Πρὸς Κορινθίους Α' 12

Γιὰ τὰ πνευματικὰ δὲ χαρίσματα (τὰ χαρίσματα τοῦ Πνεύματος), ἀδελφοί, δὲν θέλω νὰ ἔχετε ἄγνοια.

Διὰ δὲ τὰ πνευματικὰ χαρίσματα, ἀδελφοί, δὲν θέλω νὰ ἔχετε σεῖς ἄγνοιαν.

Ὡς πρὸς δὲ τὰ πνευματικὰ χαρίσματα ἀδελφοί, δὲν θέλω νὰ ἔχετε σεῖς ἄγνοιαν σχετικῶς μὲ αὐτά·

Ξέρετε ὅτι, ὅταν ἤσασθε ἐθνικοί (εἰδωλολάτρες), ἐφέρεσθε πρὸς τὰ εἴδωλα τὰ ἄφωνα συρόμενοι πρὸς αὐτὰ σὰν ἄβουλα ὄντα.

Γνωρίζετε ὅτι, ὅταν ἦσθε ἐθνικοί, παρεσύρεσθε μακρὰν τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ πρὸς τὰ εἴδωλα τὰ ἄψυχα καὶ ἄφωνα, ὡσὰν νὰ σᾶς τραβοῦσε κανείς, χωρὶς νὰ ἔχετε βούλησιν ἰδικήν σας.

Ξέρετε ὅτι, ὅταν ἦσθε εἰδωλαλάτραι, ἐσύρεσθε σὰν δοῦλοι ἀπὸ τοπικὴν συνήθειαν καὶ ἀνατροφὴν καὶ τὰς ἄλλας ἐπιδράσεις τοῦ περιβάλλοντός σας πρὸς τὰ ἄψυχα καὶ ἄφωνα εἴδωλα, καὶ σὰν νὰ σᾶς ἔσπρωχνε κανεὶς ἐφεύγατε ἀπὸ τὸν δρόμον τοῦ Θεοῦ καὶ ἐπλανᾶσθε εἰς τὴν ἄγνοιαν.

Γι’ αὐτὸ τονίζω σὲ σᾶς (ὅτι στὴ νέα κατάστασι λόγῳ τῆς ἐνεργείας καὶ τῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τὰ πράγματα διαφέρουν), ὅτι κανείς, ποὺ ὁμιλεῖ μὲ ἔμπνευσι τοῦ Πνεύματος τοῦ Θεοῦ, δὲν λέγει ἀναθεματισμένο (καταραμένο) τὸν Ἰησοῦ, καὶ κανείς δὲν δύναται νὰ ὁμολογήσῃ (εἰλικρινῶς) τὸν Ἰησοῦ ὡς Κύριο, παρὰ μὲ τὸ φωτισμὸ καὶ τὴ βεβαιότητα ποὺ δίνει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο.

Ἐπειδὴ λοιπὸν τότε ἐπλανᾶσθε καὶ ἑπόμενον εἶναι τώρα νὰ μὴ ἔχετε τὴν ἀκριβῆ γνῶσιν περὶ τῶν πνευματικῶν χαρισμάτων, διὰ τοῦτο σᾶς κάνω γνωστόν, ὅτι κανεὶς ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ὁμιλοῦν μὲ ἔμπνευσιν τοῦ Πνεύματος τοῦ Θεοῦ δὲν λέγει· Ἐπικατάρατος νὰ εἶναι ὁ Ἰησοῦς. Ἀλλὰ καὶ κανεὶς δὲν δύναται νὰ ὁμολογήσῃ μὲ εἰλικρινῆ πίστιν καὶ εὐλάβειαν Κύριον τὸν Ἰησοῦν παρὰ μόνον μὲ τὸν φωτισμὸν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ἀπὸ αὐτὴν τὴν πλάνην καὶ τὴν σύγχυσιν λυτρώνει ὁ Χριστός, δι’ αὐτὸ σᾶς κάμνω γνωστὸν ὅτι κανεὶς ἄνθρωπος, ὁμιλῶν κατ’ ἔμπνευσιν τοῦ Πνεύματος τοῦ Θεοῦ, δὲν λέγει· «Ἀνάθεμα νὰ εἶναι ὁ Ἰησοῦς». Ἀλλὰ καὶ κανεὶς πάλιν δὲν ἠμπορεῖ νὰ ὁμολογήσῃ μὲ πίστιν καὶ εὐλάβειαν «Κύριον Ἰησοῦν», εἰμὴ μόνον μὲ τὴν χάριν καὶ τὴν ἔμπνευσιν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ὑπάρχουν δὲ διάφορα χαρίσματα, ἀλλὰ τὸ Πνεῦμα (ποὺ τὰ δίνει) εἶναι ἕνα καὶ τὸ αὐτό (τὸ Ἅγιο Πνεῦμα δηλαδή).

Καὶ ὑπάρχουν μὲν διανομαὶ διαφόρων χαρισμάτων, ἀλλὰ τὸ Πνεῦμα, ποὺ διαιρεῖ καὶ διανέμει τὰ χαρίσματα, εἶναι ἕνα καὶ τὸ αὐτό.

Τὸ Πνεῦμα δίδει χαρίσματα καὶ δωρεάς· ὑπάρχουν βέβαια καταμερισμοὶ διαφόρων χαρισμάτων· ἀλλὰ τὸ Πνεῦμα, ποὺ μοιράζει τὰ χαρίσματα, εἶναι ἕνα.

Καὶ ὑπάρχουν διάφορες διακονίες, ἀλλ’ ὁ Κύριος (ποὺ ἀναθέτει τὶς διακονίες) εἶναι ἕνας καὶ ὁ αὐτός (ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός).

Καὶ διανομαὶ ὑπηρεσιῶν ὑπάρχουν· ἄλλη δηλαδὴ ὑπηρεσία ἀνατίθεται εἰς αὐτὸ καὶ ἄλλη εἰς τὸ ἄλλο μέλος τῆς Ἐκκλησίας. Καίτοι ὅμως διανέμονται ἔτσι αἱ διακονίαι εἰς τὴν Ἐκκλησίαν, ἕνας καὶ ὁ αὐτὸς Κύριος διανέμει ταύτας καὶ ὑπηρετεῖται δι’ αὐτῶν ἀπὸ ὅλους.

Καὶ καταμερισμοὶ ὑπηρεσιῶν ὑπάρχουν εἰς διαφόρους πιστοὺς ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ· ἀλλ’ ἕνας καὶ ὁ αὐτὸς εἶναι ὁ Κύριος, ποὺ μοιράζει αὐτὰς τὰς ἐκκλησιστικὰς ὑπηρεσίας.

Ἐπίσης ὑπάρχουν διάφορες ἐνέργειες, ἀλλ’ ὁ Θεός, ποὺ ἐνεργεῖ ὅλα σὲ ὅλους, εἶναι ἕνας καὶ ὁ αὐτὸς (ὁ Θεὸς Πατήρ).

Ὑπάρχουν καὶ διανομαὶ δυνάμεων, ποὺ ἐκδηλώνονται ὡς ἔκτακτοι καὶ ὑπερφυσικαὶ ἐνέργειαι καὶ πράξεις. Ὁ αὐτὸς ὅμως Θεὸς ἐνεργεῖ ὅλα αὐτὰ τὰ ἐνεργήματα εἰς ὅλους ἐκείνους, διὰ μέσου τῶν ὁποίων ἐνεργοῦνται, καθὼς καὶ εἰς ἐκείνους πρὸς εὐεργεσίαν τῶν ὁποίων γίνονται ταῦτα.

Ὑπάρχουν καὶ διανομαὶ δυνάμεων, διὰ τῶν ὁποίων ἐνεργοῦνται ὑπερφυσικαὶ καὶ θαυμασταὶ πράξεις· ὁ ἴδιος ὅμως Θεὸς εἶναι ἐκεῖνος ποὺ ἐνεργεῖ καὶ μοιράζει ὅλα αὐτὰ εἰς ὅλους.

Στὸν καθένα δὲ δίδεται τὸ χάρισμα, ποὺ εἶναι ἐκδήλωσι τοῦ Πνεύματος, πρὸς τὸ συμφέρον.

Δίδεται δὲ εἰς τὸν καθένα τὸ χάρισμα, μὲ τὸ ὁποῖον φανερώνεται ἡ ἐνέργεια τοῦ Πνεύματος, διὰ νὰ ἐξυπηρετηθῇ τὸ συμφέρον καὶ ἡ ὠφέλεια ὅλων τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας.

Εἰς τὸν καθένα δίδεται τὸ χάρισμα, μὲ τὸ ὁποῖον φανερώνεται ἡ ἐνέργεια καὶ ἡ δωρεὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος διὰ τὸ πνευματικὸν συμφέρον καὶ τὴν ἐξυπηρέτησιν τῶν πιστῶν.

Ἔτσι σ’ ἕνα μὲν δίδεται ἀπὸ τὸ Πνεῦμα λόγος σοφίας. Σ’ ἄλλον δὲ λόγος γνώσεως ἀπὸ τὸ ἴδιο τὸ Πνεῦμα.

Διότι εἰς ἄλλον μὲν δίδεται ἀπὸ τὸ Πνεῦμα λόγος, ποὺ ἐξηγεῖ βαθειὰ καὶ μὲ σοφίαν τὰς μυστηριώδεις βουλὰς καὶ σωτηριώδεις ἀληθείας τοῦ Θεοῦ. Εἰς ἄλλον δὲ δίδεται λόγος, ποὺ ἐξηγεῖ εἰς τοὺς πιστοὺς ὅσα ὁ λόγος τῆς σοφίας ἀποκαλύπτει καὶ μεταδίδει εἰς αὐτοὺς τὴν σωτηριώδη γνῶσιν. Δίδεται δὲ σύμφωνα μὲ τὴν χορηγίαν τοῦ αὐτοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Διότι εἰς ἄλλον μὲν δίδεται ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ἱκανότης λόγου νὰ κατανοῇ βαθέως καὶ νὰ διδάσκῃ μὲ σαφήνειαν καὶ πειστικότητα τὰς ὑψηλὰς ἀληθείας τῆς πίστεως. Εἰς ἄλλον δίδεται ἱκανότης λόγου νὰ ἐξηγῇ καὶ μεταδίδῃ εἰς τοὺς πιστοὺς τὴν σωτηριώδη γνῶσιν· δίδεται δὲ σύμφωνα μὲ τὸ μέτρον καὶ τὴν δωρεὰν τοῦ αὐτοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Σ’ ἄλλον δὲ πίστι (ὡς ἰδιαίτερο καὶ θαυματουργὸ χάρισμα) ἀπὸ τὸ ἴδιο τὸ Πνεῦμα. Σ’ ἄλλον δὲ χαρίσματα θεραπείας διαφόρων ἀσθενειῶν ἀπὸ τὸ ἴδιο τὸ Πνεῦμα.

Εἰς ἄλλον δὲ δίδεται ἀπὸ τὸ αὐτὸ Πνεῦμα χάρισμα πίστεως, μὲ τὸ ὁποῖον γίνονται θαύματα· εἰς ἄλλον δὲ χαρίσματα θεραπείας διαφόρων ἀσθενειῶν, αἱ ὁποῖαι ἰατρεύονται μὲ τὴν θαυμαστὴν ἐνέργειαν τοῦ αὐτοῦ Πνεύματος.

Εἰς ἄλλον δὲ δίδεται ἀπὸ τὸ αὐτὸ Ἅγιον Πνεῦμα θερμὴ καὶ ζωντανὴ πίστις, ὥστε νὰ κάμνῃ θαύματα. Εἰς ἄλλον δὲ χαρίσματα θεραπείας διαφόρων ἀσθενειῶν, αἱ ὁποῖαι θεραπεῖαι γίνονται μὲ τὸ ἴδιον Ἅγιον Πνεῦμα.

Σ’ ἄλλον δὲ ἐνέργειες θαυμάτων γενικῶς (ὄχι μόνο θαυμάτων θεραπείας ἀσθενειῶν). Σ’ ἄλλον δὲ προφητεία. Σ’ ἄλλον δὲ νὰ διακρίνῃ τὰ πνεύματα (ἂν εἶναι ἀπὸ τὸ Θεὸ ἢ ὄχι). Σ’ ἄλλον δὲ νὰ ὁμιλῇ διάφορες γλῶσσες. Καὶ σ’ ἄλλον νὰ ἑρμηνεύῃ τὶς γλῶσσες.

Εἰς ἄλλον δὲ δίδονται κατορθώματα καὶ ἔργα δυνάμεων ὑπερφυσικῶν· εἰς ἄλλον δὲ δίδεται χάρισμα προφητείας· εἰς ἄλλον δὲ δίδεται χάρισμα μὲ τὸ ὁποῖον διακρίνει τοὺς ἀληθινοὺς προφήτας ἀπὸ τοὺς ἀπατεῶνας καὶ τὰ πραγματικὰ χαρίσματα τοῦ Πνεύματος ἀπὸ τὰ ψεύτικα, ποὺ κρύβουν ἀπατηλὰ τὴν πλάνην· εἰς ἄλλον δίδεται τὸ χάρισμα νὰ ὁμιλῇ διαφόρους γλώσσας· εἰς ἄλλον δὲ τὸ χάρισμα νὰ ἑρμηνεύῃ τὰς γλώσσας καὶ νὰ κάνῃ καταληπτὰ εἰς ὅλους ἐκεῖνα, ποὺ λέγονται εἰς ἄλλας γλώσσας.

Εἰς ἄλλον δὲ δίδονται ἐνέργειαι δυνάμεων δι’ ὑπερφυσικὰ ἔργα. Εἰς ἄλλον δίδεται χάρισμα προφητείας· εἰς ἄλλον τὸ χάρισμα νὰ διακρίνῃ τοὺς πνευματικοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τοὺς μὴ πνευματικούς, τοὺς ἀληθινοὺς προφήτας καὶ διδασκάλους ἀπὸ τοὺς ψευδεῖς. Εἰς ἄλλον δίδεται τὸ χάρισμα νὰ ὁμιλῇ διαφόρους γλώσσας, εἰς ἄλλον δὲ τὸ χάρισμα νὰ ἑρμηνεύῃ αὐτὰ ποὺ λέγονται εἰς ξένας γλώσσας.

Ναί, ὅλα αὐτὰ τὰ χαρίσματα ἐνεργεῖ τὸ ἕνα καὶ τὸ αὐτὸ Πνεῦμα. Καὶ τὰ διανέμει ἰδιαιτέρως στὸν καθένα ὅπως αὐτὸ θέλει.

Ὅλα δὲ αὐτά, τὰ πολλὰ καὶ ποικίλα χαρίσματα, ἐνεργεῖ τὸ ἕνα καὶ τὸ αὐτὸ Ἅγιον Πνεῦμα, τὸ ὁποῖον μοιράζει ἰδιαιτέρως καὶ χωριστὰ εἰς τὸν καθένα σύμφωνα μὲ τὴν θείαν του θέλησιν. Καὶ ἡ θέλησίς του αὐτὴ δὲν εἶναι μεροληπτικὴ καὶ αὐθαίρετος, ἀλλὰ πάντοτε ἀποβλέπει εἰς τὸ συμφέρον καὶ ἐκείνου, εἰς τὸν ὁποῖον δίδεται τὸ χάρισμα, καὶ τοῦ ὅλου σώματος τῆς Ἐκκλησίας.

Ὅλα δὲ αὐτὰ τὰ ἐνεργεῖ τὸ ἕνα καὶ τὸ αὐτὸ Ἅγιον Πνεῦμα, τὸ ὁποῖον σύμφωνα μὲ τὴν ἀγαθὴν καὶ πάνσοφον αὐτοῦ θέλησιν μοιράζει ἰδιαιτέρως εἰς τὸν καθένα τὰ χαρίσματα, (ὥστε νὰ ὑπάρχῃ εἰς τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ ποικιλία μικρῶν καὶ μεγάλων χαρισμάτων).

Ὅπως δὲ τὸ σῶμα εἶναι ἕνα, ἀλλ’ ἔχει μέλη πολλά, ὅλα δὲ τὰ μέλη τοῦ ἑνὸς σώματος, ἂν καὶ εἶναι πολλά, ἀποτελοῦν ἕνα σῶμα, ἔτσι καὶ ὁ Χριστός.

Διότι, καθὼς τὸ ἀνθρώπινον σῶμα εἶναι ἕνα καὶ ἔχει πολλὰ μέλη, ὅλα δὲ τὰ μέλη τοῦ σώματος τοῦ ἑνός, καίτοι εἶναι πολλά, ἀποτελοῦν ἕνα σῶμα, ἔτσι καὶ ὁ Χριστὸς μὲ τὸ πλῆθος τῶν πιστῶν εἶναι ἕνα σῶμα πνευματικόν.

Διότι ὅπως ἀκριβῶς τὸ σῶμα ἕνα εἶναι καὶ ἔχει πολλὰ μέλη, ὅλα δὲ τὰ μέλη τοῦ ἑνὸς σώματος, καίτοι εἶναι πολλά, ἀποτελοῦν ἕνα σῶμα, ἔτσι καὶ ὁ Χριστὸς μαζῆ μὲ ὅλους τοὺς πιστούς, ἀνεξαρτήτως τῶν χαρισμάτων καὶ δωρεῶν ποὺ ἔχουν, ἀποτελεῖ ἕνα πνευματικὸν σῶμα.

Διότι μὲ ἕνα φρόνημα καὶ μὲ μία διάθεσι ἐμεῖς ὅλοι, εἴτε Ἰουδαῖοι εἴτε Ἕλληνες, εἴτε δοῦλοι εἴτε ἐλεύθεροι, καὶ βαπτισθήκαμε γιὰ νὰ εἴμεθα ἕνα σῶμα, καὶ ποτισθήκαμε ὅλοι (μὲ τὸ ζωντανὸ νερό, τὸ Ἅγιο Πνεῦμα) γιὰ νὰ εἴμεθα ἕνα πνεῦμα.

Μὴ παραξενεύεσθε, ὅταν ἀκούετε, ὅτι ὅλοι οἱ πιστοὶ εἴμεθα ἕνα. Διότι καὶ εἰς ἕνα Πνεῦμα ὅλοι ἡμεῖς ἐβαπτίσθημεν καὶ ἀπὸ ἕνα Πνεῦμα ἀνεγεννήθημεν ὅλοι εἰς τὴν κολυμβήθραν, διὰ νὰ γίνωμεν ἕνα σῶμα, εἴτε Ἰουδαῖοι εἴτε Ἕλληνες ἤμεθα προτήτερα κατὰ τὴν ἐθνικότητα καὶ τὴν θρησκείαν· εἴτε δοῦλοι εἴτε ἐλεύθεροι κατὰ τὴν κοινωνικήν μας θέσιν καὶ τάξιν. Καὶ ὅλοι ἐποτίσθημεν ἕνα Πνεῦμα, διότι σὰν ἄλλα δένδρα ἐποτίσθημεν ὅλοι μὲ τὸ αὐτὸ πνευματικὸν νερὸν τῆς χάριτος.

Διότι καὶ ἡμεῖς ὅλοι οἱ πιστοὶ εἰς ἕνα Πνεῦμα ἐβαπτίσθημεν, ὥστε νὰ ἀποτελέσωμεν ἕνα σῶμα, εἴτε Ἰουδαῖοι εἴμεθα εἴτε Ἕλληνες εἴτε δοῦλοι εἴτε ἐλεύθεροι καὶ ὅλοι σὰν δένδρα φυτευμένα εἰς τὸν παράδεισον τῆς Ἐκκλησίας ἐποτίσθημεν ἀπὸ τὸ αὐτὸ Ἅγιον Πνεῦμα μὲ τὸ ζῶν ὕδωρ τῆς χάριτος.

Ναί, τὸ σῶμα δὲν εἶναι ἕνα μέλος, ἀλλὰ πολλά.

Μὴ παρασύρεσθε δὲ ἀπὸ τὸ ὅτι εἴμεθα πολλοὶ καὶ μὴ ἀπορῆτε, πῶς οἱ πολλοὶ ἠμπορεῖ νὰ εἶναι ἕν. Διότι καὶ τὸ σῶμα δὲν εἶναι ἕνα μέλος, ἀλλὰ πολλά.

Εἴμεθα πολλοί, ἀλλ’ ἀποτελοῦμεν ἕνα, διότι καὶ τὸ σῶμα δὲν εἶναι ἕνα μέλος, ἀλλὰ πολλά.

Ἐὰν δὲ τὸ πόδι εἰπῇ, «Δὲν εἶμαι χέρι, δὲν ἀνήκω στὸ σῶμα», δὲν ἀνήκει παρὰ ταῦτα στὸ σῶμα;

Ἐὰν ἐπὶ παραδείγματι εἴπῃ τὸ πόδι, ἐπειδὴ δὲν εἶμαι χέρι, δι’ αὐτὸ δὲν εἶμαι ἀπὸ τὰ μέλη τοῦ σώματος· μὲ τὸ ὅτι λέγει τὸν λόγον αὐτόν, ἔπαυσεν ἆραγε νὰ εἶναι μέλος τοῦ σώματος;

Ἐὰν πῇ τὸ πόδι· «ἐπειδὴ δὲν εἶμαι χέρι, δὲν εἶμαι καὶ δὲν ἐξαρτῶμαι ἀπὸ τὸ σῶμα». παρ’ ὅλον αὐτὸ ποῦ θὰ πῇ, ἔπαυσε νὰ εἶναι μέλος τοῦ σώματος;

Ἐπίσης, ἐὰν τὸ αὐτὶ εἰπῇ, «Δὲν εἶμαι μάτι, δὲν ἀνήκω στὸ σῶμα», δὲν ἀνήκει παρὰ ταῦτα στὸ σῶμα;

Καὶ ἐὰν εἴπῃ τὸ αὐτί, ἀφοῦ δὲν εἶμαι μάτι, δὲν εἶμαι ἀπὸ τὰ μέλη τοῦ σώματος· τάχα, διότι εἶπε τὸν λόγον αὐτόν, ἔπαυσε νὰ εἶναι μέλος τοῦ σώματος; Ἔτσι καὶ σύ, ἐπειδὴ ἔχεις αὐτὸ τὸ χάρισμα καὶ δὲν ἔχεις ἐκεῖνο, ποὺ θὰ ἐπροτίμας, δὲν παύεις δι’ αὐτὸ νὰ ἀνήκῃς εἰς τὸ ἕνα τοῦ Χριστοῦ σῶμα.

Καὶ ἐὰν πῇ τὸ αὐτί· «ἐπειδὴ δὲν εἶμαι μάτι, δὲν εἶμαι καὶ δὲν ἐξαρτῶμαι ἀπὸ τὸ σῶμα», παρ’ ὁλον αὐτὸ δὲν εἶναι μέλος τοῦ σώματος καὶ δὲν ἀνήκει εἰς τὸ σῶμα;

Ἐὰν ὅλο τὸ σῶμα ἦταν μάτι, ποῦ θὰ ἦταν ἡ ἀκοή; (πῶς θὰ μποροῦσε κανεὶς ν’ ἀκούσῃ;) Ἐὰν ὅλο τὸ σῶμα ἦταν ἀκοή, ποῦ θὰ ἦταν ἡ ὄσφρησι;(πῶς θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ ὀσφρανθῇ;).

Ἐὰν ὅλον τὸ σῶμα ἦτο μάτι, τότε ποὺ θὰ ἦτο ἡ ἀκοή; Τὸ σῶμα θὰ ἔμενε κωφόν. Καὶ ἐὰν ὅλον τὸ σῶμα ἦτο ἀκοή, ποὺ θὰ ἦτο ἡ ὄσφρησις; Τὸ σῶμα θὰ ἐστερεῖτο ὄσφρησιν.

Ἔπειτα, ἐὰν ὅλο τὸ σῶμα ἦτο μάτι, τότε ποῦ θὰ ὑπῆρχε ἡ ἀκοή; Καὶ ἐὰν ὅλο τὸ σῶμα ἦτο ἀκοή, ποῦ θὰ εὑρίσκετο ἡ ὄσφρησις;

Ἀλλὰ τώρα ὁ Θεὸς ἔθεσε στὸ σῶμα καθένα ἀπὸ τὰ μέλη ὅπως αὐτὸς θέλησε.

Τώρα ὅμως ὁ Θεὸς σοφὰ ἐτοποθέτησε εἰς τὸ σῶμα καθένα ἀπὸ τὰ μέλη ἀκριβῶς, ὅπως σύμφωνα μὲ τὴν ἀγαθότητα καὶ πανσοφίαν του ἠθέλησε, πάντοτε διὰ τὸ συμφέρον καὶ τὴν ἐξυπηρέτησιν τοῦ σώματος ὁλοκλήρου.

Τώρα ὅμως ἐτοποθέτησεν ὁ Θεὸς εἰς τὸ σῶμα τὰ μέλη, τὸ καθένα ἀπὸ αὐτά, ὅπως ἔκρινε καὶ ἠθέλησε, διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν ὁλοκλήρου τοῦ σώματος.

Ἐὰν δὲ ὅλα ἦταν ἕνα μέλος, ποῦ θὰ ἦταν τὸ σῶμα;

Ἐὰν ὅμως ἦσαν ὅλα ἕνα μέλος, τότε ποὺ θὰ ἦτο τὸ σῶμα; Δὲν θὰ διελύετο;

Ἐὰν δὲ ὅλα τὰ μέλη ἦσαν ἐν μέλος, τότε ποῦ καὶ ποῖον θὰ ἧτο τὸ σῶμα; (Δὲν θὰ ὑπῆρχε κἂν σῶμα).

Ἀλλὰ τώρα ὑπάρχουν πολλὰ μὲν μέλη, ἕνα δὲ σῶμα.

Ἀλλὰ τώρα ὑπάρχουν μὲν πολλὰ μέλη, ἕνα ὅμως σῶμα, εἰς τὸ ὁποῖον τὸ ἕνα μέλος ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὰ ἄλλα καὶ δὲν ἠμπορεῖ τὸ καθένα μέλος νὰ κάμῃ χωρὶς τὰ ἄλλα.

Τώρα δὲ εἶναι πολλὰ μὲν τὰ μέλη, ἕνα ὅμως εἶναι τὸ σῶμα.

Καὶ δὲν μπορεῖ τὸ μάτι νὰ εἰπῇ στὸ χέρι· «Δὲν σὲ χρειάζομαι». Ἢ ἐπίσης τὸ κεφάλι στὰ πόδια· «Δὲν σᾶς χρειάζομαι».

Δὲν ἠμπορεῖ ἐπὶ παραδείγματι τὸ μάτι νὰ εἴπῃ εἰς τὸ χέρι, δὲν ἔχω τὴν ἀνάγκην σου· ἢ πάλιν ἡ κεφαλὴ νὰ εἴπῃ εἰς τὰ πόδια, δὲν ἔχω τὴν ἀνάγκην σας.

Δὲν ἠμπορεῖ δὲ τὸ μάτι νὰ πῇ εἰς τὸ χέρι· «δὲν ἔχω τὴν ἀνάγκην σου». Ἢ πάλιν τὸ κεφάλι νὰ πῇ εἰς τὰ πόδια· «δὲν ἔχω τὴν ἀνάγκην σας».

Ἀντιθέτως, τὰ μέλη τοῦ σώματος, ποὺ φαίνονται κατώτερα, εἶναι ἀναγκαῖα πολὺ περισσότερο.

Ἀλλὰ τὰ μέλη, ποὺ ἐκ φύσεως φαίνονται ἀσθενέστερα, αὐτὰ εἶναι περισσότερον ἀναγκαία διὰ τὴν ὕπαρξιν τοῦ σώματος.

Ἀλλὰ τὰ μέλη τοῦ σώματος, ποὺ νομίζονται καὶ φαίνονται ἀσθενέστερα, εἶναι πολὺ περισσότερον ἀναγκαῖα καὶ ἀπαραίτητα διὰ τὴν ὕπαρξιν τοῦ σώματος.

Καὶ ἐκεῖνα τὰ μέλη τοῦ σώματος, ποὺ ἔχουμε σὲ λιγώτερη ὑπόληψι, τὰ περιποιούμεθα περισσότερο. Καὶ τὰ μὴ παρουσιάσιμα μέλη μας καλύπτονται μὲ περισσότερη φροντίδα γιὰ εὐπρέπεια,

Καὶ ἐκεῖνα τὰ μέλη τοῦ σώματος, ποὺ τὰ θεωροῦμεν περισσότερον ἄσχημα καὶ νομίζομεν, ὅτι στεροῦνται τιμὴν σχετικῶς πρὸς τὰ ἄλλα, αὐτὰ τὰ σκεπάζομεν καὶ ἔτσι τὰ περιβάλλομεν μὲ περισσοτέραν τιμήν. Καὶ τὰ ἄσχημα μέλη μας ἔχουν περισσότερον ἐξωτερικὸν στολισμὸν καὶ κοσμιωτέραν περιβολήν.

Καὶ τὰ μέλη ἐκεῖνα τοῦ σώματος, ποὺ τὰ θεωροῦμεν εὐτελέστερα καὶ ἀσημότερα, αὐτὰ τὰ περιβάλλομεν μὲ μεγαλυτέραν τιμὴν καὶ τὰ σκεπάζομεν προσεκτικώτερον. Καὶ τὰ θεωρούμενα ἄσχημα μέλη τὰ περιποιούμεθα μὲ ἐπιμέλειαν, ὥστε νὰ ἔχουν περισσότερον καὶ ὠραιότερον ἐξωτερικὸν στολισμόν.

ἐνῷ τὰ παρουσιάσιμα μέλη μας δὲν ἔχουν ἀνάγκη. Ὁ Θεὸς βεβαίως κατασκεύασε τὸ σῶμα μὲ ἁρμονικὴ σύνθεσι τῶν μελῶν, δίνοντας στὸ μὲλος ποὺ ὑστερεῖ περισσότερη τιμή,

Τὰ δὲ μέλη μᾶς, ποὺ φαίνονται εὔσχημα, δὲν ἔχουν ἀνάγκην νὰ τὰ σκεπάσωμεν. Ἀλλ’ ὁ Θεὸς ἔσμιξε μαζὶ διάφορα μέλη, εὔσχημα καὶ ἄσχημα, καὶ ἔφτιασε τὸ σῶμα, καὶ ἔδωκε περισσοτέραν τιμὴν εἰς τὸ μέλος, ποὺ εἴτε εἰς εὐσχημοσύνην εἴτε εἰς δύναμιν ὕστερα ἀπὸ τὰ ἄλλα.

Τὰ δὲ μέλη μας ποὺ φαίνονται ὡραῖα, δὲν ἔχουν ἀνάγκην ἀπὸ τέτοιαν περιποίησιν. Ἀλλὰ ὁ Θεὸς ἀνέμειξε εἰς μίαν ἁρμονικὴν ἑνότητα τὰ μέλη, ὥστε ν’ ἀποτελῆται τὸ ἐν σῶμα, δώσας περισσοτέραν τιμὴν εἰς τὸ μέλος ποὺ φαίνεται ὅτι ὑστερεῖ, ἐν συγκρίσει πρὸς τὰ ἄλλα μέλη.

γιὰ νὰ μὴν ὑπάρχῃ διαμάχη στὸ σῶμα, ἀλλ’ ὅλα τὰ μέλη νὰ φροντίζουν τὸ ἕνα γιὰ τὸ ἄλλο.

Καὶ ἔκαμε τὴν σοφὴν αὐτὴν ἀνάμιξιν ὁ Θεός, διὰ νὰ μὴ ὑπάρχῃ διχασμὸς καὶ διαίρεσις εἰς τὸ σῶμα, ἀλλὰ νὰ λαμβάνουν τὴν ἰδίαν καὶ τὴν ἴσην φροντίδα ἀναμεταξύ τους τὰ μέλη τὸ ἕνα διὰ τὸ ἄλλο.

Καὶ τοῦτο, διὰ νὰ μὴ ὑπάρχῃ διαίρεσις καὶ κομματισμὸς εἰς τὸ σῶμα, ἀλλὰ ὅλα τὰ μέλη νὰ φροντίζουν τὸ ἕνα διὰ τὸ ἄλλο μὲ τὴν αὐτὴν στοργὴν καὶ ἐπιμέλειαν.

Ἔτσι, ὅταν πάσχῃ ἕνα μέλος, συμπάσχουν ὅλα τὰ μέλη, καὶ ὅταν τιμᾶται ἕνα μέλος, χαίρουν μαζί του ὅλα τὰ μέλη.

Καὶ πράγματι εἴτε πάσχει καὶ πονεῖ ἕνα μέλος, πάσχουν μαζί του ὅλα τὰ μέλη εἴτε δοξάζεται ἕνα μέλος, χαίρουν μαζί του ὅλα τὰ μέλη.

Καί, ὅπως εἶναι γνωστόν, ἐὰν πάσχῃ ἕνα μέλος, πάσχουν μαζῆ μὲ αὐτὸ ὅλα τὰ μέλη, καὶ ἐὰν δοξάζεται καὶ τιμᾶται ἕνα μέλος, χαίρουν μαζῆ του ὅλα τὰ μέλη.

Σεῖς δὲ (οἱ πιστοὶ) ὡς σύνολο εἶσθε σῶμα τοῦ Χριστοῦ, καὶ ἐπὶ μέρους εἶσθε μέλη.

Σεῖς δὲ οἱ Χριστιανοὶ εἶσθε σῶμα Χριστοῦ καὶ μέλη, ποὺ ἀναλόγως τοῦ χαρίσματός του ἔχει ὁ καθένας σας μίαν θέσιν καὶ ἕνα μέρος εἰς τὴν ζωὴν τοῦ συνόλου.

Σεῖς, λοιπόν, οἱ Χριστιανοὶ εἶσθε σῶμα Χριστοῦ καὶ ὁ καθένας σας εἶναι ἐπὶ μέρους μέλος, ποὺ κατέχει τὴν ταιριαστὴν θέσιν δι’ αὐτὸν καὶ δι’ ὁλον τὸ σῶμα.

Καὶ στὴν Ἐκκλησία ὁ Θεὸς ἔθεσε στὴν πρώτη θέσι τοὺς ἀποστόλους, στὴ δεύτερη θέσι προφῆτες (ποὺ ὁμιλοῦν μὲ ἔμπνευσι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος), στὴν τρίτη θέσι διδασκάλους (ποὺ ὁμιλοῦν καὶ ἀπὸ τὸ νοῦ τους). Ἔπειτα ἔρχονται οἱ θαυματουργοὶ, κατόπιν ὅσοι ἔχουν θεραπευτικά χαρίσματα, ἄλλοι ποὺ ἔχουν τὸ χάρισμα νὰ βοηθοῦν στὶς ἀνάγκες, ἄλλοι ποὺ ἔχουν διοικητικὸ χάρισμα, καὶ ἄλλοι ποὺ ἔχουν τὸ χάρισμα νὰ ὁμιλοῦν διάφορες γλῶσσες.

Καὶ ἄλλους μὲν ἐτοποθέτησεν ὁ Θεὸς εἰς τὴν Ἐκκλησίαν πρῶτον Ἀποστόλους, δεύτερον προφήτας, τρίτον διδασκάλους. Ἔπειτα ἄλλους τοὺς ἔθεσε νὰ κάνουν κάθε εἴδους θαύματα, ἄλλους νὰ ἔχουν χαρίσματα θεραπειῶν, χαρίσματα προστασίας τῶν ὀρφανῶν, τῶν χηρῶν, τῶν πτωχῶν, τῶν παντὸς εἴδους ἀσθενῶν· χαρίσματα κυβερνήσεως καὶ διοικήσεως ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ· χαρίσματα διαφόρων γλωσσῶν.

Καὶ ἄλλους μὲν ἔθεσεν ὁ Θεὸς εἰς τὴν Ἐκκλησίαν του πρῶτον μὲν ἀποστόλους, δεύτερον προφήτας, τρίτον διδασκάλους· ἔπειτα ἄλλους τοὺς ἔθεσε εἰς ἀναλόγους θέσεις καὶ τοὺς ἔδωσε τὴν δύναμιν νὰ κάνουν θαύματα, ἄλλους ὥρισε νὰ ἔχουν χαρίσματα εἰς θεραπείαν ἀσθενειῶν, εἰς ἄλλους ἔδωσε χαρίσματα φροντίδος καὶ ἐπιμελείας διὰ τοὺς πτωχοὺς καὶ πάσχοντας, χαρίσματα διοικητικὰ εἰς τὴν Ἐκκλησίαν, χαρίσματα διαφόρων γλωσσῶν. (Ὁ καθένας κατὰ τὴν ἱκανότητά του ἔχει λάβει ἀπὸ τὸν Θεὸν τὸ χάρισμά του καὶ τὴν θέσιν του).

Μήπως εἶναι ὅλοι ἀπόστολοι; Μήπως εἶναι ὅλοι προφῆτες; Μήπως εἶναι ὅλοι διδάσκαλοι; Μήπως εἶναι ὅλοι θαυματουργοί;

Εἰς τὸν καθένα ὁ Κύριος ἔδωκε τὸ ἰδικόν του χάρισμα. Μήπως εἶναι ὅλοι Ἀπόστολοι; Μήπως εἶναι ὅλοι προφῆται; Μήπως εἶναι ὅλοι διδάσκαλοι; Μήπως ἔχουν ὅλοι χαρίσματα θαυματουργικά;

Μήπως ὅλοι εἶναι ἀπόστολοι; Μήπως ὅλοι εἶναι προφῆται; Μήπως ὅλοι εἶναι διδάσκαλοι; Μήπως ὅλοι ἔχουν θαυματουργικὰς δυνάμεις;

Μήπως ἔχουν ὅλοι θεραπευτικὰ χαρίσματα; Μήπως ὅλοι ὁμιλοῦν γλῶσσες; Μήπως ὅλοι ἑρμηνεύουν (τὶς γλῶσσες);

Μήπως ἔχουν ὅλοι χαρίσματα θεραπειῶν; Μήπως ὅλοι ὁμιλοῦν γλώσσας; Μήπως ὅλοι ἔχουν τὸ χάρισμα νὰ διερμηνεύουν γλώσσας;

Μήπως ὅλοι ἔχουν χαρίσματα θεραπείας ἀσθενειῶν; Μήπως ὅλοι ὁμιλοῦν γλώσσας; Μήπως ὅλοι ἔχουν τὸ χάρισμα νὰ ἐνοοῦν καὶ νὰ ἐρμηνεύουν ξένας γλώσσας;

Νὰ ἔχετε δὲ ζῆλο γιὰ τὰ ἀνώτερα χαρίσματα. Καὶ τώρα θὰ σᾶς δείξω ἀκόμη ἀνώτερο δρόμο (ἀκόμη ἀνώτερο χάρισμα, τὴν ἀγάπη).

Ἐπιδιώκετε δὲ μὲ ζῆλον τὰ χαρίσματα, ποὺ φέρουν μεγαλυτέραν ὠφέλειαν, δι’ αὐτὸ δὲ εἶναι καὶ ἀνώτερα χαρίσματα. Καὶ σᾶς δεικνύω ἀκόμη δρόμον καὶ μέσον ἔξοχον καὶ ὑπέροχον, μὲ τὸ ὁποῖον ἀποκτῶνται τὰ καλύτερα χαρίσματα. Καὶ τὸ μέσον αὐτὸ εἶναι ἡ ἀγάπη.

Ὅλα βέβαια αὐτὰ τὰ θεόσδοτα χαρίσματα ἔχουν τὴν ἀξίαν των. Νὰ ἐπιθυμῆτε ὅμως σεῖς μὲ ζῆλον καὶ νὰ προσπαθῆτε νὰ ἀποκτήσετε τὰ χαρίσματα τὰ ἀκόμη καλύτερα. Καὶ σᾶς δείχνω ἀκόμη ἕνα ἐξαίρετον δρόμον, ἕνα ὑπέροχον μέσον, διὰ νὰ ἀποκτήσετε τὰ μεγάλα χαρίσματα. Καὶ αὐτὸ εἶναι ἡ ἀγάπη.