Πρὸς Κορινθίους Α' 4

Ἔτσι ἂς μᾶς θεωρῇ καθένας, ὡς ὑπηρέτες τοῦ Χριστοῦ καὶ διαχειριστὰς τῶν μυστικῶν πραγμάτων τοῦ Θεοῦ (ποὺ ὁ Θεὸς φανέρωσε καὶ ἐμπιστεύθηκε σὲ μᾶς).

Μὴ μᾶς θεωρῆτε λοιπὸν ἀρχηγούς. Ἀλλ’ ἔτσι ἂς μᾶς θεωρῇ ὁ καθενὰς σᾶς, ὡς ὑπηρέτας δηλαδὴ τοῦ Χριστοῦ καὶ ὄχι ὡς οἰκοδεσπότας, ἀλλ’ ὡς διαχειριστὰς τῶν οὐρανίων καὶ ἀγνώστων ἀληθειῶν, τὰς ὁποίας μᾶς ἀπεκάλυψεν ὁ Θεός.

Σκεφθῆτε καλὰ αὐτὰ ποὺ σᾶς εἶπα καὶ μὴ μᾶς θεωρεῖτε ὡς ἀρχηγοὺς παρατάξεων, ἀλλ’ ὁ καθένας σας ἔτσι ἂς μᾶς θεωρῇ, δηλαδὴ σὰν ὑπηρέτας τοῦ Χριστοῦ, ὡς διαχειριστὰς ποὺ μᾶς διέταξεν ὁ Κύριος νὰ διαχειριζώμεθα τὰς ὑψηλὰς καὶ μυστηριώδεις ἀληθείας καὶ δωρεάς, τὰς ὁποίας ὁ ἴδιος μᾶς ἔχει δώσει.

Ἐκεῖνο δὲ λοιπόν, ποὺ ζητεῖται ἀπὸ τοὺς διαχειριστὰς, εἶναι νὰ βρεθῇ ὁ καθένας ἔμπιστος.

Ἐκεῖνο δέ, ποὺ ὑπολείπεται νὰ ζητῆται ἀπὸ τοὺς διαχειριστὰς καὶ οἰκονόμους, εἶναι τοῦτο, νὰ εὑρεθῇ ὁ κάθε οἰκονόμος πιστὸς καὶ τίμιος εἰς τὴν διαχείρισίν του.

Ἐκεῖνο, λοιπόν, τὸ ὁποῖον εἰς τελευταίαν ἀνάλυσιν ζητεῖται ἀπὸ τοὺς διαχειριστάς, εἶναι νὰ εὑρεθῇ ὁ καθένας ἀπὸ αὐτοὺς πιστὸς καὶ τίμιος εἰς τὴν διαχείρισιν αὐτῶν, ποὺ τοῦ ἔχουν ἐμπιστευθῆ.

Ὅσο δὲ γιὰ μένα, ἐλάχιστα ὑπολογίζω τὸ νὰ κριθῶ ἀπὸ σᾶς ἢ ἀπὸ ἀνθρώπινο δικαστήριο. Ἀλλ’ οὔτε ἐγὼ ὁ ἴδιος κρίνω τὸν ἑαυτό μου.

Εἶμαι λοιπὸν καὶ ἐγὼ ὑπεύθυνος καὶ ὑπόλογος ἐνώπιον ἐκείνου, ποὺ μοῦ ἀνέθεσε τὴν οἰκονομίαν αὐτήν. Δι’ αὐτὸ πολὺ ὀλίγον λογαριάζω τὸ νὰ κριθῶ ἀπὸ σᾶς ἢ ἀπὸ ἀνθρώπινον δικαστήριον, ποὺ εἶναι πρόσκαιρον καὶ αἱ ἀποφάσεις του δι’ ὀλίγον καιρὸν ἰσχύουν. Ἀλλ’ οὔτε καὶ ἐμὲ τὸν ἴδιον θεωρῶ ὡς ἁρμόδιον διὰ νὰ κρίνω τὸν ἑαυτόν μου.

Καὶ ἐγώ, λοιπόν, ὡς ὑπηρέτης, εἶμαι ὑπόλογος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Δι’ αὐτὸ καὶ πολὺ ὀλίγον λογαριάζω, ἐὰν θὰ κριθῶ ἀπὸ σᾶς ἢ ἀπὸ οἰονδήποτε ἄλλο ἀνθρώπινον δικαστήριον, ποὺ λειτουργεῖ εἰς τὰς ἡμέρας τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς μας· ἀλλ’ οὔτε ἐγὼ ὁ ἴδιος δὲν ἔχω τὸ δικαίωμα νὰ κρίνω τὸν εὐατόν μου.

Βεβαίως ἡ συνείδησί μου δὲν μοῦ μαρτυρεῖ καμμία ἐνοχή. Ἀλλ’ αὐτὸ δὲν ἀρκεῖ γιὰ νὰ εἶμαι δικαιωμένος. Ὁ μόνος δὲ ἁρμόδιος γιὰ νὰ μὲ κρίνῃ εἶναι ὁ Κύριος.

Καὶ δὲν θεωρῶ οὔτε τὸν ἑαυτόν μου ἁρμόδιον διὰ νὰ βγάλω ἀπόφασιν περὶ τῆς διαχειρίσεώς μου ὡς οἰκονόμου τοῦ Θεοῦ, διότι δὲν μοῦ μαρτυρεῖ μὲν ἡ συνείδησις καμμίαν ἐνοχήν, ἀλλὰ δὲν φθάνει αὐτὸ διὰ νὰ εἶμαι δικαιωμένος. Ὁ μόνος δὲ ἁρμόδιος διὰ νὰ κρίνῃ, ἐὰν πράγματι ὑπῆρξα καλὸς οἰκονόμος, εἶναι ὁ Κύριος.

Καὶ εἶναι μὲν ἀληθές, ὅτι ἡ συνείδησίς μου δὲν μοῦ μαρτυρεῖ καμμίαν ἐνοχὴν καὶ καμμίαν κατάχρησιν τῆς ἐξουσίας, ποὺ μοῦ ἔχει ἐμπιστευθὴ ὁ Θεός. Ἀλλ’ αὐτὸ δὲν ἀρκεῖ, διὰ νὰ θεωρῶ τὸν εὐατόν μου ἀνεπίληπτον καὶ δίκαιον. Ὁ μόνος ἀρμόδιος δικαστής μου καὶ κριτής μου εἶναι ὁ Κύριος. Αὐτὸς θὰ ἀποφανθῇ, ἐὰν ὑπῆρξα πιστὸς οἰκονόμος.

Ὥστε μὴ κάνετε καμμία κρίσι πρὶν ἀπὸ τὸν ὡρισμένο καιρό, ἕως ὅτου δηλαδὴ ἔλθῃ ὁ Κύριος. Ἐκεῖνος θὰ ρίξῃ φῶς στὰ κρυμμένα στὸ σκοτάδι, καὶ θὰ φανερώσῃ τὶς προθέσεις τῶν καρδιῶν. Καὶ τότε ὁ καθένας θὰ λάβῃ τὸν ἔπαινο ἀπὸ τὸ Θεό.

Ὥστε μὴ λέγετε ὁ Παῦλος ἢ ὁ Ἀπολλὼς ἢ ὁ Πέτρος εἶναι ὁ καλύτερος. Μὴ κάνετε δηλαδὴ καμμίαν κρίσιν πρὸ τοῦ ὡρισμένου καιροῦ, μέχρις ὅτου ἔλθῃ ὁ Κύριος, ὁ ὁποῖος θὰ ρίψῃ πλῆρες φῶς εἰς αὐτά, ποὺ τώρα εἶναι κρυμμένα εἰς τὸ σκότος καὶ θὰ φανερώσῃ τὰς ἐσωτερικὰς σκέψεις καὶ ἀποφάσεις τῶν καρδιῶν. Καὶ τότε τὸν ἔπαινον εἰς τὸν καθένα θὰ τὸν ἀποδώσῃ ὄχι ἄνθρωπος, ἀλλ’ ὁ Θεός.

Ὥστε καὶ σεῖς μὴ σπεύδετε παράκαιρα νὰ κάμνετε κρίσεις καὶ διακρίσεις, ὅτι ὁ Παῦλος ἢ ὁ Πέτρος ἢ ὁ Ἀπολλὼς εἶναι καλύτερος. Περιμείνατε ἕως ὅτου ἔλθῃ ὁ Κύριος, ὁ ὁποῖος θὰ φωτίσῃ καὶ θὰ ἀποκαλύψῃ ὅσα τώρα εἶναι κρυμμένα εἰς τὸ σκοτάδι καὶ θὰ φανερώσῃ τὰς ἐσωτερικὰς σκέψεις καὶ ἐπιθυμίας καὶ θελήσεις τῶν καρδιῶν. Καὶ τότε θὰ ἀποδοθῇ ἀπὸ τὸν Θεὸν εἰς τὸν καθένα ὁ δίκαιος ἔπαινος.

Αὐτὰ δέ, ἀδελφοί, ἐνῷ ἔπρεπε νὰ εἰπῶ γιὰ ἄλλους διδασκάλους, εἶπα γιὰ τὸν ἑαυτό μου καὶ τὸν Ἀπολλὼ γιὰ χάρι σας, ὥστε νὰ διδαχθῆτε ἀπὸ τὸ παράδειγμά μας τὸ νὰ μὴ φρονῆτε παραπάνω ἀπ’ ὅ,τι λέγει ἡ Γραφή, καὶ ἔτσι νὰ μὴ φουσκώνετε ἀπὸ ὑπερηφάνεια ὁ ἕνας μαθητὴς ὑπέρ τοῦ ἑνὸς διδασκάλου εἰς βάρος τοῦ ἄλλου.

Αὐτὰ δέ, ποὺ σᾶς εἶπα, ἀδελφοί, τὰ μετέτρεψα ὥστε νὰ ἐφαρμόζουν εἰς τὸν ἑαυτόν μου καὶ εἰς τὸν Ἀπολλὼ πρὸς ὠφέλειαν ἰδικήν σας· διὰ νὰ μάθετε μὲ τὸ παράδειγμά μας νὰ μὴ σχηματίζετε διὰ τὸν ἑαυτόν σας φρόνημα παραπάνω ἀπὸ ἐκεῖνο ποὺ εἶναι γραμμένον καὶ μᾶς παραγγέλλει ἡ Γραφή, διὰ νὰ μὴ φουσκώνετε καὶ ὑπερηφανεύεσθε ὁ ἕνας μαθητής, ἐπειδὴ ἔχει ἀρχηγὸν καὶ διδάσκαλον αὐτὸν τὸν ἕνα κατὰ τοῦ ἄλλου μαθητοῦ, ποὺ ἔχει ἀρχηγὸν καὶ διδάσκαλον τὸν ἄλλον.

Αὐτὰ δὲ ἀδελφοί, ποὺ σᾶς εἶπα παραπάνω τοὺς ἔδωσα τέτοιο σχῆμα καὶ ἔκφρασιν, ὥστε νὰ μεταφέρωνται εἰς τὸν ἑαυτόν μου καὶ τὸν Ἀπολλώ, πρὸς διαφωτισμὸν καὶ ὠφέλειαν ἰδικήν σας, διὰ νὰ μάθετε, δηλαδή, ἐν τῷ προσώπῳ ἡμῶν τοῦτο· τὸ νὰ μὴ σχηματίζετε φρόνημα παραπάνω ἀπὸ ἐκεῖνο, ποὺ εἶναι γραμμένο, διὰ νὰ μὴ ὑπερηφανεύεσθε καὶ ἀλαζονεύεσθε ὁ ἔνας διότι ἔχει τάχα τοῦτον ἀρχηγὸν καὶ διδάσκαλον, ἐναντίον τοῦ ἄλλου, ποὺ ἔχει ἐκεῖνον διδάσκαλον.

Ἀλήθεια, ποιός εἶναι αὐτός, ποὺ σὲ κάνει ἀνώτερο ἀπὸ τὸν ἄλλο; (Ἄνθρωπος μὲ κρίσι ἐπισφαλῆ καὶ ὄχι ὁ Θεός). Καὶ τί ἔχεις, ποὺ δὲν ἔλαβες (ἀπὸ τὸ Θεό); Καὶ ἀφοῦ ἔλαβες, γιατί καυχᾶσαι σὰν νὰ μὴν ἔλαβες;

Οὔτε οἱ μαθηταὶ ἐπιτρέπεται νὰ ὑπερηφανεύωνται, οὔτε οἱ διδάσκαλοι. Διότι καὶ σὲ τὸν διδάσκαλον, ποῖος σὲ θεωρεῖ καλύτερον καὶ ὑπεροχώτερον ἀπὸ τοὺς ἄλλους; Ἄνθρωπος, ὄχι ὅμως ὁ Θεός. Ποῖον δὲ χάρισμα ἔχεις, τὸ ὁποῖον δὲν ἔλαβες ἀπὸ τὸν Θεόν; Ὅλα ἀπὸ τὸν Θεόν τὰ ἔχεις. Ἐὰν δὲ κάθε τι ποὺ ἔχεις, τὸ ἔλαβες ἀπὸ τὸν Θεόν, διατί καυχᾶσαι σὰν νὰ μὴ ἔλαβες τίποτε;

Ἄλλωστε καὶ οἱ ἴδιοι οἱ διδάσκαλοι ποτὲ δὲν πρέπει νὰ ὑπερηφανεύωνται διὰ τὸ χάρισμα καὶ τὸ ἀξίωμά ποὺ ἔχουν λάβει. Διότι σὲ τὸν διδάσκαλον, ποῖος σὲ ξεχωρίζει ὡς καλύτερον ἀπὸ τοὺς ἄλλους; Ποῖον δὲ χάρισμα ἔχεις, ποῦ δὲν τὸ ἔλαβες ἀπὸ τὸν Θεόν; Ἐὰν δέ, ὅλα ὅσα ἔχεις, τὰ ἔλαβες ἀπὸ τὸν Θεόν, τί καυχᾶσαι, σὰν νὰ μὴ ἔλαβες τίποτε;

Τώρα πλέον εἶσθε χορτᾶτοι! Τώρα πλέον εἶσθε πλούσιοι! Χωρὶς ἐμᾶς γίνατε βασιλιᾶδες! Καὶ εἴθε νὰ βασιλεύατε, γιὰ νὰ βασιλεύσωμε καὶ ἐμεῖς μαζί σας.

Τώρα δὰ πλέον εἶσθε χορτάτοι! Τώρα ἐγίνατε πλούσιοι ἀπὸ πνευματικοὺς θησαυρούς! Χωρὶς νὰ ἔχετε μαζί σας καὶ ἡμᾶς τοὺς διδασκάλους σας, κατεκτήσατε μόνοι σας τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν! Καὶ εἴθε νὰ ἐβασιλεύατε, διὰ νὰ βασιλεύσωμεν καὶ ἡμεῖς μαζί σας.

Καὶ σεῖς οἱ Κορίνθιοι ἔχετε αὐτὴν τὴν ἰδέαν, ὅτι εἶσθε μεγάλοι καὶ ἐπίσημοι. Τώρα πλέον εἶσθε χορτασμένοι ἀπὸ ὅλα! Τώρα πλέον ἔχετε πλουτήσει ἀπὸ τὰς πνευματικὰς δωρεάς! Χωρὶς νὰ ἔχετε μαζῆ σας ἡμᾶς, τοὺς διδασκάλους σας, ἔχετε πλέον γίνει βασιλεῖς τοῦ οὐρανοῦ! Καὶ εἴθε νὰ ἐβασιλεύατε, διὰ νὰ λάβωμεν καὶ ἡμεῖς μέρος μαζῆ σας εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ.

Ἀλλὰ μοῦ φαίνεται, ὅτι ὁ Θεὸς σ’ ἐμᾶς τοὺς ἀποστόλους ἔδωσε τὴν τελευταία καὶ πλὲον ἀτιμωτικὴ θέσι, σὰν νὰ εἴμεθα καταδικασμένοι νὰ πεθάνωμε στὸ στάδιο, διότι γίναμε θέαμα στὸν κόσμο, καὶ στοὺς ἀγγέλους καὶ στοὺς ἀνθρώπους.

Κάθε ἄλλο ὅμως παρὰ βασιλείαν ἀπολαμβάνομεν ἡμείς οἱ Ἀπόστολοι. Διότι νομίζω, ὅτι ὁ Θεὸς ἠμᾶς τοὺς Ἀποστόλους ἔδειξε δημοσίᾳ καὶ εἰς τὰ μάτια ὅλων τελευταίους, σὰν καταδίκους, ποὺ πρόκειται νὰ θανατωθοῦν. Διότι ἐγίναμεν θέαμα εἰς ὅλον τὸν κόσμον καὶ εἰς τοὺς ἀγγέλους, καὶ εἰς τοὺς ἀνθρώπους, θαυμαζόμενοι μὲν ἀπὸ τοὺς ἀγαθούς, περιφρονούμενοι δὲ καὶ χλευαζόμενοι ἀπὸ τοὺς ἄλλους.

Ἀλλ’ ἡμεῖς οἱ Ἀπόστολοι κάθε ἄλλο παρὰ βασιλείαν καὶ δόξαν ἔχομεν κερδήσει εἰς τὸν κόσμον αὐτόν. Διότι νομίζω, ὅτι ὁ Θεὸς ἡμᾶς τοὺς Ἀποστόλους μᾶς ἔχει δείξει εἰς τὰ μάτια ὅλων τῶν ἀνθρώπων σὰν τοὺς πιὸ τελευταίους, σὰν καταδικασμένους εἰς θάνατον, ποὺ βαδίζουν εἰς τὸν τόπον τῆς ἐκτελέσεως. Διότι ἐγίναμεν παράδοξον θέαμα εἰς ὅλον τὸν κόσμον, εἰς τοὺς ἀγγέλους ποὺ θαυμάζουν, καὶ εἰς τοὺς ἀνθρώπους ποὺ χλευάζουν.

Ἐμεῖς (οἱ ἀπόστολοι) εἴμεθα μωροὶ ἐξ αἰτίας τοῦ Χριστοῦ, ἐνῷ ἐσεῖς εἶσθε συνετοὶ χριστιανοί! Ἐμεῖς εἴμεθα ἀδύναμοι, ἐνῶ ἐσεῖς εἶσθε ἰσχυροί! Ἐσεῖς εἶσθε τιμημένοι, ἐνῷ ἐμεῖς εἴμεθα καταφρονημένοι!

Ἡμεῖς οἱ Ἀπόστολοι θεωρούμεθα ἀπὸ τοὺς ἀπίστους βλάκες καὶ ἀνόητοι διὰ τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ. Σεῖς ὅμως εἶσθε φρόνιμοι κατὰ Χριστόν. Ἠμεῖς εἴμεθα ἀσθενεῖς καὶ καταδιωκόμεθα ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους σεῖς ὅμως εἶσθε ἰσχυροί, διότι δὲν σᾶς εὗρε κανένας πειρασμός. Σεῖς εἶσθε ἔνδοξοι, ἠμεῖς δὲ εἴμεθα ἄτιμοι καὶ περιφρονημένοι.

Ἡμεῖς οἱ Ἀπόστολοι θεωρούμεθα ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ κόσμου μωροὶ καὶ ἀνόητοι διὰ τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ. Σεῖς ὅμως εἶσθε φρόνιμοι καὶ συνετοὶ ἐν Χριστῷ! Ἡμεῖς εἴμεθα ἀσθενεῖς καὶ αδύνατοι. Σεῖς ὅμως εἶσθε ἰσχυροὶ καὶ ἀκατανίκητοι! Σεῖς εἶσθε ἔνδοξοι, ἡμεῖς δὲ περιφρονημένοι καὶ ἐξουθενωμένοι.

Μέχρι αὐτὴ τὴν ὥρα καὶ πεινοῦμε, καὶ διψοῦμε, καὶ στερούμεθα ἐνδυμάτων, καὶ δεχόμεθα ἄγρια καὶ ἐξευτελιστικὰ κτυπήματα, καὶ διωκόμεθα ἀπὸ τόπο σὲ τόπο,

Μέχρι τῆς ὥρας αὐτῆς, ποὺ σᾶς γράφω, καὶ πεινῶμεν καὶ ὑποφέρομεν ἀπὸ δίψαν εἰς τὰς περιοδείας μας καὶ δὲν ἔχομεν ἀρκετὰ ρούχα, ὅταν εἰς τὸ μέσον τῶν ταξιδίων μας καταλαμβανώμεθα ἔξαφνα ἀπὸ χειμῶνα, καὶ δεχόμεθα κτυπήματα καὶ κακομεταχειρίσεις καὶ δὲν καταστεκόμεθα πουθενά, ἀλλὰ διαρκῶς φεύγομεν ἐδῶ καὶ ἐκεῖ.

Ἀπὸ τὴν ἡμέραν ποὺ ἐλάβαμεν τὸ ἀποστολικὸν ἀξίωμα καὶ μέχρις αὐτῆς τῆς ὥρας, ζῶμεν ἀνάμεσα εἰς τὸ πλῆθος ἀπὸ ταλαιπωρίας καὶ περιπετείας. Καὶ πεινῶμεν καὶ διψῶμε· καὶ δὲν ἔχομεν ροῦχα διὰ νὰ προφυλαχθῶμεν ἀπὸ τὰς κακοκαιρίας καὶ δεχόμεθα ραπίσματα καὶ γρονθοκοπήματα, καὶ συνεχῶς μετακινούμεθα ἀπὸ τόπου εἰς τόπον, χωρὶς νὰ ἔχωμεν πουθενὰ σταθερὰν παραμονήν.

καὶ κοπιάζουμε γιὰ νὰ ζήσωμε δουλεύοντας μὲ τὰ ἴδια μας τὰ χέρια. Ἐνῷ μᾶς ὑβρίζουν, ἀπαντοῦμε μὲ καλὰ λόγια. Ἐνῷ διωκόμεθα, δείχνουμε ἀνοχή.

Καὶ κοπιάζομεν ἐργαζόμενοι μὲ τὰ ἴδια μας τὰ χέρια. Τὴν ὥραν ποὺ οἱ ἀπιστοῦντες εἰς τὸ εὐαγγέλιον μᾶς ὑβρίζουν καὶ μᾶς περιγελοῦν, ἠμεῖς εὐχόμεθα ἀγαθὰ ὑπὲρ αὐτῶν. Ἐνῶ μᾶς καταδιώκουν, δεικνύομεν ἀνοχὴν πρὸς τοὺς διώκτας μας.

Καὶ κοπιάζομεν ἐργαζόμενοι μὲ τὰ ἴδια μας τὰ χέρια. Ὅταν οἱ ἄπιστοι μᾶς ἐμπαίζουν καὶ μᾶς ὑβρίζουν ἡμεῖς τοὺς εὐλογοῦμεν καὶ εὐχόμεθα ἀγαθὰ δι’ αὐτούς. Ὅταν μᾶς καταδιώκουν, δεικνύομεν μακροθυμίαν καὶ ὑπομονὴν ἀπέναντί των.

Ἐνῷ δυσφημούμεθα, ὁμιλοῦμε εὐφήμως. Καταντήσαμε σὰν σκουπίδια τοῦ κόσμου, ἀπορρίματα ὅλων μέχρι τὴ στιγμὴ αὐτή.

Ἐνῶ μᾶς δυσφημοῦν καὶ μᾶς συκοφαντοῦν, ἀπαντῶμεν μὲ λόγους γλυκεῖς καὶ παρακλητικούς. Σὰν καθάρματα καὶ ἀποσαρώματα τοῦ κόσμου ἐγίναμεν, ἀποσπόγγισμα ἀκάθαρτον εἰς τὰ μάτια ὅλων ἕως τὴν στιγμὴν αὐτήν.

Ὅταν μᾶς δυσφημοῦν καὶ μᾶς διαβάλλουν, ἡμεῖς προσπαθοῦμεν μὲ λόγια καλωσύνης καὶ ἀγάπης νὰ τοὺς καταπραΰνωμεν καὶ τοὺς ἡμερώσωμεν. Σὰν τὰ πλέον ρυπαρὰ πράγματα τοῦ κόσμου ἔχομεν γίνει, σὰν ἀποσπογγίσματα γιὰ πέταμα θεωρούμεθα εἰς τὰ μάτια ὅλων ἕως τὴν στιγμὴν αὐτήν.

Δὲν γράφω αὐτὰ γιὰ νὰ σᾶς προσβάλω καὶ νὰ σᾶς ταπεινώσω, ἀλλὰ γιὰ νὰ σᾶς συνετίσω ὡς τέκνα μου ἀγαπητά.

Δὲν θέλωμε αὐτὰ ποὺ γράφω νὰ σᾶς ντροπιάσω, ἀλλὰ σὰν παιδιά μου ἀγαπητὰ σᾶς συμβουλεύω.

Μὲ αὐτὰ ποὺ σᾶς γράφω δὲν θέλω νὰ σᾶς πικράνω καὶ ἐντροπιάσω, ἀλλὰ σὰν παιδιά μου ἀγαπητὰ σᾶς συμβουλεύω.

Καὶ ἐὰν ἔχετε μυρίους διδασκάλους ὡς χριστιανοί, ὅμως δὲν ἔχετε πολλοὺς πατέρες. Διότι ὡς ἀνθρώπους τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ (ὡς χριστιανοὺς) ἐγὼ σᾶς γέννησα μὲ τὸ κήρυγμα τοῦ εὐαγγελίου.

Ναί· σᾶς συμβουλεύω μὲ πατρικὴν λαχτάραν καὶ στοργήν. Διότι, ἐὰν ἔχετε πάρα πολλοὺς παιδαγωγοὺς καὶ διδασκάλους κατὰ Χριστόν, δὲν ἔχετε ὅμως πολλοὺς πατέρας. Ἕνα καὶ μόνον ἔχετε πνευματικὸν πατέρα, ἐμέ. Διότι μὲ τὴν χάριν, ποὺ μοῦ ἔδωκεν ἡ κοινωνία καὶ ἡ σχέσις μου μὲ τὸν Χριστόν, διὰ μέσου τοῦ Εὐαγγελίου ἐγὼ σᾶς ἐγέννησα πνευματικῶς.

Διότι ἔστω καὶ ἂν ἔχετε πάρα πολλοὺς παιδαγωγοὺς καὶ διδασκάλους κατὰ Χριστόν, δὲν ἔχετε ὅμως πολλοὺς πατέρας. Ἕνας εἶναι ὁ πατέρας σας, ἐγώ. Διότι ἐγώ, μὲ τὸν φωτισμὸν καὶ τὴν δύναμιν τοῦ Χριστοῦ, σᾶς ἔχω γεννήσει πνευματικῶς εἰς τὴν νέαν ζωὴν διὰ μέσου τοῦ Εὐαγγελίου.

Σᾶς παρακαλῶ λοιπὸν νὰ μοῦ μοιάζετε.

Ἀφοῦ λοιπὸν εἶμαι πατέρας σας, σᾶς παρακαλῶ γίνεσθε μιμητοί μου.

Σᾶς παρακαλῶ, λοιπόν, σὰν παιδιά μου ἀγαπημένα, νὰ γίνεσθε μιμηταί μου.

Γι’ αὐτὸ σᾶς ἔστειλα τὸν Τιμόθεο, ὁ ὁποῖος εἶναι τέκνο μου ἀγαπητὸ καὶ ἔμπιστο στὸ ἔργο τοῦ Κυρίου, καὶ αὐτὸς θὰ σᾶς ὑπενθυμίσῃ τὶς χριστιανικὲς ἀρχές μου, πῶς διδάσκω (τί διδάσκω) παντοῦ σὲ κάθε ἐκκλησία.

Ἐπειδὴ δὲ ἐπιθυμῶ νὰ μὲ μιμηθῆτε, δι’ αύτὸ σᾶς ἔστειλα τὸν Τιμόθεον, ὁ ὁποῖος εἶναι τέκνον μου ἀγαπητὸν καὶ πιστὸν ἐν Κυρίῳ, καὶ ὁ ὁποῖος θὰ σᾶς ὑπενθυμίσῃ μὲ ποῖον τρόπον κηρύττω καὶ συμπεριφέρομαι ὡς ἀφωσιωμένος εἰς τὸν Χριστὸν Ἀπόστολος, καὶ πῶς διδάσκω ὄχι εἰς μίαν ἢ εἰς δύο Ἐκκλησίας, ἀλλ’ εἰς κάθε μέρος καὶ εἰς κάθε Ἐκκλησίαν.

Διὰ τοῦτο σᾶς ἔστειλα τὸν Τιμόθεον, πνευματικόν μου τέκνον, ἀγαπητὸν καὶ πιστὸν ἐν Κυρίῳ, ὁ ὁποῖος καὶ θὰ σᾶς ὑπενθυμίσῃ πῶς ζῶ, πῶς ἐγὼ φέρομαι καὶ ἐργάζομαι ἐν Χριστῷ, καθὼς ἐπίσης καὶ πῶς διδάσκω τὸ Εὐαγγέλιον τοῦ Κυρίου πανταχοῦ εἰς κάθε Ἐκκλησίαν.

Μερικοὶ δὲ, ἐπειδὴ νομίζουν, ὅτι δὲν θὰ ἔλθω πλέον σὲ σᾶς, πῆραν ἀέρα.

Μερικοὶ ὅμως ἀπὸ σᾶς τὸ ἐπῆραν ἐπάνω τους, σὰν νὰ μὴ ἐπρόκειτο πλέον ἐγώ νὰ ἔλθω πρὸς σᾶς.

Καὶ πρέπει αὐτὸς ἐν τῷ μεταξὺ νὰ ἔλθῃ, διότι μερικοὶ μὲ τὴν ἰδέν, ὅτι τάχα ἐγὼ δὲν θὰ ἠρχόμην πρὸς σᾶς, ἐφούσκωσαν ἀπὸ ὑψηλοφροσύνην καὶ ἀλαζονείαν.

Ἀλλὰ θὰ ἔλθω σὲ σᾶς συντόμως, ἐὰν ὁ Κύριος θελήσῃ, καὶ θὰ ἰδῶ, ὄχι πῶς ὁμιλοῦν αὐτοὶ οἱ ἀλαζόνες, ἀλλὰ ποιά εἶναι ἡ δύναμί τους σὲ ἔργα.

Ἄλλὰ θὰ ἔλθω πρὸς σᾶς γρήγορα, ἐὰν ὁ Κύριος θελήσῃ καὶ δὲν μοῦ παρουσωσθῇ ἐμπόδιον. Καὶ θὰ γνωρίσω τότε ὄχι τὴν εὐγλωττίαν τῶν φαντασμένων αὐτῶν, ἀλλὰ τὴν ἀπὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος δύναμίν τους εἰς τὸ νὰ σώζουν ψυχάς.

Ἀλλ’ ἐὰν ὁ Κύριος θελήσῃ, θὰ ἔλθω γρήγορα πρὸς σᾶς καὶ θὰ ζητήσω νὰ μάθω τότε ὄχι τὰς καυχησιολογίας καὶ δημοκοπίας τῶν φαντασμένων, ἀλλὰ τὴν πνευματικὴν των δύναμιν νὰ ζοῦν κατὰ Θεὸν καὶ νὰ ὁδηγοῦν ἄλλους εἰς τὸν δρόμον τοῦ Θεοῦ.

Διότι ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ δὲν φαίνεται στὰ λόγια, ἀλλὰ στὴ δύναμι τῶν ἔργων.

Διότι ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ δὲν στερεώνεται εἰς τὰς ψυχὰς τῶν πιστῶν μὲ εὐγλωττίαν, ἀλλὰ μὲ θείαν δύναμιν ποὺ ἑλκύει καὶ οἰκοδομεῖ τὰς καρδίας εἰς Χριστόν.

Διότι ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ δὲν ἐγκαθίσταται εἰς τὰς ψυχὰς τῶν ἀνθρώπων μὲ λόγια καὶ ρητορισμούς, ἀλλὰ μὲ θείαν δύναμιν, ποὺ αἰχμαλωτίζει καὶ ἁγιάζει τὴν καρδίαν.

Τί θέλετε; Νὰ ἔλθω σὲ σᾶς μὲ ράβδο, ἢ μὲ ἀγάπη καὶ πνεῦμα πραότητος;

Τί προτιμᾶτε; Νὰ ἔλθω πρὸς σᾶς μὲ τὴν ράβδον τῶν ἐπιπλήξεων καὶ ἐλέγχων, ἢ νὰ ἔλθω μὲ ἀγάπην καὶ μὲ τὴν ἐπιείκειαν καὶ γλυκύτητα ἐκείνην, ποὺ χαρίζει τὸ Ἅγιον Πνεῦμα; Δι’ αὐτὸ προλαμβάνω τώρα καὶ σᾶς κάνω μερικοὺς ἐλέγχους διὰ νὰ διορθώσετε κάποιας ἀταξίας, διὰ τὰς ὁποίας ἔρχομαι νὰ σᾶς ὁμιλήσω.

Τί θέλετε; Νὰ ἔλθω εἰς σᾶς μὲ τὴν παιδαγωγικὴν ῥάβδον τῶν παρατηρήσεων καὶ τῶν τιμωριῶν ἢ νὰ ἔλθω μὲ ἀγάπην καὶ καλωσύνην, μὲ πνεῦμα ἐπιεικείας καὶ πραότητος;