Πρὸς Κορινθίους Β' 1

Ἐγὼ ὁ Παῦλος, ἀπόστολος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, καὶ ὁ Τιμόθεος ὁ ἀδελφὸς ἀπευθυνόμεθα στὴν ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἶναι στὴν Κόρινθο, καὶ σ’ ὅλους τοὺς ἁγίους (τοὺς πιστούς), ποὺ εἶναι σ’ ὅλη τὴν ἐπαρχία τῆς Ἀχαΐας.

Ἐγώ ὁ Παῦλος, ὁ ὁποῖος εἶμαι ἀπόστολος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, διότι τὸ ἠθέλησεν ὁ Θεός, χωρὶς νὰ πάρω μόνος μου τὸ ἀξίωμα τοῦτο, καὶ ὁ Τιμόθεος ὁ γνωστός σας ἀδελφός, πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ, ποὺ ὑπάρχει εἰς τὴν Κόρινθον, καθὼς καὶ πρὸς ὅλους τοὺς Χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι εἶναι εἰς ὅλην τὴν ἐπαρχίαν τῆς Ἀχαΐας.

Ἐγώ ὁ Παῦλος, ποὺ εἶμαι ἀπόστολος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ διὰ τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ καὶ ὁ Τιμόθεος ὁ ἀδελφός, πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ ποὺ εἶναι εἰς τὴν Κόρινθον καὶ πρὸς πάντας τοὺς Χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται εἰς ὅλην τὴν Ἀχαΐαν,

Χάρι νὰ εἶναι σὲ σᾶς καὶ εὐλογία ἀπὸ τὸ Θεὸ πατέρα μας καὶ τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό.

Εἴθε ἡ χάρις καὶ ἡ ἐξ αὐτῆς εἰρήνη νὰ σᾶς δοθῇ ἀπὸ τὸν Θεόν Πατέρα μας καὶ τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν.

εἴθε νὰ εἶναι πάντοτε μαζῆ σας χάρις καὶ εἰρήνη ἀπὸ τὸν Θεὸν Πατέρα μας καὶ ἀπὸ τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν.

Δοξασμένος νὰ εἶναι ὁ Θεὸς καὶ Πατέρας τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ Πατέρας ποὺ δίνει τὰ ἐλέη καὶ ὁ Θεὸς ποὺ δίνει κάθε ἐνίσχυσι.

Ἂς εἶναι εὐλογημένος καὶ δοξασμένος ὁ Θεός, ποὺ εἶναι Πατὴρ τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ κατὰ τὴν θείαν του φύσιν, ἀλλὰ καὶ Θεός του κατὰ τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν. Ἂς εἶναι δοξασμένος, διότι αὐτὸς εἶναι Πατὴρ καὶ πηγὴ ἐλέους, συμπαθείας καὶ εὐσπλαγχνίας, καὶ Θεός, ποὺ χορηγεῖ κάθε παρηγορίαν.

Ἂς εἶναι εὐλογημένος καὶ δοξασμένος ὁ Θεὸς καὶ Πατὴρ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ Πατὴρ καὶ ὁ χορηγὸς τῆς ἐσπλαγχνίας, τοῦ ἐλέους καὶ τῆς συγκαταβάσεως, καὶ ὁ Θεὸς κάθε παρηγορίας διὰ τοὺς θλιβομένους ἀνθρώπους.

Αὐτὸς μᾶς ἐνισχύει σὲ κάθε θλῖψι μας, γιὰ νὰ μποροῦμε καὶ ἐμεῖς νὰ ἐνισχύωμε ὅσους περνοῦν κάθε θλῖψι μὲ τὴν ἐνίσχυσι, μὲ τὴν ὁποία ἐμεῖς οἱ ἴδιοι ἐνισχυόμεθα ἀπὸ τὸ Θεό.

Αὐτὸς μᾶς παρηγορεῖ εἰς κάθε θλῖψιν μας, διὰ νὰ ἠμποροῦμεν καὶ ἡμεῖς μὲ τὴν παρηγορίαν, μὲ τὴν ὁποίαν μᾶς παρηγορεῖ ὁ Θεός, νὰ παρηγορῶμεν τοὺς ἄλλους εἰς ὁποιανδήποτε θλῖψιν καὶ ἂν εὑρίσκωνται.

Αὐτὸς εἶναι ποὺ μᾶς παρηγορεῖ καὶ μᾶς γαληνεύει εἰς κάθε μας θλῖψιν, ὥστε νὰ ἠμποροῦμεν καὶ ἡμεῖς νὰ παρηγοροῦμεν τοὺς ἀνθρώπους τοὺς εὑρισκομένους εἰς κάθε θλῖψιν μὲ τὴν παρηγορίαν, μὲ τὴν ὁποίαν ἡμεῖς οἱ ἴδιοι παρηγορούμεθα ἀπὸ τὸν Θεόν.

Διότι, ὅπως τὰ παθήματα γιὰ τὸ Χριστὸ πλεονάζουν σὲ μᾶς, ἔτσι διὰ τοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ ἐνίσχυσί μας πλεονάζει.

Τὸν δοξάζομεν λοιπὸν καὶ τὸν εὐχαριστοῦμεν, διότι, καθὼς πάρα πολλὰ εἶναι τὰ παθήματα καὶ αἱ θλίψεις, ποὺ πάσχομεν σὰν τὸν Χριστὸν καὶ πρὸς δόξαν αὐτοῦ, οὕτω πολλὴ καὶ ὑπὲρ ἄφθονος εἶναι καὶ ἡ παρηγορία, τὴν ὁποίαν διὰ μέσου τοῦ Χριστοῦ λαμβάνομεν.

Εὐχαριστοῦμεν τὸν Κύριον, διότι ὅπως πλεονάζουν καὶ ἀφθονοῦν εἰς ἡμᾶς αἱ θλίψεις καὶ τὰ παθήματα σὰν τοῦ Χριστοῦ καὶ πρὸς χάριν τοῦ Χριστοῦ, ἔτσι πλεονάζει καὶ περισσεύει καὶ ἡ παρηγορία, τὴν ὁποίαν διὰ μέσου τοῦ Χριστοῦ παίρνομεν.

Καὶ εἴτε ὑφιστάμεθα θλίψεις, τὶς ὑφιστάμεθα γιὰ τὴ δική σας λύτρωσι καὶ σωτηρία, ἡ ὁποία πραγματοποιεῖται μὲ τὴν ὑπομονὴ στὰ ἴδια παθήματα, τὰ ὁποῖα καὶ ἐμεῖς ὑφιστάμεθα. Ἡ δὲ ἐλπίς μας εἶναι βεβαία γιὰ σᾶς.

Καὶ εἴτε θλιβόμεθα, θλιβόμεθα καὶ κακοπαθοῦμεν διὰ νὰ σᾶς κηρύξωμεν τὸ Εὐαγγέλιον καὶ νὰ σᾶς ὁδηγήσωμεν εἰς τὴν πίστιν, ὥστε νὰ ἐπιτύχετε τὴν παρηγορίαν καὶ σωτηρίαν σας. Τὴν παρηγορίαν δὲ καὶ σωτηρίαν σας ἐνεργεῖ ἡ θεία χάρις, ἡ ὁποία σᾶς ἐνισχύει νὰ ὑπομένετε τὰ ἴδια παθήματα καὶ τὰς ἰδίας θλίψεις, τὰς ὁποίας καὶ ἡμεῖς πάσχομεν. Καὶ εἶναι βεβαία ἡ ἐλπίς, ποὺ ἔχομεν διὰ σᾶς, ὅτι τὰ δεινὰ καὶ αἱ θλίψεις δὲν θὰ κλονίσουν τὴν πίστιν σας.

Ἀλλ’ εἴτε δοκιμάζομεν θλίψεις, τὰς δοκιμάζομεν διὰ τὴν ἰδικήν σας παρηγορίαν καὶ διὰ τὴν ἰδικήν σας σωτηρίαν, τὴν ὁποίαν ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ ἐνεργεῖ εἰς σᾶς, καὶ ἡ ὁποία χάρις σᾶς δίδει τὴν δύναμιν νὰ ὑπομένετε τὰ ἴδια παθήματα, τὰ ὁποῖα καὶ ἡμεῖς πάσχομεν·

Εἴτε λαμβάνουμε ἐνίσχυσι, τὴ λαμβάνουμε γιὰ τὴ δική σας λύτρωσι καὶ σωτηρία. Καὶ ξέρουμε, ὅτι, ὅπως συμμετέχετε στὰ παθήματα, ἔτσι θὰ συμμετάσχετε καὶ στὴ λύτρωσι.

Εἴτε παρηγορούμεθα, παρηγορούμεθα πάλιν διὰ τὴν παρηγορίαν καὶ σωτηρίαν σας, διότι ὅταν μᾶς βλέπετε παρηγορημένους, ἐνθαρρύνεσθε καὶ παρηγορεῖσθε καὶ στηρίζεσθε εἰς τὴν ἐλπίδα καὶ ὑπομονήν, αἱ ὁποῖαι θὰ σᾶς ἑξασφαλίσουν τὴν σωτηρίαν. Διότι γνωρίζομεν ὅτι, ὅπως συμμετέχετε εἰς τὰ παθήματα καὶ τὰς κακοπαθείας μας, ἔτσι θὰ γίνετε συμμέτοχοι καὶ εἰς τὴν παρηγορίαν μας. Καὶ θὰ ἐνισχυθῆτε ἀπὸ τὸν Θεόν, ὅπως καὶ ἡμεῖς, διὰ νὰ ὑποφέρετε μὲ γενναιότητα καὶ μὲ παρηγορημένην καρδίαν τὰς δοκιμασίας καὶ κακοπαθείας.

εἴτε παρηγορούμεθα, παρηγορούμεθα πάλιν πρὸς ἰδικήν σας παρηγορίαν καὶ σωτηρίαν, διὰ νὰ ἐνθαρρύνεσθε ἀπὸ τὸ παράδειγμά μας καὶ νὰ στηρίζεσθε εἰς τὴν ἐλπίδα καὶ τὴν ὑπομονήν. Καὶ εἶναι σταθερὰ καὶ ἀδιάψευστος ἡ ἐλπίδα ποὺ ἔχομεν γιὰ σᾶς, ἐπειδὴ γνωρίζομεν καλὰ ὅτι ὅπως συμμετέχετε εἰς τὰς θλίψεις καὶ τὰς κακοπαθείας μας, ἔτσι θὰ συμμετέχετε καὶ εἰς τὴν παρηγορίαν μας.

Δὲν θέλουμε δὲ νὰ ἔχετε ἄγνοια, ἀδελφοί, γιὰ τὴ θλῖψι μας, ποὺ μᾶς συνέβη στὴν ἐπαρχία τῆς Ἀσίας. Δὲν θέλουμε ν’ ἀγνοῆτε, ὅτι ἐπάνω μας ἔπεσε βάρος δοκιμασίας ὑπερβολικὰ μεγάλο, μεγαλύτερο ἀπὸ τὴ δύναμί μας, ἱκανὸ νὰ μᾶς συνθλίψῃ, ὥστε νὰ στερηθοῦμε καὶ τὴν ἴδια τὴ ζωή μας.

Σᾶς ὁμιλῶ δὲ περὶ παθημάτων καὶ παρηγορίας μας, διότι δὲν θέλω νὰ ἔχετε ἄγνοιαν, ἀδελφοί, διὰ τὴν θλῖψιν, ποὺ μᾶς εὗρεν εἰς τὴν Ἀσίαν. Διότι ἔπεσεν ἐπάνω μας μεγάλο βάρος ὑπερβολικῶν δοκιμασιῶν καὶ πειρασμῶν, ποὺ ἦσαν πάρα πάνω ἀπὸ τὴν δύναμίν μας τόσον πολύ, ὥστε νὰ ἀπελπισθῶμεν καὶ δι’ αὐτὴν τὴν ζωήν μας.

Δὲν θέλομεν δὲ νὰ ἀγνοῆτε, ἀδελφοί, τὴν θλῖψιν ποὺ μᾶς εὑρῆκεν εἰς τὴν Ἀσίαν, διότι ἐταλαιπωρήθημεν πάρα πολὺ ὑπερβολικὰ μεγάλο βάρος θλίψεων καὶ δοκιμασιῶν ἔπεσεν ἐπάνω μας, παραπάνω ἀπὸ τὴν δύναμίν μας, ὥστε νὰ χάσωμεν κάθε ἐλπίδα καὶ δι’ αὐτὴν ἀκόμη τὴν ζωὴν μας.

Ἀλλ’ ἐμεῖς οἱ ἴδιοι θεωρήσαμε τοὺς ἑαυτούς μας νεκρούς, γιὰ νὰ μὴ στηριζώμεθα στοὺς ἑαυτούς μας, ἀλλὰ στὸ Θεό, ποὺ ἀνασταίνει τοὺς νεκρούς.

Καὶ ἦσαν τέτοια τὰ γεγονότα, ὥστε ἀπὸ τοὺς φοβεροὺς κινδύνους ποὺ διετρέχαμεν, ἐγίνετο φανερὸν καὶ μᾶς ἐδίδετο ἡ ἀπόκρισις, ἀπὸ τὴν ὁποίαν καὶ ἡμεῖς οἱ ἴδιοι εἴχομεν πεισθῆ, ὅτι ὁ θάνατος μας ἦτο πλέον βέβαιος. Καὶ ἐπέτρεπεν ὁ Θεὸς οἱ πρωτοφανεῖς αὐτοὶ κίνδυνοι νὰ μᾶς προκαλοῦν τὴν βεβαιότητα αὐτήν, διὰ νὰ μὴ ἔχωμεν πεποίθησιν εἰς τὸν ἑαυτόν μας, ἀλλ’ εἰς τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος ἀνασταίνει τοὺς νεκρούς.

Ὅλα δὲ αὐτὰ ἔγιναν αἰτία, ὥστε ἡμεῖς οἱ ἴδιοι νὰ πάρωμεν σὰν ἀπάντησιν ἀπὸ τὰ γεγονότα τὴν πληροφορίαν καὶ τὴν βεβαιότητα, ὅτι πρόκειται νὰ ἀποθάνωμεν. Ἐπέτρεψε δὲ ὁ Κύριος τοὺς φοβεροὺς αὐτοὺς καὶ θανασίμους κινδύνους διὰ νὰ μὴ ἔχωμεν πεποίθησιν εἰς τὸν ἑαυτόν μας, ἀλλ’ εἰς τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος ἀνασταίνει τοὺς νεκρούς.

Αὐτὸς καὶ μᾶς ἔσωσε ἀπὸ τόσο μεγάλο κίνδυνο θανάτου. Καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ μᾶς σῴζῃ. Καὶ ἐλπίζουμε σ’ αὐτόν, ὅτι καὶ στὸ μέλλον θὰ μᾶς σῴζῃ.

Αὐτὸς ἀπὸ ἕνα τόσον μεγάλον κίνδυνον, ποὺ μᾶς ἀπειλοῦσε μὲ βέβαιον θάνατον, μᾶς ἐγλύτωσε καὶ ἑξακολουθεῖ νὰ μᾶς γλυτώνῃ. Εἰς αὐτὸν δὲ ἔχομεν στηρίξει τὰς ἐλπίδας μας, ὅτι ἀκόμη καὶ εἰς τὸ μέλλον θὰ μᾶς γλυτώσῃ ἀπὸ κάθε κίνδυνον.

Αὐτὸς μᾶς ἐγλύτωσεν ἀπὸ ἕνα τόσον μεγάλον καὶ βέβαιον κίνδυνον θανάτου καὶ μᾶς γλυτώνει. Εἰς αὐτὸν δὲ ἔχομεν ἀναθέσει τὰς ἐλπίδας μας, ὅτι καὶ εἰς τὸ μέλλον θὰ μᾶς γλυτώσῃ καὶ ἀπὸ ἄλλους κινδύνους,

Σ’ αὐτὸ συμβάλλετε καὶ σεῖς μὲ τὴν προσευχὴ γιὰ μᾶς, ὥστε τὸ ὅτι ὁ Θεὸς χαρίζει τὴ ζωὴ σὲ μᾶς μὲ τὴ διάσωσι ἀπὸ θανασίμους κινδύνους νὰ γίνῃ αἰτία ν’ ἀποδοθοῦν ἀπὸ πολλὰ πρόσωπα πολλὲς εὐχαριστίες στὸ Θεὸ γιὰ μᾶς.

Ναί· θὰ μᾶς γλυτώσῃ, ἀφοῦ καὶ σεῖς θὰ συνεργῆτε μὲ τὰς προσευχὰς καὶ δεήσεις σας ὑπὲρ ἡμῶν, ὥστε ἡ ζωή, ποὺ θὰ μᾶς χαρίζῃ ὁ Θεός, νὰ ἀναγνωρισθῇ ὡς δωρεά του ἀπὸ πολλὰ πρόσωπα, καὶ ἀπὸ ἡμᾶς δηλαδὴ καὶ ἀπὸ σᾶς. Καὶ ἔτσι μὲ πολλὰς εὐχαριστίας νὰ ἐκφρασθῇ πρὸς τὸν Θεόν ἡ διὰ τὴν σωτηρίαν μας εὐγνωμοσύνη ὅλων.

ἀφοῦ καὶ σεῖς ὑποβοηθεῖτε καὶ συνεργεῖτε μὲ τὰς προσευχάς σας ὑπὲρ ἡμῶν πρὸς τὸν Θεόν, ὥστε τὸ δῶρον ποὺ θὰ μᾶς χαρίσῃ ὁ Θεός, ἡ περιφρούρησις δηλαδὴ τῆς ζωῆς μας ἀπὸ τοὺς κινδύνους, νὰ ὁμολογηθῇ καὶ νὰ ἀναγνωρισθῇ ὡς δωρεά του ἀπὸ πολλὰ πρόσωπα, ἀπὸ ἡμᾶς δηλαδὴ καὶ ἀπὸ σᾶς. Καὶ ἔτσι νὰ ἀναπεμφθῇ μὲ πολλοὺς τρόπους θερμὴ εὐχαριστία πρὸς τὸν Κύριον δι’ ἡμᾶς.

Ἡ δὲ πεποίθησί μας εἶναι αὐτή, ἡ μαρτυρία τῆς συνειδήσεώς μας, ὅτι μὲ ἁπλότητα καὶ εἰλικρίνεια, ποὺ θέλει ὁ Θεός, ὄχι μὲ ἀνθρώπινη σοφιστεία, ἀλλὰ μὲ τὴ χάρι τοῦ Θεοῦ συμπεριφερθήκαμε στὸν κόσμο, καὶ περισσότερο ἀπέναντί σας.

Ἔχομεν δὲ κάποιο δικαίωμα νὰ ζητῶμεν τὰς προσευχὰς ὅλων σας. Διότι ἐκεῖνο, διὰ τὸ ὁποῖον καυχώμεθα, εἶναι ἡ μαρτυρία τῆς συνειδήσεως μας, ὅτι συμπεριεφέρθημεν μέσα εἰς τὸν κόσμον καὶ πρὸ παντὸς ἀπέναντί σας μὲ εὐθύτητα καὶ εἰλικρίνειαν, ὅπως ζητεῖ ὁ Θεός. Ὄχι μὲ σοφιστείαν καὶ μὲ χρησιμοποίησιν ἀπατηλῶν συλλογισμῶν, ποὺ μεταχειρίζονται οἱ ἄνθρωποι τοῦ κόσμου, ἀλλὰ μὲ τὸν φωτισμὸν καὶ τὰ σημεῖα, ποὺ μᾶς χαρίζει ὡς δωρεάν του ὁ Θεός.

Αὐτὸ τὸ ὁποῖον μᾶς κάμνει νὰ καυχώμεθα εἶναι ἡ μαρτυρία τῆς συνειδήσεώς μας, ὅτι ἔχομεν συμπεριφερθῆ καὶ ἐργασθῆ εἰς ὅλον τὸν κόσμον καὶ ἰδιαιτέρως μεταξύ σας, μὲ ἁπλότητα καὶ εἰλικρίνειαν, ὅπως θέλει ὁ Θεός, ὄχι μὲ τὴν κοσμικήν, τὴν ψευδῆ καὶ πλανωμένην σοφίαν, ἀλλὰ μὲ τὴν σοφίαν καὶ τὴν σύνεσιν, ποὺ μᾶς δίδει ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ.

Ἔτσι μ’ αὐτά, ποὺ σᾶς γράφουμε, δὲν ἐννοοῦμε ἄλλα, ἀλλ’ αὐτὰ ἀκριβῶς, ποὺ διαβάζετε ἢ καὶ παραδέχεσθε. Ἐλπίζω δέ, ὅτι θὰ παραδέχεσθε ὥς τὸ τέλος,

Διότι δὲν σᾶς γράφομεν ἄλλα, διφορούμενα ἢ διάφορα ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ σᾶς ἐκηρύξαμεν, ἀλλὰ αὐτὰ ποὺ διαβάζετε καὶ ἀντιλαμβάνεσθε ἀπὸ τὴν ἔννοιαν καὶ σημασίαν τῶν λέξεων ποὺ σᾶς γράφομεν, ἡ ὁποία εἶναι καθαρὰ καὶ σαφής. Ἢ καὶ ὅπως μᾶς ἠξεύρετε καλὰ ἀπὸ τὴν προτέραν διδασκαλίαν μας καὶ συμπεριφοράν μας, ἐλπίζω δὲ ὅτι καὶ μέχρι τέλους τῆς ζωῆς μας θὰ μᾶς γνωρίσετε.

Διότι δὲν σᾶς γράφομεν ἄλλα, διαφορετικὰ ἀπὸ ὅσα προφορικῶς σᾶς ἐδιδάξαμεν, ἀλλὰ τὰ ἴδια αὐτά ποὺ διαβάζετε, καὶ αὐτὰ ποὺ καταλαβαίνετε πολὺ καλά. Ἐλπίζω δὲ ὅτι καὶ μέχρις τέλους θὰ τὰ γνωρίσετε μὲ ἀκρίβειαν καὶ βαθύτητα.

ἀφοῦ καὶ μᾶς παραδεχθήκατε ἕνα μέρος ἀπὸ σᾶς, ὅτι εἴμεθα καύχημά σας, ὅπως καὶ σεῖς εἶσθε καύχημά μας, γιὰ τὴν ἡμέρα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ.

Καὶ θὰ μᾶς γνωρίσετε τοὺς ἰδίους πάντοτε. Εἴμεθα δηλαδὴ καὶ τώρα, θὰ εἴμεθα καὶ εἰς τὸ μέλλον, καθὼς μᾶς ἐγνωρίσατε εἰς κάποιον βαθμόν, ὅτι εἴμεθα καύχημά σας, διότι τόσον εἰλικρινεῖς καὶ θεοφωτίστους ἀπεκτήσατε διδασκάλους. Ὁμολογῶ δὲ ὅτι καὶ σεῖς εἶσθε καύχημά μας, διότι ἐδείχθητε εὐπειθεῖς καὶ πρόθυμοι εἰς τὸ κήρυγμά μας. Καὶ ἀκόμη καλύτερα θὰ μᾶς γνωρίσετε κατὰ τὴν ἡμέράν του Κυρίου Ἰησοῦ, ὁπότε ὁ ὑπέρτατος Κριτὴς θὰ διακηρύξῃ τὴν εἰλικρίνειάν μας καὶ τὸν ἀποστολικὸν ζῆλον μας.

Θὰ γνωρίσετε δὲ καὶ ἡμᾶς τοὺς ἰδίους καλά, ὅπως εἰς κάποιον βαθμὸν μᾶς ἔχετε γνωρίσει, ὅτι εἴμεθα καύχημά σας, διότι ἔχετε τέτοιους διδασκάλους. Ἀκριβῶς δὲ τὰ ἴδια καὶ ἡμεῖς αἰσθανώμεθα γιὰ σᾳς, ὅτι εἶσθε δηλαδὴ καύχημά μας, διότι ἐδεχθήκατε μὲ προθυμίαν καὶ πίστιν τὴν διδασκαλίαν τοῦ Κυρίου καὶ τὴν νέαν ζωήν. Καὶ τὸ δίκαιον αὐτὸ καύχημά μας θὰ φανῇ ἀκόμη λαμπρότερον κατὰ τὴν μεγάλην ἡμέραν τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ.

Μ’ αὐτὴ δὲ τὴν πεποίθησι, γιὰ νὰ ἔχετε διπλὴ χαρά, σχεδίαζα νὰ ἔλθω πρῶτα σὲ σᾶς,

Καὶ μὲ τὸ θάρρος καὶ τὴν πεποίθησιν αὐτήν, ὅτι εἴμεθα καύχημά σας καὶ σεῖς ἰδικόν μας καύχημα, ἤθελα νὰ ἔλθω πρὸς σᾶς προτήτερα, προτοῦ ὑπάγω εἰς Μακεδονίαν, ὥστε νὰ κάμω δύο ταξίδια εἰς Κόρινθον, διὰ νὰ ἔχετε διπλὴν χαρὰν καὶ παρηγορίαν καὶ πνευματικὴν ὠφέλειαν ἀπὸ τὰς δύο αὐτὰς ἐπισκέψεις μου.

Καὶ μὲ αὐτὴν τὴν πεποίθησιν καὶ διάθεσιν ἤθελα νὰ ἔλθω πρὸς σᾶς, πρὶν περιοδεύσω τὴν Μακεδονίαν, ὥστε νὰ ἔχετε διπλῆν χαρὰν καὶ πνευματικὴν ὠφέλειαν ἀπὸ τὰς δύο αὐτὰς ἐπισκέψεις μου.

καὶ ἀπὸ σᾶς νὰ μεταβῶ στὴ Μακεδονία, καὶ πάλι ἀπὸ τὴ Μακεδονία νὰ ἔλθω σὲ σᾶς, καὶ σεῖς νὰ μὲ προπέμψετε γιὰ τὴν Ἰουδαία.

Ἤθελα δηλαδὴ νὰ ἔλθω πρῶτον εἰς Κόρινθον καὶ διὰ μέσου τῆς Κορίνθου νὰ διαβῶ εἰς Μακεδονίαν καὶ πάλιν ἀπὸ τὴν Μακεδονίαν νὰ ἐπιστρέψω εἰς σᾶς καὶ ἀπὸ σᾶς νὰ προπεμφθῶ εἰς τὴν Ἰουδαίαν.

Διὰ μέσου δὲ τῆς πόλεώς σας ἤθελα νὰ διαβῶ ἀπὸ σᾶς εἰς τὴν Μακεδονίαν καὶ πάλιν ἀπὸ τὴν Μακεδονίαν νὰ ἔλθω εἰς σᾶς, διὰ νὰ μὲ κατευοδώσετε εἰς τὴν Ἰουδαίαν.

Ἀλλὰ σχεδιάζοντας αὐτό (γιὰ τὸ ὁποῖο κατηγοροῦμαι, ἐπειδὴ δὲν τὸ πραγματοποίησα), μήπως ἆραγε ὑπῆρξα ἐπιπόλαιος; Ἢ μήπως ἐκεῖνα, ποὺ ἀποφασίζω, ἀποφασίζω ὡς κοσμικὸς ἄνθρωπος, ὥστε σὲ μένα τὸ ναὶ νὰ εἶναι ναί, καὶ τὸ ὄχι νὰ εἶναι ὄχι (ὅταν δηλαδὴ ἀποφασίζω νά κάνω κάτι, νὰ τὸ κάνω, καὶ ὅταν ἀποφασίζω νὰ μὴ κάνω κάτι, νὰ μὴ τὸ κάνω); (Ὁ κοσμικὸς ἄνθρωπος δύναται νὰ κάνῃ ὅ,τι ἀποφασίζει, ἐνῷ ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ ματαιώνει σχέδια καὶ ἀποφάσεις, ὅταν ὁ Θεὸς ὑπαγορεύῃ ἄλλα).

Ἐνῷ λοιπὸν ἐσκεπτόμην καὶ ἐσχεδίαζα τοῦτο, δὲν τὸ ἐπραγματοποίησα. Μήπως ἄραγε ἀπὸ τὴν ματαίωσιν τοῦ σχεδίου μου αὐτοῦ ἠμπορεῖ νὰ ἐξαχθῇ τὸ συμπέρασμα, ὅτι μετεχειρίσθην τὴν ἐλαφρότητα καὶ ἐπιπολαιότητα, τὴν ὁποίαν μερικοὶ μοῦ ἀποδίδουν; Ὄχι. Ἢ μήπως ἐκεῖνα, ποὺ ἀποφασίζω, τὰ ἀποφασίζω σὰν ἄνθρωπος σαρκικός, ποὺ ὁρίζει τὸν ἑαυτόν του καὶ δὲν διευθύνεται ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα; Μόνον ἐὰν ὤριζα τὸν ἑαυτόν μου, θὰ ἦτο βέβαιον τὸ ναὶ καὶ τὸ ὄχι μου. Ἀλλὰ δὲν ἀποφασίζω σὰν ἄνθρωπος σαρκικὸς καὶ ἔτσι ἀναγκάζομαι νὰ ἀθετῶ τὸν λόγον μου καὶ τὰς ἀποφάσεις μου, ὅταν τὸ Πνεῦμα, ποὺ μὲ κυβερνᾷ, διατάσσῃ διαφορετικά.

Αὐτά, λοιπόν, ἐσχεδίαζα καὶ ἀπεφάσιζα, ἀλλ’ αἱ περιστάσεις δὲν μὲ ἐβοήθησαν νὰ τὰ πραγματοποιήσω. Μήπως ἀπὸ αὐτὸ βγαίνει τὸ συμπέρασμα, ὅπως μὲ κατηγοροῦν οἱ ἐχθροί μου, ὅτι μὲ πολλὴν ἐλαφρότητα ἐσκέφθην ἢ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα σκέπτομαι καὶ ἀποφασίζω, τὰ σκέπτομαι σὰν σαρκικὸς ἄνθρωπος καὶ θέλω κατὰ τρόπον ἐγωϊστικὸν αὐτό, ποὺ θὰ εἴπω ναί, νὰ εἶναι ναὶ καὶ τὸ ὄχι νὰ εἶναι ὄχι; (Ἐγὼ ὅμως δὲν ἀποφασίζω σὰν κοσμικὸς ἄνθρωπος, ἀλλὰ σὰν ἄνθρωπος ποὺ ὑποβάλλει τὰς ἀποφάσεις του εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, καὶ τὰς ὁποίας ἀποφάσεις ἠμπορεῖ τὸ Πνεῦμα ἄλλας νὰ εὐοδώσῃ καὶ ἄλλας νὰ ματαιώσῃ).

Ἀλλ’ ὁ Θεὸς εἶναι ἀξιόπιστος. Γι’ αὐτὸ ὁ λόγος, ποὺ σᾶς κηρύξαμε (λόγος τοῦ Θεοῦ), δὲν ὑπῆρξε ναὶ καὶ ὄχι (δὲν ἦταν βεβαιώσεις ποὺ διαψεύθηκαν καὶ ὑποσχέσεις ποὺ ἀθετήθηκαν).

Μὴ ὑποθέσετε ὅμως ἐξ αὐτοῦ, ὅτι ὅλα ὅσα λέγω, εἶναι ἄστατα καὶ ἀβέβαια. Εἶναι ἄξιος πάσης ἐμπιστοσύνης ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος ἐγγυᾶται, ὅτι ὁ λόγος μας, τὸν ὁποῖον σᾶς ἐκηρύξαμεν καὶ ὁ ὁποῖος εἶναι λόγος ἰδικός του, δὲν ἔγινεν ἀμφίβολος καὶ ἀβέβαιος, ναὶ καὶ ὄχι.

Μὴ βγάλετε ὅμως τὸ συμπέρασμα, ὅτι καὶ τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου, ποὺ σᾶς ἔχω διδάξει εἶναι ἀβέβαιον. Κάθε ἄλλο· εἶναι κατὰ πάντα ἀξιόπιστος ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος ἐπιμαρτυρεῖ, ὅτι τὸ κήρυγμά μας πρὸς σᾶς δὲν εἶναι ἀμβίβολον, δὲν εἶναι καὶ ναὶ καὶ ὄχι.

Διότι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ποὺ κηρύχθηκε σὲ σᾶς ἀπὸ μᾶς, ἀπὸ μένα καὶ τὸ Σιλουανὸ καὶ τὸν Τιμόθεο, δὲν ὑπῆρξε ναὶ καὶ ὄχι, ἀλλὰ δι’ αὐτοῦ ἔγινε ναί.

Διότι τὸ κήρυγμά μου περὶ τοῦ Υἱοῦ του Θεοῦ, τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ, ποὺ ἐκηρύχθη μεταξύ σας διὰ μέσου ἡμῶν, ἤτοι δι’ ἐμοῦ καὶ τοῦ Σιλουανοῦ καὶ τοῦ Τιμοθέου, δὲν ἀπεδείχθη ἀπὸ τὴν πεῖραν σας ναὶ καὶ ὄχι, ἀβέβαιον δηλαδὴ καὶ ἄστατον, ἀλλ’ ἀπεδείχθησαν τὰ ἀναφερόμενα εἰς αὐτόν (τὸν Χριστὸν) βέβαια καὶ ἀπαρασάλευτα.

Διότι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς, τὸν ὁποίον ἡμεῖς, δηλαδή ἐγώ, ὁ Σιλουανὸς καὶ ὁ Τιμόθεος, σᾶς ἔχομεν κηρύξει, δὲν ἔγινε καὶ ναὶ καὶ ὄχι, δὲν ἀπεδείχθη δηλαδὴ κάτι τὸ ἄστατον καὶ ἀβέβαιον, ἀλλ’ ὅπως καὶ ἡ προσωπική σας πεῖρα μαρτυρεῖ, ἐπεκυρώθησαν καὶ ἀπεδείχθησαν ἀληθινὰ καὶ ἀμετακίνητα ὅλα ὅσα ἀναφέρονται εἰς τὸν Χριστόν.

Ὅσες δηλαδὴ ὑποσχέσεις ἔδωσε ὁ Θεός, δι’ αὐτοῦ εἶχαν τὸ ναὶ καὶ δι’ αὐτοῦ εἶχαν τὸ ἀμήν (εἶχαν δηλαδὴ τὴν πραγματοποίησί τους), γιὰ νὰ δοξάζεται ἀπὸ μᾶς ὁ Θεός.

Διότι ὅλαι αἱ ὑποσχέσεις τοῦ Θεοῦ, διὰ μέσου τοῦ Χριστοῦ ἐπραγματοποιήθησαν καὶ ἐβεβαιώθησαν ὑπ’ αὐτοῦ καὶ ἀπεδείχθησαν ναὶ καὶ ἀμήν, διὰ νὰ δοξάζεται ὁ Θεὸς διὰ τῆς διακονίας καὶ τοῦ κηρύγματος ἡμῶν τῶν Ἀποστόλων.

Διότι ὅλαι αἱ ὑποσχέσεις τοῦ Θεοῦ περὶ τῆς σωτηρίας μας ἐπραγματοποιήθησαν διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἀπεδείχθησαν δι’ αὐτοῦ ναὶ καὶ ἀμήν, (ἀληθιναὶ καὶ βέβαιαι) διὰ νὰ δοξάζεται ἔτσι δι’ ἡμῶν τῶν Ἀποστόλων ὁ Θεός.

Ἐκεῖνος δέ, ποὺ μᾶς στηρίζει μαζί σας στὸ Χριστό, καὶ μᾶς ἔχρισε, εἶναι ὁ Θεός.

Ἐκεῖνος δέ, ὁ ὁποῖος δίδει τὴν βεβαιότητα καὶ εἰς ἡμᾶς καὶ εἰς σᾶς, καὶ ὁ ὁποῖος μᾶς στηρίζει, ὥστε νὰ μένωμεν πιστοὶ καὶ ἀσάλευτοι εἰς τὸν Χριστόν, καὶ ὁ ὁποῖος μᾶς ἔχρισε μὲ τὴν χάριν τοῦ Πνεύματός του, εἶναι ὁ Θεός.

Ἐκεῖνος δὲ ὁ ὁποῖος δίδει τὴν ἀκλόνητον καὶ βεβαίαν πεποίθησιν εἰς ἡμᾶς μαζῆ μὲ σᾶς, ὥστε νὰ μένωμεν πιστοὶ εἰς τὸν Χριστὸν καὶ ὁ ὁποῖος μᾶς ἔχρισε μὲ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, εἶναι ὁ Θεός.

Αὐτὸς καὶ μᾶς σφράγισε, καὶ ἔδωσε στὶς καρδιὲς μας τὸ Πνεῦμα ὡς ἀρραβῶνα (ὡς ἐγγύησι γιὰ τὰ μέλλοντα ἀγαθά).

Αὐτὸς καὶ μᾶς ἐσφράγισεν ὡς ἰδικούς του καὶ ἔδωκεν εἰς τὰς καρδίας μας τὸ Πνεῦμα του ὡς ἀρραβῶνα καὶ ἀσφαλῆ ἐγγύησιν περὶ τοῦ ὅτι θὰ πληρώσῃ ὅλας τὰς ὑποσχέσεις, ποὺ μᾶς δίδει μὲ τὸ εὐαγγέλιόν του.

Αὐτὸς καὶ ἔβαλε τὴν σφραγῖδα του ἐπάνω μας, διὰ νὰ δείξῃ, ὅτι εἴμεθα ἰδικοὶ του καὶ ἔδωσε τὸ Πνεῦμα του τὸ Ἅγιον εἰς τὰς καρδίας μας ὡς προκαταβολὴν καὶ ἐγγύησιν δι’ ὅλα ὅσα μᾶς ἔχει ὑποσχεθῆ.

Ἐγὼ δὲ ἐπικαλοῦμαι ὡς μάρτυρά μου τὸ Θεό, ὅτι δὲν ἦλθα ἀκόμη στὴν Κόρινθο ἐπειδὴ σᾶς λυποῦμαι (καὶ δὲν θέλω νὰ δοκιμάσετε τὴν αὐστηρότητά μου).

Καὶ διὰ νὰ ἐπανέλθω εἰς τὸ ζήτημα τοῦ ταξιδίου μου, ἐπικαλοῦμαι τὸν καρδιογνώστην Θεόν νὰ ἴδῃ αὐτὸς τὰ βάθη τῆς ψυχῆς μου καὶ νὰ μαρτυρήσῃ, ἐὰν εἶναι ἀλήθεια, ὅτι δὲν ἦλθα ἀκόμη εἰς τὴν Κόρινθον, ἐπειδὴ σᾶς λυποῦμαι καὶ δὲν θέλω νὰ δοκιμάσετε τὴν αὐστηρότητά μου.

Πρέπει δὲ νὰ σᾶς πῶ τοῦτο· ὅτι ἐγώ, ἐπειδὴ σᾶς λυποῦμαι, δὲν ἦλθα ἀκόμη εἰς τὴν Κόρινθον, διὰ νὰ μὴ σᾶς στενοχωρήσω μὲ τὰς παρατηρήσεις μου καὶ εἰς αὐτὸ ἐπικαλοῦμαι μάρτυρα τὸν Θεόν, ποὺ βλέπει τὴν ψυχήν μου.

Αὐτὸ δὲν σημαίνει, ὅτι εἴμεθα ἐξουσιασταί σας ἐπειδὴ εἶσθε στὴν πίστι (ὅτι, μὲ ἄλλα λόγια, ἐκμεταλλευόμεθα τὴν χριστιανική σας ἰδιότητα καὶ σᾶς φερόμεθα ἐξουσιαστικά). Ἀλλ’ εἴμεθα συνεργοὶ τῆς χαρᾶς σας. Καὶ αὐτὸ ἀκριβῶς διότι εἶσθε στὴν πίστι.

Λέγω δὲ τὸ τελευταῖον αὐτό, ὄχι διότι εἴμεθα κύριοι τῆς πίστεώς σας καὶ ἔχομεν ἐξουσίαν εἰς σᾶς σὰν νὰ εἶσθε δοῦλοι μας. Εἴμεθα ὅμως συνεργάται τῆς χαρᾶς σας καὶ θέλομεν νὰ συντελῶμεν, ὅπως αὐξάνῃ ἡ χαρά σας. Ἀποκλείεται δὲ ὁλότελα τὸ νὰ ἐξουσιάζωμεν τὴν πίστιν σας, διότι σεῖς στέκεσθε καλὰ καὶ εἶσθε στερεωμένοι εἰς τὴν πίστιν.

Δὲν σᾶς τὰ λέγομεν αὐτά, διότι ἔχομεν ἐξουσίαν ἐπάνω εἰς σᾶς καὶ εἰς τὴν πίστιν σας, ἀλλὰ διότι εἴμεθα συνεργάται εἰς τὴν ἰδικήν σας χαράν. Ἄλλωστε σεῖς στέκεσθε στερεοὶ εἰς τὴν πίστιν.