Πρὸς Ἑβραίους 5

Κάθε δὲ ἀρχιερεύς, ποὺ προέρχεται ἀπὸ ἀνθρώπους, χάριν τῶν ἀνθρώπων γίνεται ἀρχιερεὺς στὴν ὑπηρεσία τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ προσφέρῃ δῶρα καὶ θυσίες γιὰ τὶς ἁμαρτίες.

Θὰ εὕρωμεν δὲ ἔλεος καὶ χάριν καὶ βοήθειαν ἀπὸ τὸν μεγάλον καὶ συμπαθῆ Ἀρχιερέα μας, διότι κάθε ἀρχιερεὺς εἰς τὴν λευϊτικὴν ἱερωσύνην τῶν Ἰουδαίων ξεχωρίζεται ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους καὶ ἐγκαθίσταται ἀρχιερεὺς πρὸς ὠφέλειαν τῶν ἀνθρώπων εἰς τὰ ἔργα τῆς λατρείας, ποὺ ἀναφέρονται εἰς τὸν Θεόν, διὰ νὰ προσφέρῃ καὶ δῶρα καὶ θυσίας πρὸς συγχώρησιν τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ λαοῦ.

Διότι κάθε ἀρχιερεύς, ποὺ λαμβάνεται καὶ ξεχωρίζεται ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, ὅπως συμβαίνει μεταξὺ τῶν Ἰουδαίων, γίνεται καὶ ἐγκαθίσταται ἀρχιερεὺς ὑπὲρ τῶν ἀνθρώπων, διὰ νὰ προσφέρῃ δῶρα καὶ θυσίας πρὸς συγχώρησιν τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ λαοῦ.

Καὶ δύναται νὰ συμπαθῇ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἁμαρτάνουν καὶ ἐκτρέπονται, ἐπειδὴ καὶ αὐτὸς περιβάλλεται ἀπὸ ἀδυναμία.

Καὶ δύναται οὗτος νὰ συμπαθῇ εἰς τοὺς ἁμαρτάνοντας ἐξ ἀγνοίας καὶ πλάνης, ἐπειδὴ καὶ αὐτὸς ὡς ἄνθρωπος φέρει ἐπάνω του ἠθικὴν ἀσθένειαν καὶ ἀδυναμίας.

Καὶ ἠμπορεῖ αὐτὸς νὰ συμπαθῇ καὶ νὰ φέρεται μὲ μετριοπάθειαν πρὸς αὐτούς, ποὺ παρασύρονται εἰς τὴν ἁμαρτίαν ἀπὸ ἄγνοιαν καὶ πλάνην, διότι καὶ αὐτὸς σὰν ἄνθρωπος περιβάλλεται καὶ διαποτίζεται καὶ φέρει τὴν ἀνθρωπίνην ἀσθένειαν.

Καὶ ἐξ αἰτίας της ὀφείλει, ὅπως καὶ γιὰ τὸ λαό, ἔτσι καὶ γιὰ τὸν ἑαυτό του νὰ προσφέρῃ θυσία γιὰ τὶς ἁμαρτίες.

Καὶ ἐξ αἰτίας τῆς ἀσθενείας καὶ ἐνοχῆς του αὐτῆς ὀφείλει σύμφωνα μὲ τὰς διατάξεις τοῦ νόμου, καθὼς προσφέρει ὑπὲρ τοῦ λαοῦ, ἔτσι νὰ προσφέρῃ θυσίαν καὶ διὰ τὸν ἑαυτόν του, διὰ νὰ συγχωρηθοῦν αἱ ἁμαρτίαι του.

Ἀκριβῶς δὲ ἐξ αἰτίας αὐτῆς τῆς ἀσθενείας καὶ ἐνόχης τοῦ ὡς ἀνθρώπου ἔχει καθῆκον νὰ προσφέρῃ θυσίας καὶ διὰ τὸν ἑαυτόν του, διὰ τὴν συγχώρησιν τῶν ἁμαρτιῶν του, ὅπως προσφέρει ὑπὲρ τοῦ λαοῦ.

Καὶ κανεὶς δὲν λαμβάνει ἀφ’ ἑαυτοῦ τὸ ἀξίωμα, ἀλλ’ ὅταν καλῆται ἀπὸ τὸ Θεό, ὅπως καὶ ὁ Ἀαρών.

Καὶ κανεὶς δὲν λαμβάνει μόνος του καὶ ἀπὸ τὸν ἑαυτόν του τὴν ὑψηλὴν τιμὴν τῆς ἀρχιερωσύνης, ἀλλὰ λαμβάνει αὐτήν, ὅταν καλῆται ἀπὸ τὸν Θεόν, καθὼς ἐκλήθη εἰς τὸ ἀξίωμα τοῦτο ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ ὁ Ἀαρών.

Καὶ κανεὶς δὲν παίρνει μόνος του καὶ αὐθαιρέτως τὴν μεγάλην τιμὴν τοῦ ἀρχιερατικοῦ ἀξιώματος, ἀλλὰ τὴν λαμβάνει, ὅταν προσκαλῆται ἀπὸ τὸν Θεόν, ὅπως εἶχε προσκληθῇ καὶ ὁ Ἀαρών.

Ἔτσι καὶ ὁ Χριστὸς δὲν τίμησε ὁ ἴδιος τὸν ἑαυτό του μὲ τὸ νὰ γίνῃ ἀρχιερεύς, ἀλλὰ τὸν τίμησε ἐκεῖνος (ὁ Θεός), ποὺ εἶπε σ’ αὐτὸν· Δικός μου υἱὸς εἶσαι σύ, ἐγὼ σήμερα σὲ γέννησα (σὲ ἔφερα στὴν ὕπαρξι ὡς ἄνθρωπο).

Ἔτσι καὶ ὁ Χριστὸς δὲν ἐδόξασε μόνος του τὸν ἑαυτόν του εἰς τὸ νὰ γίνῃ Ἀρχιερεύς, ἀλλὰ τὸν ἐδόξασεν ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος ἐλάλησε πρὸς αὐτὸν καὶ τοῦ εἶπεν· Υἱός μου εἶσαι σύ· Ἐγὼ σὲ ἐγέννησα σήμερον, ὅτε σοῦ ἔδωκα τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν καὶ ἐδόξασα αὐτὴν διὰ τῆς ἀναστάσεως καὶ τῆς ἐκ δεξιῶν μου καθέδρας.

Ἔτσι καὶ ὁ Χριστός, ὁ μέγας Ἀρχιερεύς, δὲν ἐδόξασε μόνος του τὸν ἑαυτόν του εἰς τὸν νὰ γίνῃ Ἀρχιερεύς, δὲν ἀπέμεινε αὐτὸς εἰς τὸν ἑαυτόν του τὸ ἀξίωμα, ἀλλ’ ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος ἐλάλησε πρὸς αὐτὸν καὶ τοῦ εἶπε· «Σὺ εἶσαι Υἱός μου, ἐγὼ σὲ ἐγέννησα σήμερα, ποὺ σοῦ ἔδωκα τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν».

Ἐπίσης σὲ ἄλλο μέρος λέγει· Σὺ εἶσαι ἱερεὺς αἰώνιος κατὰ τὸν τύπο Μελχισεδέκ.

Καθὼς καὶ εἰς ἄλλο μέρος τῆς Γραφῆς λέγει· Σὺ εἶσαι ἱερεὺς αἰώνιος σὰν τὸν Μελχισεδέκ, τοῦ ὁποίου παρασιωπᾶται ἐξεπίτηδες εἰς τὴν Γραφὴν ἡ γενεαλογία καὶ ὁ θάνατος, διὰ νὰ εἶναι σύμβολον καὶ προτύπωσις τῆς παντοτινῆς βασιλείας καὶ ἱερωσύνης σου.

Καθὼς καὶ εἰς ἄλλο χωρίον τῆς Γραφῆς λέγει· «Σὺ εἶσαι ἱερεὺς εἰς τὸν αἰῶνα, ἔχεις αἰωνίαν καὶ ἀκατάλυτον τὴν ἀρχιερωσύνην, σύμφωνα μὲ τὸν τύπον, ποὺ προφητικῶς ἐδόθη ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ Μελχισεδὲκ εἰς τὴν Π. Διαθήκην».

Αὐτὸς (ὁ Χριστὸς) κατὰ τὶς ἡμέρες τῆς φυσικῆς ζωῆς του μὲ ἰσχυρὴ κραυγὴ καὶ δάκρυα ἀπηύθυνε δεήσεις καὶ παρακλήσεις πρὸς ἐκεῖνον, ποὺ εἶχε τὴ δύναμι νὰ σώσῃ ἀπὸ τὸ θάνατο (μὲ τὴν ἀνάστασι), καὶ λόγῳ τῆς εὐλαβείας του εἰσακούσθηκε.

Οὗτος ὁ Χριστὸς κατὰ τὰς ἡμέρας τῆς ἐπιγείου σωματικῆς ζωῆς του, ἀφοῦ προσέφερε πρὸς τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος ἠδύνατο νὰ τὸν σώζῃ ἀπὸ τὴν ἀγωνίαν τοῦ θανάτου, δεήσεις καὶ παρακλήσεις θερμὰς μὲ κραυγὴν δυνατὴν καὶ μὲ δάκρυα, καὶ ἀφοῦ εἱσηκούσθη διὰ τὴν εὐλαβῆ ὑπακοὴν πρὸς τὸν Θεὸν καὶ ἐνισχύθη, ὥστε ἀτρόμητα νὰ βαδίζῃ πρὸς τὸν θάνατον,

Αὐτὸς ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς κατὰ τὰς ἡμέρας τῆς ἐνανθρωπήσεώς του καὶ τῆς ἐπιγείου σωματικῆς ζωῆς προσέφερε πρὸς τὸν Θεὸν καὶ Πατέρα, ὁ ὁποῖος ἠδύνατο νὰ τὸν σώσῃ ἀπὸ τὸ φρικτὸν μαρτύριον τῆς ἀγωνίας καὶ τοῦ σταυρικοῦ θανάτου, θερμὰς δεήσεις καὶ ἰκεσίας μὲ κραυγὴν ἰσχυρὰν καὶ μὲ δάκρυα, καὶ εἱσηκούσθη, χάρις εἰς τὴν ἄπειρον αὐτοῦ εὐλάβειαν (ὥστε καρτερικῶς νὰ πίῃ τὸ ποτήριον τοῦ σταυρικοῦ θανάτου του).

Καίτοι δὲ ἦταν Υἱός (ἄρα Θεός, καὶ συνεπῶς δὲν ὤφειλε ὑπακοή), ἄσκησε μὲ ὅσα ἔπαθε ὑπακοή.

καίτοι ἦτο υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ἔμαθεν ἀπὸ ὅσα ἔπαθε τὴν ὑπακοὴν δείξας αὐτὴν ἐμπράκτως καὶ εἰς ὕψιστον βαθμόν.

Ἔτσι δέ, καίτοι ἦτο Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ μονογενὴς καὶ ὁμοούσιος τοῦ Πατρός, ἔμαθε ἐκ προσωπικῆς πείρας ὡς ἄνθρωπος ἀπὸ ὅσα ἔπαθε τὴν ὑπακοήν.

Καί, ἀφοῦ ἔτσι καθιερώθηκε, ἔγινε γιὰ ὅλους ἐκείνους, ποὺ ὑπακούουν σ’ αὐτόν, αἴτιος σωτηρίας αἰωνίας,

Καὶ ἔτσι ἀπεδείχθη τέλειος καὶ ἔγινεν εἰς ὅλους ὅσοι τὸν ὑπακούουν αἴτιος σωτηρίας ὄχι προσωρινῆς, ἀλλ’ αἰωνίου.

Καὶ ἀφοῦ ἔγινε τέλειος κατὰ πάντα καὶ ὡς ἄνθρωπος, ἔγινεν αἴτιος αἰωνίου σωτηρίας εἰς ὅλους ὅσοι τὸν ὑπακούουν.

ἀνακηρυχθεὶς ἀπὸ τὸ Θεὸ ἀρχιερεὺς κατὰ τὸν τύπο τοῦ Μελχισεδέκ.

Καὶ ὠνομάσθη καὶ ἐπροσφωνήθη ἀπὸ τὸν Θεὸν Ἀρχιερεὺς αἰώνιος κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ.

Καὶ ὠνομάσθη καὶ προσεφωνήθη ἀπὸ τὸν Θεὸν αἰώνιος Ἀρχιερεὺς κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ.

Γι’ αὐτὸν (τὸν Μελχισεδὲκ ὡς τύπο τοῦ ἀρχιερέως Χριστοῦ) ἔχουμε πολλὰ νὰ εἰποῦμε, ἀλλὰ καὶ δυσνόητα γιὰ νὰ σᾶς τὰ μεταδώσωμε, ἐπειδὴ ἔχετε γίνει βραδεῖς καὶ δύσκολοι στὸ νὰ ἀκούετε μὲ τὰ αὐτιὰ τῆς ψυχῆς γιὰ νὰ καταλάβετε.

Διὰ τὸν Μελχισεδὲκ αὐτὸν ὡς τύπον τῆς ἀρχιερωσύνης τοῦ Χριστοῦ ἔχομεν νὰ εἴπωμεν πολλά, ποὺ δύσκολα ἑρμηνεύονται καὶ ἐξηγοῦνται, ἐπειδὴ ἔχετε γίνει βραδεῖς καὶ δύσκολοι εἰς τὸ νὰ ἀκούετε μὲ τὰ αὐτιὰ τῆς ψυχῆς σας, ὥστε νὰ κατανοῆτε τὰς ὑψηλὰς ἀληθείας.

Δι’ αὐτὸν δὲ τὸν Μελχισεδέκ, τὸν τύπον καὶ τὸ προεικόνισμα τῆς ἀρχιερωσύνης τοῦ Χριστοῦ, πολλὰ ἠμποροῦμεν νὰ εἴπωμεν, τὰ ὁποῖα ὅμως δύσκολα ἑρμηνεύονται, μάλιστα δὲ εἰς σᾶς, ἐπειδὴ ἔχετε γίνει βραδεῖς καὶ δυσκίνητοι εἰς τὸ νὰ ἀκούετε καὶ νὰ ἐννοῆτε τὰς μεγάλας ἀληθείας τῆς πίστεως.

Καὶ γι’ αὐτό, ἐνῷ ἔπειτα ἀπὸ τόσο χρόνο ἔπρεπε νὰ εἶσθε διδάσκαλοι, πάλιν ἔχετε ἀνάγκη νὰ σᾶς διδάσκῃ κανεὶς τὰ πρῶτα στοιχεῖα τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι ἔχετε καταντήσει νὰ ἔχετε ἀνάγκη ἀπὸ γάλα καὶ ὄχι ἀπὸ στερεὰ τροφή.

Καὶ σᾶς ἀποκαλῶ ὀκνοὺς καὶ βαρήκοους, διότι ἐνῷ ἔπρεπε νὰ εἶσθε διδάσκαλοι, ἕνεκα τοῦ χρόνου ποὺ ἐμεσολάβησεν, ἀφ’ ὅτου ἐγίνατε Χριστιανοί, πάλιν ἔχετε ἀνάγκην νὰ σᾶς διδάσκουν, ποῖαι εἶναι αἱ πρῶται καὶ εἰς τὰς ἀρχὰς διδασκόμενοι στοιχειώδεις ἀλήθειαι τῶν λόγων τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἐκαταντήσατε νὰ ἔχετε ἀνάγκην ὅπως τραφῆτε μὲ γάλα, δηλαδὴ μὲ τροφὴν πνευματικὴν κατάλληλον διὰ ἀρχαρίους. Καὶ δὲν εἶσθε προωδευμένοι, ὥστε νὰ χρειάζεσθε στερεὰν καὶ ὑψηλοτέραν πνευνατικὴν τροφὴν καὶ διδασκαλίαν.

Καὶ ἐνῶ σεῖς θὰ ἔπρεπε νὰ εἶσθε διδάσκαλοι τῶν ἄλλων, ἀφοῦ ἐπὶ τόσον χρόνον ἀκούετε τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ, ἐν τούτοις ἔχετε ἀνάγκην νὰ σᾳς διδάσκουν ποῖαι εἶναι αἱ στοιχειώδεις καὶ θεμελιώδεις ἀλήθειαι τῶν λόγων τοῦ Θεοῦ, αἱ ὁποῖαι διδάσκονται εἰς τοὺς νεοφωτίστους κατὰ τὴν ἀρχὴν τῆς πίστεώς των εἰς τὸν Χριστόν. Καὶ ἔτσι παρουσιάζεσθε σὰν νήπια, ποὺ ἔχουν ἀνάγκην ἀπὸ γάλα καὶ δὲν εἶναι εἰς θέσιν νὰ πάρουν καὶ νὰ ἀφομοιώσουν στερεὰν τροφήν. Εἶσθε νήπιοι κατὰ τὴν πίστιν καὶ ὄχι ὥριμοι.

Καθένας δέ, ποὺ τρέφεται μὲ γάλα, εἶναι ἀνίκανος γιὰ λόγο τελειότητος, ἀφοῦ εἶναι νήπιο.

Διότι καθένας, ποὺ τρέφεται μόνον μὲ πνευματικὸν γάλα καὶ διδάσκεται στοιχειώδεις ἀληθείας, δὲν ἔχει πεῖραν καὶ δὲν γνωρίζει τὴν διδασκαλίαν, ποὺ ὁδηγεῖ εἰς τὴν δικαιοσύνην καὶ τὸν ἀκριβῆ ἐνάρετον βίον. Καὶ δὲν γνωρίζει τὴν διδασκαλίαν αὐτήν, διότι πνευματικῶς εὑρίσκεται εἰς νηπιακὴν κατάστασιν καὶ δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἐννοήσῃ ὑψηλὴν καὶ ἀνωτέραν διδασκαλίαν.

Διότι καθένας ποὺ τρέφεται μὲ γάλα, ποὺ ἐξακολουθεῖ δηλαδὴ νὰ παίρνῃ μόνον τὰς στοιχειώδεις ἀληθείας τῆς πίστεως, δὲν ἔχει λάβει ἀκόμη πεῖραν καὶ δὲν γνωρίζει τὴν διδασκαλίαν, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ εἰς τὴν δικαίωσιν καὶ τὴν ἐνάρετον ζωήν. Εἶναι ἀκόμη ἀπὸ πνευματικῆς ἀπόψεως νήπιον.

Ἡ δὲ στερεὰ τροφὴ εἶναι γιὰ τοὺς ὡρίμους, οἱ ὁποῖοι λόγῳ συνεχοῦς χρήσεως ἔχουν ἐξασκήσει τὰ αἰσθητήρια, γιὰ νὰ καταλαβαίνουν καὶ τὸ καλὸ καὶ τὸ κακό.

Ἡ στερεὰ δὲ καὶ ὑψηλοτέρα πνευματικὴ τροφὴ εἶναι διὰ τελείους Χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι ἀπὸ τὴν ἄσκησιν καὶ συνήθειαν ἔχουν τὰ πνευματικὰ αἰσθητήρια γυμνασμένα εἰς τὸ νὰ διακρίνουν εὔκολα μεταξὺ τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ κακοῦ, τῆς ἀληθείας καὶ τῆς πλάνης.

Ἡ στερεὰ τροφή, ἡ βαθεῖα καὶ φωτισμένη πνευματικὴ διδασκαλία, εἶναι διὰ τοὺς τελείους, δι’ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἔχουν μὲ τὴν πνευματικὴν ἐργασίαν καὶ συνήθειαν γυμνασμένα καὶ ἱκανὰ τὰ αἰσθητήρια τῆς ψυχῆς, ὥστε νὰ διακρίνουν εὔκολα μεταξὺ καλοῦ καὶ κακοῦ.