκιμασία, καὶ εἶδαν τὰ ἔργα μου ἐπὶ σαράντα ἔτη.

Ἐκεῖ εἰς τὴν ἔρημον οἱ πρόγονοί σας μὲ ἐπείραξαν, ἔθεσαν μὲ τὴν ἀπείθειάν των ὑπὸ ἔλεγχον καὶ δοκιμὴν τὴν δύναμίν μου καὶ τὴν ἀγαθότητά μου. Καὶ ὅμως ἐγὼ δὲν τοὺς ἐγκατέλιπον, ἀλλ’ εἶδαν, χωρὶς καὶ νὰ διορθωθοῦν, τὰ ἔνδοξά μου ἔργα ἐπὶ τεσσαράκοντα ἔτη, ποῦ ἔμειναν εἰς τὴν ἔρημον.

Πράγματι ἐκεῖ εἰς τὴν ἔρημον οἱ πρόγονοί σας, ὀλιγόπιστοι καθὼς ἦσαν, ἔθεσαν ὑπὸ ἀμφισβήτησιν καὶ δοκιμὴν τὴν πρόνοιάν μου καὶ τὴν δύναμίν μου. Ἐν τούτοις ἐγὼ καὶ τότε δὲν τοὺς ἐγκατέλειψα καὶ εἶδαν τὰ θαυμαστὰ καὶ ἔνδοξα ἔργα μου σαράντα ὁλόκληρα χρόνια, ποὺ ἔμειναν εἰς τὴν ἔρημον.

Γι’ αὐτὸ ὠργίσθηκα κατὰ τῆς γενεᾶς ἐκείνης καὶ εἶπα· Πάντοτε ἐκτρέπονται ἀπὸ τὸ δρόμο μὲ τὴ θέλησί τους· ναί, αὐτοὶ δὲν ἀγάπησαν τὸ δρόμο μου.

Δι’ αὐτὸ ἠγανάκτησα κατὰ τῆς γενεᾶς ἐκείνης καὶ εἶπον· Πάντοτε πλανῶνται θεληματικὰ μὲ τὴν καρδίαν τους· αὐτοὶ δὲ δὲν ἠθέλησαν νὰ γνωρίσουν τὰ μέσα τῆς προνοίας μου, μὲ τὰ ὁποῖα τοὺς ἐπροστάτευον.

Ἐπειδὴ ὅμως ἔμειναν ἀμετανόητοι καὶ ἀδιόρθωτοι, ἐδυσφόρησα καὶ ἠγανάκτησα ἐναντίον τῆς γενεᾶς ἐκείνης καὶ εἶπα· Πάντοτε αὐτοὶ πλανῶνται, σύμφωνα μὲ τὰς ἁμαρτωλὰς ἐπιθυμίας καὶ διαθέσεις τῆς καρδίας των. Αὐτοὶ ὅμως δὲν ἠθέλησαν νὰ γνωρίσουν τοὺς θαυμαστοὺς τρόπους μου, μὲ τοὺς ὁποίους τοὺς καθωδηγοῦσα καὶ τοὺς ἐπροστάτευα.

Γι’ αὐτὸ στὴν ὀργή μου ὡρκίστηκα· Δὲν θὰ εἰσέλθουν στὸν τόπο μου τῆς ἀναπαύσεως.

Καὶ τόσον πολὺ ἐπλανήθησαν, ὥστε ὠρκίσθηκα, ὅταν ἐθύμωσα ἐναντίον των, ὅτι δὲν θὰ ἔμβουν εἰς τὴν γῆν τῆς ἀναπαύσεως, τὴν ὁποίαν ὑπεσχέθην εἰς τοὺς προγόνους των.

Δι’ αὐτὸ καὶ ὠργισμένος ἐναντίον των ὡρκίσθην ὅτι δὲν θὰ εἰσέλθουν εἰς τὴν γῆν τῆς εἰρηνικῆς ἀναπαύσεως, ποὺ τοὺς ἔχω ὑποσχεθῆ».

Προσέχετε, ἀδελφοί, νὰ μὴν ἀπομακρυνθῇ κανεὶς ἀπὸ σᾶς ἀπὸ τὸ ζωντανὸ Θεὸ (τὸν ἀληθινὸ Θεὸ) καὶ διαφθαρῇ ἡ καρδιά του καὶ γίνῃ ἄπιστη.

Προσέχετε λοιπόν, ἀδελφοί, μήπως ὑπάρξῃ εἰς κανένα ἀπὸ σᾶς σκληρὰ καρδία ἄπιστος. Γίνεται δὲ τέτοια ἡ καρδία μὲ τὴν ἀποστασίαν ἀπὸ τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος εἶναι ζωντανὸς καὶ δὲν ἀδρανεῖ, ἀλλὰ τιμωρεῖ ἐκείνους, ποῦ ἀποστατοῦν ἀπὸ αὐτόν.

Λοιπὸν προσέχετε, ἀδελφοί, μήπως καὶ εἰς κανένα ἀπὸ σᾶς γίνῃ πονηρή, σκληρὴ καὶ ἄπιστος ἡ καρδιὰ ἐξ αἰτίας τῆς ἀποστασίας ἀπὸ τὸν Θεὸν τὸν ζῶντα.

Ἀλλὰ κάθε ἡμέρα νὰ ἐνισχύῃ ὁ ἕνας τὸν ἄλλο, μέχρις ὅτου λέγεται τὸ σήμερα, γιὰ νὰ μὴ σκληρυνθῇ κανεὶς ἀπὸ σᾶς ἐξαπατώμενος ἀπὸ τὴν ἁμαρτία.

Ἀλλὰ προτρέπετε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον κάθε ἡμέραν, ὅσον καιρὸν τὸ σήμερον τῆς παρούσης ζωῆς διαρκεῖ καὶ σᾶς καλεῖ κατ’ αὺτὸ ὁ Θεός. Προτρέπετε καὶ διορθώνετε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, διὰ νὰ προλάβετε καὶ μὴ σκληρυνθῇ κανένας ἀπὸ σᾶς ἐξαπατώμενος ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν.

Ἀλλὰ προτρέπετε καὶ ἐνθαρρύνετε ὁ ἔνας τὸν ἄλλον κάθε ἡμέραν, ἕως ὅτου διαρκεῖ ἡ παροῦσα ζωή, ὥστε νὰ μὴ σκληρυνθῇ κανεὶς ἀπὸ σᾶς ἀπὸ τὰ ἀπατηλὰ θέλγητρα τῆς ἁμαρτίας.

Διότι ἄνθρωποι τοῦ Χριστοῦ ἔχουμε γίνει στὴν πραγματικότητα, ἐὰν τὴν ἀρχικὴ πίστι κρατήσωμε μέχρι τέλος ἀκλόνητη.

Πρέπει δὲ νὰ προτρέπετε καὶ νὰ οἰκοδομῆτε ὁ ἔνας τὸν ἄλλον, διότι πρόκειται νὰ διατηρήσωμεν ἢ νὰ χάσωμεν ὑψίστης ἀξίας ἀγαθόν. Διότι ἔχομεν γίνει συμμέτοχοι τῆς ζωῆς καὶ τῶν δωρεῶν τοῦ Χριστοῦ, ἐὰν βεβαίως τὴν πίστιν, μὲ τὴν ὁποίαν ἠρχίσαμεν, τὴν κρατήσωμεν στερεὰ μέχρι τέλους τῆς ζωῆς μας ἀκλόνητον,

Βεβαίως ἔχομεν γίνει συμμέτοχοι εἰς τὴν ζωὴν καὶ τὴν δόξαν τοῦ Χριστοῦ, ὑπὸ τὴν ἀπαραίτητον βέβαια προϋπόθεσιν ὅτι θὰ κρατήσωμεν σταθερὰν μέχρι τέλους τὴν πίστιν, μὲ τὴν ὁποίαν ἠρχίσαμεν καὶ διὰ τῆς ὁποίας ἐλάβαμεν νέαν ὑπόστασιν ὡς τέκνα τοῦ Θεοῦ.

Ὅταν λέγεται, Σήμερα, ὅταν ἀκούσετε τὴ φωνή του, νὰ μὴ σκληρύνετε τὶς καρδιές σας ὅπως κατὰ τὴν ἀνταρσία,

ἐν ὅσῳ λέγεται· Σήμερον, ἐὰν ἀκούσετε τὴν φωνήν μου, μὴ κάνετε σκληρὰς τὰς καρδίας σας, ὅπως ἔγινε κατὰ τὸν καιρόν,ποὺ μὲ ἐπίκραναν οἱ Ἰουδαῖοι εἰς τὴν ἔρημον.

Ἐφ’ ὅσον, λοιπόν, ἐξακολουθεῖ νὰ λέγεται καὶ νὰ ἰσχύῃ τό: Σήμερον, εἰς τὴν παροῦσαν ζωήν, ἐὰν ἀκούσετε τὴν φωνὴν αὐτοῦ, μὴ σκληρύνετε τὰς καρδίας σας, ὅπως οἱ Ἑβραῖοι κατὰ τὸν καιρὸν τοῦ παραπικρασμοῦ.

ποῖοι, ἐννοεῖται, ἄκουσαν, καὶ ὅμως ἔκαναν ἀνταρσία; Ὄχι ὅλοι ἐκεῖνοι, τοὺς ὁποίους ὁ Μωυσῆς ἔβγαλε ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο;

Τὸ παράδειγμα δὲ τῶν Ἰουδαίων πρέπει νὰ φοβίζῃ τὸν καθένα μας. Διότι ποῖοι παρεπίκραναν τὸν Θεόν, καίτοι ἤκουσαν τὸν λόγον του; Δὲν τὸν ἐπίκραναν ὅλοι, ὅσοι ἐβγῆκαν ἐλεύθεροι ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον ὑπὸ τὴν ἀρχηγίαν τοῦ Μωϋσέως; Σχεδὸν ὅλοι.

Διότι ποῖοι ἦσαν ἐκεῖνοι, ποὺ ἐπίκραναν τὸν Θεόν, μολονότι εἶχαν ἀκούσει τὴν φωνήν του; Δὲν ἦσαν ὅλοι ὅσοι ἐβγῆκαν ἐλεύθεροι ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον μὲ τὴν καθοδήγησιν τοῦ Μωϋσέως;

Καὶ ἐναντίον ποίων ὠργίσθηκε ἐπὶ σαράντα ἔτη; Ὄχι ἐναντίον ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἁμάρτησαν, καὶ τῶν ὁποίων τὰ σώματα ἔπεσαν νεκρὰ στὴν ἔρημο;

Κατὰ ποίων δὲ ἐβαρυκάρδισε καὶ ἐξωργίσθη ὁ Θεὸς ἐπὶ τεσσαράκοντα ἔτη; Δὲν ἐξωργίσθη ἐναντίον ἐκείνων, ποὺ ἡμάρτησαν μὲ τὰς συνεχεῖς ἀπειθείας των, τῶν ὁποίων τὰ σώματα ἔπεσαν νεκρὰ εἰς τὴν ἔρημον;

Ἐναντίον ποίων δὲ ἐδυσφόρησε καὶ ἠγανάκτησεν ὁ Θεὸς ἐπὶ σαράντα ἔτη; Δὲν ὀργίσθη ἐναντίον αὐτῶν, ποὺ ἡμάρτησαν ἀπέναντί του καὶ ἐσκληρύνθησαν καὶ τῶν ὁποίων τὰ σώματα ἔπεσαν εἰς τὴν ἔρημον;

Καὶ γιὰ ποίους ὡρκίσθηκε, ὅτι δὲν θὰ εἰσέλθουν στὸν τόπο του τῆς ἀναπαύσεως, παρὰ γιὰ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἔδειξαν ἀπιστία;

Διὰ ποίους δὲ ὡρκίσθη ὁ Θεός, ὅτι δὲν θὰ ἔμβουν εἰς τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας, ὅπου θὰ ἀνεπαύοντο, παρὰ δι’ ἐκείνους ποὺ ἠπείθησαν;

Ἐναντίον δὲ ποίων ὡρκίσθη ὁ Θεός, ὅτι δὲν θὰ εἰσέλθουν εἰς τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας, παρὰ ἐναντίον ἐκείνων ποὺ ἔδειξαν ἀπείθειαν καὶ σκληροκαρδίαν;

Καὶ βλέπουμε, ὅτι πράγματι δὲν μπόρεσαν νὰ εἰσέλθουν λόγῳ τῆς ἀπιστίας.

Καὶ βλέπομεν εἰς ὅσα μᾶς διηγεῖται ἡ Γραφή, ὅτι δὲν ἠμπόρεσαν οἱ Ἰουδαῖοι ἐκεῖνοι νὰ εἰσέλθουν εἰς τὴν γῆν τῆς ἀναπαύσεως ἕνεκα τῆς ἀπιστίας, τὴν ὁποίαν ἔδειξαν.

Καὶ βλέπομεν, ὅτι πράγματι ἐξ αἰτίας τῆς ἀπιστίας των δὲν κατώρθωσαν νὰ εἰσέλθουν εἰς τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας.