Πρὸς Ἑβραίους 7

Διότι αὐτὸς ὁ Μελχισεδέκ, βασιλεὺς τῆς Σαλήμ, ἱερεὺς τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου, ὁ ὁποῖος συνάντησε τὸν Ἀβραὰμ ὅταν ἐπέστρεφε ἀπὸ τὴ συντριπτικὴ ἧττα τῶν βασιλέων καὶ τὸν εὐλόγησε,

Εἶναι δὲ ὁ Ἰησοῦς ἱερεὺς σὰν τὸν Μελχισεδέκ, διότι οὗτος ὁ Μελχισεδέκ, βασιλεὺς τῆς πόλεως Σαλήμ, ἱερεὺς τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου, εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος συνήντησε τὸν Ἀβραάμ, ὅταν ἐπέστρεφεν ἀπὸ τὴν σφαγὴν καὶ καταστροφὴν τῶν βασιλέων καὶ εὐλόγησεν αὐτόν,

Πράγματι ὁ Μελχιζεδὲκ προεικόνιζε τὸν Χριστόν, διότι αὐτὸς ὁ Μελχισεδὲκ ἦτο βασιλεὺς τῆς πόλεως Σαλήμ, τῆς Ἱερουσαλήμ, τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου ἱερεύς, ὁ ὁποῖος καὶ εἶχε συναντήσει τὸν Ἀβραάμ, ὅταν ἐπέστρεφεν οὗτος ἀπὸ τὸν ὄλεθρον τῶν βασιλέων, τοὺς ὁποίους εἶχε κατανικήσει, καὶ τὸν εὐλόγησεν.

καὶ στὸν ὁποῖο ὁ Ἀβραὰμ ἔδωσε τὸ ἕνα δέκατο ἀπ’ ὅλα τὰ λάφυρα, πρῶτα μὲν κατὰ τὴν ἑρμηνεία τοῦ ὀνόματός του «βασιλεὺς δικαιοσύνης», ἔπειτα δὲ καὶ βασιλεὺς Σαλήμ, ποὺ σημαίνει «βασιλεὺς εἰρήνης»,

διὰ τὸν ὁποῖον ἐξεχώρισεν ὁ Ἀβραὰμ καὶ τὸ ἓν δέκατον ἀπὸ ὅλα τὰ λάφυρα. Αὐτὸς ὁ Μελχισεδὲκ πρῶτον μὲν ἔχει ὄνομα, τὸ ὁποῖον ἑρμηνευόμενον ἐξηγεῖται βασιλεὺς δικαιοσύνης, ἔπειτα δὲ εἶναι βασιλεὺς Σαλήμ, τουτέστι βασιλεὺς εἰρήνης. Διότι τὸ Σαλὴμ σημαίνει εἰρήνη. Καὶ κατὰ τὰ ὀνόματα λοιπὸν αὐτὰ ἦτο ὁ Μελχισεδὲκ τύπος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ πραγματικοῦ βασιλέως τῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς εἰρήνης.

Εἰς αὐτὸν ὁ Ἀβραὰμ ἐξεχώρισε καὶ ἔδωσε τὸ δέκατον ἀπὸ ὅλα τὰ λάφυρα. Ὁ Μελχισεδὲκ δὲ αὐτὸς ἔχει ὄνομα ποὺ ἑρμηνεύεται «βασιλεὺς δικαιοσύνης» ἔπειτα δὲ εἶναι βασιλεὺς τῆς Σαλήμ, δηλαδὴ βασιλεὺς εἰρήνης, διότι τὸ ὄνομα Σαλὴμ σημαίνει εἰρήνη.

(φαινομενικῶς) χωρὶς πατέρα, χωρὶς μητέρα, χωρὶς γενεαλογία, χωρὶς νὰ ἔχῃ οὔτε ἀρχὴ ἡμερῶν οὔτε τέλος ζωῆς (διότι σκοπίμως ἡ Γραφὴ ἀποσιωπᾷ τὴν καταγωγὴ καὶ τὸ χρόνο τῆς γεννήσεως καὶ τοῦ θανάτου του), ὁμοιάζοντας ἔτσι μὲ τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ (φαινομενικῶς λόγῳ τῆς ἀποσιωπήσεως τοῦ τέλους του) παραμένει ἱερεὺς αἰώνιος (Ὅσα γιὰ τὸν Μελχισεδὲκ ὡς τύπο τοῦ Χριστοῦ ἰσχύουν φαινομενικῶς, συμβολικῶς, καὶ σὲ μικρὸ βαθμό, γιὰ τὸ Χριστὸ ὡς ἀντίτυπο ἰσχύουν πραγματικῶς καὶ σὲ ἀπόλυτο βαθμό. Πραγματικῶς ὁ Χριστὸς εἶναι χωρὶς πατέρα ὡς ἄνθρωπος, καὶ χωρὶς μητέρα, γενεαλογία, ἀρχὴ καὶ τέλος ὡς Θεός. Ἐπίσης σὲ ἀπόλυτο βαθμὸ εἶναι «βασιλεὺς δικαιοσύνης» καὶ «βασιλεὺς εἰρήνης», καὶ μὲ μοναδικὴ ἔννοια εἶναι ἱερεύς, ἱερεὺς αἰώνιος).

Ἐνῷ δὲ ἡ Ἁγία Γραφὴ μᾶς καθιστᾷ γνωστὴν πάντοτε τὴν καταγωγὴν καὶ γενεαλογίαν τῶν ἐπισήμων προσώπων, μνημονεύει δὲ καὶ τὸν θάνατόν των, ἐξεπίτηδες ἀποσιωπᾷ καὶ τὴν καταγωγὴν καὶ τὸν θάνατον τοῦ Μελχισεδέκ. Καὶ ἔτσι παρουσιάζεται ὁ Μελχισεδὲκ χωρὶς πατέρα, χωρὶς μητέρα, χωρὶς γενεαλογίαν, σὰν νὰ μὴ ἔχῃ οὔτε ἀρχὴν ἡμερῶν οὔτε τέλος ζωῆς, ἀλλὰ ὅμοιος πρὸς τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ μένει διαρκῶς ἱερεύς. Ὁ Μελχισεδὲκ δηλαδὴ εἶναι πλῆρες σύμβολον τοῦ Θεανθρώπου Ἀρχιερέως μας, ὁ ὁποῖος ὡς ἄνθρωπος μὲν εἶναι ἀπάτωρ καὶ δὲν ἔχει πατέρα, ὡς Θεὸς δὲ εἶναι ἀμήτωρ, διότι ἐγεννήθη ἐκ μόνου τοῦ Πατρός. Εἶναι δὲ Ἀρχιερεὺς αἰώνιος, χωρὶς νὰ τὸν διαδεχθῇ κανείς, καὶ συμβολίζεται αὐτὸ ἀπὸ τὸ ὅτι ἡ Γραφὴ δὲν ἀναφέρει θάνατον τοῦ Μελχισεδέκ.

Ἐπὶ πλέον δὲ ἡ Ἁγία Γραφὴ παρουσιάζει τὸν Μελχισεδὲκ ἀγενεαλόγητον, χωρὶς νὰ κάμνῃ λόγον περὶ τοῦ πατρὸς καὶ τῆς μητρός του, σὰν νὰ μὴ ἔχῃ οὔτε ἀρχὴν ἡμερῶν οὔτε τέλος ζωῆς, ὅμοιον πρὸς τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, ποὺ μένει διαρκῶς ἱερεύς. (Ἔτσι δὲ ὁ Μελχισεδέκ, ἐπειδὴ λέγεται «βασιλεὺς δικαιοσύνης» καὶ εἶναι βασιλεὺς εἰρήνης καὶ παρουσιάζεται χωρὶς ἀρχὴν καὶ τέλος, ἔχει καταστῇ τύπος καὶ σύμβολον τοῦ Χριστοῦ, διότι ὁ Χριστὸς εἶναι βασιλεὺς δικαιοσύνης, βασιλεὺς εἰρήνης, ἀπάτωρ ὡς ἄνθρωπος, ἀμήτωρ ὡς Θεός, Ἀρχιερεὺς δὲ αἰώνιως καὶ μοναδικός, χωρὶς νὰ ἔχῃ οὔτε προηγούμενόν τοῦ οὔτε διάδοχόν του ἴσον πρὸς αὐτόν).

Ἀναλογισθῆτε δέ, πόσο μεγάλος ἦταν αὐτός (ὁ Μελχισεδέκ), ἀφοῦ ὁ Ἀβραὰμ ὁ πατριάρχης τοῦ ἔδωσε τὸ ἕνα δέκατο ἀπὸ τὰ ἐκλεκτότερα λάφυρα.

Παρατηρήσατε δὲ πόσον μεγάλος ἦτο αὐτὸς ὁ Μελχισεδέκ, ἀφοῦ εἰς αὐτὸν ἔδωκε καὶ τὸ ἓν δέκατον ἀπὸ τὰ ἐκλεκτότερα ἐκ τῶν λαφύρων του ὁ Ἀβραάμ, ὁ περίφημος καὶ ἔνδοξος πατριάρχης.

Βλέπετε, λοιπόν, πόσον μεγάλος ὑπῆρξεν αὐτὸς ὁ Μελχισεδέκ, ἀφοῦ εἰς αὐτὸν πρὸς ἔνδειξιν σεβασμοῦ καὶ ἐκτιμήσεως ἔδωσεν ὁ μεγάλος πατριάρχης Ἀβραὰμ τὸ ἕνα δέκατον ἀπὸ τὰ πολυτιμότερα λάφυρά του.

Καὶ ἐκεῖνοι μὲν ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Λευΐ, ποὺ λαμβάνουν τὴν ἱερωσύνη, διατάσσονται ἀπὸ τὸ νόμο νὰ λαμβάνουν τὸ ἕνα δέκατο τῶν εἰσοδημάτων ἀπὸ τὸ λαό, δηλαδὴ ἀπὸ τοὺς ἀδελφούς τους, καίτοι προῆλθαν ἀπὸ τὴν ὀσφὺ (τὴ μέση) τοῦ Ἀβραὰμ (καίτοι δηλαδὴ φορολογούμενοι καὶ φορολογοῦντες κατάγονταν ὅλοι ἀπὸ τὸν Ἀβραάμ).

Καὶ ἐκεῖνοι μὲν ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Λευΐ, ποὺ λαμβάνουν τὴν ἱεροσύνην, ἔχουν ἐντολὴν ἀπὸ τὸν Θεὸν νὰ παίρνουν τὸ ἕνα δέκατον ἀπὸ τὰ εἰσοδήματα τοῦ Ἰουδαϊκοῦ λαοῦ σύμφωνα μὲ τὸν νόμον. Ὅταν δὲ λέγωμεν λαόν, ἐννοοῦμεν τοὺς ἀπογόνους τῶν πατριαρχῶν, ποὺ ἦσαν ἀδελφοί του Λευΐ. Παίρνουν λοιπόν οἱ ἀπόγονοι τοῦ Λευῒ τὸ ἕνα δέκατον ἀπὸ τὰ εἰσοδήματα τῶν ἀδελφῶν των, καίτοι ἔχουν βγῇ καὶ οἱ φορολογούμενοι οὗτοι ἀπὸ τὴν μέσην τοῦ Ἀβραὰμ καὶ κατάγονται ἐξ ἴσου πρὸς τοὺς Λευΐτας ἀπὸ αὐτόν.

Καὶ ὅσοι μὲν ἀπὸ τὴν φυλὴν Λευῒ δέχονται τὴν ἱερωσύνην, ἔχουν ἀπὸ τὸν Θεὸν ἐντολὴν νὰ παίρνουν τὸ ἕνα δέκατον ἀπὸ τὰ εἰσοδήματα τοῦ λαοῦ, ὅπως ὁρίζει ὁ Νόμος. Δηλαδὴ παίρνουν τὸ δέκατον ἀπὸ τὰ εἰσοδήματα τῶν ἀδελφῶν των, καίτοι καὶ οἱ ἀδελφοί των αὐτοὶ ἔχουν προέλθει, ὅπως καὶ οἱ Λευΐται, ἀπὸ τὰ σπλάγχνα τοῦ Ἀβραάμ.

Αὐτὸς ὅμως (ὁ Μελχισεδέκ), ὁ ὁποῖος ὡς πρὸς τὴν καταγωγὴ δὲν εἶναι ἀπ’ αὐτοὺς (δὲν εἶναι ἀπόγονος τοῦ Λευΐ), ἔλαβε τὸ ἕνα δέκατο ἀπὸ τὸν Ἀβραάμ, καὶ εὐλόγησε αὐτόν, ποὺ εἶχε τὶς θεῖες ὑποσχέσεις.

Ὁ Μελχισεδὲκ ὅμως, ὁ ὁποῖος δὲν ἔχει τὴν γενεαλογίαν καὶ καταγωγήν του ἀπὸ αὐτούς, ἔχει πάρει δεκάτην ἀπὸ τὸν Ἀβραάμ. Καὶ ἔχει εὐλογήσει αὐτὸς τὸν Ἀβραάμ, ποὺ εἶχε τὰς θείας ἐπαγγελίας.

Ὁ Μελχισεδὲκ ὅμως, ὁ ὁποῖος δὲν ἔχει τὴν γενεαλογίαν του ἀπὸ αὐτούς, ἔχει πάρει τὸ δέκατον ἀπὸ τὸν Ἀβραὰμ καὶ εὐλόγησε αὐτόν, ὁ ὁποῖος ἐν τούτοις εἶχε τὰς ἐπαγγελίας τοῦ Θεοῦ.

Χωρὶς δὲ καμμία ἀντίρρησι, τὸ κατώτερο εὐλογεῖται ἀπὸ τὸ ἀνώτερο (Ἄρα ὁ Μελχισεδέκ, ποὺ εὐλόγησε, εἶναι ἀνώτερος ἀπὸ τὸν Ἀβραάμ, ποὺ εὐλογήθηκε).

Εἶναι δὲ ἔξω ἀπὸ κάθε ἀντίρρησιν καὶ ἀντιλογίαν, ὅτι τὸ μικρότερον καὶ κατώτερον εὐλογεῖται ἀπὸ τὸ μεγαλύτερον καὶ ἀνώτερον. Διὰ νὰ εὐλογήσῃ λοιπὸν ὁ Μελχισεδὲκ τὸν Ἀβραὰμ σημαίνει, πῶς ἦτο ἀνώτερός του.

Δὲν ὑπάρχει δὲ καμμία ἀντιλογία καὶ ἀντίρρησις, ὅτι τὸ μικρότερον ἀπὸ ἀπόψεως ἀξίας εὐλογεῖται ἀπὸ τὸ μεγαλύτερον. (Καὶ ὁ Μελχισεδὲκ μὲ τὸ νὰ εὐλογήσῃ, κατὰ θείαν βουλήν, τὸν Ἀβραάμ, σημαίνει, ὅτι ἦτο ἀνώτερος ἀπὸ ἐκεῖνον).

Ἐπίσης, στὴ μία περίπτωσι λαμβάνουν δεκάτες ἄνθρωποι θνητοί, ἐνῷ στὴν ἄλλη περίπτωσι ἔλαβε δεκάτη ἕνας, γιὰ τὸν ὁποῖο δίνεται μαρτυρία ὅτι ζῇ (ἀφοῦ ἡ Γραφὴ σκοπίμως ὁμιλεῖ μόνο γιὰ τὴ ζωή του, ὄχι διὰ θάνατο).

Καὶ ἐδῶ μὲν εἰς τὸν Μωσαϊκὸν νόμον λαμβάνουν δεκάτας ἄνθρωποι ποὺ πεθαίνουν. Ἐκεῖ δὲ εἰς τὴν περίπτωσιν τοῦ Ἀβραὰμ ἔλαβε δεκάτας ὁ Μελχισεδέκ, ὁ ὁποῖος μαρτυρεῖται ὅτι ζῇ, διότι ἡ Γραφὴ δὲν ὁμιλεῖ περὶ θανάτου τοῦ Μελχισεδέκ.

Καὶ ἐδῶ μὲν ἄνθρωποι ποὺ πεθαίνουν, δηλαδὴ ἱερεῖς, παίρνουν τὸ δέκατον ἀπὸ τοὺς συνανθρώπους των. Ἐκεῖ δὲ ἐπῆρε τὸ δέκατον ἀπὸ τὸν Ἀβραὰμ ὁ Μελχισεδέκ, ὁ ὁποῖος μαρτυρεῖται ἀπὸ τὴν Ἁγίαν Γραφὴν ὅτι ζῇ, ἐπειδὴ πουθενὰ δὲν γίνεται λόγος περὶ τοῦ θανάτου του.

Θὰ μποροῦσε μάλιστα νὰ εἰπῇ κανείς, ὅτι ἐξ αἰτίας τοῦ Ἀβραάμ (ποὺ ἔδωσε δεκάτη στὸ Μελχισεδὲκ) καὶ αὐτὸς ὁ Λευΐ, ποὺ λαμβάνει δεκάτες, ἔδωσε δεκάτη (στὸ Μελχισεδέκ),

Καὶ μὲ ὀλίγα λόγια, διὰ τὸν Ἀβραὰμ καὶ ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ Ἀβραάμ, ποὺ ἔδωκε τὴν δεκάτην εἰς τὸν Μελχισεδέκ, ἔχει δώσει δεκάτην εἰς τὸν Μελχισεδὲκ καὶ ὁ Λευϊ, ποὺ λαμβάνει δεκάτας ἀπὸ τοὺς ἀδελφούς του.

Καὶ διὰ νὰ ὁμιλήσω μὲ συντομίαν, διὰ μέσου τοῦ Ἀβραὰμ καὶ ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ Ἀβραὰμ οἱ Λευΐται, ποὺ παίρνουν τὸ δέκατον, ἔδωσαν καὶ αὐτοὶ δέκατον εἰς τὸν Μελχισεδέκ, ἐφ’ ὅσον εἶναι ἀπόγονοι τοῦ Ἀβραάμ.

ἂν καὶ ἀκόμη ἦταν στὴν ὀσφὺ (στὴ μέση) τοῦ προπάτορός του (ἦταν δηλαδὴ ἀγέννητος), ὅταν ὁ Μελχισεδὲκ συνάντησε αὐτὸν (τὸν προπάτορα Ἀβραάμ).

Ἔχει δώσει δὲ καὶ ὁ Λευῒ δεκάτην εἰς τὸν Μελχισεδέκ, διότι ἦτο ἀκόμη ὁ Λευϊ εἰς τὴν μέσην, ἤτοι εἰς τὸ κέντρον τῆς γενετησίου λειτουργίας τοῦ πάππου του Ἀβραάμ, ὅταν ἐσυνάντησεν αὐτὸν ὁ Μελχισεδὲκ καὶ ἐπῆρεν ἀπὸ αὐτὸν τὴν δεκάτην. Ἀφοῦ λοιπὸν ἔδωκεν εἰς τὸν Μελχισεδὲκ δεκάτην καὶ ὁ Λευΐ, σημαίνει ὅτι ὁ Μελχισεδὲκ ἦτο ἀνώτερος ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς καὶ ἀρχιερεῖς, ποὺ κατάγονται ἀπὸ τὸν Λευΐ.

Διότι ὁ Λευΐ, ὁ γενάρχης τῶν Λευϊτῶν, ὑπῆρχεν εἰς τὰ σπλάγχνα τοῦ πάππου του Ἀβραάμ, ὅταν συνήντησεν αὐτὸν ὁ Μελχισεδὲκ καὶ ἐπῆρε ἀπὸ ἐκεῖνον τὸ δέκατον.

Ἐὰν δὲ ἡ δικαίωσι ἦταν δυνατὴ μὲ τὴ Λευϊτικὴ ἱερωσύνη, - ὁ δὲ λαὸς σ’ αὐτὴ εἶχε στηριχθῆ - , ποία πλέον ἀνάγκη θὰ ὑπῆρχε γιὰ νὰ ἐμφανισθῇ ἄλλου εἴδους ἱερεύς, κατὰ τὸν τύπο τοῦ Μελχισεδέκ, καὶ νὰ μὴν εἶναι κατὰ τὸν τύπο τοῦ Ἀαρών;

Ἂς ἴδωμεν τώρα ποῖον συμπέρασμα βγαίνει ἀπὸ ὅσα εἴπομεν. Ἐὰν μὲν λοιπὸν ἦτο δυνατὸν νὰ κατορθωθῇ ἡ τελεία σχέσις, καὶ συμφιλίωσίς μας μὲ τὸν Θεὸν διὰ μέσου τῆς Λευϊτικῆς ἱερωσύνης, ποὺ ἦτο κάτι οὐσιῶδες διὰ τὴν ὅλην Μωσαϊκὴν νομοθεσίαν - διότι ὁ λαὸς εἶχε λάβει τὸν νόμον στηριγμένον καὶ θεμελιωμένον εἰς τὴν ἱερωσύνην αὐτὴν ἡ ὁποία πλέον ἀνάγκη ὑπῆρχε νὰ ἀναστηθῇ καὶ ἀναδειχθῇ ἄλλος ἱερεὺς κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδὲκ καὶ νὰ μὴ ὀνομάζεται καὶ ὁ νέος ἱερεὺς κατὰ τὴν τάξιν Ἀαρὼν ἱερεύς; Ἦτο λοιπὸν ἀνεπαρκὴς ἡ παλαιὰ ἱερωσύνη καὶ δι’ αὐτὸ ἀνεδείχθη ὑπὸ τοῦ Θεοῦ νέα ἱερωσύνη. Ἀλλ’ αὐτὸ συνεπιφέρει καὶ μεταβολὴν τοῦ νόμου.

Ἐάν, λοιπόν, ἡ ἠθικὴ τελείωσις καὶ ἡ πλήρης συμφιλίωσις μὲ τὸν Θεὸν καὶ ἡ σωτηρία ἦτο δυνατὸν νὰ πραγματοποιηθῇ διὰ τῆς λευϊτικῆς ἱερωσύνης - διότι ὁ λαός, σύμφωνα μὲ τὸν μωσαϊκὸν Νόμον, εἶχε στηριχθῆ εἰς αὐτήν - ποία πλέον ἀνάγκη ὑπῆρχε νὰ προβληθῇ καὶ ν’ ἀναδειχθῇ ἄλλος ἱερεὺς κατὰ τὸν τύπον τοῦ Μελχισεδὲκ καὶ νὰ μὴ ἐξακολουθῇ νὰ ὀνομάζεται ἱερεὺς κατὰ τὴν τάξιν τοῦ Ἀαρών;

Ἀφοῦ δὲ παύει νὰ ἰσχύῃ ἡ ἱερωσύνη, κατ’ ἀνάγκην παύει νὰ ἰσχύῃ καὶ ὁ σχετικὸς νόμος (ὁ νόμος ποὺ ὥριζε σὲ ποιά φυλὴ θ’ ἀνῆκε ἡ ἱερωσύνη).

Διότι ὅταν μεταβάλλεται καὶ ἀλλάσσῃ ἡ ἱερωσύνη, ἐπὶ τῆς ὁποίας ἐστηρίζετο ἡ Μωσαϊκὴ νομοθεσία, κατ’ ἀνάγκην ἐπακολουθεῖ καὶ ἀλλαγὴ νόμου καὶ ἀντικαθίσταται λοιπὸν ἡ Παλαιὰ Διαθήκη ὑπὸ τῆς Νέας.

Διότι ὅταν μετατίθεται καὶ ἀλλάσῃ ἡ ἱερωσύνη, κατ’ ἀνάγκην ἐπακολουθεῖ ἀλλαγὴ καὶ ἀντικατάστασις τοῦ νόμου.

Γι’ αὐτὸ ἐκεῖνος (ὁ Χριστός), γιὰ τὸν ὁποῖον λέγονται αὐτά, σαρκώθηκε ἀπὸ ἄλλη φυλή, ἀπὸ τὴν ὁποία κανεὶς δὲν ὑπηρέτησε στὸ θυσιαστήριο.

Πράγματι δὲ μετετέθη καὶ ἀντικατεστάθη ἡ Λευϊτικὴ ἱερωσύνη. Διότι ἐκεῖνος, διὰ τὸν ὁποῖον λέγονται ταῦτα καὶ τὸν ὁποῖον ἐσυμβόλιζεν ὁ Μελχισεδέκ, ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς δηλαδή, κατάγεται ἀπὸ ἄλλην φυλήν, ἀπὸ τὴν ὁποίαν δὲν ἐπλησίασε κανεὶς ὡς ἱερεὺς εἰς τὸ θυσιαστήριον.

Ἡ ἱερωσύνη τῶν Λευϊτῶν ἔχει πλέον ἀντικατασταθῇ, διότι ἐκεῖνος πρὸς τὸν ὁποῖον ἀναφέρονται αὐτὰ καὶ τὸν ὁποῖον προεικόνιζεν ὁ Μελχισεδέκ, δηλαδὴ ὁ Ἰησοῦς Χριστός, προέρχεται ἀπὸ ἄλλην φυλήν, ἀπὸ τὴν ὁποίαν κανεὶς ποτὲ δὲν ἐπλησίασεν ὡς ἱερεὺς τὸ θυσιαστήριον.

Εἶναι δὲ φανερό, ὅτι ὁ Κύριός μας ἀνέτειλε ἀπ’ τὴ φυλὴ τοῦ Ἰούδα, στὴν ὁποία φυλὴ ὁ Μωυσῆς δὲν ἔκανε καμμία ἀναφορὰ ὁμιλώντας γιὰ ἱερωσύνη.

Διότι εἶναι φανερόν, ὅτι ὁ Κύριος μας σὰν ἄλλος ἥλιος δικαιοσύνης ἀνέτειλεν ἀπὸ τὴν φυλὴν Ἰούδα, διὰ τὴν φυλὴν δὲ αὐτὴν δὲν εἶπε τίποτε περὶ ἱερωσύνης ὁ Μωϋσῆς.

Διότι εἶναι ὁλοφάνερον, ὅτι ὁ Κύριος ἡμῶν ἀνέτειλε σὰν ἥλιος καὶ προῆλθε ἀπὸ τὴν φυλὴν Ἰούδα, πρὸς τὴν ὁποίαν φυλὴν τίποτε περὶ ἱερωσύνης δὲν εἶχεν ὁμιλήσει ὁ Μωϋσῆς.

Γίνεται δὲ φανερὸ ἀκόμη περισσότερο, ὅτι συμφώνως μὲ τὸν τύπο τοῦ Μελχισεδὲκ ἐμφανίζεται ἄλλου εἴδους ἱερεύς,

Καὶ γίνεται ἀκόμη περισσότερον φανερόν, ὅτι ἡ Λευϊτικὴ ἱερωσύνη καὶ ἡ Παλαιὰ Διαθήκη μετετέθησαν καὶ ἀντικατεστάθησαν, ἐκ τοῦ ὅτι ἀνέστη καὶ ἀνεδείχθη ἄλλος ἱερεὺς ὅμοιος πρὸς τὸν Μελχισεδέκ.

Καὶ γίνεται ἀκόμη περισσότερον φανερὸν ὅτι καταλύεται ἡ λευϊτικὴ ἱερωσύνη καὶ μετατίθεται, ἀφοῦ κατὰ τὴν ὁμοιότητα τοῦ Μελχισεδὲκ παρουσιάζεται καὶ καθίσταται ἱερεὺς ἄλλος,

ἐπειδὴ αὐτὸς δὲν ἔγινε μὲ τὸν τρόπο ἐντολῆς, ἡ ὁποία ἰσχύει γιὰ τὴ φυσικὴ ζωή (ποὺ διαρκεῖ μέχρι τὸ θάνατο), ἀλλὰ μὲ τὴ δύναμι ζωῆς ἀτελεύτητης.

Καὶ ὁ νέος αὐτὸς ἱερεύς, ὁ Χριστὸς δηλαδή, ἔγινεν ἱερεὺς ὄχι σύμφωνα μὲ νόμον, ποὺ ἔχει ἐντολάς, αἱ ὁποῖαι ἀνεφέροντο εἰς τὰ ἐξωτερικὰ καὶ πρόσκαιρα καὶ ἒν γένει εἰς τὴν κάθαρσιν τῆς σαρκός, ἀλλ’ ἔγινεν ἱερεὺς διὰ τῆς δυνάμεως τοῦ Πατρὸς καὶ τῆς ἰδικῆς του, ἡ ὁποία εἶναι δύναμις ζωῆς, ποὺ δὲν καταλύεται ἀπὸ θάνατον, ἀλλ’ εἶναι αἰωνία.

ὁ ὁποῖος δὲν ἔγινε ἱερεὺς σύμφωνα μὲ τὸν Νόμον, ποὺ περιεῖχε ἐντολάς, ἀναφερομένας εἰς τὸ σῶμα (ὅπως π.χ τὴν περιτομήν, τοὺς καθαρμούς, τὰς ὑποσχέσεις περὶ ὑλικῶν ἀγαθῶν κ.λ.π), ἀλλ’ ἔγινεν ἱερεὺς σύμφωνα μὲ τὴν ἀκατάλυτον καὶ ζωοποιὸν δύναμιν τοῦ Θεοῦ. (Αὐτὸς δὲ ὁ αἰώνιος ἱερεὺς εἶναι ὁ ἐνανθρωπήσας Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ Χριστός).

Διότι διακηρύττει· Σὺ εἶσαι αἰώνιος ἱερεὺς κατὰ τὸν τύπο τοῦ Μελχισεδέκ.

Λέγω ὅτι εἶναι δύναμις ζωῆς αἰωνίας, διότι μαρτυρεῖ ἡ Γραφὴ περὶ τοῦ νέου ἱερέως Χριστοῦ, ὅτι σὺ εἶσαι ἱερεὺς αἰώνιος κατὰ τὴν τάξιν τοῦ Μελχισεδέκ.

Μαρτυρεῖ δὲ ἡ Ἁγία Γραφὴ περὶ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ὡς αἰωνίου ἀρχιερέως, ὅταν λέγῃ, ὅτι «Σὺ εἶσαι ἱερεὺς εἰς τὸν αἰώναν κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ».

Καταργεῖται μὲν λοιπὸν προηγούμενη ἐντολὴ ὡς ἀνίσχυρη καὶ ἀνωφελὴς.

Μὴ σᾶς φαίνεται δὲ παράδοξον, ὅτι ἀντικατεστάθη καὶ ὁ νόμος, ποὺ ἐστηρίζετο εἰς τὴν καταργηθεῖσαν ἱερωσύνην. Διότι γίνεται τώρα ἀθέτησις μὲν καὶ ἀκύρωσις τοῦ παλαιοτέρου καὶ προγενεστέρου νόμου, ἐπειδὴ οὗτος δὲν εἶχε δύναμιν νὰ κάμῃ τέλειον τὸν ἄνθρωπον καὶ δὲν ἠδύνατο νὰ ὠφελήσῃ αὐτόν.

Διότι τώρα, εἰς τὴν ἐποχὴν τῆς χάριτος, γίνεται ἀκύρωσις καὶ ἀντικατάστασις τοῦ προγενεστέρου Νόμου, δηλαδὴ τοῦ μωσαϊκοῦ, διότι ὁ Νόμος αὐτὸς δὲν εἶχε τὴν δύναμιν νὰ σώσῃ τὸν ἄνθρωπον καὶ δι’ αὐτὸ εἶναι ἄχρηστος καὶ ἀνωφελής.

Διότι καμμιὰ δικαίωσι δὲν ἔφερε ὁ νόμος. Εἰσάγεται δὲ ὕστερα ἀνώτερη ἐλπίς, μὲ τὴν ὁποία ἐρχόμεθα πλησίον στὸ Θεό,

Διότι ὁ νόμος δὲν ἔδωκε τὴν τελειότητα εἰς τίποτε. Τώρα δὲ μὲ τὴν Νέαν Διαθήκην γίνεται εἰσαγωγὴ ἐλπίδος καλυτέρας ἀπὸ ἐκείνην, ποὺ ἔδιδεν ὁ νόμος. Ὁ νόμος ἔδιδεν ἐλπίδα προσκαίρων καὶ ἐπιγείων ἀγαθῶν. Ἐνῶ ἡ Νέα Διαθήκη μᾶς παρέχει τὴν ἐλπίδα τῆς κληρονομίας τῶν ἐπουρανίων ἀγαθῶν. Καὶ μὲ τὴν ἐλπίδα αὐτὴν πλησιάζομεν πρὸς τὸν Θεόν.

Διότι τίποτε δὲν κατώρθωσε νὰ τελειοποιήσῃ ὁ Νόμος. Ἐνῶ τώρα μὲ τὴν νέαν Διαθήκην εἰσάγεται νέα, καλυτέρα ἐλπίς, διὰ τῆς ὁποίας πλησιάζομεν τὸν Θεόν, ἐπιτυγχάνομεν τὴν λύτρωσιν καὶ τὴν αἰωνίαν μακαριότητα.

Ἐπίσης τοῦτο δὲν ἔγινε χωρὶς ὅρκο. Οἱ μὲν ἄλλοι, ὡς γνωστόν, ἔγιναν ἱερεῖς χωρὶς ὅρκο,

Φαίνεται δὲ ἡ ὑπεροχὴ τῆς νέας ἱερωσύνης καὶ ἀπὸ τὸ ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν ἔγινεν ἱερεὺς χωρὶς νὰ δοθῇ ὅρκος. Διότι οἱ μὲν ἱερεῖς τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἔγιναν ἱερεῖς, χωρὶς νὰ κάμῃ δι’ αὐτοὺς ὅρκον ὁ Θεός.

Αὐτὴ δὲ ἡ ἀσύγκριτος ἀνωτερότης τοῦ Χριστοῦ φαίνεται καὶ ἐκ τοῦ γεγονότος, ὅτι δὲν συνεστήθη χωρὶς ὅρκον - διότι οἱ μὲν τῆς Π. Διαθήκης ἔχουν γίνει ἱερεῖς, χωρὶς νὰ δοθῇ κανεὶς ὅρκος δι’ αὐτοὺς ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ.

ἐνῷ αὐτὸς (ὁ Χριστὸς) ἔγινε ἱερεὺς μὲ ὅρκο κατὰ τὴ μαρτυρία ἐκείνου (τοῦ Θεοῦ Πατρός), ὁ ὁποῖος λέγει πρὸς αὐτόν· Ὡρκίσθηκε ὁ Κύριος (τὸ Ἅγιο Πνεῦμα) καὶ δὲν θὰ ἀλλάξῃ ἀπόφασι. Σὺ εἶσαι αἰώνιος ἱερεὺς κατὰ τὸν τύπο τοῦ Μελχισεδέκ.

Ὁ Χριστὸς ὅμως ἔγινεν ἱερεὺς μὲ ὅρκον, ποὺ ἐδόθη ἀπὸ τὸν Θεὸν διὰ μέσου τοῦ ψαλμῳδοῦ, ὁ ὁποῖος εἶπε πρὸς τὸν Χριστόν· Ὡρκίσθη ὁ Κύριος καὶ δὲν θὰ μεταμεληθῇ, ὥστε νὰ μεταβάλῃ ἀπόφασιν· Σὺ εἶσαι ἱερεὺς αἰώνιος κατὰ τὴν τάξιν τοῦ Μελχισεδέκ.

Ὁ Χριστὸς ὅμως ἔγινεν ἱερεὺς μὲ τὸν ὅρκον, ποὺ ἔδωσεν ὁ Θεὸς πρὸς αὐτὸν λέγων· «Ἔχει ὁρκισθῇ ὁ Κύριος καὶ δὲν θὰ μεταμεληθῇ ποτὲ δι’ αὐτό· σὺ εἶσαι ἱερεὺς αἰώνιος κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ».

Γι’ αὐτὸ ὁ Ἰησοῦς ἔγινε ἐγγυητὴς ἀνώτερης διαθήκης.

Ὅσον δὲ ὁ Ἰησοῦς ἔγινεν ἱερεὺς ὕψιστος, ποὺ ἔλαβε τὴν ἱερωσύνην μὲ ὅρκον, τόσον περισσότερον ἔγινε καὶ ἐγγυητὴς καὶ μεσίτης ἀνωτέρας καὶ αἰωνίας Διαθήκης.

Ὅσον δὲ περισσότερον μέγας καὶ σπουδαῖος ἱερεὺς ἀνεδείχθη ὁ Ἰησοῦς, ποὺ ἔλαβε τὴν ἱερωσύνην μὲ ὅρκον, ὅσον καὶ περισσότερον ἀξιόπιστος ἐγγυητὴς καὶ μεσίτης τῆς νέας διαθήκης ἔγινε.

Ἐπίσης ἐκεῖνοι μὲν οἱ ἱερεῖς ἦταν πολλοί, διότι ὁ θάνατος ἐμπόδιζε νὰ μένῃ κανεὶς αἰωνίως στὸ ἀξίωμα,

Καὶ τῆς μὲν Παλαιᾶς Διαθήκης οἱ ἱερεῖς ἔγιναν πολλοὶ κατὰ τὸν ἀριθμόν, ἐπειδὴ ἠμποδίζοντο ἀπὸ τὸν θάνατον νὰ παραμένουν διαρκῶς εἰς τὴν ἱερωσύνην.

Καὶ εἰς μὲν τὴν ἐποχὴν τοῦ Νόμου ἔχουν γίνει πολλοὶ ἱερεῖς, ἐπειδή, σὰν ἄνθρωποί ποὺ ἦσαν, ἠμποδίζοντο ἀπὸ τὸν θάνατον νὰ μένουν διαρκῶς ὡς ἱερεῖς.

ἐνῷ αὐτός (ὁ Χριστός), ἐπειδὴ ζῇ πάντοτε, ἔχει τὴν ἱερωσύνη μόνιμη, ἀμεταβίβαστη, ἀδιάδοχη (Ὁ Χριστὸς δηλαδὴ δὲν ἔχει διαδόχους στὴν ἱερωσύνη. Οἱ ἱερεῖς τῆς Ἐκκλησίας δὲν εἶναι διάδοχοί του, ἀλλ’ ἀντιπρόσωποί του, ὅπως οἱ πρεσβευταὶ δὲν εἶναι διάδοχοι βασιλέως, ἀλλ’ ἀντιπρόσωποί του).

Ὁ Χριστὸς ὅμως, ἐπειδὴ μένει ἐν τῇ ζωῇ εἰς τὸν αἰῶνα, ἔχει διηνεκῆ καὶ ἀμεταβιβαστον εἰς ἄλλους τὴν ἱερωσύνην.

Ὁ Χριστὸς ὅμως, ἐπειδὴ μένει ζῶν εἰς τὸν αἰῶνα, ἔχει ἀμετακίνητον καὶ ἀμεταβίβαστον τὴν ἱερωσύνην.

Γι’ αὐτὸ καὶ δύναται νὰ σώζῃ πάντοτε ὅσους δι’ αὐτοῦ προσέρχονται στὸ Θεό, ἀφοῦ πάντοτε ζῇ, γιὰ νὰ μεσιτεύῃ γι’ αὐτούς.

Διὰ τοῦτο καὶ δύναται νὰ σώζῃ τελείως ἐκείνους, ποὺ προσέρχονται διὰ μέσου αὐτοῦ εἰς τὸν Θεόν, ἐπειδὴ ζῇ πάντοτε διὰ νὰ μεσιτεύῃ καὶ προσεύχεται ὑπὲρ αὐτῶν.

Ἐπομένως καὶ ἠμπορεῖ νὰ σώζῃ πλήρως καὶ τελείως ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι προσέρχονται διὰ μέσου αὐτοῦ πρὸς τὸν Θεόν, ζῶν πάντοτε διὰ νὰ μεσιτεύῃ καὶ προσεύχεται ὑπὲρ αὐτῶν.

Ἐπὶ πλέον, τέτοιας άξίας ἀρχιερεὺς μᾶς χρειαζόταν· εὐσεβής (ὡς πρὸς τὸ Θεό), ἄκακος (ὡς πρὸς τοὺς ἀνθρώπους), ἀμόλυντος (ὡς πρὸς τὸν ἑαυτό του), διαφορετικὸς ἀπὸ τοὺς ἁμαρτωλούς (ἀναμάρτητος), ποὺ ὑψώθηκε πάνω ἀπὸ τοὺς οὐρανούς.

Ἀντικατεστάθη λοιπὸν ἡ Λευϊτικὴ ἱερωσύνη. Διότι τέτοιος, μὲ τέτοια προσόντα μᾶς ἐχρειάζετο Ἀρχιερεύς, εὐσεβὴς καὶ ἅγιος, ἀπηλλαγμένος ἀπὸ κακίαν καὶ πονηρίαν, ἀμόλυντος, χωρισμένος ἀπὸ τοὺς ἁμαρτωλούς. Καὶ ὅσον μὲν ἔζη εἰς τὴν γῆν, ἦτο χωρισμένος ἀπὸ τοὺς ἁμαρτωλοὺς λόγῳ τῆς ἀπολύτου ἀναμαρτησίας του. Τώρα δὲ καὶ διότι ἀνυψώθη παραπάνω ἀπὸ τοὺς οὐρανοὺς καὶ κάθεται εἰς τὰ δεξιὰ τοῦ Θεοῦ.

Διότι τέτοιος τέλειος καὶ αἰώνιος Ἀρχιερεὺς μᾶς ἐχρειάζετο, ὅσιος, χωρὶς κανένα ἴχνος κακίας καὶ πονηρίας, ἀμόλυντος ἀπὸ κάθε σπίλον ἁμαρτίας, χωρισμένος καὶ ἐντελῶς διάφορος μὲ τὴν ἁγιότητά του ἀπὸ τοὺς ἁμαρτωλοὺς καὶ ὁ ὁποῖος ἔχει ἀνυψωθῆ πάρα πάνω ἀπὸ τοὺς οὐρανούς, εἰς τὰ δεξιὰ τοῦ Πατρὸς καὶ Θεοῦ,

Αὐτὸς δὲν ἔχει ἀνάγκη νὰ προσφέρῃ καθημερινῶς θυσίες, ὅπως προσφέρουν οἱ ἄλλοι ἀρχιερεῖς, πρῶτα γιὰ τὶς δικές τους ἁμαρτίες καὶ ἔπειτα γιὰ τὶς ἁμαρτίες τοῦ λαοῦ. Τὴν προσφορὰ θυσίας ἔκανε μιὰ γιὰ πάντα μὲ τὸ νὰ προσφέρῃ τὸν ἑαυτό του.

Αὐτὸς ὁ νέος Ἀρχιερεὺς δὲν ἔχει ἀνάγκην, ὅπως οἱ ἀρχιερεῖς τοῦ νόμου, νὰ προσφέρῃ κάθε ἡμέραν θυσίας προτήτερα διὰ τὰς ἰδικάς του καὶ ἔπειτα διὰ τοῦ λαοῦ τὰς ἁμαρτίας. Δὲν ἔχει ἀνάγκην νὰ προσφέρῃ θυσίας διὰ τὸν ἑαυτόν του, διότι ὑπῆρξεν ἀναμάρτητος. Δὲν ἔχει ἀνάγκην κάθε ἡμέραν νὰ προσφέρῃ θυσίας ὑπέρ του λαοῦ, διότι τοῦτο, ἤτοι τὴν ὑπὲρ τοῦ λαοῦ θυσίαν τὴν ἔκαμε μίαν φορὰν γιὰ πάντα, θυσιάσας τὸν ἑαυτόν του.

καὶ δὲν ἔχει ἀνάγκην, ὅπως οἱ Ἀρχιερεῖς τοῦ Νόμου, νὰ προσφέρῃ πρῶτον θυσίας διὰ τὰς ἰδικάς του ἁμαρτίας καὶ ἔπειτα διὰ τὰς ἁμαρτίας τοῦ λαοῦ. Ἀφ’ ἑνὸς μὲν διότι εἶναι ἀπολύτως ἀναμάρτητος, ἀφ’ ἑτέρου δὲ διότι προσέφερε μίαν φορὰν ὑπὲρ τοῦ λαοῦ τὴν ὑψίστην λυτρωτικὴν θυσίαν, θυσιάσας τὸν ἑαυτόν του ἐπάνω εἰς τὸν σταυρόν.

Ὁ νόμος λοιπὸν καθιστᾷ ἀρχιερεῖς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι μειονεκτοῦν (ἠθικὰ καὶ φυσικά), ἐνῷ ὁ λόγος, μὲ τὸν ὁποῖο γίνεται ἔνορκη διακήρυξι μετὰ τὸ νόμο, καθιστᾷ ἀρχιερέα τὸν Υἱό, καθιερωμένον γιὰ πάντοτε.

Διαφέρει δὲ τόσον πολὺ ὁ Ἀρχιερεύς μας ἀπὸ τοὺς ἀρχιερεῖς του νόμου, διότι ὁ νόμος ἐγκαθιστᾷ ὡς ἀρχιερεῖς ἀνθρώπους, ποὺ ἔχουν ἠθικὴν ἀσθένειαν καὶ εἶναι θνητοί. Ὁ λόγος ὅμως καὶ ἡ ἔνορκος ὑπόσχεσις, ποὺ ἐδόθη ὕστερα ἀπὸ τὸν νόμον καὶ συνεπῶς ἀντικατέστησεν αὐτόν, ἐγκαθιστᾷ Ἀρχιερέα τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος ἀνεδείχθη κατὰ τὸν ἐπίγειον βίον του ἀναμάρτητος καὶ τέλειος καὶ μένει τέτοιος εἰς τὸν αἰῶνα.

Διότι ὁ Νόμος τοῦ Μωϋσέως ἐγκαθιστᾷ ἀρχιερεῖς, ποὺ καὶ αὐτοὶ σὰν ἄνθρωποι ἔχουν ἠθικὴν ἀσθένειαν καὶ ἀτέλειαν. Ὁ δὲ λόγος τῆς ἐνόρκου ὑποσχέσεως τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἐδόθη μετὰ τὸν Νόμον διὰ μέσου τοῦ προφήτου Δαυΐδ, ἐγκαθιστᾷ αἰώνιον ἀρχιερέα τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος τέλειος ὡς Θεὸς ἀνεδείχθη καὶ ὡς ἄνθρωπος κατὰ πάντα τέλειος καὶ μένει τέλειος εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.