Πρὸς Κορινθίους Α' 7

Ὅσο δὲ γιὰ τὰ ζητήματα, γιὰ τὰ ὁποῖα μοῦ γράψατε, εἶναι καλὸ στὸν ἄνδρα νὰ μὴν ἐγγίζῃ γυναῖκα.

Ὅσον δ’ ἀφορᾷ εἰς τὰ ζητήματα, πού μου ἐγράψατε, ἀπαντῶ τὰ ἑξῆς· Καλὸν εἶναι εἰς τὸν ἄνθρωπον νὰ μὴ ἐγγίζῃ καὶ νὰ μὴ γνωρίσῃ διόλου γυναῖκα.

Ὡς πρὸς ἐκεῖνα δὲ ποὺ μοῦ ἐγράψατε, σᾶς λέγω ὅτι καλὸν εἶναι νὰ μὴ ἐγγίσῃ καθόλου ὁ ἄνθρωπος γυναῖκα.

Ἀλλὰ γιὰ ν’ ἀποφεύγῃ τὶς ἀνήθικες πράξεις, καθένας ἂς ἔχῃ τὴ γυναῖκα του, καὶ καθεμία ἂς ἔχῃ τὸν ἄνδρα της.

Διὰ τὸν κίνδυνον ὅμως τῆς παρεκτροπῆς εἰς πορνείας, ἂς ἔχῃ καθένας τὴν σύζυγόν του καὶ καθεμία ἂς ἔχῃ τὸν ἰδικόν τας ἄνδρα.

Ἐπειδὴ ὅμως ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἀδύνατος καὶ ὑπάρχει φόβος νὰ παρασυρθῇ εἰς πορνείας, ἂς ἔχῃ ὁ καθένας τὴν γυναῖκα του καὶ καθεμία ἂς ἔχῃ τὸν ἄνδρα της.

Στὴ γυναῖκα ὁ ἄνδρας ἂς ἀποδίδῃ τὸ συζυγικὸ χρέος, ὁμοίως καὶ ἡ γυναῖκα στὸν ἄνδρα.

Εἰς τὴν γυναῖκα του ἂς ἀποδίδῃ ὁ ἄνδρας τὴν εὔνοιαν καὶ τὴν ἀγάπην ποὺ τῆς χρεωστεῖ. Ὁμοίως δὲ καὶ ἡ γυναῖκα ἂς ἀποδίδῃ τὸ αὐτὸ εἰς τὸν ἄνδρα της.

Εἰς τὴν σύζυγόν του ὁ ἄνδρας ἂς ἀποδίδῃ, καθ’ ὃ ἄλλωστε καθῆκον ἔχει, τὴν στοργήν, τὴν συμπάθειαν καὶ τὴν προστασίαν, ποὺ τῆς ὀφείλεται. Ὁμοίως καὶ ἡ γυναίκα ἂς ἀποδίδῃ τὰ αὐτὰ εἰς τὸν ἄνδρα της.

Ἡ γυναῖκα δὲν ἐξουσιάζει τὸ σῶμα της ἡ ἴδια, ἀλλ’ ὁ ἄνδρας της. Ὁμοίως δὲ καὶ ὁ ἄνδρας δὲν ἐξουσιάζει τὸ σῶμα του ὁ ἴδιος, ἀλλ’ ἡ γυναῖκα του.

Ὡς πρὸς δὲ τὰς ἰδιαιτέρας σχέσεις τοῦ ἀνδρογύνου, ἂς γνωρίζῃ ἡ γυναῖκα, ὅτι δὲν ἐξουσιάζει τὸ ἴδιόν της σῶμα, ἀλλ’ ἐξουσιαστὴς αὐτοῦ ἐντὸς τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ πάντοτε εἶναι ὁ ἄνδρας της. Τὸ ἴδιο δὲ καὶ ὁ ἄνδρας δὲν ἐξουσιάζει τὸ σῶμα του, ἀλλ’ ἐξουσιαστὴς αὐτοῦ εἶναι ἢ γυναῖκα του.

Ἡ γυναίκα δὲν ἐξουσιάζει τὸ σῶμα της, ἀλλά, σύμφωνα μὲ τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ καὶ ἐντὸς τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ, τὸ ἐξουσιάζει ὁ ἀνήρ· ὁμοίως καὶ ὁ ἄνδρας δὲν ἐξουσιάζει τὸ σῶμα του, ἀλλὰ τὸ ἐξουσιάζει ἡ σύζυγός του.

Μὴ στερεῖτε ὁ ἕνας τὸν ἄλλο ἀπ’ αὐτὸ ποὺ ὀφείλετε, ἐκτὸς ἂν κάνετε αὐτὸ προσκαίρως κατόπιν συμφωνίας, γιὰ ν’ ἀφοσιώνεσθε στὴ νηστεία καὶ στὴν προσευχή, καὶ πάλι νὰ συνέρχεσθε ὡς σύζυγοι, γιὰ νὰ μὴ σᾶς πειράζῃ ὁ Σατανᾶς λόγῳ τῆς ἀκρατείας σας.

Ἂς μὴ ἀποστερῇ ὁ ἕνας τὸν ἄλλον μὲ ἀποχὴν καὶ ἐγκράτειαν, ἐκτὸς ἐὰν πράττετε τοῦτο ἀπὸ συμφώνου προσκαίρως διὰ νὰ ἐπιδίδεσθε μὲ μεγαλυτέραν προθυμίαν καὶ ἀφοσίωσιν εἰς τὴν νηστείαν καὶ τὴν προσευχήν· καὶ πάλιν νὰ συνέρχεσθε εἰς τὰς συζυγικάς σχέσεις σας, διὰ νὰ μὴ σᾶς πειράζῃ εἰς πορνείαν ὁ σατανᾶς ἐξ αἰτίας τῆς ἀκρατείας σας.

Μὴ ἀποστερεῖτε δὲ ὁ ἔνας τὸν ἄλλον, ἐκτὸς ἐὰν αὐτὸ τὸ κάνετε κατόπιν κοινῆς συμφωνίας καὶ ἐπὶ ὡρισμένον χρονικὸν διάστημα, διὰ νὰ ἐπιδίδεσθε ἀπερίσπαστοι μὲ μεγαλυτέραν προθυμίαν καὶ ἀφωσίωσιν εἰς τὴν νηστείαν καὶ τὴν προσευχήν. Καὶ πάλιν νὰ ἐπανέρχεσθε εἰς τὰς συζυγικάς σας σχέσεις, διὰ νὰ μὴ δίδετε ἀφορμὴν καὶ εὐκαιρίαν, λόγῳ τῆς ἀκρατείας σας, νὰ σᾶς πειράζει ὁ σατανᾶς.

Τοῦτο δὲ λέγω συγκαταβαίνοντας στὴν ἀνθρώπινη ἀδυναμία, ὄχι δίνοντας ἐντολή (ποὺ νὰ σᾶς δεσμεύῃ).

Τὴν σύστασιν δὲ τοῦ νὰ μὴ ἀποστερῇ ὁ ἕνας τὸν ἄλλον σᾶς τὴν κάνω κατὰ συγκατάβασιν, ἐπειδὴ εἶσθε ἀκόμη ἀδύνατοι πνευματικῶς. Δὲν σᾶς ἐπιβάλλω τοῦτο ὡς ἐντολήν.

Αὐτὸ ποὺ σᾶς εἶπα, νὰ μὴ ἀποστερῆτε δηλαδὴ ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, τὸ λέγω ὡς ὑποχώρησιν καὶ συγκατάβασιν διὰ τὴν πνευματικήν σας ἀδυναμίαν. Δὲν σᾶς τὸ ἐπιβάλλω ὡς ἐντολήν.

Θέλω βεβαίως ὅλοι οἱ ἄνθρωποι νὰ εἶναι ὅπως καὶ ἐγώ. Ἀλλὰ καθένας ἔχει δικό του χάρισμα ἀπ’ τὸ Θεό, ἄλλος μὲν ἔτσι, ἄλλος δὲ ἀλλιῶς.

Ναί, κατὰ συγκατάβασιν. Διότι ἑγὼ θέλω νὰ εἶναι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, ὅπως εἶμαι καὶ ἑγώ, δηλαδὴ ἄγαμοι. Ἀλλ’ ὁ καθένας ἔχει ἰδικόν του χάρισμα ἀπὸ τὸν Θεόν. Ἄλλος μὲν ἔχει τὸ χάρισμα νὰ ζῇ ἔτσι, ἄγαμος δηλαδή, ἄλλος δὲ νὰ ζῇ διαφορετικά, δηλαδὴ ἐν γάμῳ.

Διότι ἐγὼ θέλω νὰ εἶναι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ὅπως εἶμαι καὶ ἐγώ, δηλαδὴ ἄγαμος καὶ ἀφωσιωμένος εἰς τὸν Θεόν, ἀλλ’ ὁ καθένας ἔχει ἀπὸ τὸν Θεὸν ἰδικόν του ἰδιαίτερον χάρισμα, ἄλλος μὲν ἔχει τὸ χάρισμα νὰ ζῇ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον, δηλαδὴ ἄγαμος· ἄλλος δὲ νὰ ζῇ κατὰ διαφορετικὸν τρόπον, δηλαδὴ ἔγγαμος.

Στοὺς ἀγάμους δὲ καὶ τὶς χῆρες λέγω, ὅτι εἶναι καλὸ γι’ αὐτοὺς νὰ μείνουν ὅπως καὶ ἐγώ.

Λέγω δὲ εἰς τοὺς ἀγάμους καὶ εἰς τὰς χήρας, ὅτι εἶναι καλὸν εἰς αὐτούς, ἐὰν μείνουν, ὅπως μένω καὶ ἑγώ, δηλαδὴ ἄγαμοι.

Λέγω δὲ εἰς τοὺς ἀγάμους καὶ εἰς τὰς χήρας, ὅτι εἶναι καλὸν καὶ συμφέρον δι’ αὐτούς, ἐὰν μείνουν ὅπως ἐγώ, δηλαδὴ ἄγαμοι.

Ἂν ὅμως δὲν ἐγκρατεύονται, ἂς ἔλθουν σὲ γάμο. Διότι εἶναι καλλίτερο νὰ ἔρχεται κανεὶς σὲ γάμο, παρὰ νὰ καίεται ἀπὸ τὴ σαρκικὴ ἐπιθυμία.

Ἐὰν ὅμως δὲν ἐγκρατεύωνται, ἂς ἔλθουν εἰς γάμον. Διότι προτιμότερον εἶναι νὰ ἔλθῃ κανεὶς εἰς γάμον, παρὰ νὰ καίεται ἀπὸ τὴν φλόγα τῆς ἐπιθυμίας.

Ἐὰν ὅμως δὲν αἰσθάνωνται τὴν δύναμιν νὰ ἐγκρατευθοῦν, αὐτὸ σημαίνει ὅτι δὲν ἔχουν τὸ χάρισμα τῆς ἀγαμίας, καὶ ἂς προχωρήσουν εἰς γάμον. Διότι εἶναι προτιμότερον νὰ ἔλθῃ κανεὶς εἰς γάμον, παρὰ νὰ πυρπολῆται ἀπὸ τὴν φλόγα τῆς σαρκικῆς ἐπιθυμίας.

Στοὺς δὲ ἐγγάμους δίνω ἐντολή, ὄχι ἐγώ, ἀλλ’ ὁ Κύριος, ἡ γυναῖκα νὰ μὴ χωρίζεται ἀπὸ τὸν ἄνδρα.

Εἰς ἐκείνους δέ, ποὺ ἔχουν ἔλθει εἰς γάμον, δίδω ἐντολὴν ὄχι ἐγώ, ἀλλ’ ὁ Κύριος, ἡ γυναῖκα νὰ μὴ χωρισθῇ ἀπὸ τὸν ἄνδρα τας.

Εἰς ἐκείνους δὲ οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἔλθει εἰς γάμον, δίδω τὴν ἐντολήν, ὄχι ἐγώ, ἀλλὰ ὁ Κύριος, ἡ γυναίκα νὰ μὴ χωρισθῇ ἀπὸ τὸν ἄνδρα της.

Καὶ ἂν χωρισθῇ, νὰ μὴν ἔλθῃ σὲ νέο γάμο, ἢ νὰ συμφιλιωθῇ μὲ τὸν ἄνδρα της. Ἐπίσης ὁ ἄνδρας νὰ μὴ χωρίζῃ τὴ γυναῖκα του.

Ἐὰν δὲ συμβῇ νὰ χωρισθῇ, ἂς μένῃ ἄγαμος. Ἢ ἐὰν δὲν ἠμπορῇ νὰ ζήσῃ μόνη της, ἂς συμφιλιωθῇ πρὸς τὸν ἄνδρα της. Ἀλλὰ καὶ ὁ ἄνδρας νὰ μὴ ἀφίνῃ τὴν γυναῖκα του.

Ἐὰν ὅμως συμβῇ καὶ χωρισθῇ, ἂς μένῃ ἄγαμος ἢ ἂς συμφιλιωθῇ μὲ τὸν ἄνδρα της. Ἀλλὰ καὶ ὁ ἄνδρας νὰ μὴ ἀφίνῃ τὴν γυναίκα του.

Γιὰ τοὺς ἄλλους δὲ (ποὺ συνῆψαν γάμο προτοῦ πιστεύσουν) ἐγὼ λέγω, ὄχι ὁ Κύριος· Ὅποιος ἀδελφὸς ἔχει γυναῖκα μὴ χριστιανή, καὶ αὐτὴ συγκατατίθεται νὰ μένῃ μαζί του, νὰ μὴ τὴν χωρίζῃ (δὲν εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ τὴν χωρίζῃ ἐπειδὴ δὲν εἶναι χριστιανή).

Εἰς δὲ τοὺς λοιποὺς ἐγγάμους λέγω νόμον, τὸν ὁποῖον δὲν ἔθεσε μὲν ἀπ’ εὐθείας ὁ Κύριος, ἀλλὰ τὸν ὁρίζω ἑγὼ ὡς Ἀπόστολός του. Ἐὰν κανένας ἀδελφὸς Χριστιανὸς ἔχῃ γυναῖκα ἄπιστον, μὲ τὴν ὁποίαν ἦλθεν εἰς γάμον προτοῦ νὰ πιστεύσῃ, καὶ αὐτὴ δέχεται μὲ τὴν καρδιά της νὰ κατοικῇ μαζί του, ἂς μὴ τὴν ἀφίνῃ, ἀλλ’ ἂς ἑξακολουθῇ νὰ τὴν ἔχῃ σύζυγον.

Εἰς δὲ τοὺς ἄλλους ἐγγάμους, ἐγὼ ὡς ἀπόστολος τοῦ Κυρίου, καὶ ὄχι κατ’ εὐθεῖαν ὁ Κύριος, λέγω· ἐὰν κανένας ἀδελφὸς Χριστιανὸς ἔχῃ γυναῖκα ἄπιστον, ποὺ τὴν ἔλαβε ὡς σύζυγον, πρὶν καὶ αὐτὸς πιστεύσῃ, καὶ αὐτὴ συγκατατίθεται προθύμως νὰ κατοικῇ μαζῆ του, ἂς μὴ τὴν ἀπομπέμπῃ.

Ἐπίσης ὅποια γυναῖκα ἔχει ἄνδρα μὴ χριστιανό, καὶ αὐτὸς συγκατατίθεται νὰ μένῃ μαζί της, νὰ μὴ τὸν χωρίζῃ (δὲν εἶναι ὑποχρεωτικὸ νὰ τὸν χωρίζῃ ἐπειδὴ δὲν εἶναι χριστιανός).

Καὶ ἐὰν γυναῖκα Χριστιανὴ ἔχῃ ἄνδρα ἄπιστον, καὶ αὐτὸς προθύμως δέχεται νὰ συγκατοικῇ μαζί της, ἂς μὴ τὸν ἀφίνῃ.

Καὶ γυναίκα Χριστιανή, ποὺ ἔχει ἄνδρα ἄπιστον, καὶ αὐτὸς δέχεται προθύμως νὰ κατοικῇ μαζῆ της, ἂς μὴν τὸν ἀφήσῃ.

Διότι ὁ μὴ χριστιανὸς ἄνδρας λόγῳ τῆς ἑνώσεώς του μὲ τὴ (χριστιανὴ) γυναῖκα κατὰ κάποιο τρόπο ἔχει εἰσέλθει στὸ χῶρο τοῦ ἁγιασμοῦ, καὶ ἡ μὴ χριστιανὴ γυναῖκα λόγῳ τῆς ἑνώσεώς της μὲ τὸν (χριστιανὸ) ἄνδρα ἔχει εἰσέλθει στὸ χῶρο τοῦ ἁγιασμοῦ. Ἀλλιῶς τὰ τέκνα σας θὰ ἦταν βεβαίως ἀκάθαρτα (ὅπως τὰ τέκνα τῶν εἰδωλολατρῶν), ἐνῷ τώρα μετέχουν ἁγιασμοῦ.

Σᾶς λέγω δὲ νὰ μὴ τὸν ἀφίνῃ, διότι ὁ ἄνδρας ὁ ἄπιστος ἔχει ἁγιασθῇ καὶ αὐτὸς εἰς κάποιον βαθμὸν διὰ μέσου τῆς ἑνώσεώς του μὲ τὴν πιστὴν γυναῖκα του. Καὶ ἡ γυναῖκα ἡ ἄπιστος ἔχει κάπως ἁγιασθῇ διὰ μέσου τῆς ἑνώσεώς της μὲ τὸν πιστὸν ἄνδρα. Ἐπειδή, ἐὰν δὲν συνέβαινε τοῦτο, κατὰ φυσικὴν συνέπειαν καὶ τὰ τέκνα σας θὰ ἦσαν ἀκάθαρτα. Τώρα ὅμως λόγῳ τοῦ ὅτι ἐγεννήθησαν ἀπὸ γονεῖς, ποὺ ἔχουν ἁγιασμόν, εἶναι καὶ αὐτὰ ἅγια.

Διότι ὁ ἄνδρας ὁ ἄπιστος ἔχει κατὰ κάποιον τρόπον καὶ εἰς κάποιον βαθμὸν ἁγιασθῇ διὰ τῆς ἐνώσεώς του πρὸς τὴν πιστὴν γυναῖκα· καὶ ἡ ἄπιστος γυναίκα ἔχει κάπως ἁγιασθῆ καὶ αὐτὴ διὰ τῆς ἐνώσεώς της πρὸς τὸν πιστὸν ἄνδρα της. Ἐπειδή, ἐὰν δὲν ὑπῆρχε αὐτὴ ἡ κάποια μετάδοσις ἁγιασμοῦ τὰ τέκνα θὰ ἦσαν κατὰ φυσικὴν συνέπειαν ἀκάθαρτα· ἐνῶ τώρα εἶναι καὶ αὐτὰ ἅγια.

Ἐὰν ὅμως ὁ μὴ χριστιανὸς θέλῃ νὰ χωρισθῇ, ἂς χωρισθῇ. Σὲ τέτοια θέματα δὲν εἶναι δεσμευμένος ὁ χριστιανὸς ἢ ἡ χριστιανή. Ὁ Θεὸς βεβαίως μᾶς ἔχει καλέσει γιὰ νὰ ζοῦμε εἰρηνικά.

Ἐὰν ὅμως ὁ ἄπιστος σύζυγος ζητῇ χωρισμόν, ἂς χωρίζεται ἀπὸ αὐτὸν ἡ Χριστιανὴ σύζυγος. Δὲν εἶναι δεσμευμένος ὁ ἀδελφὸς Χριστιανὸς ἢ ἡ ἀδελφὴ εἰς τὰς περιπτώσεις αὐτάς. Ὁ Θεὸς δὲ μᾶς ἔχει καλέσει νὰ ζῶμεν μέσα εἰς ἀτμόσφαιραν εἰρήνης καὶ δὲν εἶναι σωστὸν τὰ ἀνδρόγυνα νὰ εὑρίσκωνται εἰς ἀσυμφωνίαν καὶ διαμάχας.

Ἐὰν δὲ ὁ ἄπιστος σύζυγος ἐπιθυμῇ καὶ θέλῃ χωρισμόν, ἂς χωρίζεται ἡ Χριστιανὴ γυναίκα. Εἰς τοιαύτας περιπτώσεις δὲν εἶναι ὑποδουλωμένος καὶ δεσμευμένος ὁ πιστὸς ἡ πιστή. Ὁ Θεὸς μᾶς ἔχει καλέσει νὰ ζῶμεν μὲ εἰρήνην ἐσωτερικὴν καὶ μὲ εἰρήνην πρὸς τοὺς γύρω μας καὶ δὲν εἶναι ὀρθὸν νὰ ταλαιπωρῆται ὁ πιστὸς σύζυγος ἀπὸ τὰς ἔριδας καὶ τὰς μάχας τῆς ἀπίστου συζύγου.

Ἀλλὰ ποῦ ξέρεις, (χριστιανὴ) γυναῖκα, μήπως σώσῃς τὸν (μὴ χριστιανὸ) ἄνδρα; Ἢ ποῦ ξέρεις, (χριστιανὲ) ἄνδρα, μήπως σώσῃς τὴν (μὴ χριστιανὴ) γυναῖκα;

Ἐὰν ὅμως ἠμπορῇ τὸ πιστὸν μέλος νὰ συζήσῃ εἰρηνικὰ μὲ τὸ ἄπιστον μέλος, ἂς μὴ χωρίζεται ἀπὸ αὐτό. Διότι ποὺ ξεύρεις, ὦ Χριστιανὴ γυναῖκα, ἐὰν ζῶσα μαζὶ μὲ τὸν ἄπιστον σύζυγον, ἑλκύσῃς εἰς τὴν πίστιν καὶ σώσῃς εἰς τὸ τέλος τὸν ἄνδρα; Ἢ ποῦ ξεύρεις, ὦ Χριστιανὲ σύζυγε, μήπως σώσῃς τὴν ἄπιστον γυναῖκα;

Ὡς πρὸς δὲ τὴν συνοίκησιν, σᾶς λέγω καὶ τοῦτο· ποῦ τὸ ξέρεις σύ, ἡ Χριστιανὴ γυναίκα, ἐὰν στέργουσα νὰ συγκατοικῇς μὲ τὸν ἄπιστον ἄνδρα σου, ἐφ’ ὅσον καὶ αὐτὸς τὸ θέλει, μήπως τυχὸν καὶ τὸν σώσῃς; Ἢ ποὺ τὸ ξέρεις σύ, ὁ Χριστιανὸς σύζυγος, μήπως καὶ σώσῃς τὴν ἄπιστον γυναίκα;

Πάντως καθένας, ὅπως ὁ Θεὸς τοῦ ἔδωσε χάρισμα, ὅπως ὁ Κύριος τὸν κάλεσε, ἔτσι νὰ ζῇ. Αὐτὸ τὸν κανόνα δίνω καὶ σ’ ὅλες τὶς ἐκκλησίες.

Μόνον ἂς φροντίζῃ ὁ καθένας νὰ πολιτεύεται καὶ νὰ ζῇ, καθὼς ὁ Θεὸς μὲ τὴν πρόνοιάν του ἐκανόνισε τὸν βίον του καὶ ὅπως εὗρε τὸν καθένα ἡ κλῆσις, ποὺ τοῦ ἔκαμεν ὁ Χριστός. Αἱ περιστάσεις ὑπὸ τὰς ὁποίας εὑρέθη ὁ πιστός, ὅταν ὁ Κύριος τὸν ἐκάλεσε, δὲν ἀποτελοῦν ἐμπόδιον εἰς τὴν χριστιανικὴν ζωήν. Καὶ ἔτσι εἱς ὅλας τὰς Ἐκκλησίας κανονίζω καὶ καθορίζω.

Ἐκτὸς ὅμως αὐτῶν ποὺ εἶπα παραπάνω, ὁ καθένας ἂς προσπαθῇ νὰ ζῇ καὶ νὰ πορεύεται σύμφωνα μὲ τὰς συνθήκας τῆς ζωῆς, τὰς ὁποίας ὁ Θεὸς ἐν τῇ προνοίᾳ του τοῦ ἔχει κανονίσει, νὰ συνεχίσῃ ὁμαλὰ τὸν βίον του, ὅπως τὸν εὑρῆκεν ἡ κλῆσις, ποὺ τοῦ ἀπηύθηνεν ὁ Κύριος. Ἐγὼ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον κανονίζω καὶ ὁρίζω εἰς ὅλας τὰς τὰς Ἐκκλησίας.

Ἐκλήθη κάποιος στὴν Πίστι, ἐνῷ ἦταν περιτμημένος; Ἂς μὴ τραβᾷ τὸ δέρμα γιὰ νὰ καλύψῃ τὸ σημεῖο τῆς περιτομῆς. Ἐκλήθη κάποιος στὴν Πίστι, ἐνῷ ἦταν ἀπερίτμητος; Ἂς μὴ περιτέμνεται.

Ἐκλήθη κανεὶς εἰς τὴν πίστιν καὶ ἔγινε Χριστιανός, ἐνῶ ἦτο περιτμημένος; Ἂς μὴ τραβᾷ μὲ βίαν τὸ δέρμα του διὰ νὰ ἑξαλείψῃ τὰ σημεῖα τῆς περιτομῆς. Ἐκλήθη κανεὶς εἰς τὴν πίστιν, ἐνῷ εὑρίσκετο ἒν ἀκροβυστίᾳ καὶ ἦτο ἀπερίτμητος; Ἂς μὴ περιτέμνεται.

Ἐκλήθη κανεὶς εἰς τὴν Χριστιανικὴν πίστιν καὶ ἐδέχθη τὸ βάπτισμα, ἐνῶ ἧτο περιτετμημένος; Ἂς μὴ τραβᾷ τὸ δέρμα, διὰ νὰ κρύψῃ τὴν περιτομήν του. Ἐκλήθη κανεὶς εἰς τὴν πίστιν καὶ ἔγινε Χριστιανός, ἐνῶ ἦτο ἀπερίτμητος; Ἂς μὴ περιτέμνεται.

Ἡ περιτομὴ δὲν εἶναι τίποτε, καὶ ἡ ἀκροβυστία δὲν εἶναι τίποτε, ἀλλὰ σημασία (γιὰ τὴ σωτηρία) ἔχει ἡ τήρησι τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ.

Ἡ περιτομὴ δὲν εἶναι τίποτε καὶ δὲν συντελεῖ εἰς τίποτε διὰ τὴν σωτηρίαν μας. Καὶ ἡ ἀκροβυστία τὸ ἴδιο, δὲν εἶναι τίποτε. Ἀλλ’ ἡ τήρησις τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ εἶναι τὸ πᾶν.

Τίποτε δὲν εἶναι ἡ περιτομή, καὶ τίποτε δὲν εἶναι ἡ ἀκροβυστία. Ἀλλ’ ἐκεῖνο ποὺ ἔχει τὴν ἀξίαν εἶναι ἡ τήρησις τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ.

Καθένας στὴν κατάστασι, ποὺ βρέθηκε ὅταν ἐκλήθη, σ’ αὐτὴν ἂς μένῃ.

Καθένας εἰς τὴν κατάστασιν ποὺ εὑρέθη, ὅταν ἐκλήθη ἀπὸ τὸν Θεόν, εἰς αὐτὴν ἂς μένῃ.

Καθένας ἂς μένῃ εἰς τὴν κατάστασίν ποὺ εὑρέθη, ὅταν ἐκλήθη ἀπὸ τὸν Θεὸν εἰς τὴν πίστιν.

Ἐκλήθης, ἐνῷ ἤσουν δοῦλος; Μὴ σὲ μέλῃ (Δὲν πειράζει). Ἀλλ’ ἐὰν ἔχῃς καὶ τὴ δυνατότητα νὰ γίνῃς ἐλεύθερος, μᾶλλον χρησιμοποίησε αὐτὴ τὴ δυνατότητα.

Ἐκλήθης εἰς τὴν πίστιν εἰς καιρόν, ποὺ ἤσουν δοῦλος; Μὴ σὲ μέλῃ διὰ τὴν κατάστασιν αὐτὴν τῆς δουλείας σου. Ἀλλὰ καὶ ἂν ἠμπορῇς νὰ γίνῃς ἐλεύθερος, χρησιμοποίησε μᾶλλον τὴν δουλείαν καὶ προτίμησε νὰ μείνῃς δοῦλος.

Ἐκλήθης εἰς τὴν πίστιν καθ’ ὃν χρόνον ἦσο δοῦλος; Μὴ σὲ μέλη διὰ τὴν δουλείαν σου αὐτήν. Ἀλλὰ καὶ ἂν ἀκόμη ἠμπορῇς νὰ γίνῃς ἐλεύθερος, χρησιμοποίησε μᾶλλον καὶ προτίμα τὴν κατάστασιν τῆς δουλείας.

Πάντως ὁ δοῦλος, ποὺ ἐκλήθη ἀπὸ τὸν Κύριο, εἶναι ἀπελευθερωμένος ἀπὸ τὸν Κύριο. Ἐπίσης καὶ ὁ ἐλεύθερος, ποὺ ἐκλήθη, εἶναι δοῦλος τοῦ Χριστοῦ.

Διότι ἐκεῖνος, ποὺ ἐκαλέσθη ἀπὸ τὸν Κύριον εἰς τὴν πίστιν, εἰς καιρὸν ποὺ ἦτο δοῦλος, εἶναι ἀπελεύθερος τοῦ Κυρίου, ὁ ὁποῖος τὸν ἐχειραφέτησε καὶ τὸν ἔκαμε πνευματικῶς ἐλεὐθερον. Τὸ ἴδιο καὶ ἐκεῖνος, ποὺ ἐκαλέσθη εἰς τὴν πίστιν, ἐνῷ το ἐλεύθερος, εἶναι δοῦλος Χριστοῦ.

Διότι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἦτο δοῦλος, ὅταν ἐκλήθη ἀπὸ τὸν Κύριον εἰς τὴν πίστιν, ἔχει τώρα ἀπελευθερωθῆ ὑπὸ τοῦ Κυρίου, ὁ ὁποῖος τοῦ ἐχάρισε τὴν λύτρωσιν ἀπὸ τὸν ζυγὸν τῆς δουλείας καὶ τοῦ θανάτου. Ὁμοίως καὶ ἐκεῖνος ποὺ ἐκλήθη εἰς τὴν πίστιν, καθ’ ὃν χρόνον ἦτο ἐλεύθερος, εἶναι τώρα δοῦλος τοῦ Χριστοῦ.

Ἀγορασθήκατε μὲ τίμημα (βαρὺ τίμημα, τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ). Μὴ γίνεσθε δοῦλοι ἀνθρώπων (Εἴτε ἐλεύθεροι εἴτε δοῦλοι κοινωνικῶς, μὴ γίνεσθε δοῦλοι ἠθικῶς, μὴ δείχνετε δουλοπρέπεια καὶ μὴ δουλεύετε σὲ ἁμαρτωλὰ θελήματα ἀνθρώπων).

Καὶ δοῦλοι καὶ ἐλεύθεροι εἶσθε δοῦλοι τοῦ Χριστοῦ. Εἶσθε ἀγορασμένοι ἀπὸ τὸν Κύριον μὲ τίμημα μεγάλο. Μὴ γίνεσθε δοῦλοι ἀνθρώπων.

Ὅλοι ἔχετε ἐξαγορασθῆ ἀπὸ τὸν Χριστὸν μὲ ἀνεκτίμητον τίμημα. Μὴ γίνεσθε, λοιπόν, δοῦλοι τῶν ἀνθρώπων, (μὴ συμμορφώνεσθε καὶ μὴ ὑποδουλώνεσθε εἰς τὰς ἁμαρτωλὰς ἀπαιτήσεις καὶ συνηθείας τῶν ἀνθρώπων).

Καθένας σ’ ὅποια κατάστασι ἐκλήθη, ἀδελφοί, σ’ αὐτὴ δύναται νὰ μένῃ, ἀρκεῖ νὰ εἶναι κοντὰ στὸ Θεό (Ἂν δηλαδὴ ὁ δοῦλος εὐαρεστῇ στὸ Θεό, δὲν πειράζει νὰ παραμένῃ δοῦλος. Πνευματικῶς εἶναι ἐλεύθερος).

Ὁ καθένας εἰς ὅποιαν κατάστασιν ἐκαλέσθη, εἰς αὐτὴν ἂς μένῃ, ἀδελφοί, ἐπιδιώκων πάντοτε νὰ εἶναι πλησίον τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ εὐαρεστῇ εἰς αὐτόν.

Ὁ καθένας, ἀδελφοί, εἰς ὅποιαν κατάστασιν εὑρέθη, ὅταν ἐκλήθη, εἰς αὐτὴν καὶ ἂς μένῃ, (φροντίζων μόνον καὶ ἀγωνιζόμενος νὰ εἶναι πάντοτε κοντὰ εἰς τὸν Θεόν).

Ὅσο γιὰ τοὺς ἀγάμους, ρητὴ ἐντολὴ ἀπὸ τὸν Κύριο δὲν ἔχω, ἀλλὰ γνώμη δίνω ὡς ἐλεημένος ἀπὸ τὸν Κύριο νὰ εἶμαι ἀξιόπιστος.

Ὅσον δὲ διὰ τὰ ἀνύπανδρα κοράσια δὲν ἔχω ἐντολὴν ρητὴν τοῦ Κυρίου. Δίδω ὅμως γνώμην σὰν ἄνθρωπος, ποὺ ἔχω ἐλεηθῆ ἀπὸ τὸν Κύριον, διὰ να εἶμαι διδάσκαλός σας καὶ σύμβουλος ἄξιος τῆς ἐμπιστοσύνης σας.

Ὡς πρὸς δὲ τὰς παρθένους, δὲν ἔχω ἐντολὴν ἐκ μέρους τοῦ Κυρίου νὰ σᾶς διαβιβάσω, ἀλλὰ καὶ ἐγὼ σὰν ἄνθρωπος, ποὺ ἔχω ἐλεηθῇ ἀπὸ τὸν Κύριον, ὥστε νὰ εἶμαι ἀξιόπιστος διδάσκαλός σας, σᾶς δίδω γνώμην.

Νομίζω λοιπόν, ὅτι λόγῳ τῆς παρούσης κρισίμου καταστάσεως αὐτὸ εἶναι καλὸ, ὅτι δηλαδὴ εἶναι καλὸ στὸν ἄνθρωπο νὰ μὲνῃ ὅπως εἶναι.

Νομίζω λοιπόν, ὅτι αὐτὸ εἶναι καλὸν ἐξ αἰτίας τῶν δυσκολιῶν τῆς παρούσης ζωῆς· εἶναι δηλαδὴ καλὸν εἰς τὸν ἄνθρωπον, εἴτε ἄνδρας εἶναι εἴτε γυναῖκα, νὰ μένῃ ἔτσι, δηλαδὴ ἄγαμος καὶ παρθένος.

Νομίζω, λοιπόν, ὅτι ἐξ αἰτίας τῆς δυσκόλου ἐποχῆς, ποὺ διερχόμεθα εἰς τὴν παροῦσαν ζωήν, τοῦτο εἶναι καλόν· ὅτι δηλαδὴ εἶναι καλὸν εἰς τὸν ἄνθρωπον νὰ μένῃ ἔτσι, δηλαδὴ ἄγαμος.

Εἶσαι δεμένος μὲ γυναῖκα; Μὴ ζητῇς νὰ λυθῇς. Εἶσαι ἐλεύθερος ἀπὸ γυναῖκα; Μή ζητῇς γυναῖκα.

Εἶσαι δεμένος μὲ γυναῖκα διὰ τοῦ γάμου; Μὴ ζητῇς νὰ λυθῇς ἀπὸ τὸν δεσμόν, ποὺ ἔχεις μαζί της. Εἶσαι λυμένος καὶ ἐλεύθερος ἀπὸ γυναῖκα; Μὴ ζητῇς γυναῖκα.

Εἶσαι ὅμως δεμένος διὰ τῶν δεσμῶν τοῦ γάμου μὲ γυναῖκα; Μὴ ζητῇς νὰ λυθῇς ἀπὸ τὸν δεσμὸν αὐτὸν τῆς γυναικός. Εἶσαι ἐλεύθερος ἀπὸ τὰ δεσμὰ τοῦ γάμου μὲ γυναῖκα; Μὴ ζητῇς σύζυγον.

Ἀλλὰ καὶ ἂν ἔλθῃς σὲ γάμο, δὲν εἶναι ἁμαρτία. Καὶ ἂν ἡ παρθένος ἔλθῃ σὲ γάμο, δὲν εἶναι ἁμαρτία. Ἀλλ’ αὐτοὶ θὰ ἔχουν θλῖψι στὴ ζωή τους. Καὶ ἐγὼ σᾶς λυποῦμαι.

Καὶ ἐὰν ὅμως ἔλθῃς εἰς γάμον, δὲν ἠμάρτησες. Καὶ ἐὰν ἡ ἄγαμος κόρη ἔλθῃ εἰς γάμον, δὲν ἡμάρτησε. Θὰ ἔχουν ὅμως θλῖψιν καὶ φροντίδας καὶ ἄλλας δοκιμασίας ἂς τὸν σωματικόν τους βίον οἱ ἄνθρωποι αὐτοί. Ἐγὼ δὲ σᾶς λυποῦμαι σὰν πατέρας καὶ θέλω νὰ προλάβω τὰς δοκιμασίας σας αὐτάς.

Ἀλλὰ καὶ ἂν ἔλθῃς εἰς γάμον, δὲν διαπράττεις καμμίαν ἁμαρτίαν. Καὶ ἡ παρθένος ἐὰν ὑπανδρευθῇ, δὲν θὰ ἔχῃ ἁμαρτήσει. Θὰ ἔχουν ὅμως αὐτοὶ θλῖψιν κατὰ τὸ σῶμα, (ἐξ αἰτίας τῶν μεριμνῶν καὶ τῶν φροντίδων καὶ τῶν ἀγώνων, εἰς τοὺς ὁποίους περιπλέκονται οἱ ἔγγαμοι). Ἐγὼ ὅμως σᾶς λυποῦμαι καὶ θέλω νὰ προλάβω αὐτὰς τὰς ταλαιπωρίας σας.

Τοῦτο ἐπίσης σᾶς λέγω, ἀδελφοί· Ὁ καιρός, ποὺ ἀπομένει, εἶναι περιωρισμένος, ὥστε καὶ ὅσοι ἔχουν γυναῖκες νὰ εἶναι σὰν νὰ μὴν ἔχουν·

Θέλω δέ, ἀδελφοί, νὰ προσέξετε ἰδιαιτέρως αὐτό, ποὺ θὰ σᾶς εἴπω· ὅτι δηλαδὴ ὁ καιρὸς τοῦ παρόντος βίου εἶναι συμμαζευμένος καὶ λιγοστός, ὥστε καὶ ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν γυναῖκας, νὰ εἶναι σὰν νὰ μὴν ἔχουν γυναῖκας· καὶ συνεπῶς ἂς μὴ εἶναι προσηλωμένοι καὶ προσκολλημένοι εἰς αὐτάς.

Καὶ τοῦτο σᾶς λέγω ἀκόμη, ἀδελφοί μου, ὁ καιρὸς εἶναι ὀλίγος καὶ περιωρισμένος, ὥστε καὶ ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν γυναῖκας νὰ εἶναι σὰν νὰ μὴν ἔχουν, καὶ ἂς φροντίζουν νὰ μὴ ὑποδουλώνωνται ἐξ ὁλοκλήρου εἰς βιωτικὰς μερίμνας.

καὶ ὅσοι ἔχουν θλίψεις νὰ εἶναι σὰν νὰ μὴν ἔχουν θλίψεις· καὶ ὅσοι ἔχουν χαρὲς νὰ εἶναι σὰν νὰ μὴν ἔχουν χαρὲς· καὶ ὅσοι ἀγοράζουν νὰ εἶναι σὰν νὰ μὴ κατέχουν αὐτὰ ποὺ ἀγοράζουν·

Καὶ ἐκεῖνοι ποὺ κλαίουν, νὰ περνοῦν τὰς ἡμέρας των σὰν νὰ μὴ τοὺς ἔχῃ συμβῆ κάτι θλιβερόν· καὶ ἐκεῖνοι ποὺ χαίρουν, σὰν νὰ μὴ εἶχαν λόγον νὰ χαίρουν, ἀλλὰ νὰ θεωροῦν τὰς ἀφορμὰς καὶ τῆς λύπης καὶ τῆς χαρᾶς ὡς προσωρινὰς καὶ περαστικάς. Καὶ ἐκεῖνοι ποὺ ἀγοράζουν, νὰ μὴ ἀπορροφῶνται ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ ἀγόρασαν, σὰν νὰ πρόκειται νὰ τὰ κατέχουν γιὰ πάντα, ἀλλὰ νὰ σκέπτωνται καὶ νὰ διατίθενται δι’ αὐτά, σὰν νὰ μὴ τὰ παίρνουν εἰς τὴν πλήρη καὶ τελείαν κατοχήν των.

Καὶ ἐκεῖνοι ποὺ κλαίουν διὰ τὰς θλίψεις των, νὰ εἶναι σὰν νὰ μὴ κλαίουν, διότι γρήγορα εἰς τὴν σύντομον ροὴν τοῦ χρόνου θὰ περάσουν καὶ αὐταί. Καὶ ἐκεῖνοι ποὺ χαίρουν, νὰ ζοῦν σὰν νὰ μὴ χαίρουν διὰ τὸν ἴδιον λόγον. Καὶ ἐκεῖνοι ποὺ ἀγοράζουν, σὰν νὰ μὴ κατέχουν, διότι πολὺ γρήγορα θὰ τὰ ἀφήσουν.

καὶ ὅσοι ἀπολαμβάνουν τὰ ἀγαθὰ αὐτοῦ τοῦ κόσμου νὰ εἶναι σὰν νὰ μὴ τὰ ἀπολαμβάνουν καθόλου. Διότι ἡ μορφὴ αὐτοῦ τοῦ κόσμου παρέρχεται.

Καὶ ἐκεῖνοι, ποὺ μεταχειρίζονται τὰ ἐγκόσμια καὶ εὑρίσκονται ἂς ὁποιανδήποτε σχέσιν μὲ τὸν κόσμον, νὰ ἀποφεύγουν κάθε ἄμετρον ἀπόλαυσίν των καὶ κατάχρησίν των καὶ μόνον εἰς τὰ ἀναγκαῖα νὰ ἀρκοῦνται. Διότι περνᾷ καὶ φεύγει διαρκῶς σὰν σκιὰ τὸ ἐξωτερικὸν φαινόμενον τοῦ κόσμου αὐτοῦ.

Καὶ αὐτοί, οἱ ὁποῖοι χρησιμοποιοῦν καὶ μεταχειρίζονται τὰ ἀγαθὰ τοῦ κόσμου τούτου, ἂς μὴ κάμουν κατάχρησιν, ἡ ὁποία βλάπτει καὶ τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχήν· διότι φεύγει ἀσυγκράτητα ἡ ἐξωτερικὴ μορφὴ τοῦ κόσμου τούτου.

Θέλω δὲ νὰ εἶσθε ἐλεύθεροι ἀπὸ κοσμικὲς φροντίδες. Ὁ ἄγαμος φροντίζει γιὰ τὰ πράγματα τοῦ Κυρίου, πῶς θὰ ἀρέσῃ στὸν Κύριο,

Θέλω δὲ νὰ εἶσθε ἐλεύθεροι ἀπὸ φροντίδας, ποὺ ζαλίζουν καὶ σᾶς ρίπτουν εἰς μεγάλην σκέψιν. Ὁ ἄγαμος στρέφει ὁλόκληρον τὴν προσοχὴν καὶ φροντίδα του εἰς ὅσα παραγγέλλει ὁ Κύριος· φροντίζει πολὺ πῶς νὰ ἀρέσῃ εἰς τὸν Κύριον.

Θέλω δὲ νὰ εἶσθε ἀπηλλαγμένοι ἀπὸ τὰς πολλὰς καὶ δυσκόλους φροντίδας τοῦ βίου τούτου. Ὁ ἄγαμος φροντίζει καὶ ἐνδιαφέρεται δι’ ὅσα παραγγέλλει καὶ θέλει ὁ Κύριος. Φροντίζει πῶς νὰ ἀρέσῃ εἰς τὸν Κύριον (αὐτὴ δὲ ἡ φροντίδα εἶναι εἰρηνικὴ καὶ χαρούμενη).

ἐνῷ ὁ ἔγγαμος φροντίζει γιὰ τὰ κοσμικὰ πράγματα, πῶς θὰ ἀρέσῃ στὴ γυναῖκα του.

Ἐκεῖνος δὲ ποὺ ἦλθεν εἰς γάμον, φροντίζει μὲ ἰδιαίτερον ἐνδιαφέρον διὰ τὰ κοσμικά, πῶς θὰ ἀρέσῃ εἰς τὴν γυναῖκα του.

Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ ἦλθεν εἰς γάμον, φροντίζει διὰ τὰ κοσμικὰ πράγματα, πὼς θὰ ἀρέσῃ εἰς τὴν γυναίκα του.

Διαφέρουν ἐπίσης ἡ ἔγγαμη γυναῖκα καὶ ἡ παρθένος. Ἡ ἄγαμη γυναῖκα φροντίζει γιὰ τὰ πράγματα τοῦ Κυρίου, νὰ εἶναι ἀφιερωμένη καὶ κατὰ τὸ σῶμα καὶ κατὰ τὸ πνεῦμα, ἐνῷ ἡ ἔγγαμη φροντίζει γιὰ τὰ κοσμικὰ πράγματα, πῶς θὰ ἀρέσῃ στὸν ἄνδρα.

Διαφέρουν ὡς πρὸς τὰς φροντίδας καὶ τὰ ἐνδιαφέροντά των ἡ ἔγγαμος γυναῖκα καὶ ἡ ἄγαμος παρθένος. Ἡ ἄγαμος μὲ ὅλην τὴν φροντίδα της ἐπιμελεῖται ἐκεῖνα, ποὺ ἀρέσκουν εἰς τὸν Κύριον καὶ προσπαθεῖ νὰ εἶναι ἅγια, ἀφωσιωμένη εἰς τὸν Θεόν καὶ κατὰ τὸ σῶμα καὶ κατὰ τὴν ψυχήν. Ἐκείνη δὲ ποὺ ἦλθεν εἰς γάμον, φροντίζει πολὺ διὰ τὰ κοσμικά, πῶς θὰ ἀρέσῃ εἰς τὸν ἄνδρα της.

Ὑπάρχει διαφορὰ καὶ διάκρισις μεταξὺ τῆς ἐγγάμου καὶ ἐκείνης ποὺ ἠθέλησε καὶ ἔμεινε παρθένος. Ἡ μείνασα παρθένος φροντίζει μὲ ὅλην της τὴν ψυχὴν καὶ ἐπιδιώκει ἐκεῖνα ποὺ ἀρέσουν εἰς τὸν Κύριον, διὰ νὰ εἶναι ἁγία καὶ καθαρὰ κατὰ τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχήν. Ἡ ἔγγαμος φροντίζει πολὺ διὰ κοσμικὰ πράγματα, πῶς θὰ ἀρέσῃ εἰς τὸν ἄνδρα της.

Λέγω δὲ τοῦτο γιὰ τὸ δικό σας συμφέρον. Ὄχι γιὰ νὰ σᾶς βάλω θηλειά στὸ λαιμό, ἀλλὰ γιὰ νὰ μένῃ κανεὶς ἄγαμος καὶ ἔτσι νὰ ὑπηρετῇ τὸν Κύριο ἀπερισπάστως.

Λέγω δὲ αὐτὰ περὶ τῆς ἀγαμίας μόνον καὶ μόνον διὰ τὸ συμφέρον σας. Ὄχι διὰ νὰ σᾶς βάλω θηλιὰ εἰς τὸν λαιμὸν καὶ νὰ σᾶς ἑξαναγκάσω νὰ μείνετε ἄγαμοι, ἀλλὰ διὰ νὰ ἐξασφαλίσω συμπεριφορὰν σεμνὴν καὶ θέσιν τιμημένην πλησίον τοῦ Κυρίου χωρὶς περισπασμοὺς καὶ βασανιστικὰς φροντίδας.

Λέγω δὲ αὐτὸ περὶ τῆς παρθενικῆς ζωῆς ἀποκλειστικὰ καὶ μόνον πρὸς τὸ συμφέρον σας, ὄχι διὰ νὰ σᾶς βάλω θηλειὰ εἰς τὸν λαιμὸν καὶ νὰ σᾶς τραβήξω, χωρὶς νὰ τὸ θέλετε, εἰς τὸν ἄγαμον βίον, ἀλλὰ διὰ νὰ σᾶς δείξω καὶ νὰ σᾶς ὁδηγήσω εἰς μίαν σεμνὴν ζωὴν καὶ διακεκριμένην θέσιν πλησίον τοῦ Κυρίου, χωρὶς βιωτικοὺς περισπασμοὺς καὶ φροντίδας.

Ἐὰν δὲ κανεὶς εἶναι τῆς γνώμης νὰ τελῇ γάμο στὴν κόρη του, ἐὰν εἶναι γεροντοκόρη, δύναται νὰ γίνεται καὶ ἔτσι. Ἂς πράττῃ αὐτὸ, ποὺ θέλει. Δὲν ἁμαρτάνει. Ἂς ἔρχωνται σὲ γάμο (Ἐπειδὴ ὁ ἀπόστολος ὁμιλεῖ γιὰ τὴ γεροντοκόρη γενικῶς, συνεπῶς γιὰ ὅλες τὶς γεροντοκόρες, γι’ αὐτὸ χρησιμοποιεῖ τὸν πληθυντικὸ «γαμείτωσαν», ἂς ἔρχωνται δηλαδὴ σὲ γάμο).

Ἐὰν ὅμως κανένας πατέρας νομίζῃ ὅτι εἶναι ντροπή του τὸ ὅτι ἀφῆκε τὴν κόρην του νὰ ὑπερβῇ τὴν ἀκμὴν τῆς ἡλικίας καὶ ἔγινε γεροντοκόρη, ἐνῷ ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος πείθεται, ὅτι ἔτσι πρέπει νὰ γίνῃ, δηλαδὴ νὰ τὴν ὑπανδρεύσῃ, ἂς κάμῃ ὅ,τι θέλει. Δὲν ἁμαρτάνει. Ἂς ἔλθουν εἰς γάμον.

Ἂν ὅμως κανένας πατέρας νομίζῃ, σύμφωνα μὲ τὰς κρατοῦσας ἀντιλήψεις, ὅτι εἶναι ἐντροπὴν καὶ ἄσχημον πρᾶγμα δι’ αὐτόν, ποὺ ἄφησε τὴν κόρην του νὰ περάσῃ πλέον τὴν ὥριμον ἡλικίαν διὰ τὸν γάμον καὶ τὰ πράγματα φανερώνουν, ὅτι ἔτσι πρέπει νὰ γίνῃ, δηλαδὴ ὅτι πρέπει νὰ τὴν ὑπανδρεύσῃ, ἂς κάμῃ αὐτό ποὺ θέλει, ἂς κάμῃ τὸ καθῆκον του. Τοιουτοτρόπως ἐνεργῶν δὲν ἁμαρτάνει. Ἂς γίνῃ ὁ γάμος.

Ἀλλ’ ἐκεῖνος, ποὺ μένει ἀκλόνητος στὴν καρδιά, καὶ δὲν αἰσθάνεται πίεση καὶ ἄγχος, ἀλλ’ ἔχει τὴ δύναμι νὰ κάνῃ αὐτὸ ποὺ θέλει, καὶ ἔχει ἀποφασίσει μέσα του αὐτό, τὸ νὰ φυλάττῃ ἄγαμη τὴν κόρη του, πράττει καλῶς.

Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ στέκει ἀκλόνητος μέσα στὴν καρδία του καὶ δὲν ἀναγκάζεται ἀπὸ τίποτε νὰ ἀλλάξῃ ἀπόφασιν, Ἔχει δὲ ἐξουσίαν νὰ κάμῃ ὅ,τι θέλει καὶ ἔχει ἀποφασίσει μέσα του αὐτό, δηλαδὴ τὸ νὰ φυλάττῃ τὴν κόρην του ἄγαμον, καλῶς πράττει.

Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ ἔχει σταθῇ ἀκλόνητος μὲ ἀμετακίνητον τὴν ἀπόφασιν μέσα εἰς τὴν καρδιά του καὶ δὲν αἰσθάνεται καμμίαν ἀνάγκην νὰ ἀλλάξῃ γνώμην καὶ ἔχει ἐξουσίαν νὰ πορευθῇ σύμφωνα μὲ τὸ θέλημά του καὶ ἔχει ὁριστικῶς ἀποφασίσει μέσα του νὰ κρατήσῃ τὴν παρθένον του ἄγαμον, καλὰ κάνει.

Ὥστε καὶ ἐκεῖνος, ποὺ τὴν παντρεύει, πράττει καλῶς, ἀλλ’ ἐκεῖνος ποὺ δὲν τὴν παντρεύει, πράττει καλλίτερα.

Ἀπὸ αὐτὰ λοιπὸν ἐξάγεται ὡς συμπέρασμα, ὅτι καὶ ἐκεῖνος, ποὺ ὑπανδρεύει τὴν κόρην του, καλῶς πράττει, ἐκεῖνος ὅμως ποὺ δὲν τὴν ὑπανδρεύει, ἀλλὰ τὴν ἀφίνει παρθένον, κάνει καλύτερα.

Ὥστε, λοιπόν, καὶ ἐκεῖνος ποὺ ὑπανδρεύει τὴν παρθένον του, καλὰ κάνει. Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ, σύμφωνα καὶ μὲ τὴν ἰδικήν της θέλησιν, δὲν τὴν ὑπανδρεύει κάνει καλύτερα.

Ἡ γυναῖκα δεσμεύεται ἀπὸ τὸ νόμο ὅσο καιρὸ ζῇ ὁ ἄνδρας της. Ἐὰν δὲ ὁ ἄνδρας της κοιμηθῇ (πεθάνῃ), εἶναι ἐλεύθερη νὰ ἔλθῃ σὲ γάμο μὲ ὅποιον θέλει, ἀρκεῖ ὁ γάμος νὰ γίνῃ σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου.

Κάθε γυναῖκα ἔγγαμος εἶναι δεμένη εἰς τὸν γάμον ἀπὸ τὸν νόμον τοῦ Κυρίου, ὅσον καιρὸν ζῇ ὁ ἄνδρας της. Ἐὰν ὅμως ἀποθάνῃ ὁ ἄνδρας της, εἶναι ἐλευθέρα νὰ ὑπανδρευθῇ μὲ ὁποῖον θέλει, ἀρκεῖ μόνον ὁ γάμος της νὰ γίνῃ σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου.

Κάθε ἄγγαμος γυναίκα, σύμφωνα μὲ τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ, ἔχει δεθῆ μὲ τὸν ἄνδρα της διὰ τοῦ γάμου, ὅσον καιρὸν βέβαια ζῇ ὁ ἄνδρας της. Ἐὰν ὅμως ἀποθάνῃ ὁ σύζυγός της, εἶναι ἐλευθέρα νὰ ὑπανδρευθῇ ὅποιον θέλει, ἀλλὰ μόνον σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου.

Ἀλλὰ θὰ εἶναι εὐτυχέστερη κατὰ τὴ γνώμη μου, ἐὰν μείνῃ ἔτσι (χήρα). Νομίζω δὲ, ὅτι ἔχω καὶ ἐγὼ Πνεῦμα Θεοῦ (καὶ ἔτσι δὲν πλανῶμαι).

Κατὰ τὴν γνώμην μου ὅμως εἶναι εὐτυχεστέρα, ἐὰν μείνῃ ἔτσι, δηλαδὴ χήρα. Νομίζω δέ, ὅτι ἔχω καὶ ἐγώ Πνεῦμα Θεοῦ, τὸ ὁποῖον μὲ καθοδηγεῖ διὰ νὰ μὴ πλανῶμαι.

Κατὰ τὴν γνώμην μου ὅμως εἶναι εὐτυχεστέρα καὶ περισσότερον κερδισμένη, ἐὰν μείνῃ χήρα. Νομίζω δὲ ὅτι ἔχω καὶ ἐγὼ Πνεῦμα Θεοῦ, ὥστε νὰ μὴ κάνω λάθος εἰς τὰς γνώμας μου.