Πρὸς Κορινθίους Β' 7

Ἀφοῦ λοιπόν, ἀγαπητοί, πραγματοποιήθηκαν σὲ μᾶς αὐτὲς οἱ ὑποσχέσεις, ἂς καθαρίσωμε τοὺς ἑαυτούς μας ἀπὸ κάθε μολυσμὸ σώματος καὶ πνεύματος καὶ ἂς πραγματοποιοῦμε ἁγιωσύνη μὲ φόβο Θεοῦ.

Ἀφοῦ λοιπὸν ἔχομεν τὰς ὑποσχέσεις αὐτάς, ἀγαπητοί, ἂς καθαρίσωμεν τοὺς ἑαυτούς μας ἀπὸ κάθε τι, ποὺ μολύνει τὸ σῶμα καὶ τὸ πνεῦμα μας καὶ ἂς τελειοποιούμεθα εἰς τὴν ἀγιωσύνην μὲ τὸν φόβον τοῦ Θεοῦ.

Ἐφ’ ὅσον, λοιπόν, ἀγαπητοί, ἔχομεν αὐτὰς τὰς μαγάλας ὑποσχέσεις τοῦ Θεοῦ, ἂς καθαρίσωμεν τοὺς ἑαυτούς μας ἀπὸ κάθε μολυσμὸν σαρκὸς καὶ πνεύματος, ἀγωνιζόμενοι καὶ συνεχῶς προχωροῦντες μέχρι τέλους εἰς τὸν δρόμον τῆς ἁγιότητος, μὲ φόβον Θεοῦ.

Δῶστε μας χῶρο στὴν καρδιά σας. Σὲ κανένα δὲν κάναμε κακό, κανένα δὲν ἐξαπατήσαμε, κανένα δὲν ἐκμεταλλευθήκαμε.

Κάμετε μὲ τὴν ἀγάπην χῶρον εἰς τὰς καρδίας σᾶς δι’ ἠμᾶς. Κανένα δὲν ἠδικήσαμεν· κανένα δὲν διεφθείραμεν· εἰς κανένα δὲν ἐδείχθημεν πλεονέκται.

Κάμετε εὐρύχωρες τις καρδιές σας μὲ ἀγάπην, διὰ νὰ μᾶς χωρέσετε· κανένα δὲν ἔχομεν ἀδικήσει· κανένα δὲν ἐξωθήσαμεν καὶ δὲν παρεσύραμεν εἰς διαφθοράν· ἐπάναντι κανενὸς δὲν ἐφανήκαμεν πλεονέκται, ὥστε νὰ τοῦ ἁρπάσωμεν τὰ ἀγαθά του.

Δὲν τὰ λέγω γιὰ νὰ σᾶς κατακρίνω. Εἶπα δὲ προηγουμένως, ὅτι εἶσθε μέσα στὶς καρδιές μας, γιὰ νὰ πεθάνωμε μαζί σας καὶ νὰ ζήσωμε μαζί σας.

Δὲν λέγω ταῦτα διὰ νὰ σᾶς κατακρίνω· διότι ἔχω εἴπει προτήτερα, ὅτι εἶσθε μέσα εἰς τὰς καρδίας μας διὰ νὰ συναποθάνωμεν καὶ συζήσωμεν μαζί σας.

Δὲν τὰ λέγω αὐτὰ πρὸς κατάκρισίν σας· διότι σᾶς ἔχω πεῖ, ὅτι εἶσθε μέσα εἰς τὰς καρδίας μας, διὰ νὰ πεθάνωμεν καὶ ζήσωμε μαζῆ σας (συμμέτοχοι τῶν θλίψεων καὶ τῶν κινδύνων σας, ὅπως ἐπίσης τῆς χαρᾶς καὶ τῆς ἐπιτυχίας σας).

Ἔχω πολλή ἐκτίμησι σὲ σᾶς, ἔχω πολλὴ καύχησι γιὰ σᾶς. Εἶμαι γεμᾶτος ἀπὸ παρηγοριά, ἔχω ξεχειλίσει ἀπὸ χαρὰ παρ’ ὅλη τὴ θλῖψι μας.

Ἔχω πολὺ θάρρος καὶ πεποίθησιν εἰς σᾶς· ἔχω πολλὴν καύχησιν διὰ σᾶς· εἶμαι γεμᾶτος ἀπὸ τὴν παρηγορίαν, τὴν ὁποίαν μοῦ ἐπροξένησεν ἡ διόρθωσίς σας· ἔχω μὲ τὸ παραπάνω περισσεύουσαν τὴν χαράν, ὥστε αὐτὴ ὑπερτερεῖ ὅλην τὴν θλῖψιν μας.

Ἔχω πολὺ θάρρος καὶ ἐμπιστοσύνην πρὸς σᾶς. Μεγάλο εἶναι τὸ καύχημά μου διὰ σᾶς. Εἶμαι γεμᾶτος ἀπὸ τὴν παρηγορίαν, ποὺ μοῦ ἔχετε χαρίσει. Ὑπερεκχειλίζει ἡ χαρά μου, ὥστε νὰ ὑπερκαλύπτῃ κάθε θλῖψιν μας.

Ἀκόμη δὲ καὶ ὅταν φθάσαμε στὴ Μακεδονία, καμμία ἀνακούφισι δὲν βρήκαμε. Ἀλλ’ ἀπὸ παντοῦ θλίψεις. Ἀπ’ ἔξω μάχες, ἀπὸ μέσα φόβοι (μάχες ἀπὸ τοὺς ἀπίστους, φόβοι ἀπὸ τοὺς πιστοὺς μήπως κλονισθοῦν).

Ναί· ὑπερτερεῖ καὶ ἐπικρατεῖ ἡ χαρά μας. Διότι πράγματι, ὅταν ἤλθαμεν εἰς Μακεδονίαν, δὲν εὗρε καμμίαν ἀνακούφισιν τὸ πονεμένον σῶμα μας, ἀλλ’ ἀπὸ κάθε τι ἐθλιβόμεθα. Ἀπ’ ἕξω ἀπὸ τοὺς ἀπίστους ἐγίνοντο μάχαι ἐναντίον μας, ἀπὸ μέσα διὰ τοὺς ἀσθενεῖς ἀδελφούς μας κατελάμβανον φόβοι, μήπως παρασυρθοῦν καὶ ἀποπλανηθοῦν ἀπὸ τὴν πίστιν.

Χαίρομεν τώρα, διότι, ὅταν ἤλθαμε εἰς τὴν Μακεδονίαν, δὲν εὑρῆκε καμμίαν ἄνεσιν τὸ σῶμα μας, ἀλλ’ ἀπὸ κάθε τι καὶ εἰς κάθε στιγμὴν ἐθλιβόμεθα. Ἀπ’ ἔξω ἦσαν αἱ μάχαι τῶν ἀπίστων ἐναντίον μας, ἀπὸ μέσα εἰς τὴν καρδίαν μας ὑπῆρχεν ὁ φόβος διὰ τοὺς ἀσθενεῖς πνευματικῶς ἀδελφούς.

Ἀλλ’ ὁ Θεός, ποὺ παρηγορεῖ τοὺς ταπεινούς, μᾶς παρηγόρησε μὲ τὴν παρουσία Τίτου.

Ἀλλ’ ὁ Θεός, ποὺ παρηγορεῖ τοὺς ταπεινωμένους, μᾶς ἐπαρηγόρησε μὲ τὴν παρουσίαν τοῦ Τίτου.

Ἀλλ’ ὁ Θεός, ποὺ παρηγορεῖ καὶ ἐνισχύει τοὺς ταπεινοὺς καὶ ἀδυνάτους, μᾶς παρηγόρησε μὲ τὴν παρουσίαν τοῦ Τίτου.

Ὄχι δὲ μόνο μὲ τὴν παρουσία του, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν παρηγοριά, ποὺ αἰσθάνθηκε ἐξ αἰτίας σας. Σχετικῶς μᾶς ὁμιλεῖ γιὰ τὸ σφοδρό σας πόθο, τὴ βαθειά σας λύπη καὶ τὸ θερμὸ ἐνδιαφέρον σας γιὰ μένα, ὥστε νὰ χαρῶ περισσότερο.

Ἐπαρηγορήθην δὲ ὄχι μόνον ἀπὸ τὸν ἐρχομὸν καὶ τὴν παρουσίαν του, ἀλλὰ καὶ διὰ τὴν παρηγορίαν ποὺ αὐτὸς ἐπαρηγορήθη ἐξ αἰτίας σας, ὅταν μᾶς ἀνήγγελλε τὸν μεγάλον πόθον σας δι’ ἐμέ, τὰ πολλὰ κλάματά σας ἐπειδὴ μὲ εἴχατε λυπήσει, τὸν ζῆλον ποὺ ἐδείξατε δι’ ἐμὲ κατ’ ἐκείνων, ποὺ μὲ συκοφαντοῦν, ὥστε ἑγὼ ἀκούων ὅλα αὐτὰ περισσότερον νὰ χαρῶ.

Ἐπαρηγορήθημεν ὄχι μόνον μὲ τὴν παρουσίαν αὐτοῦ, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν παρηγορίαν, τὴν ὁποίαν αὐτὸς ἐπῆρεν ἐξ αἰτίας σας, ὅταν κατέστησεν εἰς ἡμᾶς γνωστὸν τὸν μεγάλον πόθον σας, τὰ κλάματα καὶ τοὺς στεναγμούς σας, τὸν ζῆλον ποὺ ἐδείξατε δι’ ἐμέ, ὥστε ἐγὼ πληροφορούμενος αὐτὰ νὰ δοκιμάσω μεγάλην χαράν.

Γι’ αὐτό, ἂν καὶ σᾶς λύπησα μὲ τὴν ἐπιστολή, δὲν μετανοῶ, ἂν καὶ εἶχα μετανοήσει. Διότι βλέπω, ὅτι ἡ ἐπιστολὴ ἐκείνη, ἔστω καὶ προσωρινά, σᾶς λύπησε.

Ἐπαρηγορήθην δέ, διότι ἂν καὶ σᾶς ἐλύπησα μὲ τὴν ἐπιστολήν μου, δὲν μεταμέλομαι τώρα δι’ αὐτό, ἂν καὶ τότε ποὺ σᾶς ἔστειλα τὴν ἐπιστολήν, μετενόουν. Καὶ δὲν μεταμέλομαι τώρα, διότι βλέπω, ὅτι ἡ ἐπιστολὴ ἐκείνη, καίτοι σᾶς ἐλύπησε προσκαίρως, σᾶς ἐλύπησε πρὸς ὠφέλειάν σας.

Ἀκριβῶς αὐτὴ ἡ ἀγάπη σας γιὰ μένα, μὲ κάμνει νὰ λέγω, ὅτι ἂν καὶ σᾶς ἐλύπησα μὲ τὴν ἐπιστολήν μου, δὲν μετανοῶ, μολονότι εἶχα αἰσθανθῆ μεταμέλειαν ποὺ σᾶς τὴν ἔγραψα (μέχρις ὅτου ὅμως ἦλθεν ὁ Τίτος καὶ μὲ ἐπληροφόρησε τὰ τῆς διορθόσεώς σας). Διότι βλέπω τώρα ὅτι ἡ ἐπιστολή μου ἐκείνη, καίτοι σᾶς ἐστενοχώρησε ἐπὶ ὀλίγον διάστημα, σᾶς ἐλύπησε πρὸς ὠφέλειαν, διότι σᾶς ἔφερε εἰς συναίσθησιν καὶ μετάνοιαν.

Τώρα χαίρω, ὄχι διότι λυπηθήκατε, ἀλλὰ διότι ἡ λύπη σας ἔφερε μετάνοια. Διότι λυπηθήκατε ὅπως θέλει ὁ Θεός, ὥστε νὰ μὴ ζημιωθῆτε σὲ τίποτε ἀπὸ μᾶς.

Τώρα χαίρω, ὄχι διότι ἐλυπήθητε, ἀλλὰ διότι ἡ λύπη ποὺ ἐδοκιμάσατε, σᾶς ὡδήγησεν εἰς μετάνοιαν. Διότι ἐλυπήθητε ὅπως θέλει ὁ Θεός, διὰ νὰ μὴ βλαβῆτε πνευματικῶς εἰς τίποτε ἀπὸ ἡμᾶς.

Τώρα χαίρω, ὄχι διότι ἁπλῶς ἐλυπηθήκατε, ἀλλὰ διότι ἐλυπηθήκατε εἰς μετάνοιαν καὶ διόρθωσιν. Ἐδοκιμάσατε τὴν κατὰ Θεὸν λύπην, εἰς τρόπον ὥστε νὰ μὴ ὑποστῆτε καμμίαν ζημίαν ἐκ μέρους ἡμῶν.

Ναί, ἡ θεία λύπη φέρνει μετάνοια γιὰ σωτηρία, γιὰ τὴν ὁποία δὲν μεταμελεῖται κανείς. Ἀντιθέτως ἡ κοσμικὴ λύπη φέρνει θάνατο.

Τουναντίον μάλιστα ὠφελήθητε πνευματικῶς. Διότι ἡ λύπη, ποὺ εἶναι σύμφωνος πρὸς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα μετάνοιαν, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ εἰς σωτηρίαν. Καὶ ἐκεῖνος, ποὺ αἰσθάνεται τὴν μετάνοιαν αὐτήν, δὲν θὰ μεταμεληθῇ ποτὲ διὰ τὴν μεταβολὴν αὐτὴν καὶ τὸ ἄλλαγμα τῶν σκέψεων καὶ ἀποφάσεών του. Ἡ λύπη ὅμως, τὴν ὁποίαν προκαλεῖ ἡ προσκόλλησις εἰς τὸν κόσμον, ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα τὸν ψυχικόν, κάποτε δὲ καὶ αὐτὸν τὸν σωματικὸν θάνατον.

Ὠφέλειαν πνευματικὴν σᾶς ἔφερεν ἡ λύπη αὐτή. Διότι ἡ κατὰ Θεὸν λύπη κατεργάζεται τὴν εἰλικρινῆ μετάνοιαν, διὰ τὴν ὁποίαν ποτὲ δὲν θὰ μεταμεληθῇ ὁ λυπούμενος καὶ ἡ ὁποία φέρει ὡς καρπὸν τὴν σωτηρίαν. Ἡ λύπη ὅμως, τὴν ὁποίαν διὰ τῆς ἁμαρτίας του προκαλεῖ ὁ κόσμος, ἔχει ὡς καρπὸν καὶ ἀποτέλεσμά της τὸν θάνατον τὸν πνευματικόν.

Καὶ ἰδοὺ αὐτὸ ἀκριβῶς, τὸ ὅτι λυπηθήκατε ὅπως θέλει ὁ Θεός, πόσο ἐνδιαφέρον σᾶς προκάλεσε, πόση προθυμία γιὰ ἀπολογία, πόση ἀγανάκτησι (γιὰ τὸν ἔνοχο), πόσο φόβο (γιὰ συνέπειες), πόσο πόθο (γιὰ μένα), πόσο ζῆλο, πόση ἐπιθυμία τιμωρίας τοῦ κακοῦ! Μὲ ὅλα ἀποδείξατε ὅτι εἶσθε ἀθῷοι στὴν ὑπόθεσι.

Τὸ ὅτι δὲ ἡ σύμφωνος πρὸς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ λύπη φέρει ὡς ἀποτέλεσμα μετάνοιαν σωτηριώδη, ἀποδεικνύεται καὶ ἀπὸ τὴν ἰδικήν σας περίπτωσιν. Διότι, ἰδοὺ ἀκριβῶς αὐτὸ τὸ ὅτι ἐλυπήθητε σεῖς σύμφωνα πρὸς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, πόσον δραστηρίους καὶ σπουδαίους σᾶς ἔκαμεν, ἀλλὰ καὶ ποίαν ἀπολογίαν σᾶς ἔδωκεν, ὥστε νὰ εἶσθε τώρα δικαιολογημένοι ἀπέναντί μου· ἀλλὰ καὶ ποίαν ἀγανάκτησιν ἐδημιούργησε μέσα σας κατὰ τοῦ ἁμαρτήσαντος· ἀλλὰ καὶ φόβον, μήπως τιμωρηθῆτε ἀπὸ τὸν Θεόν· ἀλλὰ καὶ πόθον σφοδρὸν νὰ μὲ ἐπανίδητε, ἀλλὰ καὶ ζῆλον ὑπὲρ τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ καὶ ἐκδίκησιν κατὰ τοῦ κακοῦ. Μὲ ὅλην τὴν διαγωγήν σας ἐσυστήσατε τοὺς ἑαυτούς σας καὶ ἀπεδείξατε, ὅτι εἶσθε καθαροὶ ἀπὸ πᾶσαν εὐθύνην καὶ ἐνοχὴν εἰς τὴν ὑπόθεσιν αὐτήν.

Ἄλλωστε ἰδέτε καὶ μόνοι σας· ὅτι δηλαδὴ αὐτὸ τοῦτο, τὸ ὅτι ἐλυπηθήκατε κατὰ Θεόν, πόσην δραστηριότητα πρὸς διόρθωσιν ἀνέπτυξεν εἰς σᾶς, ἀλλὰ καὶ ποίαν ἀπολογίαν σᾶς ἐχάρισε ἀπέναντί μου, ἀλλὰ καὶ ἀγανάκτησιν ἐναντίον τοῦ ἐκτραπέντος ἀδελφοῦ, ἀλλὰ καὶ φόβον μήπως ὁ Θεὸς τιμωρήσῃ μαζῆ μ’ ἐκεῖνον καὶ σᾶς, ἀλλὰ καὶ σφοδρὰν ἐπιθυμίαν νὰ μὲ ἴδετε, ἀλλὰ καὶ ἱερὸν ζῆλον καὶ ἐνθουσιασμόν, ἀλλὰ καὶ τιμωρίαν κατὰ τοῦ κακοῦ κατὰ λόγον δικαιοσύνης. Μὲ ὅλους αὐτοὺς τοὺς τρόπους ἀπεδείξατε, ὅτι εἶσθε καθαροὶ καὶ ἀνεύθυνοι εἰς τὴν ὑπόθεσιν αὐτὴν τοῦ παρεκτραπέντος.

Ἔτσι, ἂν καὶ σᾶς ἔγραψα, αὐτὸ δὲν ἔγινε γι’ αὐτόν, ποὺ ἔκανε τὸ κακό, οὔτε γι’ αὐτόν, ποὺ ὑπέστη τὸ κακό, ἀλλὰ μᾶλλον γιὰ νὰ ἐκδηλωθῇ σὲ σᾶς τὸ ἐνδιαφέρον σας γιὰ μᾶς, ὅπως θέλει ὁ Θεός.

Συνεπῶς, ἂν καὶ σᾶς ἔγραψα, δὲν σᾶς ἔγραψα κυρίως διὰ νὰ τιμωρηθῇ αὐτὸς ποὺ ἔκαμε τὴν ἀδικίαν, οὔτε διὰ νὰ ἰκανοποιηθῇ αὐτὸς ποὺ ἠδικήθη, ἀλλὰ διὰ νὰ φανερωθῇ μεταξύ σας τὸ ἐνδιαφέρον ποὺ ἔχετε δι’ ἠμᾶς, καὶ τὸ βλέπει ὁ Θεός, ὅτι εἶναι εἰλικρινές.

Ἐπομένως ἂν καὶ σᾶς ἔγραψα, δὲν σᾶς ἔγραψα ἕνεκα τοῦ ἀδικήσαντος, διὰ νὰ ζητήσω τὴν τιμωρίαν του, οὔτε ἕνεκα τοῦ ἀδικηθέντος, διὰ νὰ ζητήσω τὴν ἰκανοποίησίν του, ἀλλὰ διὰ νὰ φανερωθῇ τὸ ζωηρόν σας ὑπὲρ ἡμῶν ἐνδιαφέρον καὶ ἡ φροντίς σας νὰ συμμορφωθῆτε πρὸς ὅσα σᾶς ἔγραψα· καὶ ταῦτα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.

Γι’ αὐτὸ αἰσθανθήκαμε εὐχαρίστησι. Κοντὰ δὲ στὴν εὐχαρίστησι ποὺ μᾶς δώσατε, πολὺ περισσότερο χαρήκαμε γιὰ τὴ χαρὰ τοῦ Τίτου, διότι τὸ πνεῦμα του αἰσθάνθηκε ἀνάπαυσι ἀπ’ ὅλους σας·

Διὰ τοῦτο ἔχομεν παρηγορηθῆ. Κοντὰ δὲ εἰς τὴν παρηγορίαν μας αὐτὴν ἐχάρημεν ἀκόμη περισσότερον διὰ τὴν χαρὰν τοῦ Τίτου, διότι ἀνεπαύθη τὸ πνεῦμα του ἀπὸ ὅλους σᾶς καὶ ἰκανοποιήθη.

Διὰ τοῦτο ἀκριβῶς ἔχομεν παρηγορηθῆ. Ἐπὶ πλέον δὲ κοντὰ εἰς τὴν παρηγορίαν σας ἐχαρήκαμε καὶ ἡμεῖς πιὸ πολὺ διὰ τὴν χαρὰν ποὺ ἐδοκίμασεν ὁ Τίτος, ἐπειδὴ τὸ πνεῦμα του ἔχει ἀναπαυθῆ ἀπὸ ὅλους σας.

διότι, σ’ ὅτι καυχήθηκα σ’ αὐτὸν γιὰ σᾶς, δὲν ντροπιάσθηκα. Ἀλλ’ ὅπως ὅλα, ὅσα σᾶς εἴπαμε, εἶναι ἀληθινά, ἔτσι καὶ ἡ καύχησί μας στὸν Τίτο ἀποδείχθηκε ὀρθή.

Ἡ χαρὰ αὐτὴ τοῦ Τίτου ἐπροκάλεσε καὶ εἰς ἐμὲ χαράν, διότι, ἐὰν εἰς κάτι εἶχα καυχηθῆ εἰς αὐτὸν διὰ σᾶς, δὲν ἐντροπιάσθην, ἀλλὰ καθὼς καὶ εἰς σᾶς ὅλα μὲ ἀλήθειαν τὰ εἴπαμεν καὶ τὰ ἐδιδάξαμεν, ἔτσι καὶ εἰς τὸν Τίτον ἡ καύχησίς μας ἀπεδείχθη ἀλήθεια.

Ἡ χαρὰ τοῦ Τίτου μὲ ἰκανοποίησε, διότι, ἐὰν ἔχω κάπως καυχηθῆ ἐνώπιον αὐτοῦ διὰ σᾶς, δὲν ἐντροπιάσθηκα, ἀλλά, ὅπως ὅλα μὲ ἀλήθειαν τὰ ἐδιδάξαμεν εἰς σᾶς, ἔτσι καὶ ἡ καύχησίς μας διὰ σᾶς εἰς τὸν Τίτον ἀπεδείχθη ἀληθινή.

Καὶ ἡ καρδιά του εἶναι περισσότερο σὲ σᾶς, καθὼς ἐνθυμεῖται τὴν ὑπακοὴ ὅλων σας, ὅτι τὸν δεχθήκατε μὲ φόβο καὶ μὲ τρόμο (μὴπως τὸν δυσαρεστήσετε σὲ κάτι).

Καὶ ἡ καρδία του περισσότερον τώρα, παρ’ ὅσον ἄλλοτε εἶναι προσκολλημένη εἰς σᾶς, διότι ἐνθυμεῖται τὴν ὑπακοὴν ὅλων σας. Ἐνθυμεῖται, πῶς τὸν ἐδέχθητε μὲ φόβον καὶ μὲ τρόμον, μήπως τὸν δυσαρεστήσετε εἰς τίποτε καὶ δὲν ἐπιδείξετε εἰς αὐτὸν τὴν πρέπουσαν συμπεριφοράν.

Καὶ ἡ καρδιά του τώρα εἶναι ἀκόμη περισσότερον δοσμένη εἰς σᾶς, διότι ἐνθυμεῖται τὴν ὑπακοὴν ὅλων σας, ὅπως ἐπίσης καὶ τὸ πῶς τὸν ἐδεχθήκατε μὲ φόβον καὶ τρόμον, μήπως τυχὸν καὶ μὲ νέαν τινὰ ἀταξίαν τὸν λυπήσετε.

Χαίρω, διότι σὲ κάθε τι δύναμαι νὰ βασίζωμαι σὲ σᾶς.

Χαίρω, διότι εἰς ὅλα ἠμπορῶ να ἔχω θάρρος καὶ να βασίζωμαι εἰς σᾶς.

Χαίρω, διότι διὰ τὸ κάθε τι πλέον ἠμπορῶ νὰ ἔχω θάρρος καὶ παποίθησιν εἰς σᾶς.