Πρὸς Ῥωμαίους 14

Τὸν ἀσθενῆ δὲ στὴν πίστι (ποὺ κάνει διάκρισι φαγητῶν καὶ ἡμερῶν) νὰ δέχεσθε, χωρὶς νὰ σχολιάζετε τὶς ἀντιλήψεις του.

Ὑπάρχουν ὅμως καὶ μερικοὶ Χριστιανοὶ ἀδύνατοι εἰς τὴν πίστιν. Ἰδοὺ ποία πρέπει νὰ εἶναι καὶ πρὸς αὐτοὺς ἡ συμπεριφορά σας. Ἐκεῖνον, ποὺ ἀσθενεῖ κατὰ τὴν πίστιν καὶ ἐξαρτᾷ τὴν σωτηρίαν του καὶ ἀπὸ τὴν διάκρισιν φαγητῶν καὶ ἡμερῶν, πρέπει νὰ τὸν δέχεσθε μὲ καλωσύνην, χωρὶς νὰ συζητῆτε καὶ ἐπικρίνετε τὰς ἰδέας του.

Ἐκεῖνον τὸν ἀδελφόν, ποὺ εἶναι ἀδύνατος κατὰ τὴν πίστιν (καὶ προσέχει περισσότερον τοὺς ἐξωτερικοὺς τύπους, ὅπως εἶναι π,χ. ἡ διάκρισις τῶν φαγητῶν σύμφωνα μὲ τὸν μωσαϊκὸν Νόμον) πρέπει νὰ τὸν δέχεσθε καὶ νὰ τὸν ἀγκαλιάζετε μὲ στοργήν, χωρὶς νὰ συζητῆτε καὶ νὰ ἐπικρίνετε τὰς ἀντιλήψεις του.

Ἄλλος μὲν πιστεύει, ὅτι μπορεῖ νὰ τρώγῃ τὰ πάντα, ὁ δὲ ἀσθενὴς στὴν πίστι τρώει λάχανα.

Ἄλλος μὲν πιστεύει, ὅτι δὲν ἀπαγορεύεται νὰ φάγῃ πάντα τὰ φαγητά. Ὁ δὲ ἀσθενὴς κατὰ τὴν πίστιν τρώγει λάχανα καὶ ἀποφεύγει τὰ ἄλλα φαγητὰ ἐκ φόβου, μήπως μολυνθῇ ἀπὸ αὐτά.

Ἄλλος μὲν πιστεύει, ὅτι ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ τρώγῃ ὅλα τὰ φαγητά· ὁ ἀσθενὴς ὅμως κατὰ τὴν πίστιν τρώγει λάχανα, διότι φοβεῖται μήπως μολυνθῇ ἀπὸ τὰ ἄλλα φαγητὰ καὶ χάσῃ τὴν ψυχήν του.

Ὅποιος τρώει ἀπ’ ὅλα, ἂς μὴ περιγελᾷ ὅποιον δὲν τρώγει. Καὶ ὅποιος δὲν τρώγει, ἂς μὴ καταδικάζῃ ὅποιον τρώγει, διότι ὁ Θεὸς τὸν ἔκανε δικό του.

Ἐκεῖνος, ποὺ λόγῳ τῆς ἰσχυροτέρας πίστεώς του τρώγει ἀπὸ ὅλα τὰ φαγητά, ἂς μὴ περιφρονῇ ὡς στενοκέφαλον ἐκεῖνον, ποὺ δὲν τρώγει ἀπὸ ὅλα. Καὶ αὐτός, ποὺ δὲν τρώγει ἀπὸ ὅλα, ἂς μὴ κατακρίνῃ ἐκεῖνον, ποὺ τρώγει. Διότι καὶ αὐτόν, ποὺ τρώγει ἀπὸ ὅλα, ὁ Θεὸς τὸν προσέλαβεν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν του.

Ἐκεῖνος ποὺ ἔχει φωτισμένην πίστιν καὶ τρώγει ἀπὸ ὅλα, ἂς μὴ καταφρονῇ καὶ ἐξευτελίζῃ ὡς ὀλιγόπιστον καὶ στενοκέφαλον τὸν ἄλλον. Καὶ ἐκεῖνος πάλιν ποὺ δὲν τρώγει ἀπὸ ὅλα, ἂς μὴ κατακρίνῃ τὸν ἄλλον· διότι καὶ αὐτὸν ὁ Θεὸς τὸν ἔχει δεχθῇ καὶ προσλάβει εἰς τὴν Ἐκκλησίαν του.

Ποιός εἶσαι σύ, ποὺ καταδικάζεις ξένο δοῦλο; Γιὰ τὸν Κύριό του στέκεται ἢ πέφτει. Καὶ θὰ σταθῇ, διότι ὁ Θεὸς ἔχει τὴ δύναμι νὰ τὸν κάνει νὰ σταθῇ.

Ποῖος εἶσαι σύ, ποὺ κατακρίνεις ξένον δοῦλον; Ὄχι σέ, ἀλλὰ τὸν Θεὸν ἔχει Κύριον. Διὰ τὸν Κύριόν του λοιπὸν στέκεται ἢ πίπτει πνευματικῶς. Μάθε δὲ ὅτι, μολονότι σὺ τὸν κατακρίνεις, αὐτὸς θὰ σταθῇ στερεὸς εἰς τὴν πίστιν. Διότι ὁ Θεὸς εἶναι δυνατὸς νὰ τὸν ἀνορθώσῃ καὶ νὰ τὸν στερεώσῃ.

Ἔπειτα σὺ ποῖος εἶσαι ποὺ κατακρίνεις ξένον δοῦλον; Ἐὰν στέκεται ἢ ἐὰν πίπτῃ, εἶναι ὑπεύθυνος ἀπέναντι τοῦ Κυρίου του. Σὺ τὸν κατακρίνεις, αὐτὸς ὅμως (ἐὰν καταφύγῃ εἰς τὸν Θεόν) θὰ σταθῇ. Διότι ὁ Θεὸς ἔχει τὴν δύναμιν νὰ στήσῃ καὶ νὰ στερεώσῃ αὐτὸν εἰς τὴν πίστιν.

Ἄλλος μὲν τιμᾷ μία ἡμέρα περισσότερο ἀπὸ τὴν ἄλλη, ἄλλος δὲ τιμᾷ ἐξ ἴσου κάθε ἡμέρα. Καθένας ἂς πληροφορῆται ἀπὸ τὴ συνείδησί του.

Ἄλλος μὲν διακρίνει τὴν μίαν ἡμέραν ὡς ἁγιωτέραν παρὰ τὴν ἄλλην. Ἄλλος δὲ θεωρεῖ ὡς ἁγίαν πᾶσαν ἡμέραν. Περὶ τούτου ἂς πείθεται ὁ καθένας ἀπὸ τὴν ἰδικήν του συνείδησιν.

Ἄλλος μὲν ξεχωρίζει τὴν μίαν ἡμέραν ὡς ἁγιωτέραν ἀπὸ τὴν ἄλλην. Ἄλλος δὲ κρίνει ὡς ἁγίαν κάθε ἡμέραν. Περὶ αὐτῶν ὁ καθένας ἂς πληροφορῆται καὶ ἂς φωτίζεται ἀπὸ τὴν συνείδησίν του.

Ἐκεῖνος, ποὺ τιμᾷ τὴν ἡμέρα, γιὰ τὸν Κύριο τὴν τιμᾷ, (ἐπειδὴ νομίζει, ὅτι ἔτσι εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ). Ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνος, ποὺ δὲν τιμᾷ τὴν ἡμέρα, γιὰ τὸν Κύριο δὲν τὴν τιμᾷ (ἐπειδὴ καὶ αὐτὸς νομίζει, ὅτι ἔτσι εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ). Ἐκεῖνος ἐπίσης, ποὺ τρώγει ἀπ’ ὅλα, γιὰ τὸν Κύριο τρώγει, εὐχαριστεῖ δὲ τὸ Θεό. Καὶ ἐκεῖνος, ποὺ δὲν τρώγει, γιὰ τὸν Κύριο δὲν τρώγει, καὶ εὐχαριστεῖ ὁμοίως τὸ Θεό.

Ἐκεῖνος, ποὺ θεωρεῖ τὴν ἡμέραν αὐτὴν ὡς ἁγιωτέραν, πρὸς δόξαν Κυρίου τὴν θεωρεῖ. Καὶ ἐκεῖνος, ποὺ δὲν προτιμᾷ τὴν ἡμέραν αὐτὴν ἀπὸ τὴν ἄλλην, ἀλλ’ ἐξίσου τιμᾷ ὅλας, πρὸς δόξαν Κυρίου δὲν τὴν προτιμᾷ. Ἐκεῖνος, ποὺ τρώγει ἀδιακρίτως ἀπὸ ὅλα τὰ φαγητά, πρὸς δόξαν Κυρίου τὰ τρώγει. Διότι, ὅταν τρώγῃ ἀπὸ αὐτά, εὐχαριστεῖ τὸν Θεὸν ὡς χορηγὸν τῆς τροφῆς. Καὶ ἐκεῖνος, ποὺ δὲν τρώγει ἀπὸ ὅλα τὰ φαγητά, πρὸς δόξαν τοῦ Κυρίου δὲν τρώγει, καὶ εὐχαριστεῖ ὁμοίως τὸν Θεόν.

Ἐκεῖνος ποὺ φρονεῖ ὅτι αὐτὴ ἡ ἡμέρα εἶναι ἁγιωτέρα ἀπὸ τὴν ἄλλην, φρονεῖ τοῦτο εἰς δόξαν Θεοῦ, καὶ ἐκεῖνος ποὺ δὲν ξεχωρίζει τὴν μίαν ἡμέραν ὡς ἁγιωτέραν ἀπὸ τὴν ἄλλην, ἀλλὰ θεωρεῖ κάθε ἡμέραν ἁγίαν, εἰς δόξαν τοῦ Κυρίου δὲν τὴν ξεχωρίζει. Καὶ ἐκεῖνος ποὺ τρώγει ἀπὸ ὅλα τὰ φαγητά, τρώγει πρὸς δόξαν Θεοῦ (διότι δοξολογεῖ καὶ εὐχαριστεῖ τὸν Θεὸν ποὺ τοῦ τὰ δίδει). Καὶ ἐκεῖνος ποὺ δὲν τρώγει ἀπὸ ὅλα, πρὸς δόξαν τοῦ Θεοῦ δὲν τρώγει καὶ εὐχαριστεῖ τὸν Θεόν, (ποὺ τὸν ἀξιώνει νὰ κάνῃ αὐτὴν τὴν μικρὰν θυσίαν).

Κανεὶς βεβαίως ἀπὸ μᾶς δὲν ζῇ γιὰ τὸν ἑαυτό του, καὶ κανεὶς δὲν πεθαίνει γιὰ τὸν ἑαυτό του.

Καὶ οἱ δύο πρὸς δόξαν Θεοῦ κάνουν ἐκεῖνο, ποὺ κάνουν. Διότι κανεὶς ἀπὸ ἡμᾶς, ποὺ πιστεύομεν, δὲν ζῇ διὰ τὸν ἑαυτόν του καὶ κανεὶς δὲν πεθαίνει διὰ τὸν ἑαυτόν του.

Καὶ οἱ δύο πρὸς δόξαν Θεοῦ ἐνεργοῦν, ὅπως ἐνεργοῦν. Διότι κανεὶς ἀπὸ ἡμᾶς τοὺς πιστοὺς δὲν ζῇ διὰ τὸν ἑαυτόν του, διὰ νὰ κάνῃ τὸ ἰδικόν του θέλημα, καὶ κανεὶς δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ πεθαίνῃ διὰ τὸν εὐατόν του. (Ἡ ζωὴ καὶ ὁ θάνατός μας ἀνήκουν ὄχι εἰς ἡμᾶς, ἀλλὰ εἰς τὸν Θεόν).

Ἀλλὰ καὶ ἂν ζοῦμε, γιὰ τὸν Κύριο ζοῦμε, καὶ ἂν πεθαίνωμε, γιὰ τὸν Κύριο πεθαίνουμε. Εἴτε λοιπὸν ζοῦμε εἴτε πεθαίνουμε, στὸν Κύριο ἀνήκουμε.

Διότι καὶ ἐὰν ζῶμεν, ζῶμεν διὰ νὰ δουλεύωμεν εἰς τὸν Κύριον· καὶ ἐὰν πεθαίνωμεν, πεθαίνομεν ἐν ὑποταγῇ εἰς τὸ θέλημα καὶ εἰς τὴν ἐξουσίαν τοῦ Κυρίου. Καὶ ἐὰν λοιπὸν ζῶμεν καὶ ἐὰν πεθαίνωμεν, εἴμεθα κτῆμα τοῦ Κυρίου.

Διότι καὶ ἐὰν ζῶμεν, ζῶμεν διὰ νὰ δοξάζωμεν μὲ τὰ ἔργα μας τὸν Κύριον, καὶ ἐὰν πεθαίνωμεν, πεθαίνομεν ὅταν ὁ Θεὸς τὸ θελήσῃ, ὑποτασσόμενοι εἰς τὸ θεῖον του θέλημα. Λοιπὸν καὶ ἐὰν ζῶμεν καὶ ἐὰν ἀποθνήσκωμεν, ἀνήκομεν εἰς τὸν Κύριον.

Γι’ αὐτὸ ἄλλωστε ὁ Χριστὸς καὶ πέθανε καὶ ἀναστήθηκε καὶ ἔλαβε πάλι τὴ ζωὴ ὡς ἄνθρωπος, γιὰ νὰ γίνῃ κύριος καὶ νεκρῶν καὶ ζώντων.

Καὶ εἴμεθα ὅλοι, ζωντανοὶ καὶ πεθαμένοι, κτῆμα τοῦ Κυρίου, διότι πρὸς αὐτὸν τὸν σκοπὸν ὁ Χριστὸς καὶ ἀπέθανε καὶ ἀνέστη καὶ ἔλαβε πάλιν ὡς ἄνθρωπος τὴν ζωήν, διὰ νὰ γίνῃ Κύριος καὶ τῶν νεκρῶν καὶ τῶν ζωντανῶν.

Διότι καὶ ὁ Χριστὸς δι’ αὐτὸν ἀκριβῶς τὸν σκοπὸν καὶ ἀπέθανεν ἐπὶ τοῦ σταυροῦ καὶ ἀνεστήθη ἐκ τῶν νεκρῶν καὶ ἔλαβε πάλιν ὡς ἄνθρωπος τὴν ζωήν, διὰ νὰ εἶναι κύριος καὶ ἐξουσιαστὴς νεκρῶν καὶ ζώντων.

Σύ, τότε, γιατὶ καταδικάζεις τὸν ἀδελφό σου; Ἢ σὺ ὁ ἄλλος γιατί περιγελᾷς τὸν ἀδελφό σου; Ὅλοι βεβαίως θὰ παρουσιασθοῦμε στὸ δικαστήριο τοῦ Χριστοῦ (γιὰ νὰ μᾶς δικάσῃ ἐκεῖνος).

Ἀφοῦ δὲ ἀνήκομεν ὅλοι εἰς τὸν Χριστόν, σὺ ποὺ δὲν τρώγεις ἀπὸ ὅλα τὰ φαγητά, διατί κατακρίνεις τὸν ἀδελφόν σου; Ἢ καὶ σύ, ποὺ ἔχεις τελειοτέραν περὶ φαγητῶν γνῶσιν, διατί περιφρονεῖς τὸν ἀδελφόν σου; Κανεὶς δὲν ἔχει δικαίωμα νὰ κατακρίνῃ ἢ νὰ περιφρονῇ. Διότι ὅλοι θὰ παρασταθῶμεν εἰς τὸ βῆμα τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος μόνος ἔχει δικαίωμα νὰ μᾶς κρίνῃ.

Σύ, λοιπόν, διατί κατακρίνεις τὸν ἀδελφόν σου, ποὺ τρώγει ἀπὸ ὅλα τὰ φαγητά; Ἢ σὺ διατί καταφρονεῖς τὸν ἀδελφόν σου, ποὺ δὲν τρώγει ἀπὸ ὅλα; Κανεὶς δὲν ἔχει ἐξουσίαν νὰ κρίνῃ καὶ νὰ κατακρίνῃ, διότι ὅλοι θὰ σταθῶμεν ἐμπρὸς εἰς τὸ βῆμα τοῦ Χριστοῦ, ποὺ εἶναι κριτὴς ὅλων.

Διότι εἶναι γραμμένο· Ζῶ ἐγώ, λέγει ὁ Κύριος· ἐξάπαντος σ’ ἐμένα θὰ κάμψῃ κάθε γόνυ, καὶ κάθε γλῶσσα θὰ δοξολογήσῃ τὸ Θεό.

Διότι εἶναι γραμμένον εἰς τὴν Ἁγίαν Γραφήν: Ζῶ ἐγώ, λέγει ὁ Κύριος, καὶ θὰ φέρω εἰς πέρας αὐτὸ ποὺ παραγγέλλω· ὅτι δηλαδὴ ἐμπρός μου θὰ κάμψῃ τὰ γόνατά του δουλικῶς καὶ λατρευτικῶς κάθε ἄνθρωπος καὶ κάθε γλῶσσα θὰ δοξολογήσῃ τὸν Θεόν.

Εἶναι ἄλλωστε γραμμένον καὶ εἰς τὴν Ἁγίαν Γραφήν· «ζῶ ἐγώ, λέγει ὁ Κύριος, εἰς αἰῶνας αἰώνων καὶ κατευθύνω τὰ πάντα σύμφωνα μὲ τὴν βουλήν μου· βουλή μου δὲ εἶναι ὅτι κάθε γόνατο θὰ κάμψῃ ἐμπρός μου καὶ κάθε γλῶσσα θὰ δοξολογήσῃ τὸν Θεόν».

Συνεπῶς δὲ καθένας ἀπὸ μᾶς θὰ λογοδοτήσῃ γιὰ τὸν ἑαυτό του στὸ Θεό.

Τὸ συμπέρασμα λοιπόν, ποὺ βγαίνει ἀπὸ ὅλα αὐτά, εἶναι ὅτι καθένας ἀπὸ ἡμᾶς διὰ τὸν ἑαυτόν του θὰ δώσῃ λόγον εἰς τὸν Θεὸν καὶ δι’ αὐτὸ τὸν ἑαυτόν του καὶ ὄχι τὸν ἄλλον πρέπει νὰ προσέχῃ.

Ἄρα, λοιπόν, ὁ καθένας ἀπὸ ἡμᾶς θὰ δώσῃ διὰ τὸν ἑαυτόν του λόγον εἰς τὸν Θεόν.

Λοιπόν, νὰ μὴ κατακρίνωμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλο, ἀλλὰ μᾶλλον αὐτὸ νὰ κρίνετε ὡς ὀρθό, τὸ νὰ μὴ θέτετε στὸν ἀδελφὸ ἐμπόδιο, ποὺ μπορεῖ νὰ τὸν κάνῃ νὰ σκοντάψῃ ἢ νὰ πέσῃ.

Ἂς μὴ κατακρίνωμεν λοιπὸν εἰς τὸ ἑξῆς ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, ἀλλὰ τοῦτο προτιμήσατε, τὸ νὰ μὴ θέτετε εἰς τὸν ἀδελφὸν ἐμπόδιον, ὥστε νὰ σκοντάψῃ ποτὲ καὶ νὰ παρασυρθῇ εἰς κατάκρισιν ἢ καὶ νὰ κλονισθῇ εἰς τὴν πίστιν.

Ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα, λοιπόν, ἂς μὴ κατακρίνωμεν πλέον ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, ἀλλὰ τοῦτο προτιμήσατε καὶ προσέξατε· κανεὶς νὰ μὴ θέτῃ πρόσκομμα εἰς τὸν ἀδελφόν, διὰ νὰ πέσῃ ἢ σκάνδαλον, διὰ νὰ κλονισθῇ εἰς τὴν πίστιν καὶ παρασυρθῇ εἰς τὴν ἁμαρτίαν.

Εἶμαι βέβαιος καὶ πεπεισμένος ἀπὸ τὸν Κύριο Ἰησοῦ, ὅτι τίποτε δὲν εἶναι ἀκάθαρτο αὐτὸ καθ’ ἑαυτό, παρὰ γι’ αὐτόν, ποὺ νομίζει, ὅτι κάτι εἶναι ἀκάθαρτο, γι’ αὐτὸν εἶναι ἀκάθαρτο.

Ξεύρω καὶ ἔχω πεποίθησιν, τὴν ὁποίαν μοῦ ἐμπνέει ἡ ἕνωσίς μου μὲ τὸν Κύριον, ὅτι καμμία τροφὴ δὲν εἶναι ἐκ φύσεως ἀκάθαρτος, ἀλλὰ μόνον εἰς ἐκεῖνον, ποὺ θεωρεῖ κάτι ὡς ἀκάθαρτον, εἰς ἐκεῖνον τοῦτο γίνεται πράγματι ἀκάθαρτον.

Γνωρίζω πολὺ καλὰ καὶ ἔχω πεποίθησιν, ποὺ μοῦ τὴν ἐμπνέει ὁ Κύριος Ἰησοῦς, ὅτι κανένα φαγητὸν δὲν εἶναι ἀκάθαρτον ἀπὸ τὸν ἑαυτόν του καὶ καμμιὰ τροφὴ δὲν εἶναι μολυσμένη ἀπὸ τὴν φύσιν της. Ἀλλὰ μόνο εἰς ἐκεῖνον ποὺ κρίνει καὶ θεωρεῖ κάτι ἀκάθαρτον, γίνεται αὐτὸ πράγματι ἀκάθαρτον.

Ἀλλ’ ἐὰν ἐξ αἰτίας φαγητοῦ ὁ ἀδελφός σου βλάπτεται, δὲν βαδίζεις πλέον μὲ ἀγάπη. Μὴ καταστρέφῃς μὲ τὸ φαγητό σου ἐκεῖνον, γιὰ τὸν ὁποῖον ὁ Χριστὸς ὑπέστη θάνατο.

Δὲν φθάνει ὅμως ἡ πεποίθησις αὐτὴ διὰ νὰ μὴ ἁμαρτάνῃς μὲ τὸ φαγητόν. Πρέπει μαζὶ μὲ αὐτὴν νὰ συνυπάρχῃ καὶ ἡ ἀγάπη. Ἐὰν δὲ διὰ φαγητὸν ὁ ἀδελφός σου λυπῆται καὶ σὲ ἀποδοκιμάζῃ καὶ ἀγανακτῇ ἐναντίον σου, δὲν συμπεριφέρεσαι πλέον ὅπως ἀπαιτεῖ ἡ ἀγάπη, ἐφ’ ὅσον σὺ ἐπιμένεις νὰ τρώγῃς καὶ νὰ λυπῇς ἔτσι τὸν ἀδελφόν σου. Πρόσεχε νὰ μὴ παρασύρῃς μὲ τὸ φαγητόν σου εἰς τὴν ἀπώλειαν ἐκεῖνον, διὰ τὴν σωτηρίαν τοῦ ὁποίου ὁ Χριστὸς ἀπέθανεν.

Ἐὰν ὅμως ἐξ αἰτίας τοῦ φαγητοῦ σου ὁ ἀδελφός σου λυπῆται καὶ δυσφορῇ ἐναντίον σου, δὲν συμπεριφέρεσαι πλέον μὲ ἀγάπην πρὸς αὐτόν. Πρόσεχε νὰ μὴ ἐξωθήσῃς μὲ τὸ φαγητόν σου εἰς ἀπώλειαν ἐκεῖνον, πρὸς χάριν τοῦ ὁποίου ὁ Χριστὸς ἐθυσιάσθη.

Τὸ καλό σας λοιπὸν (ἡ πίστι σας, ὅτι εἶσθε ἐλεύθεροι νὰ τρώγετε ἀπ’ ὅλα) ἂς μὴ δίνετε ἀφορμὴ νὰ δυσφημῆται (ἀπὸ τοὺς ἀσθενεῖς στὴν πίστι).

Ἂς μὴ γίνεται λοιπὸν αἰτία κακολογίας καὶ μομφῆς ἀπὸ τοὺς ἀσθενεῖς ἀδελφοὺς τὸ ἀγαθὸν τοῦ στηριγμοῦ σας εἰς τὴν πίστιν, χάρις εἰς τὸ ὁποῖον δὲν διστάζετε, ἀλλὰ μετ’ ἐλευθερίας τρώγετε οἰονδήποτε φαγητόν.

Ἡ ἐλευθερία ποὺ ἔχετε νὰ τρώγετε ἀπ’ ὅλα τὰ φαγητά, ποτὲ δὲν πρέπει νὰ γίνεται ἀφορμὴ νὰ κακολογῆται καὶ νὰ διαβάλεται τὸ ἀγαθόν.

Διότι ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ δὲν εἶναι νὰ τρώγῃ κανεὶς καὶ νὰ πίνῃ, ἀλλὰ νὰ πράττῃ τὸ ἀγαθὸ καὶ τὸ καλὸ καὶ τὸ ὠφέλιμο μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Διότι ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, τὴν ὁποίαν ἴδρυσεν ὁ Χριστὸς ἐπὶ τῆς γῆς, δὲν συνίσταται εἰς τὸ νὰ τρώγῃ καὶ νὰ πίνῃ κανεὶς ἐλεύθερα. Συνίσταται εἰς τὴν δικαιοσύνην καὶ εἰρήνην καὶ ὁμόνοιαν μὲ τοὺς ἀδελφούς μας καὶ εἰς τὴν χαράν, τὰς ὁποίας γεννᾷ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον.

Διότι ἡ ἐπίγειος βασιλεία τοῦ Χριστοῦ δὲν εἶναι ὑπόθεσις φαγητῶν καὶ ποτῶν, ἀλλὰ δικαιοσύνη καὶ εἰρήνη καὶ χαρά, τὴν ὁποίαν δωρίζει τὸ Ἅγιον Πνεῦμα.

Ἐκεῖνος δὲ, ποὺ μ’ αὐτὰ ὑπηρετεῖ τὸ Χριστό, γίνεται εὐάρεστος στὸ Θεὸ καὶ ἐπιδοκιμάζεται ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους.

Διότι ἐκεῖνος, ποὺ μὲ τὰς ἀρετὰς αὐτὰς δουλεύει εἰς τὸν Χριστόν, γίνεται εὐάρεστος εἰς τὸν Θεὸν καὶ ἐπιδοκιμάζεται ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους.

Ἐκεῖνος δέ, ποὺ ἔχει τὰς ἀρετὰς αὐτὰς καὶ μὲ αὐτὰς ὑπηρετεῖ τὸν Χριστόν, γίνεται εὐάρεστος εἰς τὸν Θεὸν καὶ εὐϋπόληπτος μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων.

Ἂς ἐπιδιώκουμε λοιπὸν ἐκεῖνα, ποὺ συντελοῦν στὸ καλὸ καὶ στὴν ἀμοιβαία οἰκοδομή.

Ἀφοῦ λοιπὸν αἱ ἀρεταὶ αὐταὶ φέρουν τέτοιο ἀποτέλεσμα, ἂς ἐπιδιώκωμεν καὶ ἡμεῖς κάθε τι, ποὺ συντελεῖ εἰς τὴν εἰρήνην καὶ εἰς τὴν ἀναμεταξύ μας πνευματικὴν ὠφέλειαν καὶ πρόοδον καὶ οἰκοδομήν.

Ἄρα, λοιπόν, ὅλοι μας ἂς ἐπιδιώκωμεν ὅλα ἐκεῖνα, ποὺ ὑποβοηθοῦν εἰς τὴν εἰρήνην καὶ εἰς τὴν ἀναμεταξύ μας πνευματικὴν ὠφέλειαν καὶ πρόοδον.

Μὴ καταστρέφῃς ἐξ αἰτίας φαγητοῦ τὸ ἔργο τοῦ Θεοῦ. Ὅλα βεβαίως εἶναι καθαρά, ἀλλ’ εἶναι κακὸ στὸν ἄνθρωπο νὰ τρώγῃ δημιουργώντας πρόσκομμα (καὶ κάνοντας τὸν ἄλλο νὰ σκοντάφτῃ).

Μὴ κρημνίζῃς διὰ τόσον τιποτένιον πρᾶγμα, ὅπως εἶναι τὸ φαγητόν, τὸ ἔργον τῆς οἰκοδομῆς καὶ σωτηρίας τοῦ πλησίον σου, τὸ ὁποῖον ὄχι ἄνθρωπος, ἀλλ’ αὐτὸς ὁ Θεὸς ἐργάζεται. Ὅλα μὲν τὰ φαγητὰ εἶναι καθαρὰ καὶ δὲν μολύνεται πνευματικῶς ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ οἰονδήποτε φαγητὸν καὶ ἂν φάγῃ. Τὸ φαγητὸν ὅμως φέρει ψυχικὴν βλάβην καὶ ἐνοχὴν εἰς τὸν ἄνθρωπον ἐκεῖνον, ποὺ μὲ αὐτὸ γίνεται ἀφορμὴ σκανδάλου εἰς τὸν ἀδελφόν του.

Μὴ καταλύῃς καὶ ἐκμηδενίζῃς τὸ σωτήριον ἔργον τοῦ Θεοῦ ἕνεκα τῶν φαγητῶν, ποὺ ἀδιακρίτως τρώγεις. Ὅλα βέβαια εἶναι καθαρὰ διὰ τὸν ἄνθρωπον, ἀλλὰ βλέπτει τὸν ἑαυτόν του καὶ φορτώνεται ἐνοχὴν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ὅποιος ἕνεκα τοῦ φαγητοῦ του γίνεται πρόσκομμα εἰς τὴν πνευματικὴν ζωὴν τοῦ ἄλλου.

Καλὸ εἶναι τὸ νὰ μὴ φάγῃς κρέατα, καὶ νὰ μὴ πιῇς κρασί, καὶ νὰ μὴ κάνῃς κάτι ἄλλο, ἐξ αἰτίας τοῦ ὁποίου ὁ ἀδελφός σου σκοντάφτει ἢ πέφτει ἢ ἀδυνατίζει στὴν πίστι.

Καλὴ εἶναι ἡ ἐλευθερία νὰ τρώγῃς ἀπὸ ὅλα. Πολὺ καλύτερον ὅμως εἶναι νὰ μὴ φάγῃς κρέατα, μηδὲ νὰ πίῃς οἶνον, μηδὲ νὰ κάμῃς κάτι, εἰς τὸ ὁποῖον ὁ ἀδελφός σου σκοντάπτει ἢ σκανδαλίζεται ἢ δεικνύει ἀδυναμίαν.

Δι’ αὐτό, παρὰ τὴν ἐλευθερίαν ποὺ ἔχομεν, καλὸν καὶ προτιμότερον εἶναι νὰ μὴ φάγῃς κρέατα καὶ νὰ μὴ πίῃς οἶνον καὶ νὰ μὴ κάμῃς καμμίαν πρᾶξιν, ἐξ αἰτίας τῆς ὁποίας σκοντάπτει ἢ σκανδαλίζεται ἢ καταβάλλεται ὁ ἀδελφός σου.

Σὺ ἔχεις πίστι (ὅτι ὅλες οἱ τροφὲς εἶναι καθαρὲς); Ἔχε την γιὰ τὸν ἑαυτό σου, καὶ ἂς τὴν βλέπῃ ὁ Θεός. Εὐτυχὴς ἐκεῖνος ποὺ δὲν αἰσθάνεται ἐνοχή, ἀφοῦ κάνει πρᾶγμα, γιὰ τὸ ὁποῖο ἔχει γνῶσι καὶ πεποίθησι, ὅτι δηλαδὴ εἶναι ὀρθό.

Σὺ ἔχεις ὀρθὴν πίστιν διὰ τὰ φαγητά; Καλῶς. Ἔχε τὴν πίστιν μέσα σου καὶ ἂς τὴν γνωρίζῃ ὁ Θεός. Μακάριος εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ δεν αἰσθάνεται τύψιν καὶ κατάκρισιν ἀπὸ τὴν συνείδησίν του, ὅταν πράττῃ ἐκεῖνα, ποὺ προηγουμένως τὰ ἐξήτασε μὲ ἀκρίβειαν καὶ τὰ ηὗρε καλά.

Σὺ ἔχεις ὀρθὴν καὶ φωτισμένην πίστιν διὰ τὰ φαγητά; Κράτησέ την μέσα σου καὶ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Μακάριος εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος δὲν ἐλέγχεται ἀπὸ τὴν συνείδησίν του, ὅταν πράττῃ αὐτό, τὸ ὁποῖον προηγουμένως ἔκρινεν ὡς ὀρθὸν καὶ τὸ ἀπεφάσιζε.

Ἀλλ’ ἐκεῖνος ποὺ ἀμφιβάλλει, ἐὰν φάγῃ, ἔχει καταστῇ ἔνοχος, διότι δὲν πίστευε σ’ αὐτὸ ποὺ ἔκανε. Καὶ κάθε τι, ποὺ κάνει κανεὶς χωρὶς νὰ τὸ πιστεύῃ ὡς ὀρθό, εἶναι ἁμαρτία.

Ὅποιος ὅμως ἀμφιβάλλει περὶ τοῦ ἂν τὸ φαγητὸν δὲν τὸν μολύνῃ, αὐτὸς ἐὰν φάγῃ, ὑποπίπτει ἀμέσως εἰς ἀξιοκατάκριτον πρᾶξιν, διότι δὲν ἔφαγε μὲ τὴν πεποίθησιν, ὅτι τὸ φαγητὸν εἶναι καθαρόν. Κάθε τι δὲ ποὺ δὲν γίνεται μὲ πεποίθησιν ἐσωτερικήν, ὅτι εἶναι τοῦτο ὀρθὸν καὶ ἀνένοχον, εἶναι ἁμαρτία.

Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ ἀμφιβάλλει καὶ μᾶλλον πιστεύει ὅτι τὸ φαγητὸν τὸν μολύνει, αὐτὸς ἐὰν φάγῃ, ἔχει ἤδη κατακριθῆ, διότι δὲν ἔχει τὴν πεποίθησιν ὅτι τὸ φαγητὸν εἶναι καθαρόν. Κάθε τι δὲ ποὺ δὲν πραγματοποιεῖται μὲ τὴν πεποίθησιν, ὅτι εἶναι ὀρθόν, αὐτὸ εἶναι ἁμαρτία.

Σ’ ἐκεῖνον δὲ, ὁ ὁποῖος δύναται νὰ σᾶς στηρίξῃ συμφώνως πρὸς τὸ εὐαγγέλιό μου καὶ τὸ κήρυγμα γιὰ τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ ἐπὶ τῇ βάσει ἀποκαλύψεως μυστικοῦ, ποὺ ἐπὶ μακροὺς χρόνους ἔμεινε κρυμμένο,

Δόξα δὲ ὀφείλεται εἰς ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος ἔχει τὴν δύναμιν νὰ σᾶς στηρίξῃ, ὥστε νὰ φρονῆτε καὶ νὰ ζῆτε σύμφωνα μὲ τὸ Εὐαγγέλιόν μου καὶ σύμφωνα μὲ τὸ περὶ Ἰησοῦ Χριστοῦ κήρυγμα. Τὸ εὐαγγέλιον δὲ αὐτὸ καὶ τὸ κήρυγμα γίνονται σύμφωνα πρὸς τὴν φανέρωσιν τοῦ θείου καὶ μυστηριώδους σχεδίου τῆς σωτηρίας μας, τὸ ὁποῖον ἄνθρωπος ἦτο ἀδύνατον μόνος του νὰ γνωρίσῃ καὶ ἐπὶ μακρὸν χρόνον εἶχε καλυφθῇ μὲ σιωπὴν καὶ ἐτηρήθη μυστικόν.

Δόξα καὶ τιμὴ ἂς ἀποδίδεται ἀπὸ ὅλους μας εἰς Ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος ἔχει τὴν δύναμιν νὰ σᾶς στηρίξῃ εἰς τὴν πίστιν καὶ τὴν ἀρετήν, σύμφωνα μὲ τὸ Εὐαγγέλιόν μου καὶ μὲ τὸ κήρυγμα, ποὺ σᾶς ἔχω κάνει περὶ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Αὐτὸ δὲ τὸ Εὐαγγέλιον καὶ τὸ κήρυγμά μου, διὰ τοῦ ὁποίου σώζονται οἱ λαοί, γίνεται σύμφωνα μὲ τὴν ἀποκάλυψιν μυστηρίου, ποὺ αἰῶνας-αἰώνων ἔμενε σκεπασμένον εἰς τὴν σιωπὴν καὶ τὴν μυστικότητα.

φανερώθηκε δὲ τώρα, ἀλλὰ καὶ διὰ τῶν προφητικῶν γραφῶν, ποὺ κατ’ ἐντολὴν τοῦ αἰωνίου Θεοῦ ἔγινε γνωστὸ σ’ ὅλα τὰ ἔθνη γιὰ νὰ ὑπακούσουν στὴν Πίστι (στὸ Χριστιανισμὸ),

Τὸ μυστήριον ὅμως αὐτὸ ἐφανερώθη τώρα, τὸ ἐπιβεβαιώνουν δὲ αἱ προφητικαὶ γραφαὶ καὶ ἔγινε γνωστὸν κατὰ διαταγὴν τοῦ αἰωνίου Θεοῦ εἰς ὅλα τὰ ἔθνη, διὰ νὰ δείξουν ταῦτα τὴν ὑπακοήν, ποὺ ἀπαιτεῖ ἀπὸ ἡμᾶς ἡ πίστις.

Ἐφανερώθη ὅμως τώρα διὰ μέσου τῶν προφητειῶν, ποὺ ἔχουν γραφῆ εἰς τὰ ἱερὰ κείμενα καὶ ἔγινε γνωστὸν κατ’ ἐντολὴν τοῦ αἰωνίου Θεοῦ εἰς ὅλα τὰ ἔθνη, διὰ νὰ δείξουν αὐτὰ τὴν ὑπακοὴν ποὺ ἐπιβάλλει εἰς ἡμᾶς ἡ πίστις.

στὸ μόνο σοφὸ Θεὸ, σ’ αὐτὸν πρέπει ἡ δόξα διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ αἰωνίως. Ἀμήν.

Εἰς αὐτὸν λοιπὸν τὸν μόνον σοφὸν Θεὸν ἀνήκει ἡ δόξα διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.

Εἰς αὐτόν, λοιπόν, τὸν μόνον σοφὸν Θεὸν ἀνήκει καὶ πρέπει νὰ ἀναπέμπεται ἡ δόξα διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.