Πρὸς Κορινθίους Β' 5

Ξέρουμε δέ, ὅτι, ἂν τὸ ἐπίγειο σπίτι μας, τὸ σῶμα, ὅπου κατοικοῦμε σὰν σὲ σκηνή, γκρεμισθῇ, ἔχουμε σπίτι ἀπὸ τὸ Θεό, σπίτι ἀχειροποίητο, αἰώνιο, στοὺς οὐρανούς.

Δι’ αὐτὸ καὶ δὲν ἀποκάμνομεν. Διότι γνωρίζομεν καλά, ὅτι ἐὰν ἡ ἐπίγειος κατοικία τῆς ψυχῆς μας, ποὺ εἶναι κατοικία πρόσκαιρος καὶ διαλύεται εὔκολα σὰν σκηνή, ἤτοι τὸ σῶμα μας, γίνῃ ἐρείπιον ἀπὸ τὰ δεινὰ καὶ διαλυθῇ ἀπὸ τὸν θάνατον, ἔχομεν ὡς ἄλλην οἰκοδομήν, ποὺ μᾶς ἑτοιμάζεται ἀπὸ τὸν Θεόν, τὸ νέον ἀθάνατον σῶμα. Αὐτὸ πλέον θὰ εἶναι σπίτι, τὸ ὁποῖον δὲν ἔκτισαν χεῖρες ἀνθρώπινοι, καὶ θὰ εἶναι αἰώνιον εἰς τοὺς οὐρανούς.

Διὰ τοῦτο οὔτε καταβαλλόμεθα οὔτε ἀποκάμνομεν ἀπὸ τὰς θλίψεις, τοὺς κινδύνους καὶ τὰς ταλαιπωρίας. Διότι γνωρίζομεν καλὰ ὅτι, ἐὰν ἡ ἐπίγειος κατοικία τῆς ψυχῆς μας, σὰν προσωρινὴ σκηνὴ ποὺ εἶναι, διαλυθῇ ἀπὸ τὸν θάνατον, ἔχωμεν ἄλλην οἰκοδομὴν ἑτοιμασμένην ἀπὸ τὸν Θεόν, οἰκίαν ποὺ δὲν τὴν ἔχουν κάμει ἀνθρώπινα χέρια, δηλαδὴ τὸ ἀθάνατον καὶ ἔνδοξον σῶμα μας, ποὺ θὰ εἶναι αἰώνιον εἰς τοὺς οὐρανούς.

Μάλιστα δὲ τώρα στενάζουμε, καὶ μὲ πολὺ πόθο ποθοῦμε νὰ φορέσωμε ἐπάνω μας σὰν ἄλλο ἔνδυμα τὸ σπίτι μας τὸ οὐράνιο,

Καὶ ἀληθῶς, ὅσον καιρὸν εὑρισκόμεθα εἰς τὸ φθαρτὸν αὐτὸ σῶμα, στενάζομεν, διότι μὲ πολὺν πόθον ἐπιθυμοῦμεν νὰ φορέσωμεν ἐπάνω μας σὰν ἄλλο ἔνδυμα τὴν μόνιμον κατοικίαν μας, ἡ ὁποία θὰ μᾶς δοθῇ ἀπὸ τὸν οὐρανόν.

Διότι πράγματι εἰς τοῦτο τὸ σκῆνος, τὸ φθαρτὸν καὶ ταλαιπωρημένον σῶμα, στενάζομεν, ἐπιθυμοῦντες μὲ πολὺν πόθον καὶ λαχτάραν νὰ φορέσωμεν ἐπάνω μας, σὰν ἄλλο πολυτιμόταστον ἔνδυμα, τὴν ἔνδοξον κατοικίαν μας, ἡ ὁποία θὰ μᾶς δοθῇ ἀπὸ τὸν οὐρανόν, δηλαδὴ τὸ ἄφθαρτον καὶ ἀκατάλυτον καὶ ἔνδοξον νέον σῶμα.

ὥστε, ἀφοῦ τὸ ἐνδυθοῦμε, νὰ μὴ βρεθοῦμε γυμνοί.

Καὶ ἐὰν ἀκόμη ὡς ἔνδυμα ἐκλάβωμεν τὸ νέον σῶμα, μιὰ φορὰ ποὺ θὰ φορέσωμεν τὸ ἔνδυμα αὐτό, δὲν θὰ εὑρεθῶμεν γυμνοί, χωρὶς κάποιο σῶμα.

Ἐὰν βέβαια ἔστω καὶ σὰν ἔνδυμα φορέσωμεν αὐτὸ τὸ νέον σῶμα, δὲν θὰ εὑρεθῶμεν πλέον γυμνοί.

Ναί! Ἐμεῖς, ποὺ εἴμεθα στὸ σῶμα, ποὺ ὁμοιάζει μὲ σκηνὴ, στενάζουμε ἀπὸ τὸ βάρος του. Δὲν θέλουμε ὅμως νὰ τὸ ἀποβάλωμε γι’ αὐτό, ἀλλ’ ἐπάνω σ’ αὐτὸ νὰ φορέσωμε ἄλλο (τὸ οὐράνιο σῶμα), γιὰ νὰ καταπιῇ (καὶ ν’ ἀφανίσῃ) ἡ ζωὴ τὴ θνητότητα.

Ἡμεῖς δηλαδή, ὅσοι εἴμεθα εἰς τὸ σῶμα αὐτό, ποὺ ὁμοιάζει πρὸς σκηνήν, στενάζομεν σὰν νὰ πιεζώμεθα ἀπὸ κάποιο βαρὺ φόρτωμα. Καὶ στενάζομεν, ὄχι διότι θέλομεν νὰ ἐκδυθῶμεν τὸ σῶμα, ἀλλὰ διότι θέλομεν νὰ ἐνδυθῶμεν ἐπάνω μας τὸ οὐράνιον σῶμα, διὰ νὰ καταποθῇ ἡ θνητότης τοῦ σημερινοῦ μας σώματος ἀπὸ τὴν ἄφθαρτον ζωὴν τοῦ ἄλλου.

Διότι ἡμεῖς ποὺ εἴμεθα καὶ ζῶμεν εἰς τὸ φθαρτὸν τοῦτο σῶμα, στενάζομεν σὰν νὰ εἴμεθα φορτωμένοι βαρὺ φορτίον, ὄχι διότι θέλομεν νὰ ἐκδυθῶμεν τὸ σῶμα καὶ νὰ ἀπαλλαγῶμεν ἀπὸ αὐτό, ἀλλὰ διότι θέλομεν νὰ φορέσωμεν ἐπάνω μας τὸ ἀθάνατον σῶμα, διὰ νὰ ἀπορροφηθῇ καὶ ἐξαφανισθῇ ἐντελῶς ἡ θνητότης τοῦ σώματος καὶ μεταστοιχειωθῇ τὸ φθαρτὸν τοῦτο σῶμα ὑπὸ τῆς αἰωνίου καὶ ἀφθάρτου ζωῆς τοῦ ἄλλου, ὥστε νὰ γίνῃ ἄφθαρτον.

Αὐτὸς δέ, ὁ ὁποῖος μᾶς ἔκανε ἀκριβῶς γι’ αὐτό, εἶναι ὁ Θεός (ὁ ὁποῖος ὡς Παντοδύναμος δύναται νὰ πραγματοποιήσῃ τὸ σκοπό του). Αὐτὸς καὶ μᾶς ἔδωσε τὸ Πνεῦμα ὡς ἀρραβῶνα (ὡς ἐγγύησι).

Εἰς τὴν ἀνθρωπίνην βέβαια δύναμιν εἶναι ἀδύνατον αὐτὸ ποὺ σᾶς λέγω. Ἂλλ’ ἐκεῖνος, ποὺ μᾶς ἔπλασε διὰ τὸν σκοπὸν αὐτόν, ἤτοι διὰ νὰ ἐπενδυθῶμεν τὴν ἀφθαρσίαν, δὲν εἶναι ἄνθρωπος. Εἶναι ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος μάλιστα ὡς ἀρραβῶνα καὶ ἐπίσημον ὑπόσχεσιν περὶ τοῦ ὅτι θὰ ἀφθαρτισθῶμεν, μᾶς ἔδωκε τὴν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ἐκεῖνος δέ, ὁ ὁποῖος μᾶς ἐδημιούργησε δι’ αὐτὸ τοῦτο, διὰ νὰ ἐνδυθῶμεν δηλαδὴ τὸ ἄφθαρτον σῶμα, εἶναι αὐτὸς ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος μᾶς ἔδωσε ἀπὸ τώρα σὰν ἐγγύησιν καὶ βεβαίαν ὑπόσχεσιν τὴν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τοῦ χορηγοῦ τῆς ζωῆς.

Ἔχουμε δὲ πάντοτε τὴν πεποίθησι καὶ τὴ βεβαιότητα, ὅτι, ὅσο βρισκόμεθα μέσα στὸ σῶμα, βρισκόμεθα μακριὰ ἀπὸ τὸν Κύριο.

Ἔχομεν λοιπὸν θάρρος πάντοτε καὶ γνωρίζομεν, ὅτι ὅσον καιρὸν μένομεν εἰς τὸ σῶμα, εἴμεθα ξενητευμένοι ἀπὸ τὸν Κύριον.

Πάντοτε, λοιπόν, ἔχομεν θάρρος καὶ ἐλπίδα καὶ γνωρίζομεν καλά, ὅτι κατὰ τὸ διάστημα, κατὰ τὸ ὁποῖον μένομεν εἰς τὸ σῶμα τοῦτο, εἶναι σὰν νὰ ἔχωμεν ξενητευθῆ ἀπὸ τὸν Κύριον.

Διότι ζοῦμε πιστεύοντας, ὄχι βλέποντας (Γιὰ νὰ ἰδοῦμε τὸν Κύριο, πρέπει νὰ φύγωμε ἀπὸ τὸ σῶμα καὶ νὰ πᾶμε κοντά του).

Λἑγὼ ξενητευμένοι, ὄχι διότι εἴμεθα χωρισμένοι ἀπὸ τὸν Κύριον, ἀλλὰ διότι δὲν τὸν βλέπομεν μὲ τὰ μάτια τοῦ σώματος. Διότι τὴν παροῦσαν ζωὴν τὴν περνῶμεν μὲ πίστιν, χωρὶς νὰ βλέπιομεν κατὰ πρόσωπον τὸν Κύριον.

Διότι τὴν παροῦσαν ζωὴν τὴν διερχόμεθα μὲ πίστιν, χωρὶς καὶ νὰ βλέπωμεν μὲ τρόπον αἰσθητὸν κατὰ πρόσωπον τὸν Κύριον.

Γι’ αὐτὸ δὲν φοβούμεθα (τὸ θάνατο), ἀλλὰ καὶ εὐχαριστούμεθα μᾶλλον νὰ φύγωμε ἀπὸ τὸ σῶμα καὶ νὰ πᾶμε νὰ μείνωμε μαζὶ μὲ τὸν Κύριο.

Εἴμεθα δὲ γεμᾶτοι θάρρος καὶ ἐπιθυμοῦμεν πολὺ νὰ ἀναχωρήσωμεν ἀπὸ τὸ σῶμα καὶ να μεταβῶμεν διὰ νὰ μείνωμεν μονίμως πλησίον τοῦ Κυρίου.

Ἔχομεν δὲ ἀκλόνητον θάρρος καὶ πολὺ προτιμῶμεν νὰ ἐκδημήσωμεν ἀπὸ τὸ σῶμα αὐτὸ καὶ νὰ μείνωμεν διὰ παντὸς πλησίον τοῦ Κυρίου.

Γι’ αὐτὸ καὶ ἀγωνιζόμεθα νὰ εἴμεθα εὐάρεστοι σ’ αὐτὸν εἴτε μένοντας στὸ σῶμα εἴτε φεύγοντας ἀπ’ αὐτό.

Δι’ αὐτὸ δὲ καὶ προσπαθοῦμεν μὲ κάθε φιλοτιμίαν, εἴτε εὑρισκόμεθα μέσα εἰς τὸ σῶμα αὐτὸ τὸ φθαρτὸν καὶ ἐνδημοῦμεν εἰς αὐτό, εἴτε ἀποθνήσκομεν καὶ ἀναχωροῦμεν ἀπὸ τὸ σῶμα, νὰ εἴμεθα εὐάρεστοι εἰς αὐτόν.

Δι’ αὐτὸ καὶ προσπαθοῦμεν μὲ κάθε φιλοτιμίαν νὰ εἴμεθα εὐάρεστοι εἰς τὸν Θεόν, εἴτε εὑρισκόμεθα εἰς τὸ φθαρτὸν αὐτὸ σῶμα εἴτε ἀναχωροῦμεν ἀπὸ αὐτὸ διὰ τὸν οὐρανὸν κατὰ τὴν ὥραν τοῦ θανάτου.

Διότι ὅλοι ἐμεῖς πρόκειται νὰ ἐμφανισθοῦμε μπροστὰ στὸ βῆμα τοῦ Χριστοῦ, γιὰ νὰ λάβῃ καθένας ὅ,τι τοῦ ἁρμόζει γιὰ ὅσα ἔπραξε μὲ τὸ σῶμα, εἴτε καλὸ εἴτε κακό.

Διότι ὅλοι ἡμεῖς πρέπει νὰ παρουσιασθῶμεν φανεροὶ καὶ ξεσκεπασμένοι ἐμπρὸς εἰς τὸ δικαστικὸν βῆμα τοῦ Χριστοῦ, διὰ νὰ ἀπολαύσῃ ὁ καθένάς μας ἐκεῖνα, ποὺ ἔκαμε μὲ τὸ σῶμα, ἀναλόγως τῶν ὅσων ἔπραξεν, εἴτε ἀγαθὸν εἶναι τὸ σύνολον τῶν πράξεών του εἴτε κακόν.

Διότι ὅλοι μας θὰ παρουσιασθῶμεν ὀπωσδήποτε μπροστὰ εἰς τὸ βῆμα τοῦ Χριστοῦ, ὁλοφάνεροι καὶ ξέσκεποι, διὰ νὰ ἀποκομίσῃ καὶ ἀπολαύσῃ ὁ καθένας, ἀνάλογα μὲ ὅσα διὰ τοῦ σώματος ἔπραξε, εἴτε ἀγαθὰ εἴτε κακά.

Ξέροντας λοιπόν, ὅτι ὁ Κύριος εἶναι φοβερός, διδάσκουμε καὶ διαφωτίζουμε τοὺς ἀνθρώπους, καὶ ἔχουμε τὴν ἀναγνώρισι καὶ τὴν ἐπιδοκιμασία τοῦ Θεοῦ, πιστεύω δέ, ὅτι ἔχουμε τὴν ἀναγνώρισι καὶ τὴν ἐπιδοκιμασία καὶ τῶν συνειδήσεών σας.

Ἐπειδὴ λοιπὸν γνωρίζομεν τὸν φόβον τοῦ Κυρίου, ποὺ ἐμπνέει τὸ δικαστήριόν του αὐτό, ἐπιχειροῦμεν νὰ πείσωμεν περὶ τῆς εἰλικρινείας μας τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ δὲν μᾶς ξεύρουν, εἴμεθα ὅμως φανεροὶ καὶ ξεσκεπασμένοι ἐμπρὸς εἰς τὰ μάτια τοῦ Θεοῦ, ἐλπίζω δέ, ὅτι ἔχομεν φανερωθῇ καὶ εἰς τὰς συνειδήσεις σας.

Ἐπειδὴ ἀκριβῶς γνωρίζομεν τὸν φόβον τοῦ Κυρίου, ποὺ θὰ καθίσῃ ὡς κριτὴς κατὰ τὴν δευτέραν παρουσίαν εἰς τὸ ἔνδοξον ἐκεῖνο βῆμα, ζητοῦμεν μὲ κάθε εἰλικρίνειαν νὰ πείσωμεν τοὺς ἀνθρώπους διὰ τὰς διαθέσεις μας καὶ τὸ ἔργον μας. Ὡς πρὸς δὲ τὸν Θεὸν εἴμεθα ὁλοφάνεροι εἰς αὐτόν. Ἐλπίζω δὲ ὅτι καὶ εἰς τὰς ἰδικάς σας συνειδήσεις ἔχομεν φανερωθῆ, ὁποῖοι εἴμεθα.

Ἔτσι δὲν συσταίνουμε πάλι τοὺς ἑαυτούς μας σ’ ἐσᾶς, ἀλλὰ σᾶς δίνουμε ἀφορμὴ καυχήσεως γιὰ μᾶς, γιὰ νὰ ἀντιτάσσετε σ’ αὐτούς, ποὺ καυχῶνται γιὰ πράγματα ἐξωτερικὰ καὶ φαινομενικά, καὶ ὄχι ἐσωτερικὰ καὶ οὐσιαστικά.

Διότι δὲν συσταίνομεν πάλιν τοὺς ἑαυτούς μας εἰς σᾶς, ἀλλὰ μὲ αὐτά, ποὺ γράφομεν, σᾶς δίδομεν ἀφορμὴν νὰ καυχάσθε δι’ ἠμᾶς τοὺς διδασκάλους σας καὶ νὰ ἔχετε θὰ λέγετε πρὸς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι καυχῶνται διὰ πλεονεκτήματα ἐξωτερικὰ καὶ ὄχι δι’ ἐσωτερικὰ προσόντα τῆς καρδίας.

Διότι δὲν συσταίνομεν πάλιν τοὺς ἑαυτούς μας εἰς σᾶς, ἀλλὰ σᾶς δίδομεν ἀφορμὴν νὰ καυχᾶσθε δι’ ἡμᾶς, ὥστε νὰ ἔχετε τί νὰ ἀπαντᾶτε καὶ τί νὰ λέγετε εἰς ἐκείνους ποὺ καυχῶνται καὶ ζητοῦν δόξαν ἀπὸ ἐξωτερικὰ πλεονεκτήματα καὶ ὄχι ἀπὸ τὰς ἐσωτερικὰς ἀρετὰς τῆς καρδίας.

Ἐὰν δὲ (μὲ τὰ ἐπαινετικὰ γιὰ τοὺς ἑαυτούς μας λόγια) γίναμε παράφρονες, τὸ κάναμε γιὰ τὸ Θεό (γιὰ νὰ μὴ μειώνεται τὸ ἀποστολικὸ μας κῦρος καὶ ζημιώνεται τὸ ἔργο τοῦ Θεοῦ). Καὶ ἐὰν (μὲ τὰ ταπεινὰ γιὰ τοὺς ἑαυτούς μας λόγια) δεικνυώμεθα σώφρονες, τὸ κάνουμε γιὰ σᾶς (γιὰ νὰ διδάσκεσθε ἀπὸ τὸ παράδειγμά μας νὰ εἶσθε ταπεινόφρονες καὶ σεῖς).

Ἡμεῖς ὅμως κάθε τι ποὺ πράττομεν, τὸ κάνομεν μὲ εἰλικρίνειαν καὶ χωρὶς ἰδιοτέλειαν καὶ συμφεροντολογίαν. Καὶ εἴτε ἐκαταντήσαμεν εἰς τρέλλαν ἐπαινοῦντες τοὺς ἑαυτούς μας, πράττομεν τοῦτο πρὸς δόξαν τοῦ Θεοῦ, διότι ἀποβλέπομεν εἰς τὸ νὰ μὴ μειωθῇ τὸ ἀξίωμα τοῦ Ἀποστόλου καὶ ἐμποδισθῇ ἡ πρόοδος τοῦ εὐαγγελίου. Εἴτε μέτρια καὶ ταπεινὰ λέγομεν διὰ τοὺς ἑαυτούς μας, τὰ λέγομεν διὰ τὴν ἰδικήν σας ὠφέλειαν, διὰ νὰ διδάσκεσθε δηλαδὴ καὶ μὲ τὸ παράδειγμά μας τὴν ταπεινοφροσύνην.

Εἴτε ὅμως ἕνεκα τοῦ ἐνθουσιασμοῦ μας ἐβγήκαμε ἀπὸ τὸν εὐατόν μας καὶ παραλογιζόμεθα μὲ τὸ νὰ αὐτοεπαινούμεθα, διὰ τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ ἐφθάσαμεν εἰς τὸ σημεῖον αὐτό· εἴτε εἴμεθα σώφρονες καὶ συνετοὶ καὶ περικρύπτομεν τὰς δωρεὰς ποὺ μᾶς ἔχει δώσει ὁ Θεός, τὸ πράττομεν διὰ τὴν ἰδικήν σας ὠφέλειαν.

Διότι ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ κυριαρχεῖ σ’ ἐμᾶς,

Καὶ ἔχομεν τὰ ἀνιδιοτελῆ αὐτὰ ἐλατήρια, διότι ἡ ἀγάπη, τὴν ὁποίαν ἔδειξεν εἰς ἡμᾶς ὁ Χριστός, μᾶς σφίγγει ὅλους μαζὶ καὶ μᾶς συγκροτεῖ προσκολλημένους εἰς αὐτόν.

Διότι ἡ ἄδολος καὶ ἁγνὴ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ μᾶς κρατεῖ ὅλους, ἡμᾶς καὶ σᾶς, σφικτὰ ἐνωμένους.

ποὺ σχηματίσαμε αὐτὸ τὸ φρόνημα· Ἀφοῦ ἕνας πέθανε γιὰ ὅλους, ἄρα ὅλοι πέθαναν. Καὶ πέθανε γιὰ ὅλους, ὥστε οἱ ζῶντες νὰ μὴ ζοῦν πλέον γιὰ τοὺς ἑαυτούς τους, ἀλλὰ γι’ αὐτὸν, ποὺ πέθανε γι’ αὐτοὺς καὶ ἀναστήθηκε.

Καὶ κρατούμεθα προσκολλημένοι εἰς αὐτόν, διότι μὲ φωτισμένην κρίσιν ἐσχηματίσαμεν πεποίθησιν περὶ τούτου, ὅτι δηλαδή, ἐὰν ἕνας ὁ Χριστὸς ἀπέθανε δι’ ὅλους ὡς ἀντιπρόσωπός των, ἄρα ὅλοι ἀπέθανον ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ Χριστοῦ. Καὶ ἀπέθανε δι’ ὅλους ὁ Χριστός, ὥστε ὅσοι εὑρίσκονται εἰς τὴν παροῦσαν ζωὴν νὰ μὴ ζοῦν πλέον διὰ τὸν ἑαυτόν τους, ἀλλὰ δι’ ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος ἀπέθανε καὶ ἀνέστη ὑπὲρ αὐτῶν, πράττοντες πάντοτε τὰ ἀρεστὰ εἰς αὐτόν.

Ἐσχηματίσαμεν δὲ ἀκλόνητον τὸ φρόνημα καὶ τὴν πεποίθησιν, ὅτι ἐὰν ἔνας, ὁ Χριστός, ἀπέθανεν ὑπὲρ ὅλων καὶ ὡς ἀντιπρόσωπος ὅλων, ἄρα ὅλοι ἀπέθανον καὶ ἀπέθανεν ὑπὲρ ὅλων ἵνα, ὅσοι ζοῦν καὶ εὑρίσκονται ἀκόμη εἰς τὴν παροῦσαν ζωήν, μὴ ζοῦν πλέον διὰ τὸν ἑαυτόν των, ἀλλὰ δι’ ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος ἐθυσιάσθη ἐπὶ τοῦ σταυροῦ καὶ ἀνεστήθη πρὸς χάριν αὐτῶν.

Ἔτσι ἀπὸ τώρα (ποὺ σχηματίσαμε αὐτὸ τὸ φρόνημα) ἐμεῖς δὲν λογαριάζουμε κανένα μὲ βάσι ἐξωτερικὰ προσόντα. Καὶ ἂν εἴχαμε δὲ γνωρίσει τὸ Χριστὸ σωματικῶς (ὅπως οἱ ἄλλοι ἀπόστολοι), ἀλλὰ τώρα πλέον δὲν τὸν γνωρίζουμε.

Ὥστε ἡμεῖς ἀφ’ ὅτου ἔσχηματίσαμεν τὸ φρόνημα τοῦτο, δὲν λογαριάζομεν κανένα ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ἐξωτερικῶν προσόντων τῆς σαρκός, δηλαδὴ ἐπὶ τῇ βάσει τῆς εὐγενοῦς καταγωγῆς του ἢ τοῦ πλούτου του ἢ τῆς κατὰ κόσμον σοφίας ἢ ἐπιρροής του. Ἐὰν δὲ κάποτε, προτοῦ νὰ πιστεύσωμεν, ἐγνωρίσαμεν τὸν Χριστόν, ὅπως τὸν παρουσίαζαν τὸ ταπεινὸν ἐξωτερικόν του καὶ ἡ καταδίκη του, τώρα ὅμως δὲν τὸν γνωρίζομεν πλέον ἔτσι.

Ὥστε ἡμεῖς ἀπὸ τότε ποὺ ἐσχηματίσαμεν αὐτὴν τὴν πεποίθησιν, δὲν ἀναγνωρίζομεν καὶ δὲν ἐκτιμῶμεν κανένα, κατὰ τὰ ἐξωτερικά του προσόντα (ὅπως εἶναι ἡ εὐγενὴς κατὰ σάρκα καταγωγὴ του ἢ τὰ ἀξιώματα του καὶ ἡ σοφία του). Ἐὰν δὲ καὶ κάποτε εἴχαμεν γνωρίσει τὸν Χριστόν, εἰς τὴν ταπείνωσιν καὶ ἀσημότητα τῆς ἀνθρωπίνης του σαρκός, τώρα ὅμως δὲν τὸν γνωρίζομεν πλέον ἔτσι, ἀλλὰ ὡς τὸν Θεάνθρωπον λυτρωτήν.

Ὥστε, ἐὰν κανεὶς ἀνήκῃ στὸ Χριστὸ, αὐτὸς εἶναι καινούργια δημιουργία. Τὰ παλαιὰ πέρασαν, ἰδοὺ ὅλα ἔχουν γίνει καινούργια.

Ἀλλ’ ἐὰν συναπεθάναμεν μαζὶ μὲ τὸν Χριστόν, ἐξάγεται λοιπὸν τὸ συμπέρασμα, ὅτι καθένας, ποὺ εἶναι ἐνωμένος μὲ τὸν Χριστόν, εἶναι νέον δημιούργημα. Ἡ ἀρχαία κατάστασις, τὴν ὁποίαν εἶχε δημιουργήσει ὁ νόμος καὶ ἡ ἁμαρτία, ἐπέρασεν. Ἰδοὺ ἔχουν γίνει ὅλα νέα.

Κατὰ συνέπειαν ὅποιος εἶναι ἀναγεννημένος καὶ ἐνωμένος μὲ τὸν Χριστὸν εἶναι νέα δημιουργία, νέος ἄνθρωπος. Ἡ ἀρχαία κατάστασις τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς καταδίκης ἐπέρασεν. Ἰδοὺ ὅλα ἔχουν γίνει νέα.

Καὶ ὅλα ἀπὸ τὸ Θεό, ποὺ μᾶς συμφιλίωσε μὲ τὸν ἑαυτό του διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ ἀνέθεσε σ’ ἐμᾶς νὰ ὑπηρετήσωμε στὴ συμφιλίωσι.

Ὅλα δὲ αὐτὰ προέρχονται ἀπὸ τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος μᾶς ἐσυμφιλίωσε μὲ τὸν ἑαυτόν του διὰ μέσου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἔδωκεν εἰς ἡμᾶς τοὺς Ἀποστόλους τὴν διακονίαν τῆς συνδιαλλαγῆς. Μᾶς ἀνέθεσε τουτέστι νὰ περιοδεύωμεν καὶ μὲ τὸ κήρυγμά μας νὰ συμφιλιώνωμεν τοὺς ἀνθρώπους μὲ αὐτόν.

Ὅλαι δὲ αὐταὶ αἱ δωρεαὶ πηγάζουν ἀπὸ τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος μᾶς συνεφιλίωσε μὲ τὸν ἑαυτόν του διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἔδωσεν εἰς ἡμᾶς τοὺς Ἀποστόλους τὸ τιμητικὸν ἔργον νὰ ὑπηρετοῦμεν εἰς αὐτὴν τὴν συνδιαλλαγὴν καὶ συμφιλίωσιν τοῦ Θεοῦ μὲ τοὺς ἀνθρώπους.

Ἡ συμφιλίωσι ἐπιτεύχθηκε, διότι βεβαίως στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ ἦταν ὁ Θεός (ἡ θυσία τοῦ Χριστοῦ ἦταν θυσία Θεανθρώπου), ὁ ὁποῖος συμφιλίωσε τὸν κόσμο μὲ τὸν ἑαυτό του, μὴ καταλογίζοντας σ’ αὐτοὺς τὰ παραπτώματά τους, καὶ ἀνέθεσε σ’ ἐμᾶς τὸ κήρυγμα τῆς συμφιλιώσεως.

Ἐννοῶ δηλαδή, ὅτι ὁ Θεὸς ἦτο ἐνωμένος μὲ τὸν Χριστὸν καὶ συνεπῶς ὁ θάνατος τοῦ Χριστοῦ δὲν ὑπῆρξε θάνατος ἀπλοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ Θεανθρώπου. Καὶ αὐτὸς ὁ ἓν τῷ Χριστῷ Θεὸς συνεφιλίωσε τὸν κόσμον πρὸς τὸν ἑαυτόν του, μὴ λογαριάζων εἰς τοὺς ἀνθρώπους τὰ ἁμαρτήματα των. Καὶ αὐτὸς μᾶς ἀνέθεσε τὸ κήρυγμα τῆς συμφιλιώσεως.

Διότι ὁ Θεὸς ἦτο ἐνωμένος μὲ τὸν Χριστόν, εἰς μίαν θεανδρικὴν ὑπόστασιν, συνδιαλλάσσων καὶ συμφιλιώνων πρὸς τὸν ἑαυτόν του τὸν κόσμον, μὴ καταλογίζων πλέον εἰς τοὺς ἀνθρώπους τὰ ἁμαρτήματά των, καὶ ἀναθέσας εἰς ἡμᾶς τὸ εὐαγγελικὸν κήρυγμα τῆς συμφιλιώσεως πρὸς τὸν Θεόν.

Συνεπῶς ἐκτελοῦμε ἔργο πρεσβευτῶν χάριν τοῦ Χριστοῦ ὡς τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος κηρύττει μὲ τὸ στόμα μας. Παρακαλοῦμε χάριν τοῦ Χριστοῦ, συμφιλιωθῆτε μὲ τὸ Θεό!

Ἀντιπροσωπεύοντες λοιπὸν τὸν Χριστὸν ἐνεργοῦμεν ὡς ἀπεσταλμένοί του καὶ ὡς πρεσβευταί του. Διότι ὁ Θεὸς παρακαλεῖ διὰ μέσου ἡμῶν. Παρακαλοῦμεν τοὺς ἀνθρώπους ἐξ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ καὶ τοὺς λέγομεν· Συμφιλιωθῆτε μὲ τὸν Θεόν.

Εἴμεθα, λοιπόν, ἡμεῖς οἱ Ἀπόστολοι πρεσβευταὶ τοῦ Χριστοῦ πρὸς τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους· διότι ὁ Θεὸς διὰ μέσου ἡμῶν παρακαλεῖ. Παρακαλοῦμεν, λοιπόν, καὶ ἡμεῖς ἐξ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ, συμφιλιωθῆτε μὲ τὸν Θεόν. (Ὁ Ἀπόστολος εἶναι θεόθεν ἐντεταλμένος νὰ συνεχίζῃ τὸ ἔργον τοῦ Χριστοῦ ὡς ἐκπρόσωπος αὐτοῦ. Ὅταν δὲ ὁμιλῇ εἶναι ὡς νὰ ὁμιλῇ δι’ αὐτοῦ ὁ Χριστός).

Διότι ἐκεῖνον, ποὺ δὲν γνώρισε ἁμαρτία, γιὰ μᾶς τὸν ἔκανε ἁμαρτία (φορτώνοντάς τον μὲ τὶς δικές μας ἁμαρτίες), γιὰ νὰ γίνωμε ἐμεῖς διὰ μέσου αὐτοῦ ἁγιωσύνη (ἅγιοι), ὅπως θέλει ὁ Θεός. [Σημ.: Ἤ, γιὰ νὰ δικαιωθοῦμε (νὰ σωθοῦμε) ἐμεῖς ἀπὸ τὸ Θεὸ διὰ μέσου αὐτοῦ].

Εἶναι δὲ εὔκολον νὰ συμφιλιωθῆτε, διότι τὸν Χριστόν, ὁ ὁποῖος δὲν ἐγνώρισεν ἐκ πείρας ἁμαρτίαν, ἀφῆκεν ὁ Θεὸς νὰ κατακριθῇ ὡς ἁμαρτωλὸς χάριν ἡμῶν, διὰ νὰ γίνωμεν ἠμεῖς δικαιοσύνη Θεοῦ διὰ τῆς ἑνώσεώς μας μετ’ αὐτοῦ (τοῦ Χριστοῦ).

Καὶ εἶναι πλέον ἔργον εὔκολον αὐτὴ ἡ συμφιλίωσις, διότι τὸν Χριστόν, ὁ ὁποῖος δὲν ἐγνώρισε ποτὲ ἀπὸ προσωπικὴν πεῖραν καμμίαν ἀπολύτως ἁμαρτίαν, τὸν ἔκαμεν ὑπὲρ ἡμῶν ἁμαρτίαν ὁ Θεός, τοῦ ἐφόρτωσε τὰς ἰδικάς μας ἁμαρτίας καὶ τὸν ἀφῆκε νὰ κατακριθῇ ὡς ἁμαρτωλὸς χάριν ἡμῶν, διὰ νὰ δικαιωθῶμεν ἡμεῖς δι’ αὐτοῦ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.