Πρὸς Κορινθίους Β' 4

Γι’ αὐτό, ἀσκώντας αὐτὴ τὴ διακονία, ποὺ μὲ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ μᾶς ἀνατέθηκε, δὲν ἀποκάμνουμε (ὅσα καὶ ἂν ὑποφέρωμε).

Ἐπειδὴ δὲ τὸ ἔργον μας καὶ ἡ διακονία μᾶς εἶναι τόσον ἔνδοξα, δι’ αὐτὸ ἔχοντες τὴν διακονίαν αὐτὴν ὄχι ἀπὸ τὰ κατορθώματά μας, ἀλλὰ ἀπὸ τὸ ἔλεος, ποὺ μᾶς ἔδειξεν ὁ Θεός, δὲν ἀποκάμνομεν, ὅσους πειρασμοὺς καὶ ἂν ὑποφέρωμεν.

Δι’ αὐτὸ καὶ ἡμεῖς ἔχοντες τὴν ὑψηλὴν καὶ μεγάλην αὐτὴν διακονίαν τοῦ κηρύγματος, χάρις εἰς τὸ ἔλεος τοῦ Κυρίου, δὲν ἀποκάμνομεν, οὔτε δυσφοροῦμεν ἐνώπιον τῶν δυσκολιῶν καὶ κινδύνων.

Ἀπαρνηθήκαμε δὲ τὰ σκοτεινὰ ἔργα, ποὺ προκαλοῦν αἰσχύνη, καὶ δὲν βαδίζουμε μὲ πανουργία, οὔτε νοθεύουμε τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ μὲ τὴ φανέρωσι τῆς ἀληθείας συσταίνουμε τοὺς ἑαυτούς μας σὲ κάθε συνείδησι ἀνθρώπων ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.

Ἀλλ’ ἀπηρνήθημεν ὅλα ἐκεῖνα, ποὺ οἱ ἄνθρωποι τὰ κρύπτουν, διότι ἐντρέπονται νὰ τὰ φανερώσουν· καὶ δὲν συμπεριφερόμεθα μὲ πανουργίαν, οὔτε νοθεύομεν μὲ ξένας διδασκαλίας τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ μὲ τὴν φανέρωσιν τῆς ἀληθείας συσταίνομεν τὸν ἑαυτόν μας εἰς κάθε ἄνθρωπον, ποὺ ἔχει συνείδησιν καὶ εἶναι εἰς θέσιν νὰ κρίνῃ ὀρθῶς· ἔχομεν δὲ καὶ μάρτυρα τῆς εἰλικρινείας μας τὸν Θεόν.

Ἀλλ’ ἔχομεν ἀπαρνηθῆ ὅλα ἐκεῖνα, ποὺ οἱ ἄνθρωποι, διὰ λόγους ἐντροπῆς, τὰ κρύπτουν, καὶ δὲν προχωροῦμεν τὸν δρόμον μας μὲ πανουργίαν οὒτε νοθεύομεν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ μὲ ἰδικάς μας ἢ ξένας ἐπινοήσεις, ἀλλὰ μὲ τὴν καθαρὰν καὶ ἀνόθευτον φανέρωσιν τῆς ἀληθείας συσταίνομεν εἰς κάθε εὐσυνείδητον καὶ ὀρθοφρονοῦντα ἄνθρωπον τὸν ἑαυτόν μας, ὡς γνήσιον ἐργάτην τοῦ Εὐαγγελίου, ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.

Ἂν δὲ τὸ εὐαγγέλιο, ποὺ κηρύττουμε, εἶναι καὶ σκεπασμένο, σκεπασμένο εἶναι γι’ αὐτούς, ποὺ βαδίζουν πρὸς τὴν ἀπώλεια.

Ἐὰν δὲ τὸ εὐαγγέλιόν μας εἶναι καὶ σκεπασμένον καὶ ἀκατανόητον, εἶναι σκεπασμένον εἱς ἐκείνους, ποὺ ἕνεκα τῆς θεληματικῆς των τυφλώσεως παραμένουν εἰς τὴν ἀπώλειαν.

Ἐὰν δὲ καὶ εἶναι σκεπασμένον καὶ ἀκατάληπτον τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου μας, εἶναι σκεπασμένον δι’ ἐκείνους ποὺ θεληματικὰ βαδίζουν τὸν δρόμον τῆς ἀπωλείας.

Ὁ θεὸς τοῦ αἰῶνος τοὺτου (ὁ Σατανᾶς) τύφλωσε τὶς διάνοιες τῶν ἀπίστων, γιὰ νὰ μὴ μποροῦν νὰ ἰδοῦν τὸ φῶς τοῦ λαμπροῦ εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος (ἐπειδὴ προσέλαβε σάρκα) εἶναι ὁρατὴ μορφὴ τοῦ (ἀοράτου) Θεοῦ.

Μεταξὺ αὐτῶν ὁ σατανᾶς, ὁ ὁποῖος εἶναι θεὸς καὶ ἄρχων τοῦ αἰῶνος αὐτοῦ, ποὺ προηγεῖται τῆς δευτέρας παρουσίας, ἐτύφλωσε τὰς διανοίας τῶν ἀπίστων διὰ νὰ μὴ λάμψῃ εἰς αὐτοὺς ὁ φωτισμὸς τοῦ εὐαγγελίου, τὸ ὁποῖον κηρύττει τὴν δόξαν τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι εἰκὼν τοῦ Θεοῦ.

Ἐν μέσῳ αὐτῶν ὁ Θεὸς τοῦ ἁμαρτωλοῦ τούτου αἰῶνος, δηλαδὴ ὁ σατανᾶς, ἔχει σκοτίσει καὶ τυφλώσει τὰς διανοίας καὶ τὰς σκέψεις τῶν ἀπίστων, ὥστε νὰ μὴ λάμψῃ εἰς αὐτοὺς τὸ φῶς τοῦ Εὐαγγελίου τῆς δόξης τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι εἰκὼν τοῦ Θεοῦ.

Δὲν κηρύττουμε βεβαίως τοὺς ἑαυτούς μας, ἀλλὰ τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ τὸν Κύριο. Τοὺς δὲ ἑαυτούς μας κηρύττουμε δούλους σας γιὰ τὸν Ἰησοῦ.

Λέγω, ὅτι τὸ εὐαγγέλιον κηρύττει τὴν δόξαν τοῦ Χριστοῦ, διότι μὲ αὐτὸ δὲν κηρύττομεν τὸν ἑαυτόν μας, οὔτε δοξάζομεν τὸν ἑαυτόν μας, ἀλλὰ κηρύττομεν τὸν μὲν Ἰησοῦν Χριστὸν ὡς Κύριον καὶ δεσπότην, τοὺς ἑαυτούς μας δὲ δούλους ἰδικούς σας πρὸς δόξαν τοῦ Ἰησοῦ.

Διότι ἡμεῖς δὲν κηρύσσομεν καὶ δὲν διαφημίζομεν τὸν ἑαυτόν μας, ἀλλὰ κηρύττομεν τὸν Χριστὸν Ἰησοῦν, τὸν Κύριον, ποὺ εἶναι ὁ μόνος ἔνδοξος· τοὺς ἑαυτούς μας δὲ τοὺς παρουσιάζομεν ὡς δούλους καὶ ὑπηρέτας ἰδικούς σας διὰ τὴν δόξαν τοῦ Ἰησοῦ.

Διότι ὁ Θεός, ποὺ διέταξε μέσα ἀπὸ τὸ σκότος νὰ λάμψῃ φῶς, αὐτὸς ἔλαμψε στὶς διάνοιές μας, γιὰ νὰ φωτισθοῦμε νὰ γνωρίσωμε τὴ δόξα τοῦ Θεοῦ στὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Κηρύττομεν δὲ ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον πρὸς δόξαν τοῦ Χριστοῦ, διότι ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος κατὰ τὴν δημιουργίαν τοῦ κόσμου διέταξεν ἀπὸ τὸ σκότος νὰ λάμψη φῶς, αὐτὸς καὶ τώρα ἔλαμψεν εἰς τὰς καρδίας μας, ὄχι μόνον διὰ νὰ φωτισθῶμεν ἠμεῖς, ἀλλὰ καὶ διὰ νὰ μεταδοθῇ διὰ μέσου ἡμῶν ὁ φωτισμός, ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὴν γνῶσιν τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία δόξα ἐφανερώθη διὰ μέσου τοῦ προσώπου τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Χριστοῦ.

Καὶ τοῦτο, διότι ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος κατὰ τοὺς χρόνους τῆς δημιουργίας διέταξε νὰ λάμψῃ φῶς ἀντὶ τοῦ σκότους ποὺ ὑπῆρχε τότε, αὐτὸς ἔλαμψεν εἰς τὰς καρδίας μας καὶ τὰς ἐφώτισεν, ὄχι μόνον διὰ νὰ γνωρίσωμεν ἡμεῖς, ἀλλὰ διὰ νὰ μεταδώσωμεν καὶ εἰς τοὺς ἄλλους φωτεινὴν καὶ καθαρὰν τὴν γνῶσιν τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία δόξα ἐφανερώθη διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ἔχουμε δὲ αὐτὸ τὸ θησαυρὸ (τὴ θεία ἀποκάλυψι) μέσα σὲ πήλινα εὔθραυστα δοχεῖα (μέσα στοὺς ἀδυνάτους ἑαυτούς μας), γιὰ νὰ φαίνεται, ὅτι ἡ ὑπερβολικὴ δύναμι (ποὺ ὑπάρχει σὲ μᾶς) εἶναι τοῦ Θεοῦ καὶ δὲν προέρχεται ἀπὸ μᾶς.

Ἔχομεν δὲ τὸν θησαυρὸν τῆς φωτιστικῆς καὶ ἐνδόξου αὐτῆς γνώσεως μέσα εἰς τὰ σώματά μας τὰ εὔθραυστα καὶ χωματένια, διὰ νὰ ἀποδεικνύεται, ὅτι τὸ ὑπερβολικὸν μεγαλεῖον τῆς δυνάμεως, ἡ ὁποία ὑπερνικᾷ τὰ ἐμπόδια καὶ τοὺς κινδύνους μας, εἶναι τοῦ Θεοῦ καὶ δὲν προέρχεται ἀπὸ ἡμᾶς τοὺς ἀσθενεῖς καὶ ἀδυνάτους.

Ἔχομεν δὲ αὐτὸν τὸν ἀνεκτίμητον θησαυρὸν τῆς ἐνδόξου γνώσεως μέσα εἰς τὰ σώματά μας, τὰ ἀδύνατα καὶ εὔθραστα σὰν ὄστρακα, διὰ νὰ φαίνεται ἔτσι καθαρὰ ὅτι ὁ ὑπεράφθονος πλοῦτος τῆς δυνάμεως εἶναι καὶ προέρχεται ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ ὄχι ἀπὸ ἡμᾶς.

Ἀπὸ παντοῦ πιεζόμεθα, ἀλλὰ δὲν ἀγχωνόμεθα. Φθάνουμε σὲ ἀδιέξοδο, ἀλλὰ δὲν ἀπελπιζόμεθα.

Καὶ ἔτσι συμβαίνει νὰ θλιβώμεθα εἰς κάθε τόπον καὶ εἰς κάθε περίστασιν, καὶ ὅμως αἱ ἐξωτερικαὶ αὐταὶ δυσκολίαι δὲν μᾶς δημιουργοῦν ἀδιέξοδον καὶ ἀγωνιώδη στενοχωρίαν. Φθάνομεν εἰς ἀπορίαν, χωρὶς ὅμως καὶ νὰ ἀπελπιζώμεθα ἢ νὰ ἀποστερηθῶμεν ποτὲ μέσον καὶ πόρον σωτηρίας.

Ἔτσι δὲ ἐξηγεῖται ἡ ὑπερνίκησις τῶν ἀναριθμήτων ἐμποδίων καὶ κινδύνων ποὺ συναντῶμεν εἰς τὸ ἔργον μας. Διότι ὄντως ἡμεῖς οἱ Ἀπόστολοι παντοῦ καὶ πάντοτε θλιβόμεθα, χωρὶς ὅμως νὰ φθάνωμεν εἰς ἀδιέξοδον καὶ καταθλιπτικὴν στενοχωρίαν. Περιπίπτομεν εἰς ἀπορίαν καὶ ἀμηχανίαν, χωρὶς ποτὲ νὰ ἀποθαρρυνώμεθα καὶ νὰ μὴ εὑρίσκωμεν λύσιν καὶ ἀπάντησιν εἰς τὰς ἀπορίας μας.

Διωκόμεθα, ἀλλὰ δὲν ἐγκαταλειπόμεθα. Πέφτουμε κάτω ἀπὸ κτυπήματα, ἀλλὰ δὲν χανόμεθα.

Καταδιωκόμεθα ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ δὲν ἐγκαταλειπόμεθα ποτὲ ἀπὸ τὸν Θεόν. Φαίνεται, ὅτι κατανικώμεθα καὶ σὰν ἄλλοι παλαισταὶ ριπτόμεθα κατὰ γῆς, ἀλλὰ δὲν χανόμεθα.

Διωκόμεθα ἀπὸ ἀπίστους καὶ ψευδαδέλφους, ἀλλὰ δὲν ἐγκαταλειπόμεθα ἀπὸ τὸν Θεόν. Φαίνεται μερικὲς φορές, ὅτι καταβαλλόμεθα καὶ ριπτόμεθα ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς μας κάτω ὡς ἡττημένοι, ἀλλὰ δὲν χανόμεθα.

Πάντοτε στὸ σῶμα περιφέρουμε τὸ θάνατο τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, γιὰ νὰ φανερωθῇ στὸ σῶμα μας καὶ ἡ ζωὴ τοῦ (ἀναστημένου) Ἰησοῦ.

Διαρκῶς καὶ κάθε ἡμέραν περιφέρομεν κατὰ τὰς περιοδείας μας τὸ σῶμα μας κυκλωμένον ἀπὸ τὸν ἔσχατον κίνδυνον τοῦ νὰ ἀποθάνωμεν, ὅπως ἀπέθανεν ὁ Κύριος Ἰησοῦς. Ἀλλ’ αὐτὸ γίνεται διὰ νὰ φανερωθῇ εἰς τὸν κόσμον μὲ τὰς ἀπελευθερώσεις τοῦ σώματός μας ἀπὸ τοὺς καθημερινοὺς κινδύνους, ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἑξακολουθεῖ νὰ ζῇ.

Ὅπου καὶ ἂν περιοδεύωμεν, φέρομεν εἰς τὸ σῶμα μας πάντοτε τὰς ὀδύνας καὶ τὸν θάνατον τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, κινδυνεύοντες ὅπως ἐκεῖνος καὶ νὰ ἀποθάνωμεν εἰς κάθε στιγμήν. Τοῦτο ὅμως, διὰ νὰ φανερωθῇ εἰς τὴν ζωὴν καὶ ὕπαρξίν μας, ποὺ πάντοτε διαφεύγει τὸν θάνατον, ἡ ζωὴ καὶ ἡ δύναμις τοῦ Ἰησοῦ.

Ναί! Πάντοτε ἐμεῖς, ἂν καὶ ἐξακολουθοῦμε νὰ ζοῦμε, παραδιδόμεθα γιὰ τὸν Ἰησοῦ σὲ θάνατο, γιὰ νὰ φανερωθῇ καὶ ἡ ζωὴ τοὺ Ἰησοῦ στὴ νεκρή μας σάρκα.

Διότι πάντοτε ἡμεῖς, ποὺ παρὰ τοὺς τόσους κινδύνους ζῶμεν, παραδιδόμεθα εἰς θάνατον πρὸς δόξαν τοῦ Χριστοῦ, διὰ νὰ φανερωθῇ μὲ τὴν θνητὴν σάρκα μας καὶ ἡ δύναμις τῆς ζωῆς τοῦ Ἰησοῦ, ποὺ παρεμβαίνει καὶ προλαμβάνει τὸν θάνατόν μας.

Διότι πάντοτε ἡμεῖς, ποὺ ζῶμεν διὰ τὸ ἔργον τοῦ Κυρίου, παραδιδόμεθα εἰς θάνατον διὰ τὴν δόξαν τοῦ Ἰησοῦ, ὥστε ἡ ζωὴ καὶ ἡ δύναμις τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ νὰ φανῇ εἰς τὸ θνητόν μας σῶμα, τὸ ὁποῖον ὁ Κύριος κατὰ θαυμαστοὺς τρόπους σώζει.

Ὥστε ὁ μὲν θάνατος συντελεῖται σὲ μᾶς, ἡ δὲ ζωὴ σὲ σᾶς (Ἐμεῖς πεθαίνουμε σωματικῶς, γιὰ νὰ ζῆτε σεῖς πνευματικῶς).

Ὥστε τοὺς μὲν κινδύνους τοῦ θανάτου τοὺς ὑποφέρομεν ἡμεῖς, τὴν δὲ πνευματικὴν ζωήν, ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὴν κινδυνώδη δρᾶσιν μας, καρποῦσθε σεῖς.

Ὥστε οἱ μὲν καθημερινοὶ θανάσιμοι κίνδυνοι ὑπάρχουν εἰς ἡμᾶς, ἡ δὲ πνευματικὴ ζωή, ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὸν ἰδικόν μας θάνατον, ἐνεργεῖται καὶ αὐξάνεται εἰς σᾶς.

Ἐπειδὴ δὲ ἔχουμε τὸ ἴδιο πνεῦμα τῆς πίστεως συμφὼνως πρὸς τὸ λόγο τῆς Γραφῆς, Πίστευσα, γι’ αὐτὸ καὶ μίλησα, καὶ ἐμεῖς πιστεύουμε, γι’ αὐτὸ καὶ μιλοῦμε.

Παρ’ ὅλους ὅμως αὐτοὺς τοὺς κινδύνους, ἐπειδὴ ἔχομεν τὸ αὐτὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ποὺ μᾶς στηρίζει εἰς τὴν πίστιν, ὅπως ἄλλοτε καὶ τὸν Δαβὶδ σύμφωνα μὲ τὸ γραμμένον εἰς τοὺς ψαλμούς· Ἐπίστευσα, δι αὐτὸ δὲ καὶ ἐλάλησα, καὶ ἡμεῖς πιστεύομεν, ἕνεκα δὲ τούτου καὶ θαρραλέως ὁμολογοῦμεν καὶ κηρύττομεν τὸν λόγον τῆς πίστεώς μας.

Ἐπειδὴ ὅμως ἔχομεν τὸ αὐτὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ποὺ μᾶς χαρίζει καὶ μᾶς στερεώνει εἰς τὴν πίστιν, σύμφωνα μὲ ἐκεῖνο ποὺ εἶναι γραμμένον εἰς τὴν Παλαιὰν Διαθήκην «ἐπίστευσα καὶ δι’ αὐτὸ ἐλάλησα». καὶ ἡμεῖς πιστεύομεν κατὰ τρόπον ὀρθὸν καὶ σταθερὸν εἰς τὸν Κύριον, δι’ αὐτὸ καὶ μὲ θάρρος κηρύττομεν τὴν διδασκαλίαν τῆς πίστεώς μας.

Καὶ ξέρουμε, ὅτι ἐκεῖνος, ποὺ ἀνέστησε τὸν Κύριο Ἰησοῦ, θ’ ἀναστήσῃ καὶ μᾶς διὰ τοῦ Ἰησοῦ, καὶ θὰ μᾶς παρουσιάσῃ μπροστά του μαζὶ μὲ σᾶς.

Καὶ γνωρίζομεν, ὅτι ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος ἀνέστησε τὸν Κύριον Ἰησοῦν, θὰ ἀναστήσῃ καὶ ἡμᾶς διὰ μέσου τοῦ Ἰησοῦ καὶ θὰ μᾶς παρουσιάσῃ ἐνδόξως εἰς τὸ βῆμα του μαζὶ μὲ σᾶς.

Ἀπὸ αὐτὴν δὲ τὴν πίστιν ἀντλοῦμεν τὴν βεβαίαν γνῶσιν, ὅτι ὁ Θεὸς καὶ Πατήρ, ὁ ὁποῖος ἀνέστησε τὸ Κύριον Ἰησοῦν, θὰ ἀναστήσῃ καὶ ἡμᾶς διὰ μέσου τοῦ Ἰησοῦ καὶ θὰ μᾶς θέσῃ κοντά του, μαζῆ μὲ σᾶς, ἐνδόξους εἰς τὴν βασιλείαν του.

Ὅλα λοιπὸν γίνονται γιὰ σᾶς, ὥστε μὲ τὰ πολλὰ νὰ πλεονάσῃ ἡ εὐεργεσία καὶ νὰ προκαλέσῃ πλουσία εὐχαριστία γιὰ τὴ δόξα τοῦ Θεοῦ.

Ναί, μαζὶ μὲ σᾶς. Διότι ὅλα διὰ σᾶς γίνονται. Ὥστε ἡ εὐεργεσία, ποὺ μᾶς κάνει ὁ Θεός, σώζων ἡμᾶς ἀπὸ τοὺς κινδύνους πρὸς χάριν σας, νὰ πλεονάσῃ καὶ νὰ γίνῃ εὐεργεσία καὶ χάρις ὄχι μόνον εἰς ἡμᾶς, ἀλλὰ καὶ εἰς ὅλους σας. Καὶ οἱ εὐεργετούμενοι ἔτσι θὰ εἶναι περισσότεροι, ὥστε καὶ ἡ εὐχαριστία πρὸς τὸν Θεόν νὰ πλεονάσῃ καὶ νὰ περισσεύσῃ διὰ νὰ δοξάζεται τὸ ὄνομά του.

Διότι ὅλα γίνονται διὰ σᾶς, ὥστε ἡ εὐεργεσία καὶ ἡ δωρεὰ τοῦ Θεοῦ, ποὺ γίνεται εἰς ἡμᾶς, νὰ γίνῃ καὶ ἰδική σας εὐεργεσία καὶ νὰ πλεονάσῃ εἰς ὅλους. Ἔτσι δὲ σεῖς καὶ ἡμεῖς, ποὺ εἴμεθα οἱ εὐεργετούμενοι, νὰ εὐχαριστοῦμεν τὸν Θεόν, ὥστε καὶ ἡ εὐχαριστία νὰ πλεονάζῃ καὶ νὰ περισσεύῃ πρὸς δόξαν τοῦ Θεοῦ.

Γι’ αὐτὸ δὲν ἀποκάμνουμε, ἀλλ’ ἂν καὶ ὁ ἐξωτερικός μας ἄνθρωπος (τὸ σῶμα) διαρκῶς φθείρεται, ὅμως ὁ ἐσωτερικὸς ἄνθρωπος (ἡ ψυχὴ) διαρκῶς ἀνανεώνεται.

Ἐπειδὴ δὲ γνωρίζομεν, ὅτι ὅλα τὰ δυσάρεστα ποὺ μᾶς συμβαίνουν, πρὸς εὐχαριστίαν καὶ δόξαν τοῦ Θεοῦ καταλήγουν, δι’ αὐτὸ δὲν ἀποκάμνομεν, ἀλλ’ ἐὰν ὁ ἐξωτερικός μας ἄνθρωπος, ἤτοι τὸ σῶμα μας, φθείρεται ἀπὸ τὰς θλίψεις καὶ τοὺς κινδύνους αὐτούς, ὁ ἐσωτερικὸς ὅμως ἄνθρωπος, ἤτοι ἡ ψυχή μας γίνεται νεωτέρα ἡμέραν μὲ τὴν ἡμέραν.

Ἐπειδὴ δὲ ἀκριβῶς καὶ αἱ θλίψεις ἀποβλέπουν εἰς τὸ ἀγαθόν, δὲν ἀποκάμνομεν καὶ δὲν ἀποθαρρυνόμεθα. Ἀλλ’ ἂν καὶ ὁ ἔξω ἄνθρωπος, τὸ σῶμα μας, ταλαιπωρῆται καὶ θλίβεται καὶ φθείρεται, ὁ ἔσω ὅμως ἄνθρωπος, ἡ ψυχή, ξανακαινουργώνεται καὶ ξανανιώνει ἡμέρα μὲ τὴν ἡμέραν.

Ἡ δὲ προσωρινὴ καὶ ἐλαφρὴ θλῖψι μας παρουσιάζει γιὰ μᾶς αἰώνια καὶ ὑπερβολικὰ ὑπερβολικὴ σὲ βαρύτητα δόξα,

Καὶ ξανανιώνει ἡ ψυχή μας, διότι αἱ θλίψεις μας, ποὺ γρήγορα περνοῦν καὶ εἶναι δι’ αὐτὸ ἐλαφραί, κατεργάζονται εἰς ἡμᾶς εἰς ὑπερβολικὰ μεγάλον βαθμὸν αἰώνιον βάρος δόξης.

Διότι ἡ βραχείας διαρκείας, διὰ τοῦτο δὲ καὶ ἐλαφρά, θλῖψις μας, ἀπεργάζεται καὶ φέρει ὡς κέρδος εἰς ἡμᾶς αἰώνιον βάρος δόξης, ὑπερβολικὰ μεγάλο καὶ ἀφάνταστον.

ἐφ’ ὅσον δὲν ἀποβλέπουμε σ’ αὐτὰ, ποὺ βλέπουμε, ἀλλὰ σ’ ἐκεῖνα, ποὺ δὲν βλέπουμε. Διότι αὐτά, ποὺ βλέπουμε, εἶναι πρόσκαιρα, ἐνῷ ἐκεῖνα, ποὺ δὲν βλέπουμε, εἶναι αἰώνια.

Ὀσονδήποτε δὲ βαρεῖαι καὶ ἂν εἶναι αἱ θλίψεις, θὰ τὰς αἰσθανώμεθα ὡς ἐλαφράς, ἀρκεῖ νὰ μὴ καρφώνωμεν τὸ βλέμμά μας πρὸς ἐκεῖνα, ποὺ βλέπονται μὲ τὰ μάτια τοῦ σώματος, ἀλλὰ πρὸς ἐκεῖνα ποὺ δὲν βλέπονται, μᾶς ἀναμένουν ὅμως μετὰ θάνατον. Διότι τὰ βλεπόμενα εἶναι πρόσκαιρα καὶ περνοῦν, τὰ μὴ βλεπόμενα ὅμως εἶναι αἰώνια.

Ὅσον δὲ μεγάλαι καὶ ὀδυνηραὶ καὶ ἂν εἶναι αἱ θλίψεις μας, θὰ τὰς αἰσθανώμεθα ὡς ἐλαφρὰς καὶ θὰ τὰς ὑπομένωμεν μὲ χαράν, ἐὰν δὲν θὰ προσηλώνωμεν τὸ βλέμμα μας εἰς ἐκεῖνα ποὺ βλέπονται μὲ τὰ μάτια τοῦ σώματος, εἰς τὰ ὑλικὰ καὶ αἰσθητά, ἀλλ’ εἰς ἐκεῖνα ποὺ δὲν βλέπονται. Διότι τὰ βλεπόμενα εἶναι παροδικὰ καὶ προσωρινά, τὰ δὲ μὴ βλεπόμενα εἶναι αἰώνια καὶ ἀναλλοίωτα.