Πρὸς Ἑβραίους 9

Εἶχε βεβαίως λατρευτικὲς διατάξεις καὶ ἡ πρώτη σκηνὴ (ἡ ἰουδαϊκὴ σκηνή, ὁ ἰουδαϊκὸς ναός), μάλιστα καὶ αὐτὸ τὸ ἅγιο μέρος της ποὺ συμβόλιζε τὸν κόσμο (τὸ πρῶτο μέρος τῆς σκηνῆς).

Ἄς βγάλωμεν λοιπὸν τώρα τὸ συμπέρασμα αὐτῶν, ποὺ εἴπομεν διὰ τὴν ἱερωσύνην τῆς Π. Διαθήκης, καὶ ἂς διασαφήσωμεν αὐτὰ περισσότερον. Εἶχε μὲν καὶ ἡ πρώτη διαθήκη νόμους καὶ διατάξεις λατρείας καὶ τὸ θυσιαστήριον τὸ ἐπίγειον.

Λοιπὸν ἡ πρώτη διαθήκη, ποὺ ἐσυμβολίζετο ἀπὸ τὴν σκηνὴν τοῦ μαρτυρίου, εἶχε λατρευτικὰς διατάξεις, ὅπως ἐπίσης καὶ τὸ ἐπίγειον θυσιαστήριον.

Ἔτσι κατασκευάσθηκε τὸ πρῶτο μέρος τῆς σκηνῆς, τὸ ὁποῖο λέγεται ἅγια. Σ’ αὐτὸ ὑπῆρχε ἡ (ἑπτάφωτη) λυχνία, καὶ ἡ τράπεζα, καὶ οἱ ἄρτοι τῆς προθέσεως (ἐπάνω στὴν τράπεζα).

Διότι κατεσκευάσθη τὸ πρῶτον διαμέρισμα τῆς σκηνῆς, μέσα εἰς τὸ ὁποῖον ὑπῆρχεν ἡ λυχνία καὶ ἡ τράπεζα καὶ οἱ ἄρτοι, ποὺ τοὺς ἔθεταν ἐπάνω εἰς αὐτὴν ὡς προσφορὰν εἰς τὸν Θεόν. Καὶ τὸ πρῶτον αὐτὸ διαμέρισμα τῆς σκηνῆς λέγεται Ἅγια.

Διότι εἶχε κατασκευασθῇ τὸ πρῶτον τμῆμα τῆς σκηνῆς, ὅπου ὑπῆρχε ἡ ἑπτάφωτος χρυσῆ λυχνία καὶ ἡ τράπεζα καὶ οἱ ἄρτοι, τοὺς ὁποίους ἀπέθεταν ἐπάνω εἰς αὐτὴν ὡς προσφορὰν πρὸς τὸν Θεόν. Καὶ αὐτὸ τὸ πρῶτον τμῆμα τῆς σκηνῆς, ποὺ ἐκλείετο πρὸς τὴν αὐλὴν μὲ τὸ πρῶτον παραπέτασμα, ἐλέγετο Ἅγια.

Πίσω δὲ ἀπὸ τὸ δεύτερο καταπέτασμα (παραπέτασμα ἀπὸ πολύτιμο ὕφασμα) ἦταν τὸ μέρος τῆς σκηνῆς, τὸ ὁποῖο λέγεται ἅγια ἁγίων.

Ὕστερον δὲ ἀπὸ τὸ δεύτερον καταπέτασμα ἦτο τὸ μέρος τῆς σκηνῆς, ποὺ ἐλέγετο Ἅγια Ἁγίων.

Ἐν συνεχείᾳ δὲ πρὸς τὰ Ἅγια ὑπῆρχε δεύτερον ἐσωτερικὸν καταπέτασμα, ἔπειτα ἀπὸ τὸ ὁποῖον ἦτο τὸ τμῆμα τῆς σκηνῆς, ποὺ ἐλέγετο Ἅγια Ἁγίων.

Ἐκεῖ ὑπῆρχε ἕνα χρυσὸ θυσιαστήριο θυμιάματος, καὶ ἡ κιβωτὸς τῆς διαθήκης ἐξωτερικῶς ὁλόχρυση. Σ’ αὐτὴν ὑπῆρχε ἡ χρυσὴ στάμνος ποὺ περιεῖχε τὸ μάννα, καὶ ἡ ράβδος τοῦ Ἀαρὼν ποὺ βλάστησε (θαυματουργικῶς), καὶ οἱ πλάκες τῆς διαθήκης (οἱ πλάκες ὅπου ἦταν γραμμένες οἱ δέκα ἐντολές).

Τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων εἶχαν χρυσὸν θυμιατήριον καὶ τὴν κιβωτὸν τῆς διαθήκης, ποὺ ἦτο τριγύρω καὶ ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη καλυμμένη μὲ χρυσόν. Καὶ μέσα εἰς τὴν κιβωτὸν αὐτὴν ἦτο μία στάμνα χρυσῆ, ποὺ περιεῖχεν ἀπὸ τὸ περίφημον καὶ γνωστὸν μάννα, καὶ ἡ ράβδος τοῦ Ἀαρών, ποὺ διὰ θαύματος ἔβγαλε βλαστόν, καὶ αἱ θεοχάρακτοι πλάκες τῆς Διαθήκης.

Αὐτὰ εἶχαν χρυσὸν θυμιατήριον καὶ τὴν κιβωτὸν τῆς διαθήκης, ἡ ὁποία ἦτο ὁλόγυρα σκεπασμένη ἀπὸ παντοῦ μὲ χρυσόν. Μέσα εἰς αὐτὴν ὑπῆρχεν ἡ χρυσῆ στάμνα, ποὺ περιεῖχε τὸ μάννα, ἀπὸ ἐκεῖνο ποὺ ὁ Θεὸς ἔδιδεν εἰς τοὺς Ἑβραίους ἐν τῇ ἐρήμῳ, καὶ ἡ ράβδος τοῦ Ἀαρών, ποὺ διὰ θαύματος Θεοῦ εἶχε βλαστήσει, καὶ αἱ πλάκες τῆς Διαθήκης, ἐπάνω εἰς τὰς ὁποίας ἦτο χαραγμένος ὁ δεκάλογος.

Ἐπάνω δὲ ἀπ’ αὐτὴ (τὴν κιβωτὸ) ἦταν ἔνδοξα Χερουβὶμ ποὺ ἔρριχναν τὴ σκιά τους ἐπάνω στὸ ἱλαστήριο (τὸ χρυσὸ κάλυμμα τῆς κιβωτοῦ). Ἀλλὰ γι’ αὐτὰ δὲν εἶναι τώρα ἀνάγκη νὰ ὁμιλήσωμε λεπτομερῶς.

Ἐπάνω δὲ ἀπὸ τὴν κιβωτὸν ὑπῆρχον δύο χρυσᾶ Χερουβὶμ ἔνδοξα, διότι μεταξὺ τῶν δύο αὐτῶν Χερουβὶμ ἐνεφανίζετο καὶ ἐλάλει ὁ Θεός. Αὐτὰ μὲ τὰ πτερά των ἐσκέπαζαν καὶ κατεσκίαζαν τὸ χρυσὸν κάλυμμα τῆς κιβωτοῦ, ποὺ ἐκαλεῖτο ἱλαστήριον. Ἀλλὰ δι’ αὐτὰ δὲν εἶναι τώρα καιρὸς νὰ ὁμιλήσωμεν μὲ λεπτομέρειαν.

Ἐπάνω δὲ ἀπὸ τὴν κιβωτὸν ὑπῆρχον δύο χρυσᾶ Χερουβίμ, συμβολίζοντα τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ, καὶ τὰ ὁποῖα ἔρριπταν τὴν σκιὰν τῶν πτερύγων των καὶ ἐκάλυπταν τὸ ἐπάνω μέρος τῆς κιβωτοῦ, ποὺ ἐλέγετο ἱλαστήριον. Δι’ αὐτὰ ὅμως τώρα δὲν εἶναι καιρὸς νὰ ὁμιλήσωμεν ἰδιαιτέρως.

Μὲ τέτοια λοιπὸν κατασκευὴ καὶ ὀργάνωσι τῆς σκηνῆς, στὸ πρῶτο μὲν μέρος τῆς σκηνῆς εἰσέρχονται πάντοτε οἱ ἱερεῖς καὶ ἐκτελοῦν τὶς ἱεροτελεστίες.

Ἐνῷ δὲ αὐτὰ εἶχαν κατασκευασθῆ ἔτσι, εἰς μὲν τὸ πρῶτον διαμέρισμα τῆς σκηνῆς, ἤτοι εἰς τὰ Ἅγια, ἔμβαιναν πάντοτε οἱ ἱερεῖς καὶ ἐτέλουν τὰς ἱεροτελεστίας.

Ἐνῷ, λοιπὸν αὐτὰ ἔτσι εἶχαν κατασκευασθῇ, εἰς μὲν τὸ πρῶτον μέρος τῆς σκηνῆς, δηλαδὴ εἰς τὰ Ἅγια, εἰσήρχοντο πάντοτε οἱ ἱερεῖς, διὰ νὰ τελοῦν τὰς διαφόρους λατρευτικὰς τελετάς.

Στὸ δεύτερο δὲ μέρος εἰσέρχεται μόνον ὁ ἀρχιερεὺς μία φορὰ τὸ ἔτος, καὶ ὄχι χωρὶς αἷμα, τὸ ὁποῖο προσφέρει γιὰ τὰ ἁμαρτήματα τοῦ ἑαυτοῦ του καὶ τοῦ λαοῦ.

Εἰς τὸ δεύτερον διαμέρισμα τῆς σκηνῆς, εἰς τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων δηλαδή, ἔμβαινε μίαν φορὰν τὸ ἔτος, κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ ἐξιλασμοῦ, μόνος ὁ ἀρχιερεύς, καὶ αὐτὸς δὲν ἔμβαινε χωρὶς αἷμα, τὸ ὁποῖον ἐπρόσφερεν ὡς θυσίαν ἐξιλαστήριον διὰ τὸν ἑαυτόν του καὶ διὰ τὰς ἁμαρτίας, ποὺ ἐξ ἀγνοίας εἶχε κάμει ὁ λαός.

Εἰς δὲ τὸ δεύτερον τμῆμα τῆς σκηνῆς, εἰς τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων, εἰσήρχετο μία φορὰ τὸ ἔτος, κατὰ τὴν ἐπίσημον ἡμέραν τοῦ ἐξιλασμοῦ, μόνος ὁ ἀρχιερεὺς καὶ αὐτὸς ὄχι χωρὶς νὰ εἶναι ἐφωδιασμένος μὲ τὸ αἷμα τῆς θυσίας, τὸ ὁποῖον ἐπρόσφερε διὰ τὴν ἐξιλέωσιν τοῦ ἑαυτοῦ του καὶ τῶν ἁμαρτημάτων, τὰ ὁποῖα ἀπὸ ἄγνοιαν εἶχε διαπράξει ὁ λαός.

Τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο ἔδειχνε αὐτό, ὅτι δηλαδὴ ἀκόμη δὲν εἶχε φανερωθῆ ὁ δρόμος πρὸς τὰ ἅγια τῶν ἁγίων (τὰ ἐπουράνια ἅγια τῶν ἁγίων), καὶ ἴσχυε ἀκόμη ἡ πρώτη σκηνή (ἡ ἰουδαϊκὴ σκηνή).

Ἀπηγορεύετο λοιπὸν νὰ ἔμβῃ ἄλλος κανεὶς εἰς τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων. Καὶ μὲ τὴν ἀπαγόρευσιν αὐτὴν τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ἐδήλωνε καὶ ἐσήμαινε συμβολικῶς, ὅτι δὲν εἶχεν ἀκόμη φανερωθῆ, ἀλλ’ ἦτο ἄγνωστος καὶ ἄβατος εἰς τοὺς ἀνθρώπους ὁ δρόμος, ποὺ ὠδηγοῦσεν εἰς τὰ ἀληθινὰ Ἅγια, ἤτοι εἰς τὸν οὐρανόν, διότι ἦτο ἀκόμη στημένη καὶ εἰς χρῆσιν ἡ πρώτη καὶ παλαιὰ σκηνή.

Μὲ αὐτὴν δὲ τὴν ἀπαγόρευσιν ἐδήλωνε συμβολικῶς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, ὅτι δὲν εἶχεν ἀκόμη φανερωθῇ καὶ ἦτο ἀπρόσιτος εἰς τοὺς ἀνθρώπους ὁ δρόμος, ποὺ ὠδηγοῦσεν εἰς τὰ ἀληθινὰ Ἅγια, δηλαδὴ εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, διότι ἦτο ἀκόμη στημένη καὶ εἶχε κῦρος ἡ παλαιὰ σκηνή.

Αὐτὴ εἶναι σύμβολο γιὰ τὸν παρόντα καιρό, κατὰ τὸν ὁποῖο προσφέρονται δῶρα καὶ θυσίες, οἱ ὁποῖες δὲν δύνανται νὰ δικαιώσουν ὡς πρὸς τὴ συνείδησι ἐκεῖνον ποὺ προσφέρει λατρεία,

Ἡ σκηνὴ δὲ ἐκείνη ἦτο τύπος καὶ σύμβολον αὐτῶν, ποὺ γίνονται εἰς τὸν παρόντα καιρὸν τοῦ Μεσσίου. Καὶ ἐπροσφέροντο εἰς τὴν σκηνὴν ἐκείνην καὶ δῶρα καὶ θυσίαι, ποὺ δὲν εἶχαν τὴν δύναμιν νὰ κάμουν τέλειον καὶ νὰ ἁπαλλάξουν ἀπὸ τὴν τύψιν τῆς συνειδήσεως τὸν λατρεύοντα.

Αὐτὴ δὲ ἦτο ἀλληγορία καὶ σύμβολον αὐτῶν, ποὺ πραγματοποιοῦνται εἰς τὸν παρόντα καιρόν, εἰς τὴν ἐποχὴν τῆς χάριτος· κατὰ τὴν ὁποίαν ἐποχὴν ἐξακολουθοῦν ἐν τούτοις νὰ προσφέρωνται ἀπὸ τοὺς Ἐβραίους δῶρα καὶ θυσίαι, ποὺ ὥριζεν ὁ παλαιὸς Νόμος, τὰ ὁποῖα ὅμως δὲν εἶχαν καὶ δὲν ἔχουν τὴν δύναμιν νὰ δώσουν τὴν ἠθικὴν τελείωσιν εἰς τὸν λατρεύοντα καὶ νὰ καθαρίσουν τὴν συνείδησιν ἀπὸ τὴν ἐνοχήν καὶ τὴν τύψιν τῆς ἁμαρτίας.

ἀλλ’ ἐπιβάλλονται μόνο χάριν τροφῶν καὶ ποτῶν καὶ διαφόρων καθάρσεων καὶ ἱκανοποιήσεων τοῦ σώματος μὲχρι τὸν καιρὸ τῆς μεταρυθμίσεως.

Αἱ θυσίαι δὲ αὐταὶ ἐπεβάλλοντο μόνον σὰν φορτίον μαζὶ μὲ τὴν διάκρισιν φαγητῶν καὶ ποτῶν καὶ μὲ διαφόρους πλύσεις καὶ παραγγέλματα, ποὺ ἐκαθάριζαν μόνον τὸ σῶμα, καὶ ἦσαν προσωρινὰ μέχρι τοῦ καιροῦ τῆς διορθώσεως καὶ μεταρρυθμίσεως, τὴν ὁποίαν ἐπέφερεν ὁ Χριστός.

Ὅλα τὰ τελούμενα εἰς τὴν σκηνὴν ἀναφέροντο κυρίως εἰς τὸ σῶμα καὶ ἀπέβλεπαν μόνον εἰς διακρίσεις ἐπιτρεπομένων καὶ μὴ ἐπιτρεπομένων φαγητῶν καὶ ποτῶν, εἰς διαφόρους πλύσεις καὶ καθαρμοὺς καὶ εἰς παραγγέλματα, ποὺ ἐκαθάριζαν τὸ σῶμα καὶ ἦσαν προσωρινὰ μέχρι τοῦ καιροῦ, κατὰ τὸν ὁποῖον θὰ ἐπραγματοποιεῖτο ἀπὸ τὸν Χριστὸν ἡ ριζικὴ διόρθωσις καὶ μεταβολή.

Ἀλλ’ ὁ Χριστός, ὅταν ἦλθε ὡς ἀρχιερεὺς τῶν ἀγαθῶν, τὰ ὁποῖα ἦταν μελλοντικά, χρησιμοποιώντας τὴ μεγαλύτερη καὶ τελειότερη σκηνή, ὄχι χειροποίητη, ὄχι δηλαδὴ αὐτοῦ τοῦ κόσμου (ἀλλὰ τοῦ ὑπερφυσικοῦ κόσμου),

Ὁ Χριστὸς ὅμως, ὅταν ἦλθεν ὡς Ἀρχιερεὺς τῶν ἀγαθῶν, τὰ ὁποῖα διὰ τοὺς χρόνους τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἦσαν μέλλοντα, εἰσῆλθε διὰ μέσου τῆς μεγαλυτέρας καὶ τελειοτέρας σκηνῆς, ἡ ὁποία δὲν κατεσκευάσθη ἀπὸ χέρια ἀνθρώπων. Τουτέστιν εἰσῆλθε ὄχι διὰ μέσου τῆς κτίσεως αὐτῆς, ἀλλὰ διὰ τοῦ σώματός του, τὸ ὁποῖον ἔγινεν ἡ τελειοτέρα σκηνὴ τοῦ Θεοῦ Λόγου καὶ τὸ ὁποῖον, ἀφοῦ συνελήφθη ἐκ Πνεύματος Ἁγίου, δὲν ἦτο ἐκ τῆς κτίσεως ταύτης, ἀλλ’ ἐκ νέας πνευματικῆς κτίσεως.

Καὶ πράγματι ὁ Χριστός, ὅταν ἦλθεν ὡς Ἀρχιερεὺς τῶν ἀγαθῶν, τὰ ὁποῖα διὰ τὴν Π. Διαθήκην ἦσαν μέλλοντα, εἰσῆλθε διὰ τῆς μεγαλυτέρας καὶ τελειοτέρας σκηνῆς, ποὺ δὲν εἶχε κατασκευασθῇ ἀπὸ ἀνθρώπινα χέρια, δηλαδὴ ὄχι διὰ μέσου τῶν ὑλικῶν κτισμάτων, ἀλλὰ μὲ τὸ ἅγιον καὶ τίμιον σῶμα διὰ τῆς ἀειπαρθένου Μαρίας. (Αὐτὸ τὸ σῶμα ἦτο ἡ μεγαλυτέρα καὶ τελειοτέρα σκηνὴ τοῦ Θεοῦ).

καὶ ὄχι αἷμα τράγων καὶ μόσχων, ἀλλὰ τὸ δικό του αἷμα, εἰσῆλθε στὰ (ἐπουράνια) ἅγια (τῶν ἁγίων) μιὰ γιὰ πάντα, καὶ ἐπέτυχε αἰωνία λύτρωσι.

Οὔτε ἐχρησιμοποιήσεν ὁ Χριστὸς ὡς θυσίαν τὸ αἷμα τράγων καὶ μόσχων, ὅπως ὁ ἀρχιερεὺς τῶν Ἰουδαίων, ἀλλὰ μὲ τὸ ἰδικόν του αἷμα ἐμβῆκε μίαν φορὰν γιὰ πάντα εἰς τὰ ἐπουράνια Ἅγια καὶ ἐπέτυχε δι’ ἠμᾶς ἀπολύτρωσιν ὄχι προσωρινήν, ἀλλ’ αἰωνίαν.

Εἰσῆλθε δὲ ἅπαξ διὰ παντὸς εἰς τὰ ἐπουράνια Ἅγια προσφέρων θυσίαν ὄχι αἷμα τράγων καὶ μόσχων, ἀλλὰ τὸ ἰδικόν του αἷμα, καὶ ἐπέτυχε ἔτσι δι’ ἡμᾶς τοὺς ἁμαρτωλοὺς τὴν αἰωνίαν ἀπολύτρωσιν καὶ σωτηρίαν.

Διότι, ἐὰν τὸ αἷμα ταύρων καὶ τράγων καὶ ράντισμα μὲ στάχτη ἀπὸ δάμαλι (ποὺ ἔγινε ὁλοκαύτωμα) καθαρίζῃ τοὺς μολυσμένους τελετουργικὰ ὡς πρὸς τὴν καθαρότητα τοῦ σώματος,

Πράγματι δὲ ἐπέτυχεν αἰωνίαν ἀπολύτρωσιν. Διότι, ἐὰν τὸ αἷμα ταύρων καὶ τράγων καὶ ἡ ἀναμιγνυομένη μὲ νερὸ στάκτη τῆς δαμάλεως, ποὺ κατεκαίετο εἰς τὸ θυσιαστήριον, ραντίζουσα τοὺς μολυσμένους καὶ ἀκαθάρτους δίδῃ καθαρισμὸν καὶ ἁγιασμὸν ὅσον ἀφορᾷ εἰς τὴν καθαρότητα τοῦ σώματος, ὥστε νὰ δύνανται οὖτοι νὰ μετέχουν εἰς τὴν λατρείαν,

Διότι ἐὰν τὸ αἷμα τῶν ταύρων καὶ τῶν τράγων καὶ ἡ ἀνακατωμένη μὲ νερὸ στάκτη τῆς δαμάλεως, ποὺ ἐκαίετο ὁλόκληρος εἰς τὸ θυσιαστήριον, ραντίζουσα τοὺς μολυσμένους, τοὺς δίδῃ καθαρισμὸν καὶ κάποιον ἁγιασμὸν ὡς πρὸς τὴν καθαριότητα τοῦ σώματος,

πόσο μᾶλλον τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος ἑνωμένος (ὡς ἄνθρωπος) μὲ τὸ αἰώνιο πνεῦμα (τὴ θεότητα) προσέφερε τὸν ἑαυτό του ὡς θῦμα ἄμωμο στὸ Θεό, ἔχει τὴ δύναμι νὰ καθαρίζῃ τὴ συνείδησί μας ἀπὸ νεκρὰ ἔργα (ἔργα ἁμαρτίας ποὺ νεκρώνουν), ὥστε νὰ λατρεύωμε τὸ ζωντανὸ Θεό; (Τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ ἔχει ἄπειρη δύναμι, διότι εἶναι αἷμα λογικοῦ, ἑκουσίου, ἀμώμου καὶ θεανθρωπίνου θύματος).

πόσῳ μᾶλλον τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος μὲ τὸ αἰώνιον Πνεῦμα, ποὺ κατοικοῦσε μέσα του, προσέφερεν εἰς τὸν Θεὸν τὸν ἑαυτόν του κατὰ πάντα καθαρὸν καὶ ἐλεύθερον ἀπὸ κάθε ἠθικὴν λέραν, θὰ καθαρίση τὴν συνείδησίν σας ἀπὸ τὰ ἔργα τῆς ἁμαρτίας, ποὺ φέρουν εἰς τὴν ψυχὴν νέκρωσιν, καὶ θὰ σᾶς ἀξιώσῃ νὰ λατρεύετε ἀξίως τὸν ζῶντα Θεόν;

πόσῳ μᾶλλον τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος μὲ τὸ ἠνωμένον μαζῆ του αἰώνιον Ἅγιον Πνεῦμα προσέφερε θυσίαν τὸν ἑαυτόν του, τὸν τελείως καθαρὸν καὶ ἀμόλυντον καὶ ἀπὸ τὴν παραμικροτέραν ἀκόμη ἁμαρτίαν, θὰ καθαρίσῃ τὴν συνείδησίν σας ἀπὸ τὰ ἔργα τῆς ἁμαρτίας, ποὺ ὁδηγοῦν εἰς τὸν αἰώνιον θάνατον καὶ θὰ σᾶς δώσῃ τὴν παρρησίαν καὶ τὴν δύναμιν νὰ λατρεύετε ὀρθῶς τὸν ζῶντα Θεόν;

Γι’ αὐτὸ δὲ τὸ λόγο (ὁ Χριστὸς) εἶναι μεσίτης νέας διαθήκης, ὥστε, κατόπιν τοῦ θανάτου του γιὰ τὴ συγχώρησι τῶν παραβάσεων κατὰ τὸν καιρὸ τῆς πρώτης διαθήκης, νὰ λάβουν οἱ προσκεκλημένοι τὴν αἰώνια κληρονομία, τὴν ὁποία ὑποσχέθηκε.

Καὶ ἐπειδὴ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ ἔχει τὴν δύναμιν νὰ καθαρίζῃ τὴν συνείδησίν μας, διὰ τοῦτο ὁ Χριστὸς ἔγινε μεσίτης μεταξὺ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων διὰ νὰ συναφθῇ Νέα Διαθήκη, ὥστε, ἀφοῦ μεσολαβήση θάνατος καὶ σταυρωθῇ ὁ μεσίτης μας αὐτὸς διὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν καὶ συγχώρησιν τῶν παραβάσεων, ποὺ ἔγιναν κατὰ τὴν πρώτην διαθήκην, νὰ λάβουν οἱ προσκαλεσμένοι καὶ πιστοὶ τὴν Ἐπαγγελίαν τῆς αἰωνίου κληρονομίας.

Καὶ διὰ τοῦτο ἀκριβῶς ὁ Χριστὸς ἔγινε μεσίτης μεταξὺ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων, διὰ νὰ συσταθῇ ἡ νέα διαθήκη. Ἔτσι δὲ ἀφοῦ θὰ ἐπραγματοποιεῖτο ὁ σταυρικὸς θάνατος τοῦ μεσίτου Χριστοῦ διὰ τὴν ἀπολύτρωσιν καὶ συγχώρησιν τῶν παραβάσεων, ποὺ ἔγιναν κατὰ τὴν πρώτην διαθήκην, νὰ λάβουν οἱ προσκεκλημένοι ἀπὸ τὸν Θεὸν πιστοὶ τὴν αἰωνίαν κληρονομίαν.

Ὅπου βεβαίως ὑπάρχει διαθήκη, (γιὰ νὰ ἐκτελεσθῇ) πρέπει ν’ ἀκολουθήσῃ θάνατος τοῦ διαθέτη.

Ἦτο δὲ ἀνάγκη νὰ ἀποθάνῃ ὁ Χριστός. Διότι ὅπου ὑπάρχει διαθήκη, διὰ νὰ λάβῃ αὕτη κῦρος καὶ ἰσχύν, εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀναγγελθῇ καὶ πιστοποιηθῇ ὁ θάνατος ἐκείνου, ποὺ διέθεσε τὴν περιουσίαν του.

Διότι ὅπου ὑπάρχει διαθήκη, διὰ νὰ τεθῇ αὐτὴ εἰς ἰσχὺν καὶ πρᾶξιν, πρέπει προηγουμένως νὰ ἀναγγελθῇ καὶ βεβαιωθῇ ὁ θάνατος τοῦ διαθέτου.

Διότι ἡ διαθήκη εἶναι ἔγκυρη, ὅταν οἱ διαθέτες εἶναι νεκροί. Ἀλλιῶς, ὅταν ὁ διαθέτης ζῇ, ποτὲ δὲν ἰσχύει.

Διότι ἡ διαθήκη μόνον ἐπὶ προσώπων, ποὺ ἐπέθαναν καὶ εἶναι πλέον νεκροί, γίνεται βεβαία καὶ ἔγκυρος. Ἐπειδή, ὅταν ζῇ ὁ διαθέτης, οὐδέποτε ἰσχύει.

Ἐπειδή, ὡς γνωστόν, ἡ διαθήκη εἶναι ἔγκυρος καὶ ὑποχρεωτικῶς ἐκτελεστὴ ἐπὶ ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι ἔχουν πλέον ἀποθάνει. Διότι ἐφ’ ὅσον χρόνον ζῇ ὁ διαθέτης, οὐδέποτε ἰσχύει ἡ διαθήκη.

Γι’ αὐτὸ οὔτε ἡ πρώτη διαθήκη ἐγκαινιάσθηκε χωρὶς αἷμα (ποὺ σημαίνει θάνατο).

Διὰ τοῦτο καὶ αὐτὴ ἀκόμη ἡ πρώτη διαθήκη δὲν ἐγκαινιάσθη καὶ δὲν ἐμβῆκεν εἰς ἐφαρμογὴν χωρὶς νὰ χυθῇ αἷμα.

Ἐκ τούτου δὲ ἐξηγεῖται τὸ γεγονός, ὅτι καὶ ἡ πρώτη διαθήκη, ποὺ συνῆψεν ὁ Θεὸς μὲ τοὺς Ἑβραίους, ἐγκαινιάσθηκε καὶ ἀπέκτησε κῦρος, ἀφοῦ εἶχε χυθῇ αἷμα.

Ἀλλ’ ἀφοῦ ὁ Μωυσῆς κάθε ἐντολή, ποὺ περιλαμβανόταν στὸ νόμο, ἀπήγγειλε σὲ ὅλο τὸ λαό, ἔλαβε τὸ αἷμα τῶν μόσχων καὶ τῶν τράγων μαζὶ μὲ νερὸ καὶ κόκκινο μαλλὶ καὶ ὕσσωπο, καὶ ράντισε καὶ αὐτὸ τὸ βιβλίο (τοῦ νόμου) καὶ ὅλο τὸ λαό,

Ἐχύθη δὲ αἷμα καὶ ἐμεσολάβησε καὶ δι αὐτὴν θάνατος, διότι, ἀφοῦ ἀνεπτύχθη ἀπὸ τὸν Μωϋσῆν εἰς ὅλον τὸν λαὸν κάθε ἐντολή, ποὺ περιελαμβάνετο εἰς τὸν νόμον, τότε, ἀφοῦ ἐπῆρεν ὁ Μωϋσῆς τὸ αἷμα τῶν μόσχων καὶ τῶν τράγων μαζὶ μὲ νερὸ καὶ μὲ μαλλίον κόκκινον καὶ ὕσσωπον, ἐρράντισε καὶ αὐτὸ τὸ βιβλίον τοῦ νόμου καὶ ὅλον τὸν λαόν,

Διότι, ὅταν ἐδόθη διὰ μέσου τοῦ Μωϋσέως καὶ ἀνεπτύχθη εἰς ὅλον τὸν λαὸν κάθε ἐντολὴ τοῦ Νόμου, τότε ἀφοῦ ἐπῆρε ὁ Μωϋσῆς τὸ αἷμα τῶν θυσιασθέντων μόσχων καὶ τράγων ἀνακατεμένο μαζῆ μὲ τὸ νερό, καὶ μὲ μαλλὶ κόκκινο καὶ μὲ κλωναράκια ὑσσώπου ἐρράντισε καὶ αὐτὸ τὸ βιβλίον τοῦ Νόμου καὶ ὅλον τὸν λαὸν

λέγοντας· Αὐτὸ εἶναι τὸ αἷμα τῆς διαθήκης, τὴν ὁποία ὥρισε ὁ Θεὸς γιὰ σᾶς.

καὶ εἶπεν· Αὐτὸ εἶναι τὸ αἷμα, μὲ τὸ ὁποῖον ἐπικυρώνεται ἡ διαθήκη, τὴν ὁποίαν μοῦ ἔδωκεν ἐντολὴν ὁ Θεὸς νὰ σᾶς φέρω.

λέγων· ὅτι «Αὐτὸ τὸ αἷμα εἶναι διὰ τὴν ἐπικύρωσιν τῆς διαθήκης, τὴν ὁποίαν διέταξε καὶ συνῆψε πρὸς σᾶς ὁ Θεός».

Καὶ τὴ σκηνὴ δὲ καὶ ὅλα τὰ λειτουργικὰ σκεύη ὁμοίως ράντισε μὲ αἷμα.

Καὶ τὴν σκηνὴν δὲ καὶ ὅλα τὰ σκεύη τῆς λατρείας ἐρράντισεν ὁμοίως μὲ τὸ αἷμα.

Καὶ ἐρράντισεν ἐπίσης μὲ τὸ αἷμα ὁ Μωϋσῆς τὴν σκηνὴν τοῦ μαρτυρίου, τὸν φορητὸν δηλαδὴ ναόν, καὶ ὅλα τὰ σκεύη τὰ προωρισμένα διὰ τὴν λατρευτικὴν ὑπηρεσίαν.

Καὶ σχεδὸν ὅλα συμφώνως πρὸς τὸ νόμο καθαρίζονται (τελετουργικῶς) μὲ αἷμα, καὶ χωρὶς νὰ χυθῇ αἷμα δὲν γίνεται ἄφεσι ἁμαρτιῶν.

Καὶ σύμφωνα μὲ τὸν νόμον σχεδὸν ὅλα, πρόσωπα καὶ πράγματα, καθαρίζονται μὲ αἷμα. Καὶ χωρὶς νὰ χυθῇ αἷμα δὲν γίνεται ἄφεσις.

Καὶ σχεδὸν ὅλα ὅσα ἔχουν ἀνάγκην καθαρισμοῦ, πρόσωπα καὶ πράγματα, καθαρίζονται, σύμφωνα μὲ τὰς διατάξεις τοῦ Νόμου, μὲ αἷμα. Καὶ χωρὶς νὰ γίνῃ διὰ θυσίας χύσιμο αἵματος, δὲν δέδεται ἄφεσις.

Ἦταν λοιπὸν ἀνάγκη, ἐκεῖνα μὲν τὰ πράγματα, ποὺ ἦταν τύποι καὶ σύμβολα τῶν ἐπουρανίων πραγμάτων, νὰ καθαρίζωνται μ’ αὐτὰ τὰ μέσα, τὰ ἴδια ὅμως τὰ ἐπουράνια πράγματα μὲ θυσίες ἀνώτερες ἀπ’ αὐτές (Καὶ τὰ ἐπίγεια καὶ τὰ ἐπουράνια ἅγια, καθαρὰ καθ’ ἑαυτά, θεωροῦνται μολυνόμενα ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτωλῶν ἀνθρώπων).

Ἐξάγεται λοιπὸν ὡς συμπέρασμα, ὅτι εἶναι ἀνάγκη τὰ μὲν τοπικὰ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ποὺ ἦσαν ἀντίγραφα καὶ σκιαὶ τῶν ἐν τοῖς οὐρανοῖς, νὰ καθαρίζωνται μὲ αὐτὰς τὰς ἀλόγους θυσίας, αὐτὰ δὲ τὰ ἐπουράνια νὰ ἀνοιχθοῦν καὶ νὰ γίνουν ἐλευθέρα εἰς τοὺς ἀνθρώπους μὲ θυσίας ἀνωτέρας ἀπὸ ἐκείνας τῆς Π. Διαθήκης.

Ἔτσι, λοιπόν, εἶναι ἀνάγκη ὅλα αὐτὰ τῆς Π. Διαθήκης, ποὺ ἦσαν τύπος καὶ σύμβολα ἐκείνων ποὺ ὑπάρχουν εἰς τοὺς οὐρανούς, νὰ καθαρίζωνται μὲ αὐτὰς τὰς θυσίας τῶν ζώων. Ὅσον ὅμως ἀφορᾷ τὰ ἐπουράνια, ἔπρεπε νὰ ἐπιτευχθοῦν καὶ νὰ γίνουν κτῆμα τῶν ἀνθρώπων μὲ θυσίας ἀσυγκρίτως ἀνωτέρας ἀπὸ τὰς θυσίας τῆς Π. Διαθήκης.

Γι’ αὐτὸ ὁ Χριστὸς δὲν εἰσῆλθε σὲ χειροποίητα ἅγια (τῶν ἁγίων), ἀπεικονίσεις τῶν ἀληθινῶν, ἀλλὰ στὸν ἴδιο τὸν οὐρανό, γιὰ νὰ ἐμφανισθῇ τώρα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ γιὰ μᾶς.

Ὁμιλῶ δὲ περὶ ἐπουρανίων, διότι ὁ Χριστὸς δὲν ἐμβῆκεν εἰς χειροποίητα Ἅγια Ἁγίων, ποὺ εἶναι ἀπομίμησις καὶ εἰκὼν τῶν ἀληθινῶν Ἁγίων, ἀλλ’ ἐμβῆκεν εἰς αὐτὸν τὸν οὐρανόν, διὰ νὰ παρουσιασθῇ τώρα εἰς τὸ πρόσωπον τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ πρεσβεύῃ ὑπὲρ ἡμῶν.

Διότι ὁ Χριστὸς δὲν εἰσῆλθεν εἰς Ἅγια κατασκευασμένα ἀπὸ χέρια ἀνθρώπων, ἀντίτυπα τῶν πραγματικῶν καὶ ἀληθινῶν Ἁγίων, ἀλλ’ εἰσῆλθεν εἰς αὐτὸν τοῦτον τὸν οὐρανόν, διὰ νὰ παρουσιασθῇ τώρα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ πρεσβευτῆς καὶ μεσίτης ὑπὲρ ἡμῶν.

Οὔτε εἰσῆλθε γιὰ νὰ προσφέρῃ πολλὲς φορὲς τὸν ἑαυτό του, ὅπως ὁ ἀρχιερεὺς εἰσέρχεται στὰ ἅγια (τῶν ἁγίων) κάθε ἔτος μὲ ξένο αἷμα.

Καὶ ἐμβῆκεν ἐκεῖ ὄχι διὰ νὰ προσφέρῃ τὸν ἑαυτόν του θυσίαν πολλὰς φοράς, ὅπως ὁ Ἀρχιερεὺς τῶν Ἰουδαίων ἐμβαίνει εἰς τὰ χειροποίητα Ἅγια κάθε χρόνον μὲ αἷμα ὄχι ἰδικόν του, ἀλλὰ ξένον, ἤτοι μὲ τὸ αἷμα τῶν ζώων, ποὺ θυσιάζονται.

Καὶ εἰσῆλθεν ὄχι διὰ νὰ προσφέρῃ τὸν ἑαυτόν του πολλὲς φορὲς θυσίαν, ὅπως ὁ ἀρχιερεὺς τῶν Ἑβραίων εἰσέρχεται εἰς τὰ Ἅγια τοῦ ναοῦ κάθε χρόνο μὲ τὸ ξένον αἷμα τῶν ζώων, ποὺ θυσιάζονται.

Ἀλλιῶς θὰ ἔπρεπε νὰ θυσιασθῇ πολλὲς φορὲς ἀπὸ καταβολῆς κόσμου. Ἀλλὰ τώρα φανερώθηκε μιὰ φορὰ γιὰ ὅλους τοὺς αἰῶνες (ἀπὸ καταβολῆς κόσμου μέχρι τέλους), γιὰ ν’ ἀφαιρέσῃ μὲ τὴν αὐτοθυσία του τὴν ἁμαρτία.

Λέγω δὲ ὅτι δὲν προσέφερε τὸν ἑαυτόν του θυσίαν πολλὰς φοράς, διότι ἐὰν δὲν ἦτο ἀρκετὴ ἡ μία καὶ μόνη θυσία του, ἔπρεπε αὐτὸς πολλὰς φορὰς νὰ πάθῃ, ἀφ’ ὅτου συνεστήθη καὶ ἔγινε ὁ κόσμος. Τώρα ὅμως μίαν φορὰν ἐνηνθρώπησε καὶ ἐφανερώθη, ὅταν ἔλαβαν τέλος οἱ χρόνοι τῆς Π. Διαθήκης, διὰ νὰ ἐξαλειφθῇ ἡ ἁμαρτία μὲ τὴν θυσίαν του.

Διότι ἄλλως ἔπρεπε αὐτὸς νὰ πάθῃ, νὰ θυσιασθῇ δηλαδὴ ἐπάνω εἰς τὸν σταυρὸν πολλάκις ἀπὸ τότε ποὺ ἔλαβε σύστασιν ὁ κόσμος καὶ ὑπάρχει ἡ ἁμαρτία. Τώρα δέ, ὅταν συνεπληρώθησαν καὶ ἔληξαν οἱ χρόνοι τῆς Π. Διαθήκης, μιὰ φορὰ ἐνηνθρώπησε καὶ ἐφανερώθη ὁ Χριστός, διὰ νὰ καταργήσῃ μὲ τὴν θυσίαν του τὴν ἁμαρτίαν.

Καὶ ὅπως ἐπιφυλάσσεται στοὺς ἀνθρώπους νὰ πεθαίνουν μιὰ φορὰ, καὶ μετὰ ἀπ’ αὐτὸ κρίνονται,

Καὶ καθώς, σύμφωνα μὲ τὸν ὁρισμὸν τοῦ Θεοῦ, ἐπιφυλάσσεται εἰς καθένα ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους νὰ ἀποθάνῃ μίαν φοράν, ὕστερα δὲ ἀπὸ τὸν θάνατον ἐπακολουθεῖ κρίσις καὶ δίκη διὰ τὰς πράξεις του,

Καὶ καθ’ ὅσον μιὰ φορὰ ἐπιφυλάσσεται εἰς τοὺς ἀνθρώπους νὰ πεθάνουν, ἔπειτα δὲ ἀπακολουθεῖ κρίσιν καὶ ἀνταπόδοσις κατὰ τὰ ἔργα των,

ἔτσι καὶ ὁ Χριστός, ἀφοῦ μιὰ φορὰ πέθανε γιὰ ν’ ἀφαιρέσῃ τὶς ἁμαρτίες ὅλων, γιὰ δεύτερη φορὰ ἀσχέτως πρὸς τὴν ἁμαρτία (ὄχι δηλαδὴ γιὰ ν’ ἀντιμετωπίσῃ τὴν ἁμαρτία πάλι) θὰ ἐμφανισθῇ γι’ αὐτοὺς ποὺ τὸν προσμένουν γιὰ νὰ τοὺς σώσῃ.

ἔτσι καὶ ὁ Χριστός, ὅταν ἔγινεν ἄνθρωπος, μίαν φορὰν ἀπέθανε καὶ ἐθυσίασε τὸν ἑαυτόν του, διὰ νὰ βαστάσῃ ἐπάνω του εἰς τὸν σταυρὸν τὰς ἁμαρτίας πολλῶν. Θὰ φανῇ δὲ διὰ δευτέραν φοράν, χωρὶς πλέον νὰ βαστάζῃ ἐπάνω του τὰς ἁμαρτίας τῶν ἄλλων. Καὶ θὰ φανῇ τότε εἰς ἐκείνους, ποὺ τὸν περιμένουν μὲ ἐλπίδα καὶ πόθον, διὰ νὰ τοὺς σώσῃ.

ἔτσι καὶ ὁ Χριστός, ἀφοῦ ἔγινε ἄνθρωπος, μίαν φορὰν ἀπέθανεν καὶ προσέφερε τὸν ἑαυτόν του θυσίαν, διὰ νὰ πάρῃ ἐπάνω του τὰς ἁμαρτίας τῶν ἀνθρώπων. Θὰ φανῇ δὲ διὰ δευτέραν φορὰν ἔνδοξος εἰς ἐκείνους ποὺ τὸν περιμένουν, διὰ νὰ πάρουν τὴν σωτηρίαν ἀπὸ αὐτὸν χωρὶς πλέον νὰ βαστάζῃ τὰς ἁμαρτίας τῶν ἀνθρώπων.