Πρὸς Κορινθίους Α' 10

Δὲν θέλω δὲ νὰ ἀγνοῆτε, ἀδελφοί, ὅτι οἱ πατέρες μας ἦταν ὅλοι κάτω ἀπὸ τὴν προστατευτικὴ νεφέλη καὶ ὅλοι μὲ ἀσφάλεια πέρασαν διὰ μέσου τῆς Ἐρυθρᾶς Θαλάσσης.

Ὁ κίνδυνος δὲ τοῦ νὰ ἀποδοκιμασθῶμεν ὡς ἀνάξιοι εἶναι πραγματικός, ὅπως ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὸ τρομερὸν παράδειγμα τῶν προπατόρων μας Ἰσραηλιτῶν. Δὲν θέλω δηλαδὴ νὰ ἀγνοῆτε σεῖς, ἀδελφοί, ὅτι οἱ προπάτορες μας Ἰσραηλῖται ὅλοι ἦσαν ὑπὸ τὴν σκέπην καὶ προστασίαν τῆς νεφέλης καὶ ὅλοι ἀξιώθησαν νὰ περάσουν ἀσφαλῶς διὰ μέσου τῆς Ἐρυθρᾶς θαλάσσης.

Δὲν θέλω δέ, ἀδελφοί, νὰ ἀγνοῆτε, ὅτι οἱ πρόγονοι ἡμῶν τῶν Ἰσραηλιτῶν ὅλοι ἦσαν κάτω ἀπὸ τὴν σκέπην τῆς νεφέλης καὶ ὅλοι ἐπέρασαν ἀσφαλεῖς καὶ ὑγιεῖς διὰ μέσου τῆς θαλάσσης.

Ἔτσι ὅλοι, δίνοντας ἐμπιστοσύνη στὸ Μωυσῆ καὶ ἀκολουθώντας αὐτόν, ἔλαβαν βάπτισμα μέσα στὴ νεφέλη καὶ στὴ θάλασσα.

Καὶ ὅλοι μὲ ἐμπιστοσύνην ἠκολούθησαν τὸν Μωϋσ·ῆν καὶ ἐνώθησαν μαζὶ μὲ αὐτὸν σὰν διὰ βαπτίσματος, τὸ ὁποῖον ἔλαβαν ὡς εἰς ἄλλην κολυμβήθραν μέσα εἰς τὴν νεφέλην καὶ τὴν θάλασσαν.

Καὶ ὅλοι διὰ τοῦ Μωϋσέως καὶ μαζῆ μὲ τὸν Μωϋσῆν ἐπῆραν σὰν ἕνα εἶδος βαπτίσματος εἰς τὴν νεφέλην καὶ εἰς τὴν θάλασσαν (πρᾶγμα τὸ ὁποῖον ἐτόνωσε τοὺς δεσμοὺς μεταξύ των, ὡς ἑνὸς λαοῦ τοῦ Θεοῦ).

Ἐπίσης ὅλοι ἔφαγαν τὴν αὐτὴ θαυματουργικὴ τροφή.

Καὶ ὅλοι ἔφαγαν τὴν αὐτὴν τροφὴν τοῦ μάννα, ποὺ τοὺς ἐδίδετο μὲ ὑπερφυσικὴν ἐνέργειαν τοῦ Πνεύματος.

Καὶ ὅλοι ἔφαγαν τὴν αὐτὴν τροφήν, τὸ μάννα, τὸ ὁποῖον τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ τοὺς ἔδιδε.

Καὶ ὅλοι ἤπιαν τὸ αὐτὸ θαυματουργικὸ ποτὸ. Διότι ἔπιναν ἀπὸ τὸν πνευματικὸ βράχο, ὁ ὁποῖος τοὺς συνώδευε, ὁ δὲ βράχος ἦταν ὁ Χριστός.

Καὶ ὅλοι ἔπιον τὸ αὐτὸ ποτόν, τὸ ὁποῖον μὲ ὑπερφυσικὴν πνευματικὴν ἐνέργειαν ἀνέβλυσε. Διότι ἔπιναν ἀπὸ ὑπερφυσικὴν καὶ ἀόρατον πέτραν, ποὺ τοὺς ἠκολούθει, ἡ πέτρα δὲ αὐτὴ ἦτο ὁ Χριστός.

Καὶ ὅλοι ἔπιαν τὸ αὐτὸ ποτόν, τὸ ὁποῖον τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον τοὺς προσέφερε. Διότι ἔπιναν ἀπὸ ὑπερφυσικὴν καὶ ἀόρατον, ἀπὸ πνευματικὴν πέτραν, ποὺ τοὺς ἀκολουθοῦσε· αὐτὴ δὲ ἡ πέτρα ἦτο ὁ Χριστός.

Ἀλλὰ στοὺς περισσοτέρους ἀπ’ αὐτοὺς δὲν εὐαρεστήθηκε ὁ Θεός, γι’ αὐτὸ ἡ ἔρημος στρώθηκε μὲ τὰ πτώματά τους.

λλὰ καίτοι ἀπήλαυσαν ὅλοι τους τὰ ἐξαιρετικὰ αὐτὰ προνόμια, μὲ τοὺς περισσοτέρους ἀπὸ αὐτοὺς δὲν εὐαρεστήθη ὁ Θεός. Διότι τοὺς ὠργίσθη καὶ ἐστρώθησαν κάτω νεκροὶ εἰς τὴν ἔρημον, χωρὶς νὰ πατήσουν εἰς τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας.

Ἀλλά, καίτοι ὅλοι ἐπῆραν τὰς δωρεὰς αὐτὰς τοῦ Πνεύματος, ὁ Θεὸς δὲν εὐηρεστήθη καὶ δὲν ἔδωσε τὴν εἰδικὴν εὐμένειάν του εἰς τοὺς περισοτέρους ἀπὸ αὐτούς. Καὶ τοῦτο, ἐπειδὴ οἱ περισσότεροι παρέβησαν τὸ θέλημά του, ἐτιμωρήθησαν ἀπὸ τὸν Θεόν, καὶ ἔπεσαν κάτω νεκροὶ εἰς τὴν ἔρημον γῆν.

Αὐτὰ δὲ ἔγιναν παραδείγματα γιὰ μᾶς, γιὰ νὰ μὴν ἐπιθυμοῦμε πράγματα κακά, ὅπως ἐπιθύμησαν ἐκεῖνοι.

Ὅλα δὲ αὐτὰ ἔγιναν προφητικαὶ εἰκόνες, ποὺ προλέγουν τί θὰ συμβῇ καὶ εἰς ἡμᾶς, ὥστε νὰ προσέχωμεν διὰ νὰ μὴ εἴμεθα ἐπιθυμηταὶ κακῶν, καθὼς καὶ ἐκεῖνοι ἐπεθύμησαν κακὰ καὶ ἐτιμωρήθησαν.

Αὐτὰ ὅλα ἔγιναν προφητικὰ σύμβολα καὶ ἀλληγορίαι δι’ ἡμᾶς καὶ μᾶς διδάσκουν νὰ μὴ κυριευώμεθα ἀπὸ ἐπιθυμίας κακῶν καὶ ἁμαρτωλῶν πραγμάτων, ὅπως ἐκεῖνοι ἐπεθύμησαν.

Οὔτε νὰ γίνεσθε εἰδωλολάτρες, ὅπως ἔγιναν μερικοὶ ἀπ’ αὐτούς. Ὁπως ἡ Γραφὴ ἀναφέρει, Κάθησε ὁ λαὸς νὰ φάγῃ καὶ νὰ πιῇ, καὶ σηκώθηκαν καὶ διασκέδαζαν μὲ ὀργιώδεις εἰδωλολατρικοὺς χορούς (γύρω ἀπὸ τὸ εἴδωλο, τὸ χρυσὸ μοσχάρι).

Καὶ μὴ γίνεσθε μὲ τὰ εἰδωλόθυτα εἰδωλολάτραι, ὅπως ἔγιναν μερικοὶ ἀπὸ αὐτούς, καθὼς ἔχει γραφῆ εἰς τὸ βιβλίον τῆς Ἐξόδου: Ἐκάθησεν ὁ λαὸς νὰ φάγῃ καὶ νὰ πίῃ καὶ ἐσηκώθησαν μετὰ τὸ φαγητὸν καὶ ἔπαιζον χορεύοντες εἰς τιμὴν καὶ λατρείαν τοῦ μόσχου, ποὺ τὸν εἶχαν στήσει ὡς εἴδωλόν τους.

Οὔτε δὲ νὰ γίνεσθε εἰδωλολάτραι τρώγοντες μὲ εὐλάβειαν τὰ εἰδωλόθυτα, ὅπως ἔγιναν μερικοὶ ἀπὸ ἐκείνους, καθὼς ἔχει γραφῆ εἰς τὴν Παλαιὰν Διαθήκην· «ἐκάθισεν ὁ λαὸς νὰ φάγῃ καὶ νὰ πίῃ καὶ ἐσηκώθησαν ἔπειτα νὰ παίξουν καὶ νὰ χορεύσουν πρὸς τιμὴν καὶ λατρείαν τοῦ εἰδώλου, τοῦ χρυσοῦ μόσχου που εἶχαν στήσει».

Οὔτε νὰ κάνωμε ἀνήθικες πράξεις, ὅπως μερικοὶ ἀπ’ αὐτοὺς ἔκαναν ἀνήθικες πράξεις, καὶ θανατώθηκαν σὲ μιὰ ἡμέρα εἰκοσιτρεῖς χιλιάδες.

Ἀκόμη δὲ ἂς μὴ πορνεύωμεν, καθὼς μερικοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἐπόρνευσαν καὶ διὰ τιμωρίας τοῦ Θεοῦ ἔπεσαν νεκροὶ εἰς μίαν ἡμέραν εἴκοσι τρεῖς χιλιάδες.

Ἀκόμη δὲ ἂς μὴ παρασυρώμεθα ποτὲ ἀπὸ τὴν πορνείαν, ὅπως μερικοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἐπόρνευσαν καὶ εἰς μίαν ἡμέραν ἔπεσαν κάτω νεκροὶ εἴκοσι τρεῖς χιλιάδες.

Οὔτε νὰ προκαλοῦμε τὸ Χριστό, ὅπως καὶ μερικοὶ ἀπ’ αὐτοὺς τὸν προκάλεσαν, καὶ θανατώθηκαν ἀπὸ τὰ φίδια.

Καὶ ἂς μὴ πειράζωμεν τὸν Χριστόν, ζητοῦντες νὸ δοκιμάσωμεν, ἂν θὰ μᾶς φυλάξῃ ἀπὸ τὸν κίνδυνον τῶν εἰδωλολατρικῶν ἐθίμων ἡ παντοδυναμία καὶ εὐσπλαγχνία του. Ἔτσι τὸν ἐπείραξαν καὶ μερικοὶ ἀπὸ αὐτούς, καὶ διὰ τοῦτο ἐθανατώθησαν ἀπὸ τὰ φαρμακερὰ δαγκώματα τῶν φιδιῶν.

Οὔτε νὰ ζητοῦμεν νὰ δοκιμάσωμεν, ἐὰν ὁ Χριστὸς θὰ μᾶς φυλάξῃ ἀπὸ τοὺς κινδύνους τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς εἰδωλολατρείας, ὅπως καὶ μερικοὶ ἀπὸ ἐκείνους ἐπείραξαν τότε τὸν Θεὸν καὶ διὰ τὴν παράβασίν των αὐτὴν ἐπέθαναν δαγκωμένοι ἀπὸ τὰ δηλητηριώδη φίδια.

Οὔτε νὰ γογγύζετε, ὅπως μερικοὶ ἀπ’ αὐτοὺς γόγγυσαν, καὶ θανατώθηκαν ἀπὸ τὸν ἐξολοθρευτὴ ἄγγελο.

Καὶ μὴ γογγύζετε εἰς τὰς θλίψεις καὶ δοκιμασίας, καθὼς καὶ μερικοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἐγογγυσαν καὶ ἐθανατώθησαν ἀπὸ τὸν ἐξολοθρευτὴν ἄγγελον.

Καὶ μὴ γογγύζετε εἰς καιρὸν θλίψεων ἐναντίων τοῦ Θεοῦ, ὅπως καὶ μερικοὶ ἀπὸ ἐκείνους ἐγόγγυσαν καὶ ἐξωλοθρεύθησαν ἀπὸ τὸν ἐξολοθρευτὴν ἄγγελον.

Ὅλα δὲ αὐτὰ συνέβαιναν σ’ ἐκείνους παραδειγματικά, καὶ γράφτηκαν γιὰ νὰ διδάσκουν ἐμᾶς, στοὺς ὁποίους ἔφθασαν τὰ ἔσχατα τῶν αἰώνων (ἡ τελευταία περίοδος τοῦ χρόνου, ἡ χριστιανικὴ περίοδος).

Ὅλα δὲ αὐτὰ συνέβαιναν εἰς ἐκείνους καὶ ὡς προφητικαὶ προεικονίσεις· ἐγράφησαν δὲ διὰ νὰ νουθετηθῶμεν καὶ σωφρονισθῶμεν ἠμεῖς, εἰς τοὺς ὁποίους κατέληξαν οἱ ἔσχατοι χρόνοι, κατὰ τοὺς ὁποίους ἤρχισεν ἡ νέα περίοδος τοῦ Μεσσίου, καὶ μετὰ τοὺς ὁποίους θὰ ἐπακολουθήσῃ ἡ συντέλεια τοῦ κόσμου καὶ ἡ δευτέρα παρουσία.

Ὅλαι δὲ αὐταὶ αἱ τιμωρίαι ἐπεβλήθησαν εἰς ἐκείνους, διότι ἔτσι ἔπρεπε νὰ γίνῃ. Ἀλλ’ αὐτὰ ἦσαν καὶ προφητικὰ σύμβολα· ἐγράφησαν καὶ διὰ τὴν νουθεσίαν καὶ καθοδήγησιν ἡμῶν τῶν σημερινῶν πιστῶν, εἰς τοὺς ὁποίους κατέληξαν οἱ τελευταίοι χρόνοι τῆς προχριστιανικῆς περιόδου καὶ ἤρχισεν ἡ νέα ἐποχὴ τῆς χάριτος τοῦ Χριστοῦ.

Ὥστε ὅποιος νομίζει, ὅτι στέκεται καλά, ἂς προσέχῃ νὰ μὴ πέσῃ.

Ἀπὸ τὰ διδακτικὰ λοιπὸν αὐτὰ παραδείγματα τῆς ἱστορίας τοῦ Ἰσραὴλ βγαίνει ὡς συμπέρασμα, ὅτι ἐκεῖνος ποὺ ἔχει τὴν ἰδέαν, ὅτι στέκεται καλά, ἂς προσέχῃ μήπως πέσῃ, ὅπως ἔπεσαν καὶ οἱ Ἰσραηλῖται, ποὺ ἀνέφερα.

Ἂς τὰ ἔχωμεν, λοιπόν, ὑπ’ ὄψιν αὐτὰ ἡμεῖς οἱ σημερινοὶ Χριστιανοί, ὥστε ἐκεῖνος ποὺ νομίζει, ὅτι στέκεται καλὰ εἰς τὴν πίστιν, ἂς προσέχῃ μήπως πέσῃ, ὅπως ἔπεσαν οἱ Ἑβραῖοι τότε.

Δὲν σᾶς ἔχει καταλάβει δοκιμασία, εἰμὴ ἀνάλογη πρὸς τὶς ἀνθρώπινες δυνάμεις. Ὁ δὲ Θεὸς εἶναι εὔσπλαχνος καὶ δὲν θὰ σᾶς ἀφήσῃ νὰ δοκιμασθῆτε παραπάνω ἀπὸ τὶς δυνάμεις σας, ἀλλὰ μαζὶ μὲ τὴ δοκιμασία θὰ δώσῃ καὶ τὴ διέξοδο, ὥστε νὰ δύνασθε νὰ ὑποφέρετε.

Δὲν σᾶς κατέλαβε ἕως τώρα πειρασμὸς μεγάλος, ἀλλὰ κάθε πειρασμός, ποὺ ἀντιμετωπίσατε, ἦτο προσωρινὸς καὶ ἀνάλογος πρὸς τὰς δυνάμεις τοῦ ἀνθρώπου. Ὅσον δὲ διὰ τοὺς πειρασμούς, ποὺ ἐνδέχεται νὰ σᾶς εὔρουν εἰς τὸ μέλλον λόγῳ καὶ τοῦ ὅτι μὲ τὴν ἀποφυγὴν τῶν εἰδωλοθύτων θὰ γίνεσθε δυσάρεστοι εἰς τοὺς εἰδωλολάτρας, μὴ ξεχάνετε, ὅτι εἶναι ἄξιος πάσης ἐμπιστοσύνης ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος, σύμφωνα μὲ τὰς ὑποσχέσεις του, δὲν θὰ σᾶς ἀφήσῃ νὰ πειρασθῆτε παραπάνω ἀπὸ τὴν δύναμίν σας, ἀλλὰ μαζὶ μὲ τὸν πειρασμὸν θὰ φέρῃ καὶ τὸ τέλος τοῦ πειρασμοῦ, ὥστε νὰ ἠμπορῆτε νὰ ὑποφέρετε αὐτόν.

Πειρασμὸς βέβαια μεγάλος ἕως τώρα δὲν σᾶς ἔχει καταλάβει, εἰμὴ μόνον μικροπειρασμοὶ προσωρινοί, τοὺς ὁποίους ἠμπορεῖ νὰ ὑποστῇ καὶ νὰ ὑπερνικήσῃ ὁ ἄνθρωπος. Ἔὰν δὲ εἰς τὸ μέλλον παρουσιασθοῦν μεγάλοι πειρασμοί, μὴ λησμονεῖτε, ὅτι εἶναι ἀξιόπιστος ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος δὲν θὰ σᾶς ἀφήσῃ νὰ πειρασθῆτε παραπάνω ἀπὸ τὴν δύναμίν σας, ἀλλὰ μαζῆ μὲ τὸν πειρασμὸν θὰ ἀνοίξῃ καὶ διέξοδον, ὥστε νὰ βγῆτε ἀπὸ τὸν περιρασμὸν καὶ θὰ σᾶς δώσῃ τὴν δύναμιν νὰ τὸν ὑπομείνετε.

Γι’ αὐτὸ, ἀγαπητοί μου, φεύγετε μακριὰ ἀπὸ τὴν εἰδωλολατρία.

Ἀκριβῶς δι αὐτό, ἀγαπητοί μου, φεύγετε μακρὰν ἀπὸ τὴν εἰδωλολατρίαν, χωρὶς νὰ φοβηθῆτε, μήπως σᾶς δημιουργηθῇ διὰ τοῦτο πειρασμὸς ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρας.

Δι’ αὐτὸ ἀκριβῶς, ἀγαπητοί μου, φεύγετε μακρυὰ ἀπὸ τὴν εἰδωλαλατρείαν, ἀπὸ τὰς θυσίας, τὰ ἔθιμα καὶ τὴν ζωὴν τῶν εἰδωλολατρῶν (χωρὶς νὰ φοβηθῆτε τὰς παρεξηγήσεις καὶ τοὺς πειρασμοὺς ἐκ μέρους αὐτῶν).

Ὁμιλῶ σὲ σᾶς ὡς ἀνθρώπους λογικοὺς καὶ συνετούς. Κρίνετε σεῖς αὐτὸ ποὺ σᾶς λέγω.

Ὁμιλῶ πρὸς σᾶς σὰν εἰς φρονίμους καὶ συνετούς, ποὺ εἶσθε. Κρίνατε σεῖς δι’ αὐτό, τὸ ὁποῖον θὰ σᾶς εἴπω ἀμέσως.

Ὁμιλῶ πρὸς σᾶς, ὡς πρὸς ἀνθρώπους συνετοὺς καὶ λογικούς, κρίνατε καὶ σεῖς αὐτὸ τὸ ὁποῖον θὰ σᾶς πῶ·

«Τὸ ποτήριο τῆς εὐλογίας», τὸ ὁποῖον εὐλογοῦμε (γιὰ νὰ καθαγιασθῇ), δὲν εἶναι κοινωνία τοῦ αἵματος τοῦ Χριστοῦ; Ὁ (καθαγιασμένος) ἄρτος, τὸν ὁποῖο τεμαχίζουμε (γιὰ νὰ μεταλάβωμε), δὲν εἶναι κοινωνία τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ; (Ὅταν τρώγωμε ἀπὸ τὸν ἁγιασμένο ἄρτο καὶ πίνωμε ἀπὸ τὸ περιεχόμενο τοῦ «ποτηρίου τῆς εὐλογίας», ἐρχόμεθα σὲ κοινωνία μὲ τὸ σῶμα καὶ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ· μεταδίδεται σὲ μᾶς τὸ σῶμα καὶ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ· ἑνωνόμεθα μὲ τὸ σῶμα καὶ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ).

Τὸ ποτήριον, ἐπὶ τοῦ ὁποίου ὁ Κύριος ἀπήγγειλε τὴν εὐχαριστήριον δοξολογίαν καὶ τὸ ὁποῖον μὲ εὐχαριστήριον προσευχὴν καθαγιάζομεν, δὲν εἶναι κοινωνία τοῦ αἵματος τοῦ Χριστοῦ; Ὁ ἄρτος, τὸν ὁποῖον εἰς τὸ μυστήριον τῆς θείας Εὐχαριστίας κόπτομεν, δὲν εἶναι κοινωνία τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ;

Τὸ ποτήριον, τὸ ὁποῖον ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ηὐλόγησε κατὰ τὸν μυστικὸν δεῖπνον, καὶ τὸ ὁποῖον ἡμεῖς μὲ προσευχήν, μὲ εὐχαριστίας καὶ δεήσεις ἁγιάζομεν, σύμφωνα πρὸς τὸ θέλημά του, δὲν εἶναι κοινωνία καὶ συμμετοχὴ εἰς τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ; Ὁ ἄρτος, τὸν ὁποῖον εἰς τὸ μυστήριον τῆς θείας Εὐχαριστίας κόπτομεν εἰς τεμάχια καὶ μοιραζόμεθα μεταξύ μας, δὲν εἶναι κοινωνία τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ;

Ἐπειδὴ ἕνας ἄρτος ὑπάρχει, οἱ πολλοὶ εἴμεθα ἕνα σῶμα (ἠθικὸ καὶ μυστικὸ σῶμα), διότι ὅλοι ἀπὸ τὸν ἕνα ἄρτο μεταλαμβάνουμε.

Ἐπειδὴ δὲ ἕνας εἶναι ὁ οὐράνιος αὐτὸς ἄρτος, διὰ τοῦτο ἕνα ἠθικὸν σῶμα εἴμεθα οἱ πολλοί. Διότι ὅλοι ἀπὸ τὸν ἕνα ἄρτον μετέχομεν καὶ ἐνωνόμεθα ὅλοι μὲ αὐτὸν καὶ διὰ μέσου αὐτοῦ γινόμεθα ἕνα καὶ μεταξύ μας.

Ἐπειδὴ δὲ ἕνας εἶναι ὁ ἄρτος, ἀπὸ τὸν ὁποῖον κοινωνοῦμεν, ἕνα πνευματικὸν σῶμα εἴμεθα οἱ πολλοί. Διότι ὅλοι ἀπὸ τὸν ἕνα ἄρτον, τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου, μετέχομεν, καὶ δι’ αὐτοῦ ἐνωνόμεθα ὅλοι μεταξύ μας.

Κοιτάξετε τὸ σαρκικό Ἰσραήλ (τοὺς Ἰσραηλῖτες ποὺ δὲν πίστευσαν στὸ Χριστό). Αὐτοί, οἱ ὁποῖοι τρώγουν τὰ προσφερόμενα ὡς θυσίες, δὲν εἶναι κοινωνοὶ τοῦ θυσιαστηρίου;

Διὰ νὰ βεβαιωθῆτε δέ, ὅτι μὲ τὰ εἰδωλόθυτα γινόμεθα συμμέτοχοι τοῦ θυσιαστηρίου τῶν εἰδώλων, κυττάξετε τοὺς Ἰσραηλίτας, ποὺ εἶναι σαρκικοὶ ἀλλ’ ὄχι καὶ πνευματικοὶ ἀπόγονοι τῶν πατριαρχῶν. Δὲν εἶναι γεγονός, ὅτι ἐκεῖνοι ποὺ τρώγουν τὰς θυσίας, αἱ ὁποῖαι προσφέρονται ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς του Ἰσραήλ, εἶναι κοινωνοὶ καὶ συμμέτοχοι τοῦ θυσιαστηρίου;

Κυττάξατε τοὺς Ἰσραηλίτας οἱ ὁποῖοι εἶναι μόνον κατὰ σάρκα καὶ ὄχι κατὰ πνεῦμα ἀπόγονοι τῶν πατριαρχῶν· αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι τρώγουν τὰς θυσίας ποὺ προσφέρονται εἰς τὸ ἱερὸν τῆς Ἱερουσαλήμ, δὲν εἶναι κοινωνοὶ καὶ συμμέτοχοι τοῦ θυσιαστηρίου; (Ἔτσι καὶ ὅσοι τρώγουν μὲ πίστιν τὰς θυσίας τῶν εἰδώλων γίνονται συμμέτοχοι καὶ κοινωνοὶ τῶν εἰδώλων).

Καὶ τὶ ἐννοῶ μ’ αὐτὸ; Ἐννοῶ, ὅτι τὸ εἴδωλο εἶναι κάτι; Ἢ ὅτι τὸ εἰδωλόθυτο (τὸ κρέας τῆς εἰδωλολατρικῆς θυσίας) εἶναι κάτι; Ὄχι βεβαίως.

Ἔτσι καὶ ὅσοι τρώγουν τὰς θυσίας τῶν εἰδώλων. Γίνονται καὶ αὐτοὶ συμμέτοχοι καὶ συγκοινωνοὶ τῶν εἰδώλων. Τί λέγω λοιπόν; Λέγω ἆραγε, ὅτι τὸ εἴδωλον εἶναι κάτι καὶ ἐξεικονίζει πραγματικὸν Θεόν; Ἢ ὅτι τὸ εἰδωλόθυτον εἶναι κάτι καὶ ἔχει κάποιαν δύναμιν; Ὄχι, δὲν λέγω κάτι τέτοιο.

Λοιπόν, τί λέγω; Ὅτι ὑπάρχει πράγματι εἰς τὸν κόσμον αὐτὸν εἴδωλον, ποὺ εἰκονίζει ἀληθινὸν Θεόν; Ἢ ὅτι τὸ εἰδωλόθυτον εἶναι κάτι ποὺ ἐγκλείει κάποιαν ἱερότητα καὶ δύναμιν; Ὄχι βέβαια.

Ἀλλ’ ἐννοῶ, ὅτι αὐτὰ, ποὺ θυσιάζουν οἱ εἰδωλολάτρες, τὰ θυσιάζουν στὰ δαιμόνια (ποὺ κρύπτονται πίσω ἀπὸ τὰ εἴδωλα) καὶ ὄχι στὸ Θεό. Καὶ δέν θέλω νὰ ἔρχεσθε σὲ κοινωνία μὲ δαιμόνια.

Ἀλλὰ λέγω, ὅτι τὰ ζῶα, ποὺ προσφέρουν θυσίαν οἱ ἐθνικοὶ καὶ εἰδωλολάτραι, τὰ θυσιάζουν εἰς τὰ δαιμόνια καὶ ὄχι εἰς τὸν ἀληθινὸν Θεόν. Διότι πίσω ἀπὸ τὰ εἴδωλα κρύπτονται δαιμόνια. Δὲν θέλω δὲ σεῖς νὰ γίνεσθε συγκοινωνοὶ καὶ συμμέτοχοι τῶν δαιμονίων.

Ἀλλὰ λέγω, ὅτι τὰ ζῶα καὶ αἱ ἄλλαι προσφοραί, ποὺ θυσιάζουν οἱ εἰδωλολάτραι, «τὰ θυσιάζουν εἰς τὰ δαιμόνια, καὶ ὄχι εἰς τὸν Θεόν». Ἐγώ, λοιπόν, δὲν θέλω νά γίνεσθε σεῖς συμμέτοχοι καὶ κοινωνοὶ τῶν δαιμονίων.

Δὲν μπορεῖτε νὰ πίνετε καὶ ἀπὸ τὸ ποτήριο τοῦ Κυρίου καὶ ἀπὸ τὸ ποτήριο τῶν δαιμονίων. Δὲν μπορεῖτε νὰ μετέχετε καὶ στὴν τράπεζα τοῦ Κυρίου καὶ στὴν τράπεζα τῶν δαιμονίων.

Δὲν ἠμπορεῖτε χωρὶς ἐνοχὴν νὰ πίνετε συγχρόνως τὸ ποτήριον τοῦ Κυρίου, ποὺ δίδεται εἰς τὴν θείαν Εὐχαριστίαν, καὶ τὸ ποτήριον τῶν σπονδῶν, ποὺ προσφέρονται εἰς τὰ εἴδωλα. Δὲν ἠμπορεῖτε νὰ λαμβάνετε μέρος εἰς τὴν τράπεζαν τοῦ Κυρίου καὶ εἰς τὴν τράπεζαν τῶν δαιμονίων.

Δὲν ἠμπορεῖτε καὶ δὲν πρέπει νὰ πίνετε τὸ ποτήριον τοῦ Κυρίου, τὸ ποτήριον τῆς θείας Εὐχαρηστίας, καὶ κατόπιν νὰ πίνετε ἀπὸ τὸ ποτήριον τοῦ οἴνου ποὺ προσφέρεται ὡς σπονδὴ καὶ θυσία εἰς τὰ δαιμόνια. Δὲν ἠμπορεῖτε νὰ μετέχετε εἰς τὴν τράπεζαν τοῦ Κυρίου καὶ εἰς τὴν τράπεζαν τῶν δαιμονίων.

Ἢ μήπως θέλουμε νὰ προκαλέσωμε τὴ ζηλοτυπία καὶ ὀργὴ τοῦ Κυρίου; Μὴπως εἴμεθα ἰσχυρότεροί του;

Ἐὰν δὲ ἐπιμένετε νὰ λαμβάνετε μέρος καὶ εἰς τὰ δύο, ἠξεύρετε τί κάνετε; Προκαλοῦμεν ἔτσι εἰς ζηλοτυπίαν τὸν Κύριον καὶ τὸν ἐρεθίζομεν. Μήπως εἴμεθα ἰσχυρότεροί του, ὥστε νὰ δυνηθῶμεν ν’ ἀντιμετωπίσωμεν τὴν ὀργήν του;

Ἢ παρακινοῦμεν εἰς ζηλοτυπίαν καὶ παροργίζομεν τὸν Κύριον ἐναντίον μᾳς; Καὶ μήπως τάχα εἴμεθα ἰσχυρότεροι ἀπὸ αὐτόν, διὰ νὰ ἀντικρύσωμεν τὴν δικαίαν ὀργήν του;

Εἶμαι ἐλεύθερος νὰ κάνω ὅλα, ἀλλὰ δὲν συμφέρουν ὅλα. Εἶμαι ἐλεύθερος νὰ κάνω ὅλα, ἀλλὰ δὲν οἰκοδομοῦν ὅλα.

Ὅλα ἔχω ἐξουσίαν νὰ τὰ πράττω, ἀλλὰ δὲν συμφέρουν καὶ δὲν εἶναι ὠφέλιμα εἰς ἐμὲ ὅλα. Ὅλα ἔχω ἐξουσίαν νὰ τὰ πράττω, ἀλλὰ δὲν οἰκοδομοῦν ὅλα τὸν πλησίον μου.

Ὅλα ἔχω τὸ δικαίωμα νὰ τὰ πράττω, ἀλλὰ δὲν εἶναι συμφέρον καὶ ὠφέλιμον δι’ ἐμὲ νὰ τὰ πράττω ὅλα. Ὅλα ἔχω τὸ δικαίωμα νὰ τὰ κάνω, ἀλλὰ δὲν οἰκοδομοῦν ὅλα εἰς τὸ ἔργον τῆς σωτηρίας.

Ἂς μὴν ἐνδιαφέρεται κανεὶς γιὰ τὸ δικό του συμφέρον ἐγωιστικά, ἀλλὰ καθένας ἂς ἐνδιαφέρεται γιὰ τὸ συμφέρον τοῦ ἄλλου (Νὰ μὴν εἶναι κανεὶς φίλαυτος, ἀλλ’ ἀλτρουϊστής).

Ἂς μὴ ζητῇ ἐγωϊστικὰ κανεὶς ὅ,τι τοῦ ἀρέσει ἢ ὅ,τι τὸν συμφέρει, ἀλλ’ ἂς ζητῇ ὁ καθένας τὸ συμφέρον καὶ τὴν πνευματικὴν ὠφέλειαν τοῦ ἄλλου.

Κανεὶς δέ, παρασυρόμενος ἀπὸ τὴν φιλαυτίαν του, νὰ μὴ ἐπιζητῇ ὅ,τι τοῦ ἀρέσει ἢ ὃ,τι τὸν ἐξυπηρετεῖ, ἀλλ’ ἂς ἐπιδιώκῃ καὶ ἂς ἐνδιαφέρεται ὁ καθένας καὶ διὰ τὸ καλὸν τοῦ ἄλλου.

Ὅ,τι πωλεῖται στὸ κρεοπωλεῖο νὰ τρώγετε, χωρὶς καθόλου νὰ ἐξετάζετε (ἂν προέρχεται ἀπὸ εἰδωλολατρικὴ θυσία ἢ ὄχι), γιὰ νὰ μὴ δημιουργῆται πρόβλημα συνειδήσεως.

Τὸ καθῆκον σας δὲ αὐτὸ πρέπει νὰ τὸ τηρῆτε καὶ σχετικῶς πρὸς τὰ εἰδωλόθυτα, διὰ τὰ ὁποῖα ἰσχύουν αὐτά, ποὺ θὰ σᾶς εἴπω ἀμέσως. Κάθε τι ποὺ πωλεῖται εἰς τὸ κρεοπωλεῖον, τρώγετε τό, χωρὶς νὰ ἐξετάζετε, ἐὰν αὐτὸ εἶναι εἰδωλόθυτον, καὶ μὴ ζητῆτε πληροφορίας, αἱ ὁποῖαι ἠμπορεῖ νὰ ταράξουν τὴν συνείδησίν σας. Ὅταν δηλαδὴ δὲν ἠξεύρετε, ὅτι αὐτὸ ποὺ τρώγετε εἶναι εἰδωλόθυτον, θὰ τὸ τρώγετε ἀδιαφόρως καὶ θὰ ἔχετε ἥσυχον τὴν συνείδησίν σας.

Ἔτσι κάθε κρέας ποὺ πωλεῖται εἰς τὸ κρεοπωλεῖον, χωρὶς νὰ ἐξετάζετε ἀπὸ ποῦ προέρχεται, ἂς τὸ τρώγετε, διὰ νὰ μὴ δίδετε καὶ ἀφορμὴν ταραχῆς εἰς τὴν συνείδησίν σας.

Διότι τοῦ Κυρίου εἶναι ἡ γῆ, καὶ ὅλα ὅσα βρίσκονται σ’ αὐτή.

Θὰ ἔχετε δὲ ἥσυχον τὴν συνείδησίν σας, διότι θὰ τὸ τρώγετε μὲ τὸ φρόνημα, ὅτι ἡ γῆ καὶ κάθε τι ποὺ πληροῖ καὶ γεμίζει αὐτήν, ἀνήκει εἰς τὸν Κύριον. Συνεπῶς καὶ αὐτὸ ποὺ τρώγετε, τοῦ Κυρίου εἶναι.

Ἂς σκέπτεσθε δέ, ὅτι ὄχι μόνον τὰ κρέατα, ἀλλ’ «ὅλη ἡ γῆ καὶ τὰ ἐν αὐτῇ ἀνήκουν εἰς τὸν Κύριον».

Ἐὰν δὲ κάποιος ἀπὸ τοὺς μὴ χριστιανοὺς σᾶς προσκαλῇ καὶ θέλετε νὰ πᾶτε, τρώγετε ὅ,τι σᾶς παραθέτουν, χωρὶς καθόλου νὰ ἐξετάζετε, γιὰ νὰ μὴ δημιουργῆται πρόβλημα συνειδήσεως.

Ἐὰν δὲ σᾶς προσκαλῇ νὰ συμφάγετε κάποιος ἀπὸ τοὺς ἀπίστους καὶ θέλετε νὰ πάτε, κάθε τι ποὺ σᾶς παρατίθεται, τρώγετέ το, χωρὶς νὰ κάμετε καμμίαν ἐξέτασιν, διὰ νὰ μὴ λαμβάνετε ἀφορμὴν καὶ σᾶς τύπτῃ ἡ συνείδησις.

Ἐὰν δὲ σᾶς προσκαλῇ εἰς φαγητὸν κάποιος ἀπὸ τοὺς ἀπίστους καὶ θέλετε νὰ πᾶτε, τρώγετε κάθε τι ποὺ παρατίθεται εἰς τὴν τράπεζαν, χωρὶς νὰ ἐξετάζεται ἀπὸ ποὺ προέρχεται, διὰ νὰ μὴ δώσετε ἀφορμὴν τύψεων εἰς τὴν συνείδησίν σας.

Ἐὰν ὅμως κανεὶς σᾶς πῇ, «Αὐτὸ εἶναι εἰδωλόθυτο (κρέας ἀπὸ εἰδωλολατρικὴ θυσία)», μὴ τὸ τρώγετε ἐξ αἰτίας ἐκείνου, ποὺ σᾶς τὸ εἶπε, καὶ ἐξ αἰτίας τῆς συνειδήσεως (Ἀλλιῶς θὰ μπορούσατε νὰ τὸ φᾶτε). Διότι τοῦ Κυρίου εἶναι ἡ γῆ, καὶ ὅλα ὅσα βρίσκονται σ’ αὐτή.

Ἐὰν ὅμως σᾶς εἴπῃ κανείς, ὅτι αὐτό, ποὺ σᾶς παραθέτουν, εἶναι εἰδωλόθυτον, τότε μὴ τὸ τρώγετε δι’ ἐκεῖνον, ποὺ σᾶς τὸ ἀνήγγειλε καὶ διὰ τὴν συνείδησίν του, ἡ ὁποία ἑπόμενον εἶναι νὰ τὸν τύψῃ, ἐὰν φάγῃ καὶ αὐτός, ἢ νὰ ἐξεγερθῇ ἐναντίον σας, ἐὰν δὲν φάγῃ. Σᾶς λέγω λοιπὸν νὰ μὴ τὸ τρώγετε, ὄχι διότι τὰ εἰδωλόθυτα ἠμπορεῖ νὰ σᾶς μολύνουν, διότι, ὅπως εἴπαμεν, τοῦ Κυρίου εἶναι ἡ γῆ καὶ κάθε τι, ἀπὸ τὸ ὁποῖον εἶναι γεμάτη.

Ἐὰν ὅμως σᾶς πῇ κανεὶς «αὐτὸ ποὺ παρατίθεται εἶναι εἰδωλόθυτον», μὴ τὸ τρῶτε, ὄχι διότι εἶναι μολυσμένον, ἀλλὰ δι’ ἐκεῖνον, ποὺ σᾶς τὸ κατέστησε γνωστὸν καὶ διὰ τὴν συνείδησίν του, ἡ ὁποία εἶναι ἑπόμενον νὰ τὸν τύψῃ ἐὰν φάγῃ καὶ αὐτὸς καὶ νὰ ἐξεγερθῇ καὶ σκανδαλισθῇ ἐναντίον σας, ἐὰν αὐτὸς μὲν δὲν φάγῃ, φάγετε ὅμως σεῖς. Πάλιν ὅμως σᾶς ἐπαναλαμβάνω, ὅτι τὰ πάντα ἀνήκουν εἰς τὸν Κύριον, διότι τοῦ Κυρίου εἶναι ἡ γῆ καὶ κάθε τί ποὺ τὴν γεμίζει.

Λέγοντας δὲ συνείδησι ἐννοῶ, ὄχι τὴ δικὴ σου, ἀλλὰ τὴ συνείδησι τοῦ ἄλλου (Πρέπει νὰ λαμβάνω ὑπ’ ὄψιν τὴ συνείδησι τοῦ ἄλλου). Διότι ἡ ἐλευθερία μου (νὰ τρώγω καὶ εἰδωλόθυτα) γιατί (νὰ δίνω ἀφορμὴ) νὰ κατακρίνεται ἀπὸ ἄλλη συνείδησι;

Ὅταν δὲ λέγω συνείδησιν, ἐννοῶ ὄχι τὴν ἰδικήν σου, ἀλλὰ τὴν συνείδησιν του ἄλλου. Πρέπει δὲ νὰ προσέχω τὴν συνείδησιν τοῦ ἄλλου καὶ νὰ μὴ τρώγω. Διότι πρὸς τί ἡ ἐλευθερία, ποὺ ἔχω τοῦ νὰ τρώγω καὶ εἰδωλόθυτα ἀκόμη, νὰ γίνεται ἀφορμὴ κατακρίσεως ἀπὸ τὴν συνείδησιν τοῦ ἄλλου;

Συνείδησιν δὲ λέγω ὄχι τὴν ἰδικήν σου, ἀλλὰ τοῦ ἄλλου. Ἴσως ὅμως ἐρωτήσῃ κανείς· διατί ἡ ἐλευθερία, τὴν ὁποίαν ἔχω ἀπὸ τὸν Θεὸν νὰ τρώγω καὶ ἀπὸ τὰ εἰδωλόθυτα ἀκόμη, νὰ κρίνεται καὶ νὰ καταδικάζεται ἀπὸ τὴν συνείδησιν τοῦ ἄλλου;

Ἐὰν ἐγὼ μὲ τὴ χάρι τοῦ Θεοῦ (ποὺ χαρίζει τὰ ἀγαθὰ) τρώγω ὁ,τιδήποτε, γιατὶ νὰ κακολογοῦμαι γι’ αὐτό, γιὰ τὸ ὁποῖο ἐγὼ εὐχαριστῶ τὸ Θεό; (Πρᾶγμα, ποὺ εἶναι ὑπόθεση εὐχαριστίας, γιατί νὰ γίνεται ἀφορμὴ κακολογίας;).

Ἐὰν δὲ ἐγὼ φωτισμένος ἀπὸ τὴν χάριν τῆς πίστεως δὲν θεωρῶ κανὲν φαγητὸν ἀκάθαρτον καὶ μετέχω διὰ τοῦτο ἀπὸ ὅλα τὰ φαγητά, διατί νὰ κακολογοῦμαι διὰ τὴν πρᾶξιν αὐτήν, διὰ τὴν ὁποίαν ἑγὼ εὐχαριστῶ τὸν Θεόν, τὸν δημιουργὸν τῶν φαγητῶν καὶ εὐεργέτην μου;

Ἐὰν δὲ ἐγώ, πληροφορημένος τὴν ἀλήθειαν ἀπὸ τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ, τρώγω κάθε εἶδος κρέατος, διατί κατηγοροῦμαι διὰ τὴν πρᾶξιν μου αὐτήν, διὰ τὴν ὁποίαν μάλιστα ἐγὼ εὐχαριστῶ καὶ δοξολογῶ τὸν Θεόν;

Εἴτε λοιπὸν τρώγετε εἴτε πίνετε εἴτε κάτι ἄλλο κάνετε, ὅλα νὰ τὰ κάνετε γιὰ τὴ δόξα τοῦ Θεοῦ.

Λοιπὸν εἴτε τρώγετε, εἴτε πίνετε, εἴτε πράττετε ὀ,τιδήποτε, ὅλα εἰς δόξαν Θεοῦ νὰ τὰ πράττετε.

Δύο ὅμως πράγματα πρέπει νὰ ἔχετε ὑπ’ ὄψιν σας. Πρῶτον εἴτε τρώγετε εἴτε πίνετε εἴτε ὁτιδήποτε ἄλλο πράττετε, ὅλα νὰ τὰ κάμνετε εἰς δόξαν Θεοῦ.

Νὰ μὴ δίνετε ἀφορμὴ κατηγορίας, ἀλλὰ νὰ εἶσθε ἄψογοι ἀπέναντι καὶ τῶν Ἰουδαίων καὶ τῶν Ἑλλήνων (τῶν εἰδωλολατρῶν) καὶ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θεοῦ,

Μὴ γίνεσθε ἀφορμὴ προσκόμματος καὶ πτώσεως καὶ εἰς Ἰουδαίους καὶ εἰς Ἕλληνας καὶ εἰς τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ.

Δεύτερον νὰ μὴ παρέχετε πρόσκομμα καὶ ἀφορμὴν σκανδάλου εἰς κανέναν· οὔτε εἰς τοὺς Ἰουδαίους οὔτε εἰς τοὺς Ἕλληνας, οὒτε εἰς τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ.

ὅπως καὶ ἐγὼ πάντοτε ἀρέσω σὲ ὅλους μὲ τὸ νὰ μὴν ἐπιδιώκω τὸ δικό μου συμφέρον, ἀλλὰ τὸ συμφέρον τῶν πολλῶν γιὰ νὰ σωθοῦν.

Συμπεριφέρεσθε καθὼς καὶ ἑγώ, ὁ ὁποῖος καθ’ ὅλα ἀρέσκω εἰς ὅλους, χωρὶς νὰ ζητῶ ἐκεῖνο ποὺ συμφέρει ἐμέ, ἀλλ’ ἐκεῖνο ποὺ συμφέρει τοὺς πολλούς, διὰ νὰ σωθοῦν.

Νὰ φέρεσθε ὅπως ἐγώ, ὁ ὁποῖος δι’ ὅλα καὶ εἰς ὅλους εἶμαι εὐάρεστος, διότι δὲν ζητῶ αὐτὸ ποὺ ἐγωϊστικῶς μὲ συμφέρει ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ συμφέρει καὶ ὠφελεῖ τοὺς πολλούς, διὰ νὰ σωθοῦν.