Πρὸς Κορινθίους Β' 2

Ἔτσι θεώρησα καλὸ τοῦτο, τὸ νὰ μὴν ἔλθω πάλι σὲ σᾶς προκαλώντας (μὲ τοὺς ἐλέγχους μου) λύπη.

Ἀπεφάσισα δὲ τοῦτο καὶ διὰ τὸν ἑαυτόν μου. Ηὗρα δηλαδὴ καλύτερον καὶ διὰ τὸν ἑαυτόν μου νὰ μὴ ἔλθω πάλιν εἰς σᾶς ἀναγκασμένος καὶ ἐγὼ νὰ σᾶς λυπῶ μὲ τοὺς ἐλέγχους μου, ἀλλὰ καὶ σεῖς νὰ μὲ λυπῆτε μὲ τὰς ἀταξίας, ποὺ θὰ βλέπω μεταξύ σας.

Ἐσκέφθην δὲ μόνος μου καὶ ἀπεφάσισα τοῦτο· νὰ μὴ ἔλθω πρὸς σᾶς λυπούμενος διὰ τὰ σφάλματά σας, λυπῶν δὲ καὶ σᾶς μὲ τὰς παρατηρήσεις, ποὺ εἶμαι ἀναγκασμένος νὰ σᾶς κάμω.

Ἀλλ’ ἐὰν ἐγὼ προκαλῶ σὲ σᾶς λύπη, καὶ ποιός μὲ εὐφραίνει παρὰ ἐκεῖνος, ποὺ (δέχεται τοὺς ἐλέγχους μου καὶ) λυπεῖται ἀπὸ μένα; (Διότι αὐτὴ ἡ λύπη φανερώνει μετάνοια).

Ὠρισμένως δὲ ἡ ἐγὼ ἢ σεῖς θὰ ἐδοκιμάζαμεν λύπην. Διότι, ἐὰν ἑγὼ μὲ τοὺς ἐλέγχους μου προκαλῶ λύπην μετανοίας εἰς σᾶς, ποῖος ἄλλος μὲ εὐφραίνει παρὰ ἐκεῖνος, ποὺ δέχεται τοὺς ἐλέγχους μου καὶ λυπεῖται ἀπὸ ἑμέ; Ἔτσι ἐὰν ἐγὼ δὲν λυποῦμαι, θὰ λυπῆσθε ὅμως σεῖς.

Ἡ λύπη ὅμως, ποὺ θὰ σᾶς προκαλέσω, ἀποβλέπει εἰς τὸ καλόν σας, διότι ἐὰν ἐγὼ μὲ τοὺς ἐλέγχους σᾶς στενοχωρῶ, ποιὸς εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ μὲ εὐφραίνει, παρὰ αὐτός ποὺ δέχεται τὰς παρατηρήσεις μου, λυπεῖται καὶ μετανοεῖ διὰ τὰ σφάλματά του καὶ προχωρεῖ εἰς διόρθωσιν·

Σᾶς ἔγραψα δὲ (σὲ προηγουμένη ἐπιστολὴ) αὐτὸ ἐδῶ, δηλαδὴ νὰ μὴ δοκιμάσω, ὅταν ἔλθω, λύπη ἀπ’ αὐτούς, ποὺ ἔπρεπε νὰ χαίρω. Διότι εἶμαι βέβαιος γιὰ ὅλους σας, ὅτι ἡ δική μου χαρὰ εἶναι χαρὰ ὅλων σας.

Καὶ σᾶς ἔγραψα ἀκριβῶς τοῦτο εἰς προηγουμένην μου ἐπιστολήν, διὰ νὰ διορθώσετε ἐν τῷ μεταξὺ τὰς ἀταξίας, ὥστε, ἐὰν ἔλθω εἰς Κόρινθον, νὰ τὰ εὕρω ὅλα ἐν τάξει καὶ νὰ μὴ δοκιμάσω λύπην ἐξ αἰτίας ἐκείνων, ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἔπρεπε νὰ χαίρω. Ἄλλως τε ἡ λύπη μου θὰ ἐλύπει καὶ σᾶς. Διότι ἔχω δι’ ὅλους σας πεποίθησιν, ὅτι ἡ χαρά μου εἶναι χαρὰ ὅλων σας.

Καὶ σᾶς ἔγραψα αὐτὸ τοῦτο ἀκριβῶς εἰς προηγουμένην ἐπιστολὴν καὶ σᾶς ἔκαμα παρατηρήσεις, διὰ νὰ διορθωθῆτε ἐν τῷ μεταξύ, ὥστε, ὅταν θὰ ἔλθω, νὰ μὴ δοκιμάσω λύπην ἀπὸ ἐκείνους, ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἔπρεπε μᾶλλον νὰ δοκιμάζω χαράν. Εἶμαι δὲ βέβαιος δι’ ὅλους σας, ὅτι ἡ ἰδική μου χαρὰ εἶναι καὶ χαρὰ ὅλων σας.

Πολὺ δὲ πίεσα καὶ ἔσφιξα τὴν καρδιά μου γιὰ νὰ σᾶς γράψω· καὶ σᾶς ἔγραψα μὲ πολλὰ δάκρυα, ὄχι γιὰ νὰ λυπηθῆτε, ἀλλὰ γιὰ νὰ καταλάβετε τὴν ἀγάπη, ποὺ ἔχω περισσότερο σ’ ἐσᾶς.

Μὴ νομίσετε δὲ ὅτι διὰ τοὺς ἐλέγχους, ποὺ σᾶς ἔγραψα εἰς τὴν ἐπιστολήν μου ἐκείνην, ἐγὼ δὲν ἐδοκίμασα τίποτε. Διότι σᾶς ἔγραψα ἀπὸ πολλὴν θλῖψιν καὶ στενοχώριαν τῆς καρδίας, μὲ δάκρυα πολλά, ὄχι διὰ νὰ λυπηθῆτε, ἀλλὰ διὰ νὰ γνωρίσετε τὴν ἀγάπην, τὴν ὁποίαν ὑπερβολικὰ ἔχω πρὸς σᾶς.

Εἶχα βέβαια λυπηθῆ καὶ ἐγὼ πολύ, διὰ τοὺς ἐλέγχους ποὺ σᾶς ἔκαμα εἰς τὴν πρώτην ἐπιστολὴν βαθύτατα θλιμμένος καὶ μὲ σφιγμένην τὴν καρδιὰ καὶ μὲ πολλὰ δάκρυα, ὄχι διὰ νὰ καταβληθῆτε ἀπὸ λύπην, ἀλλὰ διὰ νὰ γνωρίσετε τὴν ἐξαιρετικὴν ἀγάπην, τὴν ὁποίαν ἔχω πρὸς σᾶς.

Ἐὰν δὲ κάποιος προξένησε λύπη, δὲν λύπησε μόνον ἐμένα, ἀλλὰ σὲ κάποιο βαθμό, - γιὰ νὰ μὴν εἶμαι ὑπερβολικός - , ὅλους σας.

Ἐὰν δὲ κάποιος μὲ τὴν σοβαρὰν ἁμαρτίαν του ἔγινε πρόξενος λύπης, αὐτὸς δὲν ἔχει λυπήσει μόνον ἐμέ, ἀλλ’ εἰς κάποιον βαθμὸν ἐλύπησεν ὅλους σας, διὰ να μὴ σᾶς ἐπιβαρύνω μὲ τὴν κατηγορίαν, ὅτι ἐμείνατε ἀδιάφοροι εἰς τὴν παρεκτροπήν του.

Ἐὰν δὲ κάποιος μὲ τὸ βαρύ του σφάλμα ἐπροκάλεσε λύπην, δὲν ἐλύπησε μόνον ἐμέ, ἀλλ’ ἐν μέρει ἐλύπησε καὶ ὅλους σας, καὶ διὰ τοῦτο δὲν θέλω νὰ σᾶς στενοχωρήσω καὶ σᾶς λυπήσω μὲ ἐλέγχους δι’ ἀδιαφορίαν ὡς πρὸς τὸ θέμα αὐτό.

Εἶναι ἀρκετὴ γι’ αὐτὸν αὐτὴ ἡ τιμωρία, ποὺ τοῦ ἐπέβαλαν οἱ πολλοὶ (τὰ μέλη τῆς ἐκκλησίας σὲ γενικὴ σύναξι).

Εἶναι ἀρκετὴ εἰς τὸν τοιοῦτον ἡ ἐπίπληξις αὐτή, ποὺ τοῦ ἔγινεν ἀπὸ τοὺς περισσοτέρους.

Εἶναι ἀρκετὴ τιμωρία δι’ αὐτὸν ἡ ἐπίπληξις αὐτή, ἡ ὁποία τοῦ ἔγινε ἀπὸ τοὺς περισσοτέρους.

Ὥστε ἀντιθέτως πρέπει μᾶλλον νὰ τὸν συγχωρήσετε καὶ νὰ τὸν παρηγορήσετε, γιὰ νὰ μὴ χαθῇ ἀπὸ ὑπερβολικὴ λύπη (γιὰ νὰ μὴ τὸν καταπιῇ ὁ δαίμων τῆς ἀπελπισίας).

Ὥστε τώρα χρειάζεται ἡ ἀντίθετος πρὸς τὴν ἐπίπληξιν συμπεριφορά. Πρέπει μᾶλλον σεῖς νὰ τοῦ δώσετε τώρα χάριν καὶ συγγνώμην καὶ νὰ τὸν παρηγορήσετε, μήπως ἕνεκα τῆς ὑπερβολικῆς λύπης ἀπελπισθῇ οὗτος καὶ τὸν καταπίῃ ὁ διάβολος.

Ὥστε ἀντιθέτως εἶναι καλύτερον τώρα νὰ τοῦ δείξετε χάριν καὶ καλωσύνην, νὰ τοῦ συγχωρήσετε τὸ σφάλμα καὶ νὰ τὸν παρηγορήσετε, μήπως ἀπὸ τὴν μεγάλην καὶ βαρεῖαν λύπην καταβληθῇ καὶ καταποντισθῇ εἰς ἀπογοήτευσιν καὶ ἀπελπισίαν.

Γι’ αὐτὸ σᾶς παρακαλῶ νὰ τοῦ δείξετε πραγματικὴ ἀγάπη.

Δι’ αὐτὸ σᾶς παρακαλῶ νὰ δείξετε δημοσίᾳ εἰς αὐτὸν ἀγάπην πραγματικὴν καὶ βεβαίαν.

Δι’ αὐτὸ καὶ σᾶς παρακαλῶ νὰ δείξετε εἰς αὐτὸν εἰλικρινῆ ἀγάπη καὶ καλωσύνην.

Γι’ αὐτὸ δὲ καὶ σᾶς ἔγραψα, γιὰ νὰ ἰδῶ τὴν πρόοδό σας, ἂν εἶσθε ὑπάκουοι σὲ ὅλα.

Διότι δι’ αὐτὸ καὶ σᾶς ἔγραψα εἰς τὴν προηγουμένην μου ἐπιστολήν, διὰ νὰ γνωρίσω τὴν δοκιμασμένην πρόοδόν σας, ἐὰν εἰς ὅλα ἔχετε ὑπακοήν. Καὶ τὴν ἐδείξατε, ὅταν ἀπεκόψατε τὸν παρεκτραπέντα, ὅπως καὶ τώρα θὰ τὴν δείξετε δεχόμενοι πάλιν αὐτόν.

Διότι μὲ αὐτὸν τὸν σκοπὸν καὶ σᾶς ἔγραψα εἰς τὴν προηγουμένην μου ἐπιστολήν, διὰ νὰ ἴδω καὶ γνωρίσω τὴν ἀρετήν σας, ἐὰν εἰς ὅλα εἶσθε ὑπήκοοι.

Σ’ ἐκεῖνον δέ, ποὺ συγχωρεῖτε κάτι, συγχωρῶ καὶ ἐγώ. Ἄλλωστε ἐγώ, ἐὰν ἔχω συγχωρήσει κάτι σ’ ὅποιον ἔχω συγχωρήσει, τὸ ἔκανα γιὰ σᾶς ἐνώπιον τοῦ Χριστοῦ,

Εἰς ὅποιον δὲ παρέχετε χάριν καὶ συγγνώμην εἰς κάτι, δίδω καὶ ἑγὼ χάριν. Διότι καὶ ἐγώ, ἂν ἔχω χαρίσει κάτι, εἰς ὅποιον τὸ ἔχω χαρίσει, διὰ σᾶς τὸ ἐχάρισα ὑπὸ τὰ βλέμματα τοῦ Χριστοῦ, ποὺ τὸν αἰσθάνομαι νὰ μὲ παρακολουθῇ.

Εἰς ὅποιον δὲ σεῖς δίδετε χάριν καὶ συγχώρησιν, δίδω καὶ ἐγὼ διότι καὶ ἐγώ, ἐὰν ἔχω χαρίσει κάτι εἰς ὅποιον ἔχω χαρίσει, τὸ ἔκαμα πρὸς χάριν ἰδικήν σας, ἐνώπιον τοῦ Χριστοῦ.

γιὰ νὰ μὴ μᾶς ἐκμεταλλευθῇ ὁ Σατανᾶς. Διότι δὲν ἀγνοοῦμε τὶς πανουργίες του.

Δηλαδὴ πρὸς πνευματικὴν ὠφέλειαν καὶ πρὸς δόξαν τοῦ Χριστοῦ ἔκαμα τὴν χάριν αὐτήν, διὰ νὰ μὴ νικηθῶμεν μὲ ἀπάτην ἀπὸ τὸν σατανᾶν. Λέγω δὲ μὲ ἀπάτην τοῦ σατανᾶ, διότι γνωρίζομεν τὰς δολίας ἐπινοήσεις του.

Πρέπει δὲ νὰ δείχνωμεν αὐτὴν τὴν καλωσύνην καὶ τὴν ἀνοχὴν πρὸς τοὺς ἀδελφούς, διὰ νὰ μὴ ἐξαπατηθῶμεν μὲ ὑψηλόφρονας λογισμοὺς ἀπὸ τὸν σατανᾶν καὶ κυριαρχηθῶμεν ἔτσι ἀπὸ αὐτόν. Διότι δὲν μᾶς εἶναι ἄγνωστοι οἱ μοχθηραὶ καὶ δόλιαι αὐτοῦ ἐπινοήσεις.

Ὅταν δὲ πῆγα στὴν Τρῳάδα γιὰ νὰ κηρύξω τὸ εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ, καὶ ἐνῷ μοῦ εἶχε ἀνοιχθῇ θύρα (μοῦ εἶχε δοθῇ εὐκαιρία) γιὰ τὸ ἔργο τοῦ Κυρίου,

Σᾶς εἶπα, ὅτι εἰς τὴν Ἀσίαν ἐδοκίμασα πειρασμοὺς καὶ θλίψεις. Ἀλλὰ καὶ ὅταν ἔφυγα ἀπ’ ἐκεῖ, ἄλλου εἴδους θλῖψις μὲ εὗρεν. Ὅταν δηλαδὴ ἦλθα εἰς τὴν Τρῳάδα διὰ νὰ κηρύξω τὸ εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ καὶ ἐνῶ ἐκεῖ μοῦ εἶχε ἀνοιχθῆ θύρα καὶ εὐκαιρία διὰ τὸ ἔργον τοῦ Κυρίου,

Ὅταν δὲ ἦλθα εἰς τὴν Τρῳάδα, διὰ νὰ μεταφέρω καὶ ἐκεῖ τὸ Εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ, καὶ ἐνῶ μοῦ εἶχε ἀνοιχθῆ θύρα, διὰ νὰ ὑπηρετήσω τὸ ἔργον τοῦ Κυρίου,

τὸ πνεῦμα μου δὲν ἡσύχαζε, διότι δὲν βρῆκα ἐκεῖ τὸν ἀδελφό μου Τίτο. Γι’ αὐτὸ τοὺς ἀποχαιρέτισα (τοὺς ἐκεῖ πιστοὺς) καὶ ἀναχώρησα γιὰ τή Μακεδονία.

δὲν ἠμποροῦσα νὰ ἔχω ἀνακούφισιν καὶ ἀνάπαυσιν εἰς τὸ πνεῦμα μου, ἐπειδὴ δὲν εὗρον τὸν Τίτον τὸν ἀδελφόν μου, ποὺ τὸν ἐπερίμενα νὰ μοῦ φέρῃ ἐκεῖ εἰδήσεις ἀπὸ σᾶς. Δὲν ἔμεινα λοιπὸν ἐκεῖ, ἀλλ’ ἀφοῦ τοὺς ἀπεχαιρέτησα, ἐβγῆκα καὶ ἐπῆγα εἰς Μακεδονίαν, ὅπου ἔλαβα τὰς εὐχαρίστους αὐτὰς εἰδήσεις.

δὲν ἐδοκίμασα καὶ δὲν εἶχα ἄνεσιν εἰς τὸ πνεῦμα μου, διότι δὲν εὑρῆκα ἐκεῖ τὸν Τίτον, τὸν ἀδελφόν μου, νὰ μὲ πληροφορήσῃ σχετικῶς μὲ τὴν κατάστασίν σας. Δι’ αὐτὸ ἀφοῦ ἀπεχαιρέτησα τοὺς ἐκεῖ ἀδελφούς, ἀνεχώρησα εἰς τὴν Μακεδονίαν, διὰ νὰ προαπαντήσω τὸν Τίτον.

Ἂς εὐχαριστοῦμε δὲ τὸ Θεό, ποὺ πάντοτε μᾶς κάνει νὰ θριαμβεύωμε μὲ χριστιανικοὺς θριάμβους, καὶ μὲ μᾶς ὡς ὄργανά του φανερώνει τὴν εὐωδία τῆς γνώσεώς του σὲ κάθε τόπο.

Εὐχαριστία δὲ ὀφείλεται εἰς τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος νικῶν καὶ θριαμβεύουν περιφέρει καὶ ἡμᾶς πάντοτε εἰς τὸν θρίαμβόν του, ὡς διακόνους τῆς νίκης του, ποὺ συντελεῖται διὰ τὸν Χριστὸν καὶ τὸ εὐαγγέλιόν του. Ὁ Θεὸς κατὰ τὴν θριαμβευτικὴν αὐτὴν πορείαν τοῦ εὐαγγελίου του φανερώνει διὰ μέσου ἡμῶν τὴν εὐωδίαν τῆς γνώσεώς του εἰς κάθε τόπον.

Ἂς εἶναι δὲ εὐλογημένον καὶ δοξασμένον τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος μᾶς δίδει χάριν καὶ δύναμιν καὶ μᾶς κάμνει νὰ νικῶμεν καὶ νὰ θριαμβεύωμεν ἐν τῷ Χριστῷ, καὶ ὁ ὁποῖος κάμνει φανερὰν καὶ αἰσθητὴν διὰ μέσου ἡμῶν εἰς κάθε τόπον τὴν ζωογόνον εὐωδίαν τῆς ἀληθινῆς γνώσεως.

Διότι εἴμεθα εὐωδία Χριστοῦ γιὰ τὸ Θεό, ποὺ διαδίδεται σ’ αὐτοὺς ποὺ σῴζονται, καὶ σ’ αὐτοὺς ποὺ χάνονται.

Διότι πράγματι ἠμεῖς οἱ ἀπόστολοι καὶ κήρυκες τοῦ εὐαγγελίου εἴμεθα Χριστοῦ εὐωδία, εὐχάριστος εἰς τὸν Θεόν· εὐωδία δὲ μεταξὺ τῶν σωζομένων, καθὼς καὶ μεταξὺ ἐκείνων ποὺ καταδικάζονται εἰς αἰωνίαν ἀπώλειαν.

Διότι ἡμεῖς, οἱ ἐργάται τοῦ Εὐαγγελίου, εἴμεθα εὐωδία Χριστοῦ εἰς τὸν Θεόν· εὐωδία καὶ μεταξὺ τῶν σωζομένων καὶ μεταξὺ ἐκείνων, ποὺ βαδίζουν τὸν δρόμον τῆς αἰωνίας ἀπωλείας.

Σ’ ἄλλους μὲν εἴμεθα ὀσμὴ θανατηφόρος, γιὰ νὰ τοὺς θανατώνῃ, σ’ ἄλλους δὲ εἴμεθα ὀσμὴ ζωηφόρος, γιὰ νὰ τοὺς φέρνῃ ζωή. Καὶ γι’ αὐτὰ (τὰ κατορθώματα) ποιός εἶναι ἱκανός;

Εἰς ἄλλους μὲν μυρωδιὰ θανατηφόρος, ποὺ φέρει θάνατον, εἰς ἄλλους δὲ μυρωδιὰ ζωηφόρος ποὺ παρέχει ζωήν. Καὶ ποῖος εἶναι ἱκανὸς νὰ ἐπιτελέσῃ τὰ κατορθώματα καὶ ἀποτελέσματα αὐτά; Ὄντως κανεὶς ἄλλος παρὰ μόνος ὁ Θεός.

Εἰς ἄλλους μὲν εἴμεθα ὀσμὴ ποὺ φέρει τὸν θάνατον, διότι αὐτοὶ δὲν θέλουν νὰ δεχθοῦν τὴν σώζουσαν ἀλήθειαν· εἰς ἄλλους δέ, τοὺς καλοπροαιρέτους, ζωογόνος εὐωδία, ποὺ δίδει ζωήν. Καὶ ποιὸς εἶναι ἱκανὸς ἀπὸ τὸν ἑαυτόν του νὰ πραγματοποιήσῃ αὐτὰ τὰ μεγάλα ἔργα;

Δὲν εἴμεθα βεβαίως σὰν τοὺς ἄλλους, ποὺ ἐμπορεύονται τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ, ἀλλ’ ὡς εἰλικρινεῖς, ἀλλ’ ὡς ἀπεσταλμένοι ἀπὸ τὸ Θεὸ κηρύττουμε ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸ Χριστό.

Ἂς καυχῶνται ἄλλοι, ὅτι τάχα εἶναι ἱκανοί. Ἡμεῖς ὅμως δὲν εἴμεθα σὰν τοὺς πολλούς, ποὺ ἐμπορεύονται τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ ἐξ ἰδιοτελείας τὸν νοθεύουν. Ἀλλὰ κηρύττομεν, ὅπως κηρύττει καθένας ποὺ κινεῖται ἀπὸ εἰλικρίνειαν καὶ ἄδολον ἐνδιαφέρον ὅπως ὁμιλεῖ ἕνας ποὺ ἐμπνέεται ἀπὸ τὸν Θεόν, ἔτσι ὁμιλοῦμεν ἐμπρὸς εἰς τὰ μάτια τοῦ Θεοῦ, ἐνωμένοι ἀχώριστα μὲ τὸν Χριστόν.

Ἡμεῖς δὲν εἴμεθα, ὅπως οἱ πολλοί, ποὺ νοθεύουν καὶ ἀλλοιώνουν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ κερδοσκοποῦν ἐπάνω εἰς αὐτόν. Ἀλλὰ κηρύττωμεν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ κινούμενοι ἀπὸ ἁγνὰ καὶ εἰλικρινὴ ἐλατήρια, ἀπὸ ἄδολον ἐνδιαφέρον, ὡς ἐμπνεόμενοι ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ ἐν Χριστῷ ὁμιλοῦντες.