Πρὸς Ῥωμαίους 2

Γι’ αὐτὸ (διότι γνωρίζεις δηλαδὴ τὴ δικαιοκρισία τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ὀργή του ἐναντίον τῶν ἁμαρτωλῶν) εἶσαι ἀναπολόγητος, ὦ ἄνθρωπε, ὁποιοσδήποτε καὶ ἂν εἶσαι σύ, ποὺ παίρνεις τὴ θέσι δικαστοῦ. Διότι καταδικάζοντας τὸν ἀλλο καταδικάζεις τὸν ἑαυτό σου, ἐπειδὴ σύ, ποὺ παίρνεις τὴ θέσι δικαστοῦ, πράττεις τὰ ἴδια.

Ἀλλὰ καὶ σὺ ὁ Ἰουδαῖος μὴ νομίσῃς ὅτι, ἐπειδὴ γνωρίζεις τὸν ἀληθινὸν Θεὸν καὶ φωτίζεσαι ἀπὸ τὸν νόμον του, θὰ ξεφύγῃς τὴν ὀργὴν τοῦ Θεοῦ. Ἀκριβῶς διότι γνωρίζεις, πόσον ὀργίζεται ὁ Θεὸς κατὰ τῶν ἁμαρτωλῶν, διὰ τοῦτο εἶσαι ἀναπολόγητος, ὦ ἄνθρωπε, σὺ ποὺ γίνεσαι δικαστὴς τῶν ἄλλων, ὁποιοσδήποτε καὶ ἂν εἶσαι. Διότι διὰ τῆς πράξεώς σου αὐτῆς τοῦ νὰ κατακρίνῃς τὸν ἄλλον, καταδικάζεις τὸν ἑαυτόν σου. Διότι καὶ σὺ ὁ Ἰουδαῖος, ποὺ παίρνεις τὴν θέσιν τοῦ δικαστοῦ, κάνεις τὰ ἴδια μὲ τὸν εἰδωλολάτρην, τὸν ὁποῖον κατακρίνεις.

Καὶ σὺ ὁ Ἰουδαῖος γνωρίζεις πόσον ὁ Θεὸς ὀργίζεται ἐναντίον ἐκείνων που καταπατοῦν τὸ θέλημά του). Διὰ τοῦτο εἶσαι ἀναπολόγητος, ὦ ἄνθρωπε, οἰοσδήποτε καὶ ἂν εἶσαι σύ, ὁ ὁποῖος καταδικάζεις τοὺς ἄλλους, διότι καθ’ ὃν χρόνον κρίνεις καὶ καταδικάζεις τὸν ἄλλον, κρίνεις καὶ καταδικάζεις τὸν ἑαυτόν σου. Ἐπειδὴ καὶ σὺ ὁ Ἰουδαῖος, ποὺ παρουσιάζεσαι ὡς αὐτόκλητος δικαστής, κάμνεις τὰ ἴδια μὲ τὸν εἰδωλολάτρην.

Γνωρίζουμε δὲ, ὅτι ἡ τιμωρία τοῦ Θεοῦ σ’ αὐτοὺς, ποὺ πράττουν τέτοια ἔργα, εἶναι πραγματική.

Γνωρίζομεν δὲ ὅλοι, ὅτι ἡ καταδικαστικὴ ἀπόφασις τοῦ Θεοῦ ἐναντίον ἐκείνων, ποὺ πράττουν τέτοια ἄτοπα ἔργα, δὲν εἶναι φανταστική, ἀλλὰ ἀληθὴς καὶ πραγματική.

Γνωρίζομεν δὲ πολὺ καλὰ ὅτι ἡ δικαία κρίσις καὶ καταδίκη ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ ἐναντίον ἐκείνων, ποὺ πράττουν τέτοια ἁμαρτωλὰ ἔργα, εἶναι βεβαία καὶ ἀληθινή.

Ἀλλ’, ὦ ἄνθρωπε, ποὺ δικάζεις αὐτοὺς, ποὺ κάνουν τέτοια πράγματα, ἐνῷ τὰ ἴδια κάνεις καὶ σύ! Νομίζεις αὐτό, ὅτι θὰ ξεφύγῃς ἀπὸ τὴν τιμωρία τοῦ Θεοῦ;

Φαντάζεσαι δὲ αὐτό, ὦ ἄνθρωπε, σὺ ποὺ κατακρίνεις μὲν ἐκείνους, ποὺ κάνουν τέτοια ἄτοπα ἔργα, καὶ ὅμως πράττεις καὶ σὺ αὐτά, φαντάζεσαι λοιπόν, ὅτι σὺ προνομιακῶς θὰ ἀποφύγῃς τὴν καταδικαστικὴν ἀπόφασιν τοῦ Θεοῦ;

Σύ, δέ, ὦ ἄνθρωπε, ὁ ὁποῖος καταδικάζεις τοὺς ἄλλους, ποὺ διαπράττουν αὐτά, ἐνῶ καὶ σὺ κάμνεις τὰ ἴδια, νομίζεις ὅτι θὰ ἀποφύγῃς τὴν καταδίκην σου ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ;

Ἢ καταφρονεῖς τὸν πλοῦτο τῆς ἀγαθότητός του καὶ τῆς ἀνοχῆς καὶ τῆς μακροθυμίας; Δὲν ξέρεις, ὅτι ἡ ἀγαθότης τοῦ Θεοῦ θέλει νὰ σὲ ὁδηγήσῃ σὲ μετάνοια;

Ἢ καταφρονεῖς τὸν πλοῦτον τῆς εὐεργετικῆς ἀγαθότητός του καὶ τῆς ἀνεκτικότητος καὶ τῆς μακροθυμίας, ποὺ δείχνει εἰς σέ, χωρὶς νὰ λαμβάνῃς ἐνδιαφέρον νὰ μάθῃς, ὅτι τὸ νὰ σὲ εὐεργετῇ ὁ Θεός, ἀντὶ νὰ ἑξαπολύσῃ τὴν ὀργήν του κατὰ σοῦ διὰ τὰς κακὰς πράξεις σου, πρέπει νὰ σὲ παρακινῇ καὶ νὰ σὲ ὁδηγῇ εἰς μετάνοιαν;

Ἢ δείχνεις περιφρόνησιν καὶ ἀχαριστίαν πρὸς τὸν πλοῦτον τῆς ἀγαθότητος τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς ἀνεκτικότητός του καὶ τῆς μακροθυμίας του ἀπέναντί σου, θέλων ἔτσι νὰ ἀγνοῇς ὅτι ἡ στοργὴ καὶ ἡ ἀγαθότης τοῦ Θεοῦ σὲ ὁδηγεῖ εἰς μετάνοιαν καὶ διόρθωσιν;

Ἀλλ’ ἐξ αἰτίας τῆς σκληρότητὸς σου καὶ ἀμετανόητης καρδιᾶς ἐπισωρεύεις γιὰ τὸν ἑαυτό σου ὀργὴ γιὰ τὴν ἡμέρα τῆς ὀργῆς καὶ τῆς ἀποκαλύψεως καὶ τῆς δικαιοκρισίας τοῦ Θεοῦ,

Σύμφωνα δὲ μὲ τὴν σκληρότητά σου καὶ τὴν ἀμετανόητον καρδίαν σου, ποὺ δὲν συγκινεῖται ἀπὸ τὴν τόσην καλωσύνην τοῦ Θεοῦ, μαζεύεις κατὰ τοῦ ἑαυτοῦ σου θησαυροὺς ὀργῆς, ποὺ θὰ ἑξαπολυθοῦν ἐναντίον σου κατὰ τὴν ἡμέραν, κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ ἐκσπάσῃ ἡ θεία ὀργὴ καὶ θὰ ἀποκαλυφθῇ ἡ δικαία κρίσις τοῦ Θεοῦ,

Σύμφωνα δὲ μὲ τὴν σκληρότητά σου, μὲ τὴν ἀμετανόητον καὶ ἀναίσθητον καρδίαν σου, ποὺ δὲν μαλάσσεται ἀπὸ τὴν τόσην στοργὴν τοῦ Θεοῦ, συσσωρεύεις ἐναντίον τοῦ εὐατοῦ σου θησαυροὺς ὀργῆς, ποὺ θὰ ἐκσπάσουν κατὰ τὴν ἡμέραν, κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ ἐκδηλωθῇ ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ καὶ θὰ φανερωθῇ ἡ δικαία κρίσις αὐτοῦ,

ὁ ὁποῖος θ’ ἀποδώσῃ στὸν καθένα συμφώνως πρὸς τὰ ἔργα του.

ὁ ὁποῖος θὰ ἀποδώσῃ εἰς τὸν καθένα σύμφωνα μὲ τὰ ἔργα του·

ὁ ὁποῖος καὶ «θὰ ἀποδώσῃ εἰς τὸν καθένα κατὰ τὰ ἔργα του»·

Σ’ ἐκείνους μὲν, ποὺ μὲ ὑπομονὴ ἐργάζονται τὸ καλό, καὶ ζητοῦν δόξα καὶ τιμὴ καὶ μεγαλεῖο, θ’ ἀποδώσῃ ζωὴ αἰὠνια.

εἰς ἐκείνους μέν, ποὺ μὲ ὑπομονὴν ἐργάζονται κάθε ἔργον ἀγαθὸν καὶ ζητοῦν ἀπὸ τὸν Θεὸν δόξαν καὶ τιμὴν καὶ ἀφθαρσίαν, θὰ ἀποδώσῃ ζωὴν αἰώνιον·

εἰς ἐκείνους μέν, οἱ ὁποῖοι μὲ ὑπομονὴν καὶ ἐπιμονὴν πράττουν τὰ ἀγαθὰ καὶ ἐνάρετα ἔργα, ζητοῦν δὲ ἀπὸ τὸν Θεὸν τὴν δόξαν τοῦ οὐρανοῦ καὶ τὴν ἀφθαρσίαν καὶ τὴν ἀθανασίαν, θὰ δώσῃ ὁ Θεὸς ζωὴν αἰωνίαν πλησίον του.

Σ’ ἐκείνους δὲ, ποὺ ἔχουν κακὴ καὶ ἀντιδραστικὴ διάθεσι, καὶ ἀπειθοῦν μὲν στὸ καλό, ὑπακούουν δὲ στὸ κακό, θ’ ἀποδωθῇ θυμὸς καὶ ὀργή.

εἰς ἐκείνους δέ, ποὺ εἶναι κυριευμένοι ἀπὸ πνεῦμα φατριαστικὸν καὶ ἀπειθοῦν μὲν εἰς τὴν ἀλήθειαν, πείθονται δὲ εἰς τὴν ἀδικίαν καὶ δὲν ἀποφεύγουν αὐτήν, θὰ ἐπιπέσῃ θυμὸς καὶ ὀργή.

Ἐναντίον δὲ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἀπὸ πνεῦμα ἀντιλογίας καὶ φιλονεικίας δὲν πείθονται μὲν καὶ δὲν ὑποτάσσονται εἰς τὴν ἀλήθειαν, πείθονται δὲ καὶ ὑποδουλώνονται εἰς τὴν ἀδικίαν, θὰ ἐκσπάσῃ θυμὸς καὶ ὀργή.

Θλῖψι καὶ στενοχώρια σὲ κάθε ἀνθρώπινη ὕπαρξι, ποὺ κάνει τὸ κακό, τὸν Ἰουδαῖο πρῶτα καὶ ὕστερα τὸν Ἕλληνα (τὸν εἰδωλολάτρη).

Ναί· θλῖψις καὶ στενοχώρια θὰ ἐπιπέσῃ εἰς κάθε ἄνθρωπον, ποὺ ἐπιμένει να ἐργάζεται τὸ κακόν, τόσον εἰς τὸν Ἰουδαῖον κατὰ πρῶτον λόγον, ὅσον καὶ εἰς τὸν εἰδωλολάτρην.

Θλῖψις καὶ στενοχωρία θὰ κυριεύσῃ καὶ θὰ πλημμυρίσῃ κάθε ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος ἀμετανόητα ἐπιμένει νὰ ἐργάζεται τὸ κακόν, τὸν Ἰουδαῖον κατὰ πρῶτον λόγον, ἀλλὰ καὶ τὸν ἐθνικόν·

Ἀντιθέτως δόξα καὶ τιμὴ καὶ μεγαλεῖο σὲ κάθε ἄνθρωπο, ποὺ πράττει τὸ καλό, στὸν Ἰουδαῖο πρῶτα καὶ ὕστερα στὸν Ἕλληνα (τὸν εἰδωλολάτρη).

Δόξα δὲ καὶ τιμὴ καὶ εἰρήνη θὰ ἀποδοθῇ εἰς καθένα, ποὺ ἐργάζεται τὸ ἀγαθόν, εἰς τὸν Ἰουδαῖον πρῶτον καὶ εἰς τὸν εἰδωλολάτρην Ἕλληνα.

δόξα δὲ ἀπὸ τὸν Θεόν, τιμὴ καὶ ἔπαινος, εἰρήνη καὶ χαρὰ θὰ δοθῇ εἰς καθένα, ποὺ ἐργάζεται τὸ ἀγαθόν, εἰς τὸν Ἰουδαῖον πρῶτον, ἀλλὰ καὶ εἰς τὸν εἰδωλολάτρην·

Διότι στὸ Θεὸ δὲν ὑπάρχει προσωποληψία.

Θὰ συμβοῦν δὲ τὰ ἴδια εἰς τοὺς Ἰουδαίους καὶ εἰς τοὺς εἰδωλολάτρας, διότι δεν χαρίζεται εἰς πρόσωπα ὁ Θεός.

διότι δὲν εἶναι προσωπολήπτης ὁ Θεός· (δὲν λαμβάνει ὑπ’ ὄψιν τὴν φυλὴν καὶ τὴν τάξιν τῶν ἀνθρώπων, ἀλλὰ τὴν πίστιν καὶ τὰ ἔργα των).

Ὅσοι δὲ ἁμάρτησαν χωρὶς νὰ ἔχουν τὸ νόμο (τὸ μωσαϊκὸ νόμο), χωρὶς τὸ νόμο ὡς κριτήριο καὶ θ’ ἀπωλεσθοῦν. Καὶ ὅσοι ἁμάρτησαν ἔχοντας τὸ νόμο, μὲ τὸ νόμο ὡς κριτήριο θὰ καταδικασθοῦν.

Καὶ δι’ αὐτὸ ὅσοι ἡμάρτησαν, χωρὶς νὰ ἔχουν λάβει νόμον γραπτόν, αὐτοὶ θὰ καταδικασθοῦν εἰς ἀπώλειαν χωρὶς νὰ ἔχουν κατήγορον τὸν νόμον τοῦτον. Καὶ ὅσοι ἡμάρτησαν, ἐνῷ εἶχε δοθῇ εἰς αὐτοὺς νόμος γραπτός, αὐτοὶ ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ νόμου τούτου θὰ κριθοῦν.

Δι’ αὐτό, ὅσοι ἡμάρτησαν, χωρὶς νὰ ἔχουν γνωρίσει τὸν μωσαϊκὸν Νόμον, θὰ καταδικασθοῦν εἰς ἀπώλειαν, χωρὶς νὰ χρησιμοποιηθῇ ὁ Νόμος ὡς μέτρον τῆς κρίσεως ἐναντίον των· καὶ ὅσοι ἡμάρτησαν, ἐνῶ εἶχαν λάβει καὶ ἐγνώριζαν τὸν γραπτόν, τὸν μωσαϊκὸν Νόμον, θὰ κριθοῦν ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ Νόμου.

Διότι καλοὶ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ δὲν εἶναι οἱ ἀκροαταὶ τοῦ νόμου, ἀλλ’ οἱ ἐφαρμοσταὶ τοῦ νόμου θὰ θεωρηθοῦν καλοί.

Διότι δίκαιοι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ εἶναι ὄχι ὅσοι ἀκούουν ἁπλῶς τὸν θεῖον νόμον ἀναγινωσκόμενον, ἀλλ’ ὅσοι φυλάττουν τὸν νόμον, αὐτοὶ θὰ ἀναγνωρισθοῦν δίκαιοι.

Διότι δίκαιοι καὶ ἄξιοι ἀμοιβῆς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ δὲν εἶναι αὐτοί, οἱ ὁποῖοι ἁπλῶς ἀκούουν καὶ γνωρίζουν τὸν Νόμον, ἀλλ’ ὅσοι τὸν τηροῦν καὶ τὸν ἐφαρμόζουν.

Ὅταν δὲ οἱ ἐθνικοί, ποὺ δὲν ἔχουν νόμο, κάνουν ἐκ φύσεως τὰ τοῦ νόμου, αὐτοί, ἂν καὶ δὲν ἔχουν νόμο, εἶναι οἱ ἴδιοι νόμος γιὰ τοὺς ἑαυτοὺς τους.

Διότι ὅταν θεοσεβεῖς ἄνθρωποι ἀπὸ τοὺς ἐθνικούς, ποὺ δὲν τοὺς ἐδόθη ἀπὸ τὸν Θεὸν νόμος γραπτός, ὁδηγούμενοι ἀπὸ τὸν ἔμφυτον ἠθικὸν νόμον πράττουν ὅ,τι ὁ γραπτὸς νόμος διατάσσει, εἰς τοὺς τοιούτους ἀνθρώπους, καίτοι δὲν ἔχουν γραπτὸν νόμον, νόμος εἶναι ὁ ἴδιος ὁ ἑαυτός των, δηλαδὴ ἡ συνείδησίς των.

Ὅταν λοιπὸν ἐθνικοὶ καὶ εἰδωλολάτραι, ποὺ δὲν ἔχουν λάβει τὸν γραπτὸν Νόμον τοῦ Θεοῦ, πράττουν δὲ ἀπὸ ἔμφυτον ἠθικὴν παρόρμησιν ὅσα λέγει ὁ Νόμος, αὐτοὶ καίτοι δὲν ἔχουν νόμον εἶναι οἱ ἴδιοι διὰ τὸν εὐατόν των νόμος (ἐπειδὴ ἔχουν ὁδηγὸν τὴν συνείδησίν των).

Αὐτοὶ δείχνουν, ὅτι τὸ ἔργο τοῦ νόμου εἶναι γραμμένο στὶς ψυχές τους, ἀφοῦ ἡ συνείδησί τους δίνει ἔντονη μαρτυρία (γιὰ τὸ καλὸ καὶ τὸ κακό), καὶ οἱ διάνοιές τους στέκονται μεταξύ αὐτῶν κατήγοροι ἢ καὶ συνήγοροι στὶς μεταξύ τους σχέσεις

Οἱ ἐθνικοὶ αὐτοὶ τὸ ἔργον, ποὺ κάνει ὁ νόμος νὰ διαφωτίζῃ τοὺς ἀνθρώπους εἰς τὸ νὰ διακρίνουν τὸ ἀγαθὸν ἀπὸ τὸ κακόν, ἀποδεικνύουν, ὅτι τὸ ἔχουν γραμμένον εἰς τὰς καρδίας των, ὅταν ἡ συνείδησίς των δίδῃ μαρτυρίαν εἰς αὐτοὺς διὰ κάθε πράξιν, καὶ οἱ ἐσωτερικοί των λογισμοὶ ἀναμεταξύ των κατηγοροῦν ἢ καὶ καμμιὰ φορὰ ἀπολογοῦνται.

Αὐτοὶ ἀποδεικνύουν καὶ φανερώνουν μὲ τὴν συμπεριφοράν των, ὅτι ἔχουν γραπτὸν τὸ ἔργον τοῦ Νόμου μέσα εἰς τὰς καρδίας των, ὅταν ἡ συνείδησίς των δίδῃ μαρτυρίαν καὶ ἐπιβεβαίωσιν εἰς αὐτοὺς διὰ τὰς πράξεις των, ἂν εἶναι καλαὶ ἢ κακαί, ἡ δὲ διάνοια ἐκ παραλλήλου πρὸς τὴν συνείδησιν ἀναπτύσσει λογισμούς, οἱ ὁποῖοι κατηγοροῦν ὁ ἔνας τὸν ἄλλον ἢ καὶ ἀπολογοῦνται, διὰ τὴν ἐξακρίβωσιν τοῦ καλοῦ.

γιὰ τὴν ἡμέρα, ποὺ ὁ Θεός, συμφώνως μὲ τὸ εὐαγγέλιό μου, θὰ κρίνῃ τὶς κρυφὲς σκέψεις καὶ πράξεις τῶν ἀνθρώπων διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Θὰ ἀνακηρυχθοῦν δὲ δίκαιοι οἱ τηρηταὶ τοῦ νόμου κατὰ τὴν ἡμέραν, ποὺ θὰ κρίνῃ ὁ Θεὸς τὰς ἀποκρύφους πράξεις τῶν ἀνθρώπων σύμφωνα μὲ τὸ εὐαγγέλιον, τὸ ὁποῖον κηρύττω. Θὰ τὰς κρίνῃ δὲ διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ὡς ὑπερτάτου κριτοῦ.

Αὐτοί, λοιπόν, οἱ εἰδωλολάτραι, οἱ τηρηταὶ τοῦ ἐμφύτου ἠθικοῦ νόμου, θὰ ἀνακηρυχθοῦν δίκαιοι ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην, κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ δίκαιος Θεὸς θὰ κρίνῃ τὰς φανερὰς καὶ κρυφὰς πράξεις τῶν ἀνθρώπων διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, σύμφωνα μὲ τὸ Εὐαγγέλιον, τὸ ὁποῖον ἐγὼ κηρύττω.

Ἰδοὺ σὺ φέρεις τὸ τιμημένο ὄνομα Ἰουδαῖος, καὶ ἐπαναπαύεσαι στὸ νόμο, καὶ καυχᾶσαι γιὰ τὴ σχέσι σου μὲ τὸ Θεό,

Ἰδοὺ σὺ φέρεις ὑπερήφανα τὸ ὄνομα Ἰουδαῖος καὶ ἐπαναπαύεσαι ἐπάνω εἰς τὸν νόμον, σὰν νὰ κάθησαι ἐπὶ στηρίγματος ἀσφαλοῦς καὶ ἀναπαυτικοῦ, καὶ καυχᾶσαι θεωρῶν τὸν Θεὸν ὡς ἰδικόν σου.

Ἰδού, λοιπόν, σὺ ἔχεις ὡς τιμητικὸν τίτλον τὸ ὄνομα τοῦ Ἰουδαίου (ὄνομα ποὺ τὸ ἐτίμησαν πατριάρχαι καὶ προφῆται) καὶ ἐπαναπαύεσαι εἰς τὸν Νόμον, ποὺ ἔχεις λάβει, καὶ καυχᾶσαι διὰ τὸν Θεόν, ποὺ ἔχεις γνωρίσει ὡς ἰδικόν σου.

καὶ γνωρίζεις τὸ θέλημά του, καὶ καταλαβαίνεις τὶς διαφορές (διακρίνεις τὸ καλὸ ἀπὸ τὸ κακό, καὶ τὸ ἀνώτερο ἀπὸ τὸ κατώτερο), διότι διδάσκεσαι ἀπὸ τὸ νόμο.

Καὶ γνωρίζεις θεωρητικῶς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ διακρίνεις τὴν διαφορὰν μεταξὺ καλοῦ καὶ κακοῦ, διότι διδάσκεσαι ἀπὸ τὸν νόμον.

Καὶ γνωρίζεις τουλάχιστον θεωρητικῶς, τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ εἶσαι εἰς θέσιν νὰ διακρίνῃς τὴν διαφορὰν μεταξὺ καλοῦ καὶ κακοῦ, διότι διδάσκεσαι ἀπὸ τὸν Νόμον·

Καὶ ἔχεις τὴν πεποίθησι, ὅτι εἶσαι ὁδηγὸς τυφλῶν, φῶς ὅσων βρίσκονται στὸ σκότος,

Καὶ ἔχεις διὰ τὸν ἑαυτόν σου τὴν ἀλαζονικὴν πεποίθησιν, ὅτι εἶσαι ὁδηγὸς τῶν τυφλῶν εἰδωλολατρῶν, φῶς ἐκείνων ποὺ εὑρίσκονται εἰς τὸ σκότος τῆς ἀγνοίας καὶ τῆς εἰδωλολατρικῆς πλάνης,

καὶ ἔχεις σχηματίσει διὰ τὸν εὐατόν σου τὴν πεποίθησιν ὅτι εἶσαι ἀδηγὸς τῶν τυφλῶν, δηλαδὴ τῶν εἰδωλολατρῶν, φῶς δι’ ἐκείνους ποὺ εὑρίσκονται εἰς τὸ σκοτάδι τῆς πλάνης,

παιδαγωγὸς ἀνοήτων, διδάσκαλος νηπίων, ποὺ ἔχεις ἀπὸ τὸ νόμο τὴν κατάρτισι στὴ γνῶσι καὶ στὴν ἀλήθεια.

παιδαγωγὸς ἱκανὸς νὰ συνετίζῃς τοὺς ἀνοήτους, διδάσκαλος ἐκείνων ποὺ εἶναι εἰς νηπιώδη πνευματικὴν κατάστασιν, ἔχων τὴν ἀκριβῆ γνῶσιν καὶ ἀλήθειαν, ποὺ εὑρίσκεται μέσα εἰς τὸν νόμον.

παιδαγωγὸς κατὰ Θεὸν τῶν ἀφρόνων, διδάσκαλος αὐτῶν ποὺ εἶναι νήπιοι κατὰ τὴν γνῶσιν καὶ τὴν ἀρετήν, ἄνθρωπος γενικῶς, ποὺ ἔχεις ἀπὸ τὸν Νόμον τὴν μόρφωσιν τῆς γνώσεως καὶ τῆς ἀληθείας.

Ἀλλὰ σὺ, ποὺ διδάσκεις τὸν ἄλλο, τὸν ἑαυτό σου δὲν διδάσκεις; Σύ, ποὺ κηρύττεις νὰ μὴ κλέβουν, κλέβεις;

Σὺ λοιπόν, ποὺ διδάσκεις τὸν ἄλλον, δὲν διδάσκεις καλύτερα τὸν ἑαυτόν σου; Σὺ, ποὺ κηρύττεις νὰ μὴ κλέπτουν οἱ ἄλλοι, κλέπτεις;

Σὺ λοιπόν, ποὺ διδάσκεις τὸν ἄλλον, δὲν διδάσκεις καὶ δὲν συνετίζεις τὸν εὐατόν σου; Σύ, ποῦ κηρύττεις εἰς τοὺς ἄλλους νὰ μὴ κλέπτουν, κλέπτεις;

Σύ, ποὺ λέγεις νὰ μὴ μοιχεύουν, μοιχεύεις; Σύ, ποὺ σιχαίνεσαι καὶ ἀποστρέφεσαι τὰ εἴδωλα, κλέβεις τοὺς εἰδωλολατρικοὺς ναοὺς;

Σύ, ποὺ λέγεις εἰς τοὺς ἄλλους νὰ μὴ μοιχεύουν, μοιχεύεις; Σύ, ποὺ δεικνύεις βδελυγμίαν καὶ ἀποστροφὴν πρὸς τὰ εἴδωλα, κλέπτεις τὰ χρήματα τῶν εἰδωλολατρικῶν ναῶν;

Σύ, ποὺ συμβουλεύεις τοὺς ἄλλους νὰ μὴ καταπατοῦν τὴν συζυγικὴν πίστιν, διαπράττεις μοιχείαν; Σύ, ποὺ ἀποστρέφεσαι μὲ ἀηδίαν τὰ εἴδωλα, διαπράττεις ἱεροσυλίας, κλέπτων χρήματα ἀπὸ τοὺς εἰδωλολατρικοὺς ναούς;

Σύ, ποὺ καυχᾶσαι γιὰ τὸ νόμο, μὲ τὴν παράβασι τοῦ νόμου προσβάλλεις τὸ Θεό;

Σύ, ποὺ καυχᾶσαι διότι κατέχεις τὸν νόμον, διὰ τῆς παραβάσεως τοῦ νόμου ἀτιμάζεις τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος σοῦ τὸν ἔδωσε;

Σύ, ποὺ καυχᾶσαι διὰ τὴν γνῶσιν τοῦ Νόμου, μὲ τὴν παράβασιν αὐτοῦ τοῦ Νόμου προσβάλλεις καὶ ἀτιμάζεις τὸν Θεόν;

Διότι ἐξ αἰτίας σας τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ διασύρεται μεταξὺ τῶν ἐθνικῶν, ὅπως εἶναι γραμμένο.

Πράγματι δὲ τὸν ἀτιμάζεις, διότι ἐξ αἰτίας σας καὶ λόγῳ τῶν ἀσυστόλων παραβάσεών σας τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ κακοσυσταίνεται καὶ βλασφημεῖται καὶ μεταξὺ τῶν ἐθνικῶν, καθὼς εἶναι γραμμένον ἀπὸ τὸν Ἡσαΐαν.

Διότι πράγματι, «ἐξ αἰτίας τῶν ἰδικῶν σας ἀναισχύντων παραβάσεων ὑβρίζεται καὶ βλασφημεῖται τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ μεταξὺ τῶν εἰδωλολατρῶν», ὅπως ἔχει γραφῆ ἀπὸ τὸν προφήτην Ἡσαΐαν.

Ἡ Περιτομὴ βεβαίως ὠφελεῖ, ἐὰν ἐφαρμόζῃς τὸ νόμο. Ἐὰν ὅμως εἶσαι παραβάτης τοῦ νόμου, ἡ περιτομή σου ἔγινε ἀπεριτμησία.

Καὶ ἔτσι, καίτοι σὺ ἔχεις περιτμηθῇ, τίποτε δὲν σὲ ὠφελεῖ τοῦτο. Διότι ἡ περιτομὴ ὠφελεῖ μέν, ἐὰν τηρῇς τὰ προστάγματα τοῦ νόμου. Ἐὰν ὅμως εἶσαι παραβάτης τοῦ νόμου, ἡ περιτομή σου ἔχασε κάθε ἀξίαν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ ἔγινε σὰν τὴν ἀκροβυστίαν, καὶ συνεπῶς εἶσαι καὶ σὺ ὡσὰν νὰ μὴ περιετμήθης.

Ἔτσι δὲ σοῦ εἶναι ἐντελῶς ἄχρηστος ἡ περιτομή. Διότι ἡ περιτομὴ σὲ ὠφελεῖ, ἐὰν τηρῇς τὸν Νόμον. Ἐὰν ὅμως εἶσαι παραβάτης τῶν διατάξεων τοῦ Νόμου, ἡ περιτομή σου ἔχασε κάθε ἀξίαν καὶ ἔγινε σὰν τὴν ἀκροβυστίαν τῶν εἰδωλολατρῶν.

Ἐὰν δὲ ὁ ἀπερίτμητος τηρῇ τὶς ἐντολὲς τοῦ νόμου, ἡ ἀπεριτμησία του δὲν θὰ θεωρηθῇ ὡς περιτομή;

Ἐὰν λοιπὸν ὁ ἀπερίτμητος ἐθνικὸς τηρῇ ἐπακριβῶς τὰς ἐντολὰς τοῦ νόμου, δὲν θὰ λογαριασθῇ ἡ ἀκροβυστία του σὰν νὰ ἦτο περιτομή;

Ἐὰν τώρα ὁ ἀπερίτμητος εἰδωλολάτρης τηρῇ τὰς διατάξεις τοῦ νόμου καὶ συμμορφώνεται πρὸς αὐτόν, τότε ἡ ἀκροβυστία του δὲν θὰ θεωρηθῇ ἀπὸ τὸν Θεὸν ὡς περιτομή;

Καὶ ὁ ἐκ φύσεως ἀπερίτμητος, ποὺ ἐκτελεῖ τὸ νόμο, θὰ καταδικάσῃ ἐσἐνα, ποὺ ἔχεις τὸ γραπτὸ νόμο καὶ τὴν περιτομὴ, ἀλλ’ εἶσαι παραβάτης τοῦ νόμου.

Καὶ ὁ ἐθνικός, ποὺ ἔχει μὲν ἐκ φύσεως τὴν ἀκροβυστίαν, ἀλλὰ φυλάσσει τὰς ἠθικὰς ἐντολὰς τοῦ νόμου, θὰ καταδικάσῃ σέ, ὁ ὁποῖος, μολονότι ἔλαβες ὡς προνόμιον τὸν γραπτὸν νόμον καὶ τὴν περιτομήν, εἶσαι παραβάτης τοῦ νόμου.

Ἔτσι δέ, ὁ ἐθνικός, ποὺ ἔχει φυσικὴν τὴν ἀκροβυστίαν, τηρεῖ ὅμως τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ, θὰ καταδικάσῃ σέ, ὁ ὁποῖος, καίτοι ἔλαβες ἀπὸ τὸν Θεὸν τὸν γραπτὸν Νόμον καὶ τὴν περιτομήν, παραβαίνεις ἐν τούτοις τὸν Νόμον.

Διότι ἀληθινὸς Ἰουδαῖος δὲν εἶναι αὐτὸς, ὁ ὁποῖος φαίνεται. Οὔτε ἀληθινὴ περιτομὴ εἶναι αὐτή, ἡ ὁποία φαίνεται στὴ σάρκα.

Διότι πραγματικὸς Ἰουδαῖος δὲν εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ ἀπ’ ἔξω φαίνεται Ἰουδαῖος, οὔτε ἡ περιτομή, ποὺ εἶναι φανερὰ μόνον εἰς τὴν σάρκα, εἶναι πραγματικὴ περιτομή.

Διότι Ἰουδαῖος ἀληθινὸς καὶ ἄξιος τῶν δωρεῶν τοῦ Θεοῦ δὲν εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ ἐξωτερικῶς φαίνεται ὡς Ἰουδαῖος οὔτε ἀληθινὴ περιτομὴ εἶναι ἐκείνη, ποὺ ἔχει γίνει καὶ φαίνεται εἰς τὴν σάρκαν.

Ἀλλ’ ἀληθινὸς Ἰουδαῖος εἶναι αὐτὸς, ὁ ὁποῖος δὲν φαίνεται (ὁ ἐσωτερικὸς δηλαδὴ ἄνθρωπος ὁ ἀφωσιωμένος στὸ Θεό). Καὶ πραγματικὴ περιτομὴ εἶναι ἡ περιτομὴ τῆς καρδιᾶς, ποὺ γίνεται ἀπὸ τὸ Πνεῦμα, ὄχι ἀπὸ τὸ γράμμα τοῦ νόμου. Τοῦ ἀληθινοῦ αὐτοῦ Ἰουδαίου ὁ ἔπαινος δὲν προέρχεται ἀπὸ ἀνθρώπους, ἀλλ’ ἀπὸ τὸ Θεό.

Ἀλλὰ πραγματικὸς Ἰουδαῖος εἶναι ὁ ἀφωσιωμένος εἰς τὸν Θεὸν μὲ τὸ ἐσωτερικόν του, ποὺ εἶναι ἀπόκρυφον, καὶ εἰς μόνον τὸν Θεὸν φανερόν. Καὶ ἀληθινὴ περιτομὴ εἶναι ἡ περιτομὴ τῆς καρδίας, ποὺ γίνεται διὰ τοῦ ἁγίου Πνεύματος, ὄχι διὰ τοῦ γράμματος τοῦ Μωσαϊκοῦ νόμου, τὸ ὁποῖον δὲν ἔχει τὴν δύναμιν νὰ μεταβάλῃ τὴν καρδίαν. Τοῦ γνησίου δὲ αὐτοῦ Ἰουδαίου ὁ ἔπαινος δὲν προέρχεται ἀπὸ ἀνθρώπους, ποὺ ὑποκινεῖται εἰς πλάνην, ἀλλ’ ἀπὸ τὸν Θεόν.

Ἀλλὰ πραγματικὸς καὶ εὐάρεστος εἰς τὸν Θεὸν Ἰουδαῖος εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ μὲ τὸ ἄγνωστος εἰς τοὺς ἀνθρώπους καὶ κρυφὸ ἐσωτερικόν του λατρεύει καὶ ὑπακούει εἰς τὸν Θεόν. Καὶ ἀληθινὴ περιτομὴ εἶναι ἡ ἀποκοπὴ πάσης κακίας καὶ ἐνοχῆς ἀπὸ τὴν καρδίαν, ἡ ὁποία γίνεται μὲ τὴν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ ὄχι μὲ τὴν τυπικὴν καὶ νεκρὰν πλέον διάταξιν τοῦ μωσαϊκοῦ Νόμου. Αὐτὸς δέ, ὁ ἀληθινὰ γνήσιος Ἰουδαῖος θὰ λάβῃ τὸν ἔπαινόν του, ὄχι ἐκ μέρους ἀνθρώπων, ἀλλὰ ἀπὸ τὸν ἴδιον τὸν Θεόν.