Πρὸς Γαλάτας 6

Ἀδελφοί, καὶ ἐὰν κάποιος ἄνθρωπος πιασθῇ σὲ κάποια ἁμαρτία, σεῖς οἱ πνευματικοὶ νὰ προσπαθῆτε νὰ τὸν διορθώσετε μὲ πνεῦμα πραότητος. Καὶ νὰ προσέχῃς τὸν ἑαυτό σου μήπως καὶ σὺ ὑποκύψῃς σὲ πειρασμό.

Σᾶς κάνω προσεκτικοὺς διὰ τὴν ματαιοδοξίαν καὶ τὸν φθόνον, διότι αἱ ἀδυναμίαι τῶν ἀσθενῶν ἀδελφῶν γίνονται ἀφορμὴ διὰ νὰ ἐκδηλώνῃ ὁ ἕνας καὶ ὁ ἄλλος τὴν φιλαρχίαν του. Ὄχι, ἀδελφοί· καὶ ἐὰν ἀπὸ ἀδυναμίαν περιπέσῃ κανένας ἄνθρωπος εἰς κάποιο ἁμάρτημα, σεῖς οἱ πνευματικῶς ἰσχυροὶ διορθώνετε καὶ παιδαγωγεῖτε τὸν τοιοῦτον μὲ πνεῦμα πραότητος. Πρόσεχε δὲ τὸν ἑαυτόν σου, σὺ ποὺ διορθώνεις τὸν ἄλλον, νὰ μὴ περιπέσῃς καὶ σὺ εἰς πειρασμὸν εἴτε παρασυρόμενος εἰς τὸ αὐτὸ ἁμάρτημα, εἴτε κυριευόμενος ἀπὸ ἀνυπομονησίαν, ἢ ἀπὸ ματαιοδοξίαν καὶ φιλαρχίαν, καὶ ἐν γένει ἀπὸ ἐγωϊσμόν.

Ἀδελφοί, ἐὰν ἀπὸ ἀδυναμίαν παρασυρθῇ κανεὶς καὶ περιπέσῃ εἰς κάποιο ἁμάρτημα, σεῖς οἱ πνευματικῶς προωδευμένοι καὶ ἰσχυροὶ ἂς διορθώνετε αὐτὸν καὶ ἂς τὸν καθοδηγῆτε μὲ πνεῦμα πραότητος. Ἀλλὰ καὶ σὺ ποὺ διορθώνεις τὸν ἄλλον, πρόσεχε τὸν εὐατόν σου, μήπως καὶ ὁ ἴδιος περιπέσῃς εἰς πειρασμὸν καὶ παρασυρθῇς εἴτε εἰς τὸ ἴδιον ἁμάρτημα, εἴτε εἰς τὸ ἁμάρτημα τῆς ὑψηλοφροσύνης.

Ὁ ἕνας νὰ βαστάζῃ τὰ βάρη τοῦ ἄλλου, καὶ ἔτσι νὰ ἐκπληρώσετε τὸ νόμο τοῦ Χριστοῦ.

Διὰ νὰ ἀσφαλίζεσθε δὲ ἀπὸ τὸν κίνδυνον τοῦ νὰ πειραχθῆτε καὶ σεῖς, ὑπομένετε ὁ ἕνας τοῦ ἄλλου τὰς ἐνοχλήσεις, ποὺ σᾶς γίνονται ἀπὸ τὰ ἐλαττώματά του καὶ τὰς ἐλλείψείς του, καὶ ἔτσι μὲ τὴν ὑπομονητικὴν αὐτὴν ἀνοχὴν ἐκπληρώσατε τελείως τὸν νόμον τοῦ Χριστοῦ, ἤτοι τὴν ἐντολὴν τῆς ἀγάπης. Ἄνθρωπος, ποὺ δὲν ὑπομένει φιλαδέλφως τὴν ἀδυναμίαν τοῦ πλησίον, δὲν συναισθάνεται ὅτι ἔχει καὶ αὐτὸς ἐλαττώματα, ἀλλ’ ἔχει μεγάλην ἰδέαν διὰ τὸν ἑαυτόν του. Ἡ ἰδέα του ὅμως αὐτὴ εἶναι ψευδής.

Ἂς ὑπομένετε μὲ πραότητα ὁ ἔνας τοῦ ἄλλου τὰ ἐλαττώματα, τὰ ὁποῖα, καθὸ ἀλαττώματα, εἶναι φορτικὰ καὶ ἐνοχλητικὰ καὶ ἔτσι τηρήσατε πλήρως τὸν νόμον τοῦ Χριστοῦ, ποὺ διδάσκει τὴν ἀγάπην. (Ἄνθρωπος, ποὺ δὲν δείχνει τέτοιαν ὑπομονήν, ἀλλ’ ὀργίζεται καὶ περιφρονεῖ τὸν παρασυρθέντα, δὲν ἔχει τὴν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ).

Ἐὰν δὲ κανεὶς νομίζῃ, ὅτι εἶναι κάτι, ἐνῷ δὲν εἶναι τίποτε, αὐταπατᾶται.

Διότι, ἐὰν νομίζῃ κανείς, ὅτι εἶναι κάτι, αὐτὸς μὲ τὴν ἰδέαν του αὐτὴν χάνει κάθε ἀξίαν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ· εἶναι μηδὲν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ἐξαπατᾷ λοιπὸν τὸν ἑαυτόν του.

Διότι ἐὰν κανεὶς νομίζῃ, ὅτι εἶναι κάτι τι, ἐνῶ εἰς τὴν πραγματικότητα, ἐξ αἰτίας τοῦ ἐγωϊσμοῦ του, δὲν εἶναι τίποτε, αὐτὸς ἐξαπατᾷ καὶ πλανᾷ τὸν εὐατόν του.

Καθένας δὲ νὰ ἐξετάζῃ τὰ δικά του ἔργα, καὶ τότε ἂς καυχᾶται ἀποβλέποντας στὸν ἑαυτό του μόνο καὶ ὄχι στοὺς ἄλλους.

Διὰ νὰ μὴ καταντᾷ δὲ κανεὶς εἰς τέτοιο ἀπατηλὸν καὶ ψεύτικον διὰ τὸν ἑαυτόν του φρόνημα, ἂς ἐξετάζῃ καλὰ ὁ καθένας τὰ ἔργα του, ἂν εἶναι σύμφωνα πρὸς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, καὶ τότε, ὅταν θὰ εὕρῃ τὰ πράγματα θεάρεστα, θὰ ἔχῃ τὸν λόγον τῆς καυχήσεώς του ἀποβλέπων εἰς τὸν ἑαυτόν του μόνον καὶ ὄχι εἰς τὴν ἔλλειψιν τοῦ ἄλλου.

Δι’ αὐτὸ ὁ καθένας ἂς ἐρευνᾷ καὶ ἂς ἐξετάζῃ μὲ προσοχὴν τὸ ἔργον του, καὶ ἂν τὸ εὕρῃ σύμφωνον μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, θὰ ἔχῃ λόγον νὰ καυχᾶται εἰς τὸν ἑαυτόν του καὶ διὰ τὸν εὐατόν του μόνον, καὶ ὄχι ἐν σχέσει πρὸς τὴν διαγωγὴν τοῦ ἄλλου.

Διότι ὁ καθένας θὰ βαστάξῃ τὸ δικό του φορτίο.

Διότι κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς Κρίσεως ὁ καθενὰς θὰ βαστάσῃ τὸ φορτίον ὄχι τῶν ξένων, ἀλλὰ τῶν ἰδικῶν του ἁμαρτιῶν.

Διότι κατὰ τὴν δευτέραν παρουσίαν ὁ καθένας θὰ βαστάσῃ τὸ φορτίον τῶν ἰδικῶν του ἁμαρτιῶν.

Ἐκεῖνος δὲ, ποὺ διδάσκεται τὸ λόγο, ἂς κάνῃ τὸ διδάσκαλό του κοινωνὸ σὲ ὅλα τὰ ἀγαθά του.

Ἂς σᾶς δώσω τώρα καὶ μερικὰς ὁδηγίας καὶ συμβουλὰς, διὰ νὰ κλείσω μὲ αὐτὰς τὴν ἐπιστολή μου. Ἐκεῖνος ποὺ διδάσκεται καὶ κατηχεῖται τὸν λόγον τῆς ἀληθείας, ἂς κάνῃ μέτοχον εἰς ὅλα τὰ ἀγαθά του τὸν κατηχητὴν διδάσκαλόν του.

Καθένας δὲ ποὺ διδάσκεται τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ καθοδηγεῖται εἰς τὸν δρόμον τῆς σωτηρίας, ἂς κάμνῃ τὸν διδάσκαλον καὶ κατηχητήν του μέτοχον εἰς ὅλα τὰ ἀγαθά του.

Μὴ πλανᾶσθε! Ὁ Θεὸς δὲν ἐμπαίζεται. Ἀλλ’ ὅ,τι θὰ σπείρῃ ὁ ἄνθρωπος, αὐτὸ καὶ θὰ θερίσῃ.

Μὴ πλανᾶσθε. Ὁ Θεὸς κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς Κρίσεως δὲν ἐξαπατᾶται, οὔτε ἠμπορεῖ κανεὶς νὰ τὸν ἐμπαίξῃ. Διότι ἐκεῖνο, ποὺ θὰ σπείρῃ ὁ ἄνθρωπος, τοῦτο καὶ θὰ θερίσῃ.

Μὴ πλανᾶσθε. Ὁ Θεὸς δὲν ἐξαπατᾶται οὔτε καὶ περιπαίζεται. Διότι κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς μεγάλης κρίσεως θὰ θερίσῃ ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνο, ποὺ θὰ ἔχῃ σπείρει.

Ὅποιος δηλαδὴ σπείρει στὸν ἀγρὸ τῆς διεφθαρμένης σαρκικῆς φύσεως, ἀπὸ τὸν ἀγρὸ τῆς διεφθαρμένης σαρκικῆς φύσεως θὰ θερίσῃ θάνατο. Καὶ ὅποιος σπείρει στὸν ἀγρὸ τοῦ Πνεύματος, ἀπὸ τὸν ἀγρὸ τοῦ Πνεύματος θὰ θερίσῃ ζωὴ αἰώνια.

Διότι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος σπείρει σὰν εἰς ἄλλο χωράφι εἰς τὴν σάρκα του καὶ ἐνεργεῖ σύμφωνα μὲ τὰς ἐπιθυμίας αὐτῆς, αὐτὸς ἀπὸ τὰ ἔργα τῆς σαρκὸς θὰ θερίσῃ φθορὰν καὶ κόλασιν αἰώνιον. Ἐκεῖνος δὲ πάλιν, ποὺ ἐργάζεται ἔτσι, ὥστε τὰ ἔργα του νὰ εἶναι καρπὸς τοῦ Πνεύματος, αὐτὸς ἀπὸ τὰ ἔργα τοῦ Πνεύματος θὰ θερίση ζωὴν αἰώνιον.

Ἐκεῖνος ποὺ σπέρνει εἰς τὴν σάρκα τὰ ἔργα τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς διαφθορᾶς, αὐτὸς θὰ θερίσῃ ἀπὸ τὰ ἔργα τῆς σαρκὸς τὸν ὄλεθρον, τὴν αἰωνίαν κόλασιν. Ἐκεῖνος δὲ ὁ ὁποῖος σπέρνει καὶ καλλιεργεῖ εἰς τὸ πνεῦμα του τὰ ἔργα, ποὺ ἐμπνέει τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, θὰ θερίσῃ ἀπὸ τὰ ἔργα τοῦ πνεύματος τὴν αἰώνιον ζωήν.

Πράττοντας δὲ τὸ καλὸ, ἂς μὴν ἀποκάμνωμε. Διότι, ἐὰν δὲν ἀποκάμνωμε, στὸν κατάλληλο καιρὸ θὰ θερίσωμε.

Ἂς μὴ ἀπαυδίζωμεν δέ, ὅταν κάνωμεν τὸ καλόν. Διότι εἰς καιρὸν ὡρισμένον θὰ θερίσωμεν τοὺς καρποὺς τῶν κόπων μας, ἐὰν δὲν ἀποκάμωμεν τώρα, ἀλλ’ εἴμεθα ἀκούραστοι εἰς τὸ ἀγαθόν.

Ὅταν δὲ πράττωμεν τὸ καλόν, ἂς μὴ ἀποκάμνωμεν ἀπὸ τὰς δυσκολίας ποὺ συναντῶμεν, καὶ ἀπὸ τὰς θυσίας, εἰς τὰς ὁποίας ὑποβαλλόμεθα. Διότι εἰς καιρὸν ὡρισμένον θὰ θερίσωμεν τοὺς καρποὺς τῶν καλῶν ἔργων μας, ἐφ’ ὅσον τώρα δὲν ἀποκάμνομεν καὶ δὲν παραλύομεν.

Γι’ αὐτὸ λοιπὸν, ἕως ὅτου ἔχουμε καιρό, ἂς κάνωμε τὸ καλὸ πρὸς ὅλους, καὶ μάλιστα πρὸς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι εἶναι οἰκεῖοι λόγῳ τῆς (κοινῆς) Πίστεως.

Συνεπῶς, ἕως ὅτου εὑρισκόμεθα εἰς τὴν παροῦσαν ζωήν, ποὺ μόνον εἰς αὐτὴν ἔχομεν καιρὸν πρὸς ἀγαθοεργίαν, ἂς ἐργαζώμεθα τὸ ἀγαθὸν πρὸς ὅλους, μάλιστα δὲ πρὸς ἐκείνους, τοὺς ὁποίους ἡ πίστις μας τοὺς κατέστησεν οἰκείους καὶ ἀδελφούς.

Λοιπόν, ἕως ὅτου ἔχομεν καιρόν, τώρα ποὺ εὑρισκόμεθα εἰς τὴν παροῦσαν ζωήν, ἂς πράττωμεν μὲ προθυμίαν τὰ ἀγαθὰ ἔργα πρὸς ὅλους, μάλιστα δὲ πρὸς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι, διὰ τῆς πίστεως εἰς τὸν Χριστόν, μᾶς ἔγιναν οἰκεῖοι καὶ ἀδελφοί.

Κοιτάξετε μὲ πόσο μεγάλα γράμματα σᾶς ἔγραψα μὲ τὸ ἴδιο μου τὸ χέρι.

Ἴδετε μὲ πόσον μεγάλα γράμματα σᾶς ἔγραψα μὲ τὴν ἰδίαν μου χεῖρα.

Ἰδέτε μὲ πόσην λεπτομέρειαν καὶ σαφήνειαν σᾶς ἔγραψα μὲ τὸ ἴδιό μου τὸ χέρι.

Ὅσοι θέλουν νὰ ἀρέσουν στοὺς ἀνθρώπους (Ὅσοι θέλουν νὰ φανοῦν σπουδαῖοι) ἐπιδεικνύοντας κατόρθωμα στὴ σάρκα, αὐτοὶ σᾶς ἀναγκάζουν νὰ περιτέμνεσθε, μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ μὴ καταδιώκονται ἐξ αἰτίας τοῦ σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ.

Ὅσοι θέλουν νὰ εὐπροσωπήσουν καὶ νὰ ἀρέσουν εἰς ἀνθρώπους διὰ πράγματα, ποὺ ἀναφέρονται εἰς τὴν σάρκα, αὐτοὶ σᾶς παρακινοῦν καὶ σᾶς παραπείθουν νὰ περιτέμνεσθε, μόνον καὶ μόνον διὰ νὰ μὴ καταδιώκωνται ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους διὰ τὸ περὶ τοῦ σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ κήρυγμα.

Ὅσοι θέλουν νὰ φανοῦν εὐπρόσωποι καὶ νὰ ἀρέσουν εἰς τοὺς ἀνθρώπους τοῦ κόσμου διὰ πράγματα, ποὺ ἀναφέρονται εἰς τὴν σάρκα, αὐτοὶ σᾶς πειθαναγκάζουν νὰ περιτέμνεσθε, ὄχι ἀπὸ πεποίθησιν εἰς τὴν ἀξίαν τῆς περιτομῆς, ἀλλὰ μόνον καὶ μόνον διὰ νὰ μὴ καταδιώκωνται ἀπὸ τοὺς Ἑβραίους ἐξ αἰτίας τοῦ κηρύγματος περὶ τοῦ σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ.

Διότι οὔτε αὐτοί, ποὺ ἔχουν περιτομή, τηροῦν τὸ νόμο, ἀλλὰ θέλουν νὰ περιτέμνεσθε σεῖς, γιὰ νὰ καυχηθοῦν γιὰ τὴ δική σας σάρκα (διότι σᾶς ἔπεισαν νὰ κάνετε σ’ αὐτὴ περιτομή).

Ὅτι δὲ δι’ αὐτὸ καὶ μόνον σᾶς ἀναγκάζουν νὰ περιτέμνεσθε, ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὸ ὅτι οὐδὲ αὐτοί, οἱ ὁποῖοι ἔχουν περιτμηθῇ, φυλάττουν τὰς τελετουργικὰς διατάξεις τοῦ νόμου, τὰς καθάρσεις δηλαδὴ καὶ τὰς ζωοθυσίας. Ἀλλὰ θέλουν σεῖς νὰ περιτέμνεσθε, διὰ νὰ καυχηθοῦν διὰ τὴν ἰδικήν σας σάρκα, ὅτι δηλαδὴ σᾶς ἔπεισαν νὰ δεχθῆτε τὴν περιτομήν.

Αὐτὸ δὲ ἀποδεικνύεται καὶ ἀπὸ τὸ γεγονός, ὅτι οὔτε αὐτοὶ οἱ περιτμημένοι δὲν τηροῦν τὸν Νόμον τοῦ Μωϋσέως, ἀλλὰ θέλουν νὰ περιτέμνεσθε σεῖς, διὰ νὰ καυχῶνται αὐτοὶ εἰς τὴν ἰδικήν σας σάρκα, ὅτι δηλαδὴ σᾶς ἔπεισαν νὰ δεχθῆτε τὴν σαρκικὴν περιτομήν.

Ἀλλὰ σὲ μένα μὴ γένοιτο νὰ καυχῶμαι, παρὰ γιὰ τὸ σταυρὸ τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, διὰ τοῦ ὁποίου ὁ κόσμος ἔχει σταυρωθῆ (καὶ νεκρωθῆ) ὡς πρὸς ἐμένα, καὶ ἐγὼ ἔχω σταυρωθῆ (καὶ νεκρωθῆ) ὡς πρὸς τὸν κόσμο.

Ἐγὼ ὅμως δὲν κινοῦμαι ἀπὸ τέτοια ἁμαρτωλὰ ἐλατήρια. Μὴ γένοιτο ποτὲ ἐγὼ νὰ καυχηθῶ διὰ τίποτε ἄλλο παρὰ διὰ τὸ ὅτι δι’ ἐμὲ ἔλαβε δούλου μορφὴν καὶ ἐσταυρώθη διὰ τὴν σωτηρίαν μου ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Μόνον καύχημά μου εἶναι τοῦ Κυρίου ὁ σταυρικὸς θάνατος, διὰ τῆς πίστεως δὲ εἰς τὸν θάνατον αὐτὸν ἔχει νεκρωθῆ καὶ ἔχει χάσει τὴν δύναμίν του ὡς πρὸς ἐμὲ ὁ κόσμος. Ἀλλὰ καὶ ἐγὼ ἔχω νεκρωθῆ ὡς πρὸς τὸν κόσμον.

Μὴ γένοιτο δὲ ποτὲ νὰ καυχηθῶ ἐγὼ διὰ τίποτε ἄλλο, παρὰ μόνον διὰ τὸν σταυρικὸν θάνατον τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, διὰ τοῦ ὁποίου ἔχει πλέον σταυρωθῆ καὶ νεκρωθῆ ὡς πρὸς ἐμὲ ὁ κόσμος, ὅπως καὶ ἐγώ, χάρις εἰς τὸν σταυρὸν τοῦ Κυρίου, ἔχω σταυρωθῆ καὶ νεκρωθῆ διὰ τὸν κόσμον.

Στὴ Θρησκεία βεβαίως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ οὔτε περιτομὴ ἔχει κάποια ἰσχὺ οὔτε ἡ ἀκροβυστία (ἡ ἀπεριτμησία), ἀλλ’ ἡ νέα δημιουργία (ἡ πνευματικὴ ἀναγέννησι).

Εἶμαι δὲ νεκρωμένος ὡς πρὸς τὸν κόσμον καὶ τίποτε ἀπὸ αὐτὸν οὔτε μὲ δελεάζει, οὔτε μὲ φοβίζει, διότι ἐν τῇ μετὰ τοῦ Χριστοῦ κοινωνίᾳ καὶ ἑνώσει, οὔτε ἡ περιτομὴ ἔχει καμμίαν ἀξίαν οὔτε ἡ ἀκροβυστία, ἀλλ’ ἰσχύει νέα κτίσις καὶ δημιουργία, δηλαδὴ ἡ ἀναγέννησις, ποὺ δίδεται εἰς κάθε πιστὸν δυνάμει τῆς ἀπολυτρωτικῆς θυσίας τοῦ σταυροῦ.

Διότι εἰς τὴν νέαν κατάστασιν τῆς σωτηρίας καὶ τῆς πνευματικῆς ζωῆς, ποὺ προσφέρει ὁ Χριστός, οὔτε ἡ περιτομὴ ἔχει καμμίαν ἰσχὺν οὔτε ἡ ἀκροβυστία, ἀλλ’ ἰσχύει ἡ νέα πνευματικὴ δημιουργία καὶ ἀναγέννησις, ποὺ παρέχεται ἀπὸ τὸν Χριστόν.

Καὶ σ’ ὅσους θὰ συμμορφώνονται πρὸς αὐτὴ τὴν ἀρχή, εὐλογία καὶ ἔλεος νὰ εἶναι σ’ αὐτούς, καὶ γενικῶς στὸν Ἰσραὴλ τοῦ Θεοῦ.

Καὶ εἰς ἐκείνους, ποὺ θὰ ἀκολουθήσουν τὴν διδασκαλίαν αὐτὴν περὶ τῆς νέας κτίσεως καὶ θὰ ἔχουν αὐτὴν ὡς μέτρον καὶ ὑπόδειγμα διὰ νὰ συμμορφώσουν πρὸς αὐτὴν τὴν ζωήν τους, εἴθε νὰ εἶναι εἰρήνη καὶ ἔλεος ἐπάνω τους καὶ ἐν γένει ἐπάνω εἰς τὸν νέον Ἰσραὴλ τῆς χάριτος, εἰς τὸν νέον λαόν, ποὺ διὰ τῆς πίστεως ἔγινε ἐκλεκτὸς εἰς τὸν Θεὸν καὶ ἀντικατέστησε τὸν παλαιὸν κατὰ σάρκα Ἰσραήλ.

Καὶ ὅσοι θὰ ἀκολουθήσουν αὐτὸν τὸν κανόνα καὶ θὰ πορευθοῦν σύμφωνα μὲ τὴν διδασκαλίαν τοῦ Χριστοῦ, θὰ ἔχουν εἰρήνην καὶ ἔλεος ἀπὸ τὸν Θεόν, ὅπως γενικώτερα θὰ ἔχῃ εἰρήνην καὶ ἔλεος ὁ νέος Ἰσραὴλ τῆς χάριτος, ὁ χριστιανικὸς λαὸς τοῦ Θεοῦ.

Στὸ ἑξῆς κανεὶς νὰ μὴ μὲ ἐνοχλῇ, διότι ἐγὼ στὸ σῶμα μου φέρω τὰ σημάδια τῶν πληγῶν χάριν τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ (καὶ αὐτὰ ἀποδεικνύουν, ὅτι εἶμαι γνήσιος ἀπόστολος).

Εἰς τὸ ἑξῆς ἂς μὴ μοῦ παρέχῃ κανεὶς κόπους καὶ ἐνόχλησιν, ζητῶν ἀπολογίαν ἀπὸ ἐμὲ δι’ ὅσα πράττω. Διότι ἐγὼ βαστάζω εἰς τὸ σῶμα μου τὰ σημάδια τῶν πληγῶν, τὰς ὁποίας ὑπέστην διὰ τὸν Κύριον Ἰησοῦν. Καὶ αἱ πληγαὶ αὐταὶ εἶναι ἡ ἀπολογία μου.

Εἰς τὸ ἐξῆς νὰ μὴ μὲ βάζῃ κανεὶς εἰς κόπους καὶ ἐνοχλήσεις διὰ τὰ ζητήματα, ποὺ ἀναφέρονται εἰς τὴν περιτομὴν καὶ τὰς ἄλλας τυπικὰς διατάξεις τοῦ μωσαϊκοῦ Νόμου. Πεισθῆτε εἰς αὐτὰ ποὺ σᾶς λέγω, διότι ἐγὼ βαστάζω ἐπάνω εἰς τὸ σῶμά μου τὰ σημάδια τῶν πληγῶν, ποὺ ὑπέστην διὰ τὸν Κύριον, καὶ αὐτὰ μαρτυροῦν τὴν ἁγνὴν πίστιν μου πρὸς τὸν Χριστὸν καὶ τὴν φιλαλήθειάν μου.

Ἡ χάρι τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ νὰ εἶναι μὲ τὸ πνεῦμα σας, ἀδελφοί. Ἀμὴν.

Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ εἴθε νὰ ἐνισχύῃ καὶ νὰ ἐνδυναμώνῃ, ἀδελφοί, τὰς πνευματικάς σας δυνάμεις, ὥστε νὰ διατηρῆτε πάντοτε τὸν ἁγιασμόν, ποὺ σᾶς ἔδωκε τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Ἀμήν.

Ἀδελφοί, ἡ χάρις τοῦ Κυρίου μᾶς Ἰησοῦ Χριστοῦ εἴθε νὰ εἶναι πάντοτε μὲ τὸ πνεῦμα σας καὶ νὰ σᾶς ἐνισχύῃ συνεχῶς εἰς τὴν πνευματικήν σας ζωὴν καὶ πρόοδον. Ἀμήν.