Πρὸς Ῥωμαίους 3

Ποιό εἶναι τότε τὸ πλεονέκτημα τοῦ Ἰουδαίου; Ἢ ποιά εἶναι ἡ ὠφέλεια τῆς περιτομῆς; [Σημ.: Ἢ, τῶν περιτετμημένων, τῶν Ἰσραηλιτῶν]

Ἀλλ’ ἐὰν τὰ προσόντα, ποὺ ζητεῖ ὁ Θεός, εἶναι ἐσωτερικά, καὶ ἡμπορῇ νὰ ἔχῃ ταῦτα καὶ ἕνας ἐθνικὸς εὐσυνείδητος, τότε λοιπὸν ποῖον εἶναι τὸ πλεονέκτημα, κατὰ τὸ ὁποῖον ὁ Ἰουδαῖος ὑπερτερεῖ τὸν ἐθνικόν, ἢ ποίαν ὠφέλειαν φέρει ἡ περιτομή;

Τότε λοιπόν, ἀφοῦ εὐάρεστος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ εἶναι καὶ ὁ ἀπερίτμητος, ἀλλ’ εὐσεβὴς ἐθνικός, ποῖον εἶναι τὸ πλεονέκτημα τοῦ Ἰουδαίου ἢ ποία εἶναι ἡ ὠφέλεια ἀπὸ τὴν περιτομήν;

Πολὺ τὸ κέρδος ἀπὸ κάθε ἄποψι. Πρῶτα δὲ, διότι στοὺς Ἰουδαίους ἐμπιστεύθηκαν τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ.

Τὸ πλεονέκτημα εἶναι πολὺ ὑπὸ πᾶσαν ἔποψιν. Πρῶτον μὲν καὶ κυριώτερον πλεονέκτημα εἶναι ὅτι οἱ Ἰουδαῖοι ἐκρίθησαν ἄξιοι νὰ τοὺς ἐμπιστευθῇ ὁ Θεὸς τὰς ὑποσχέσεις του.

Τὸ πλεονέκτημα εἶναι πολὺ καὶ ἀπὸ ὅλας τὰς ἀπόψεις. Πρῶτον μέν, διότι εἰς τοὺς Ἰουδαίους ἐνεπιστεύθη ὁ Θεὸς τὸν Νόμον του, τὰς προφητείας καὶ τὰς ὑποσχέσεις του.

Τί καὶ ἂν μερικοὶ δὲν ἔμειναν πιστοί; Μήπως ἡ ἀπιστία τους θὰ καταργήσῃ τὴν πιστότητα τοῦ Θεοῦ;

Τὸ προνόμιον δὲ αὐτὸ τοῦ νὰ κατέχουν αὐτοὶ τὰς ἐπαγγελίας καὶ ὑποσχέσεις τοῦ Θεοῦ δὲν ἐξεμηδενίσθη. Διότι τί σημαίνει, ἐὰν μερικοὶ ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους ἔδειξαν ἀπιστίαν; Μήπως ἡ ἀπιστία των θὰ καταργήσῃ τὴν ἀξιοπιστίαν καὶ τὴν φιλαλήθειαν τοῦ Θεοῦ;

Τί σημασίαν δὲ ἔχει, ἐὰν μερικοὶ ἐφάνησαν ἄπιστοι; Μήπως ἡ ἀπιστία αὐτῶν εἶναι δυνατόν ποτὲ νὰ καταργήσῃ τὴν ἀξιοπιστίαν καὶ τὴν φιλαλήθειαν τοῦ Θεοῦ;

Μή γένοιτο νὰ σκεφθῇ κανεὶς τέτοιο πρᾶγμα! Ἄς ἀναγνωρίζεται δὲ ὁ Θεὸς ἀξιόπιστος, κάθε δὲ ἄνθρωπος ψεύτης, ὅπως εἶναι γραμμένο· Ἔτσι θὰ δικαιωθῇς στὰ λόγια σου, καὶ θὰ νικήσῃς, ὅταν σ’ ἐπικρίνουν.

Μὴ γένοιτο νὰ εἴπῃ κανείς, ὅτι εἶναι ποτὲ δυνατὸν νὰ φανῇ ὁ Θεὸς ἀναξιόπιστος καὶ ἀθετητὴς τῶν ὑποσχέσεών του. Ἂς ἀποδεικνύεται δὲ ἀπὸ τὰ πράγματα ὁ Θεὸς ἀξιόπιστος εἰς τοὺς λόγους του, κάθε ἄνθρωπος δὲ ἀσυνεπὴς καὶ ψεύστης σύμφωνα μὲ ἐκεῖνο, ποὺ ἔχει γραφῆ εἰς τοὺς ψαλμούς: Διὰ νὰ ἀποδειχθῇς, ὦ Θεέ, δίκαιος εἰς τοὺς λόγους σου καὶ τὰς ὑποσχέσεις σου, καὶ νὰ νικήσῃς ὅταν οἱ ἄνθρωποι σὲ κρίνουν.

Μὴ γένοιτο νὰ εἴπῃ κανείς ποτὲ τέτοιον λόγον· ἂς ἀποδεικνύεται δέ, ὅπως καὶ εἶναι πάντοτε, ὁ Θεὸς ἀληθινὸς καὶ ἀξιόπιστος εἰς ὅλα ὅσα λέγει, κάθε δὲ ἄνθρωπος ἀντιθέτως φαίνεται ψεύστης καὶ ἀσυνεπὴς εἰς τὰς ὑποσχέσεις καὶ ὑποχρεώσεις του, ὅπως ἄλλωστε εἶναι γραμμένον καὶ εἰς τοὺς ψαλμούς· «διὰ νὰ ἀποδειχθῇς, σὺ ὦ Θεέ, δίκαιος καὶ ἀληθινὸς εἰς τοὺς λόγους σου καὶ νὰ νικήσῃς, ἐὰν ποτὲ τολμήσουν οἱ ἄνθρωποι νὰ σὲ κρίνουν».

Ἀφοῦ δὲ τὸ ἰδικό μας ψεῦδος ἀναδεικνύει τὴ δικαίωσι τοῦ Θεοῦ (ὡς ἀξιοπίστου), τἰ θὰ εἰποῦμε; Μήπως εἶναι ἄδικος ὁ Θεός, ποὺ τιμωρεῖ; Ἀνθρωπίνως ὁμιλῶ.

Ἐὰν ὅμως σύμφωνα μὲ τοὺς λόγους αὐτοὺς τοῦ Δαβὶδ ἡ ἰδική μας ἀπιστία καὶ ἀδικία ἀναδεικνύῃ περιφανῶς τὴν ἀλήθειαν καὶ τὸ φιλοδίκαιον τοῦ Θεοῦ, τί θὰ εἴπωμεν; Μήπως εἶναι ἄδικος ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος ὀργίζεται ἐναντίον μας διὰ τὴν ἀδικίαν μας ταύτην; Ὁμιλῶ ὅπως θὰ ἐσκέπτετο καὶ θὰ ὡμίλει ἄνθρωπος.

Ἐὰν δὲ ἡ ἰδική μας ἀδικία καὶ ἀσυνέπεια καταδεικνύῃ καὶ ἐξαίρῃ τὴν δικαιοσύνην τοῦ Θεοῦ, τί θὰ εἴπωμεν; Μήπως εἶναι ἄδικος ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος ἐκδηλώνει τὴν ὀργήν του ἐναντίον μας διὰ τὴν ἀδικίαν μας αὐτήν; Αὐτὰ τὰ λέγω, σὰν ἄνθρωπος ποὺ σκέπτεται καὶ κρίνει μὲ τὸν ἰδικόν του νοῦν.

Μή γένοιτο νὰ σκεφθῇ κανεὶς τέτοιο πρᾶγμα! Διότι πῶς τότε θὰ κρίνῃ ὁ Θεὸς τὸν κόσμο;

Μὴ γένοιτο ποτὲ νὰ εἴπωμεν ἄδικον τὸν Θεόν. Διότι, ἐὰν ὁ Θεὸς ἀδίκως ὀργίζεται ἐναντίον τῆς ἀπιστίας καὶ ἀδικίας μας, τότε πῶς θὰ κρίνῃ καὶ θὰ δικάσῃ τὴν ὅλην ἀνθρωπότητα;

Μὴ γένοιτο νὰ εἴπωμεν ποτὲ τὸν Θεὸν ἄδικον· διότι πῶς εἶναι δυνατὸν τότε νὰ κρίνῃ μὲ δικαιοσύνην ὅλον τὸν κόσμον;

Ἐπίσης, ἀφοῦ ἡ ἀξιοπιστία τοῦ Θεοῦ λόγῳ τοῦ δικοῦ μου ψεύδους ἔλαμψε περισσότερο γιὰ τὴ δόξα του, γιατὶ πλέον ἐγὼ καταδικάζομαι ὡς ἁμαρτωλός;

Διότι τότε κάθε ἁμαρτωλὸς θὰ ἠμποροῦσε νὰ εἴπῃ: Ἐὰν ἡ φιλαλήθεια καὶ ἀξιοπιστία τοῦ Θεοῦ ἀπεδείχθη πρὸς δόξαν του μεγάλη μὲ τὴν ἰδικήν μου ἁμαρτίαν καὶ ἀσυνέπειαν, διατί πλέον καὶ ἐγὼ δικάζομαι ὡς ἁμαρτωλός;

Κάθε δὲ ἁμαρτωλὸς θὰ ἠμποροῦσε πάλιν νὰ εἴπῃ· Ἐὰν ἡ φιλαλήθεια τοῦ Θεοῦ ἔλαμψε καὶ ἐπλεόνασε, πρὸς δόξαν τοῦ ἁγίου του ὀνόματος χάρις εἰς τὴν ἰδικήν μου ψευδολογίαν καὶ ἀσυνέπειαν, διατί τότε ἐγὼ κρίνομαι καὶ δικάζομαι ὡς ἁμαρτωλός, ἀφοῦ ἔτσι ἔχω συντελέσει εἰς τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ;

Μήπως, λοιπόν, πρέπει νὰ κάνωμε τὰ κακὰ γιὰ νὰ ἔλθουν τὰ καλὰ, ὅπως συκοφαντούμεθα, καὶ ὅπως μερικοὶ ἰσχυρίζονται, ὅτι λέγουμε ἐμεῖς; Αὐτοὶ δικαίως θὰ καταδικασθοῦν.

Καὶ μήπως (καθὼς μᾶς συκοφαντοῦν καὶ καθὼς ἰσχυρίζονται μερικοί, ὅτι δῆθεν λέγομεν ἡμεῖς, ὅτι) θὰ κάμωμεν τὰ κακὰ διὰ νὰ ἔλθουν τὰ ἀγαθά; Ἀλλα τῶν συκοφαντῶν αὐτῶν ἡ καταδίκη καὶ ἡ κόλασις εἶναι δικαία.

Καὶ μήπως, ὅπως μερικοὶ μᾶς συκοφαντοῦν ὅτι τάχα πιστεύομεν καὶ λέγομεν, θὰ πράξωμεν τὰ κακά, διὰ νὰ ἔλθουν εἰς ἡμᾶς τὰ ἀγαθά; Αὐτῶν ὅμως, ποὺ μᾶς συκοφαντοῦν, ἡ καταδίκη ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ εἶναι δικαία.

Τί λοιπόν; Ὑπερέχουμε (ἠθικῶς ἐμεῖς οἱ Ἰουδαῖοι); Ὄχι βεβαίως. Ἤδη δὲ κατηγορήσαμε τοὺς Ἰουδαίους καὶ τοὺς Ἕλληνες (τοὺς εἰδωλολάτρες), ὅτι ὅλοι εἶναι κάτω ἀπὸ τὴν ἁμαρτία,

Ποῖον λοιπὸν εἶναι τὸ συμπέρασμα; Ὑπερτεροῦμεν ἀπὸ ἠθικὴν ἔποψιν ἡμεῖς οἱ Ἰουδαῖοι τοὺς ἐθνικούς; Καθόλου. Διότι κατηγορήσαμεν προηγουμένως καὶ Ἰουδαίους καὶ Ἕλληνας, ὅτι ὅλοι εἶναι ὑπὸ τὸ κράτος τῆς ἁμαρτίας·

Λοιπόν, ὑπερέχομεν ἡμεῖς οἱ Ἰουδαῖοι ἀπὸ τοὺς ἐθνικούς; Καθόλου καὶ κατὰ κανένα τρόπον. Διότι κατηγορήσαμεν προηγουμένως καὶ ἐπεδείξαμεν ὅτι ὅλοι, Ἰουδαῖοι καὶ Ἕλληνες, εὑρίσκονται ὑπὸ τὴν κυριαρχίαν τῆς ἁμαρτίας.

ὅπως εἶναι γραμμένο· Δὲν ὑπάρχει καλὸς οὔτε ἕνας.

καθὼς ἔχει γραφῆ εἰς τοὺς ψαλμούς, ὅτι δὲν ὑπάρχει δίκαιος οὔτε ἕνας·

Ὅπως ἀκριβῶς ἔχει γραφῆ εἰς τοὺς ψαλμούς, ὅτι «δὲν ὑπάρχει μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων οὔτε ἔνας δίκαιος,

Δὲν ὑπάρχει κανεὶς μὲ σύνεσι. Δὲν ὑπάρχει κανείς, ποὺ ν’ ἀναζητῇ τὸ Θεό.

δὲν ὑπάρχει κανείς, ποὺ νὰ ἔχῃ διάνοιαν καθαρὰν ἀπὸ τὸν σκοτισμὸν τῆς ἁμαρτίας καὶ ἱκανὴν νὰ ἐννοῇ τὴν ἠθικὴν καὶ θρησκευτικὴν ἀλήθειαν· δὲν ὑπάρχει κανεὶς ποὺ νὰ ζητῇ μὲ πόθον νὰ γνωρίσῃ τὸν Θεόν.

δὲν ὑπάρχει κανένας μὲ φωτισμένον νοῦν καὶ καθαράν τὴν σκέψιν, ποὺ νὰ γνωρίζῃ τὸν Θεόν, κανένας, ποὺ νὰ ἀναζητῇ μὲ πόθον εἰλικρινῆ τὸν Θεόν.

Ὅλοι ἐξετράπησαν καὶ ἐξαχρειώθηκαν. Δὲν ὑπάρχει κανείς, ποὺ νὰ κάνῃ τὸ καλό, δὲν ὑπάρχει οὔτε ἕνας.

Ὅλοι παρεξετράπησαν ἀπὸ τὸν δρόμον τῆς ἀρετῆς, συγχρόνως δὲ καὶ ἑξαχρειώθησαν. Δὲν ὑπάρχει κανείς, ποὺ νὰ ἐνεργῇ τὸ ἀγαθόν. Δὲν ὑπάρχει οὔτε ἕνας.

Ὅλοι παρεξέκλιναν ἀπὸ τὸν δρόμον τοῦ Θεοῦ καὶ συγχρόνως διεφθάρησαν· δὲν ὑπάρχει κανείς, ποὺ νὰ πράττῃ τὸ ἀγαθόν, τὸ σύμφωνον μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ χρήσιμον εἰς τοὺς ἀνθρώπους. Δὲν ὑπάρχει οὔτε ἔνας.

Ὁ λάρυγγάς τους εἶναι τάφος ἀνοικτός. Μὲ τὶς γλῶσσες τους ἔλεγαν λόγια δόλια. Δηλητήριο ἀπὸ τὰ φαρμακερὰ φίδια ἀσπίδες εἶναι κάτω ἀπὸ τὰ χείλη τους.

Τάφος ἀνοικτός, ἕτοιμος νὰ καταπίῃ ὡς ἄλλον νεκρὸν τὸν πλησίον, εἶναι ὁ λάρυγξ τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν· μὲ τὰς γλώσσας των ὡμίλουν δολίως καὶ ἔκρυπταν εἰς γλυκεῖς λόγους κακούργους σκοπούς· δηλητήριον τοῦ φιδιοῦ, ποὺ λέγεται ἀσπίς, εἶναι κάτω ἀπὸ τὰ χείλη των.

Τὸ στόμα των ὁμοιάζει μὲ ἀνοικτὸν τάφον, ἀπὸ τὸν ὁποῖον ἀναδίδονται δηλητηριώδεις ἀναθυμιάσεις. Μὲ τὰς γλώσσας των ὠμιλοῦσαν κατὰ ἕνα τρόπον πανοῦργον καὶ δόλιον· δηλητήριον ὀχιᾶς ὑπάρχει κάτω ἀπὸ τὰ χείλη των· εἶναι ἕτοιμοι μὲ τὰ λόγια των νὰ πλήξουν κατὰ θανάσιμον τρόπον τοὺς ἄλλους.

Τὸ στόμα τους εἶναι γεμάτο κατάρα καὶ φαρμάκι.

Τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν τὸ στόμα εἶναι γεμᾶτον ἀπὸ λόγους κατάρας κατὰ τοῦ Θεοῦ καὶ ἀπὸ δηλητήριον πικρίας κατὰ τῶν ἄλλων.

Τὸ στόμα τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν εἶναι γεμᾶτο ἀπὸ λόγους κατάρας καὶ πικρίας.

Τὰ πόδια τους τρέχουν γρήγορα γιά νὰ κάνουν φόνο.

Καθὼς δὲ καὶ ὁ Ἡσαΐας λέγει· Τὰ πόδια των τρέχουν γρήγορα διὰ νὰ φονεύσουν καὶ νὰ χύσουν αἷμα·

Εἶναι πολὺ γρήγορα τὰ πόδια των, διὰ νὰ φονεύσουν καὶ χύσουν αἷμα.

Συντρίμματα καὶ δυστυχία εἶναι στοὺς δρόμους τους.

εἰς τοὺς δρόμους των καὶ εἰς τὰς πράξεις των σπείρουν συντρίμματα καὶ δυστυχίαν διὰ τὸν πλησίον·

Εἰς τοὺς δρόμους τῆς ζωῆς των σκορπίζουν συντρίμματα καὶ σωρεύουν δυστυχίας καὶ θλίψεις ἐναντίον τοῦ πλησίον των.

Καὶ τὸ δρόμο τοῦ καλοῦ δὲν γνώρισαν.

βίον δὲ εἰρηνικὸν καὶ διὰ τὸν ἑαυτόν τους καὶ διὰ τοὺς ἄλλους δὲν ἐγνώρισαν.

Τὸν δρόμον τῆς εἰρήνης, δηλαδὴ ζωὴν εἰρήνης διὰ τὸν εὐατόν των καὶ τοὺς ἄλλους, δὲν ἐγνώρισαν καὶ δὲν ἐδοκίμασαν.

Φόβος Θεοῦ δὲν ὑπάρχει σ’ αὐτοὺς.

Δὲν ὑπάρχει φόβος Θεοῦ ἐμπρὸς εἰς τὰ μάτια τῆς ψυχῆς των.

Δὲν ὑπάρχει καθόλου φόβος τοῦ Θεοῦ εἰς τὰ μάτια τῆς ψυχῆς των, εἰς τὰ βάθη τῆς καρδίας των».

Γνωρίζουμε δὲ, ὅτι, ὅσα λέγει ὁ νόμος (ἡ Παλαιὰ Διαθήκη), τὰ λέγει γι’ αὐτοὺς, ποὺ ὑπόκεινται στὸ νόμο (τοὺς Ἰουδαίους), ὥστε κάθε στόμα νὰ κλεισθῇ, καὶ ὅλος ὁ κόσμος νὰ καταστῇ ὑπόδικος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.

Γνωρίζομεν δέ, ὅτι καὶ αὐτὰ καὶ ὅσα ἄλλα λέγει ὁ νόμος τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, τὰ λέγει εἰς ἐκείνους, ποὺ διετέλουν ὑπὸ τὸν νόμον καὶ διηυθύνοντο ἀπὸ αὐτόν, δηλαδὴ εἰς τοὺς Ἰουδαίους. Διὰ νὰ βουλωθῇ ἔτσι κάθε στόμα καὶ διὰ νὰ γίνῃ ὅλος ὁ κόσμος ὑπόλογος καὶ ὑπόδικος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.

Γνωρίζομεν, ὅτι ὅσα ὁ Νόμος τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης λέγει, τὰ λέγει πρὸς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκοντο ὑπὸ τὸν Νόμον καὶ εἶχον αὐτὸν ὡς ὁδηγόν των, δηλαδὴ πρὸς τοὺς Ἰουδαίους. Καὶ τοῦτο διὰ νὰ φράξῃ καὶ κλείσῃ κάθε στόμα καὶ διὰ νὰ γίνῃ ὅλος ὁ κόσμος ὑπεύθυνος καὶ ὑπόδικος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.

Διότι ἀπὸ τὰ ἔργα, ποὺ ἀπαιτεῖ ὁ νόμος, δὲν θὰ κριθῇ δίκαιος ἐνώπιόν του κανεὶς ἄνθρωπος (ἀφοῦ ὅλοι παραβαίνουν τὸ νόμο), ἀλλὰ μὲ τὸ νόμο ἀποκτᾶται συνείδησι τῆς ἁμαρτίας.

Εἶναι δὲ ὑπόδικος ὅλος ὁ κόσμος, διότι εἶναι ἀδύνατον νὰ τηρήσῃ ὁ ἄνθρωπος ἐπακριβῶς ὅλον τὸν νόμον, χωρὶς νὰ παραβῇ τοῦτον, ἔστω καὶ μίαν φοράν. Συνεπῶς ἀπὸ ἔργα ὑπακοῆς εἰς τὸν νόμον δὲν θὰ ἀναγνωρισθῇ δίκαιος κανεὶς θνητὸς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Διότι μὲ τὸν νόμον ἐπιτυγχάνεται μόνον τὸ νὰ γνωρίσῃ καλὰ ὁ ἄνθρωπος τὴν ἁμαρτωλήν του κατάστασιν.

Διότι ἀπὸ τὰ ἔργα τοῦ Νόμου «δὲν θὰ λάβῃ τὴν δικαίωσιν καὶ τὴν σωτηρίαν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καμμία ἀνθρωπίνη ὕπαρξις». Ἐπειδὴ διὰ μέσου τοῦ Νόμου ἐπιτυγχάνεται τοῦτο μόνον· νὰ γνωρίσῃ καλὰ ὁ ἄνθρωπος τὴν ἁμαρτωλήν του κατάστασιν καὶ τὴν ἐνοχήν του.

Τώρα ὅμως ἔχει φανερωθῇ δικαίωσι, ποὺ παρέχει ὁ Θεὸς ἀνεξαρτήτως τοῦ νόμου, καὶ μαρτυρεῖται ἀπὸ τὸ νόμο καὶ τοὺς προφῆτες.

Τώρα ὅμως, χωρὶς ὁ παλαιὸς νόμος να συντελέσῃ εἰς τίποτε ἄλλο, ἔχει φανερωθῇ δικαίωσις, τὴν ὁποίαν παρέχει ὁ Θεός, καὶ ἡ δικαίωσις αὐτὴ μαρτυρεῖται καὶ προφητεύεται ἀπὸ τὸν νόμον καὶ τοὺς Προφήτας.

Τώρα δὲ χωρὶς τὸν παλαιὸν Νόμον, καὶ ὡς ἐὰν δὲν ὑπῆρχεν ὁ Νόμος αὐτός, ἔχει πλέον φανερωθῇ καὶ ἔγινε πραγματικότης ἡ δικαίωσις, τὴν ὁποίαν δίδει ὁ Θεός. Αὐτὴ δὲ ἡ δικαίωσις μαρτυρεῖται καὶ προφητεύεται ἀπὸ τὸν Νόμον καὶ τοὺς προφήτας.

Αὐτὴ δὲ ἡ δικαίωσι ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ παρέχεται διὰ τῆς πίστεως στὸν Ἰησοῦ Χριστό. Καὶ προορίζεται γιὰ ὅλους, ἀλλὰ παρέχεται σὲ ὅλους ὅσοι πιστεύουν (Ἰουδαίους καὶ ἐθνικούς). Δὲν γίνεται διάκρισι.

Ἡ δικαίωσις δὲ αὐτὴ δίδεται ἀπὸ τὸν Θεὸν διὰ μέσου τῆς πίστεως εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν εἰς ὅλους καὶ πίπτει ἀφθόνως ἐπάνω εἰς ὅλους ὅσοι πιστεύουν. Διότι δὲν ὑπάρχει διάκρισις Ἰουδαίων καὶ ἐθνικῶν.

Παρέχεται δὲ ἡ δικαίωσις ἀπὸ τὸν Θεὸν διὰ μέσου τῆς πίστεως εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν πρὸς ὅλους καὶ ἀπλώνεται πλουσία ἐπάνω εἰς ὅλους τοὺς πιστεύοντας ἀνεξαιρέτως. Διότι δὲν ὑπάρχει καμμία διάκρισις μεταξὺ Ἰουδαίων καὶ ἐθνικῶν.

Διότι ὅλοι ἁμάρτησαν καὶ στεροῦνται τῆς δόξης, ποὺ δίνει ὁ Θεός.

Δὲν ὑπάρχει δὲ διάκρισις, διότι ὅλοι ἀνεξαιρέτως ἡμάρτησαν καὶ στεροῦνται τὴν δόξαν, ποὺ κατέχει καὶ παρέχει ὁ Θεός.

Καὶ τοῦτο, διότι ὅλοι ἀνεξαιρέτως ἠμάρησαν καὶ ἔχουν στερηθῇ ἀπὸ τὴν δόξαν, ποὺ ἔχει καὶ μεταδίδει ὁ Θεός.

Καὶ δικαιώνονται δωρεὰν λόγῳ τῆς εὐσπλαχνίας του μὲ τὴν ἀπολύτρωσι (ἀπὸ τὴν ἁμαρτία), ποὺ ἐνήργησε ὁ Ἰησοῦς Χριστός.

Καὶ συνεπῶς γίνονται ὅλοι δίκαιοι καὶ σώζονται δωρεὰν μὲ τὴν χάριν, τὴν ὁποίαν ὁ Θεὸς ὡς βασιλεὺς πανάγαθος δίδει εἰς ἡμᾶς τοὺς καταδίκους. Μᾶς ἀπηλευθέρωσεν ὁ Θεὸς ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν διὰ τῆς ἑξαγορᾶς, τὴν ὁποίαν μὲ τὸ λύτρον τοῦ αἵματός του ἔκαμεν ὁ Ἰησοῦς Χριστός,

Γίνονται δὲ ὅλοι δίκαιοι καὶ παίρνουν τὴν σωτηρίαν δωρεὰν μὲ τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ, διὰ τῆς ἐξαγορᾶς ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν, ὅπως αὐτὴ ἐπραγματοποιήθη μὲ τὴν θυσίαν τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Αὐτὸν ὁ Θεὸς προώρισε νὰ γίνῃ μὲ τὸ αἷμα του μέσον ἐξιλασμοῦ κατόπιν πίστεως. Ἔκανε τοῦτο (γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας δηλαδὴ θυσίασε τὸν Υἱό του) γιὰ νὰ ἀποδειχθῇ ἡ δικαιοσύνη του (ποὺ ἦταν δυνατὸ νὰ ἀμφισβητηθῇ), ἐπειδὴ ἔμειναν ἀτιμώρητα τὰ ἁμαρτήματα τοῦ παρελθόντος

τὸν ὁποῖον ὁ Θεὸς πρὸ πάντων τῶν αἰώνων ὥρισε νὰ γίνῃ μέσον ἐξιλασμοῦ καὶ συμφιλιώσεως τῶν ἀνθρώπων μετὰ τοῦ Θεοῦ διὰ μέσου τῆς πίστεως. Καὶ ὥρισεν ὁ Θεὸς νὰ γίνῃ ὁ ἐξιλασμὸς αὐτὸς μὲ τὸ αἷμα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, διὰ νὰ δειχθῇ ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ, τὴν ὁποίαν ὑπῆρχε κίνδυνος νὰ παραγνωρίσουν οἱ ἄνθρωποι ἕνεκα τῆς ἀτιμωρησίας τῶν ἁμαρτημάτων, τὰ ὁποῖα εἶχον κάμει προτοῦ ἔλθῃ ὁ Χριστός,

Αὐτὸν ὁ Θεὸς τὸν προώρισε πρὸ πάντων τῶν αἰώνων ὡς ἀτίμητον μέσον ἐξιλασμοῦ διὰ τοῦ τιμίου του αἵματος πρὸς σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων καὶ συμφιλίωσίν των μὲ τὸν Θεὸν διὰ μέσου τῆς ὀρθῆς πίστεως. Καὶ τοῦτο, διὰ νὰ δειχθῇ καὶ φανερωθῇ ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ, ἡ τιμωροῦσα τὸ κακόν, ἐπειδὴ ἧτο ἐνδεχόμενον νὰ τὴν παραθεωρήσουν οἱ ἄνθρωποι, ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι ὁ Θεὸς ἕνεκα τῆς μακροθυμίας καὶ ἀνοχῆς του δὲν εἶχε τιμωρήσει, ὅπως θὰ ἔπρεπε, τὰ ἁμαρτήματα ποὺ εἶχαν διαπραχθῆ πρὶν ἔλθῃ ὁ Χριστός.

λόγῳ τῆς ἀνοχῆς τοῦ Θεοῦ. Ἔκανε τοῦτο γιὰ νὰ ἀποδειχθῇ ἡ δικαιοσύνη του στὸν παρόντα καιρό, ὥστε νὰ εἶναι δίκαιος, ἀλλὰ καὶ νὰ δικαιώνῃ ἐκεῖνον, ποὺ πιστεύει στὸν Ἰησοῦ.

καταχρώμενοι τὴν ἀνοχήν, ποὺ ἐδείκνυεν ὁ Θεός. Ἔδωκε δηλαδὴ τὸ αἷμα του ὁ Χριστὸς ὡς θυσίαν ἐξιλασμοῦ διὰ νὰ δείξῃ ὁ Θεὸς τὴν δικαιοσύνην του εἰς τὸν παρόντα καιρόν, ὥστε νὰ εἶναι αὐτὸς δίκαιος, ἰκανοποιημένος μὲ τὴν θυσίαν τοῦ Υἱοῦ του διὰ τὰς ἁμαρτίας μας, καὶ συγχρόνως νὰ ἀναγνωρίζῃ καὶ νὰ καθιστᾷ δίκαιον κάθε ἁμαρτωλόν, ποὺ εἰς τὸ ἑξῆς ἐλατήριον καὶ κυριαρχοῦσαν δύναμιν μέσα του θὰ ἔχῃ τὴν πίστιν εἰς τὸν Ἰησοῦν.

Ἐθυσιάσθη δηλαδὴ ὁ Χριστός, διὰ νὰ δείξῃ ὁ Θεὸς τὴν δικαιοσύνην του εἰς τὸν παρόντα καιρόν, ὥστε μὲ τὸ νὰ εἶναι αὐτὸς δίκαιος νὰ καθιστᾷ δίκαιον καὶ κάθε ἁμαρτωλόν, ποὺ θὰ ἔχῃ ἀληθινὴν καὶ ζωντανὴν πίστιν εἰς τὸν Ἰησοῦν.

Ποῦ λοιπὸν ἡ καύχησι; Ἀποκλείσθηκε. Μὲ ποιό τρόπο; Μὲ τὸν τρόπο τῶν ἔργων; Ὄχι, ἀλλὰ μὲ τὸν τρόπο τῆς πίστεως. (Ἐὰν κάναμε δηλαδὴ ἔργα, δὲν θὰ ἀποκλειόταν ἡ καύχησι. Ἀλλ’ ἀφοῦ δὲν κάναμε τὰ ἔργα καὶ δικαιωνόμεθα μὲ τὴν πίστι, ἡ πίστι ἀποκλείει τὴν καύχησι. Διότι μὲ τὴν πίστι ἐξαρτώμεθα γιὰ τὴ σωτηρία μας ἀπὸ τὸ ἔργο τοῦ Χριστοῦ, ὄχι ἀπὸ δικά μας ἔργα).

Ποὺ εἶναι λοιπὸν ἡ καύχησις, τὴν ὁποίαν θὰ εἶχαν οἱ ἄνθρωποι, ἐὰν ἐδικαιοῦντο μὲ τὰ ἔργα τους καὶ τὴν ἀρετήν τους; Ἀπεκλείσθη ὁλοτελῶς. Μὲ ποῖον νόμον; Μὲ τὸν νόμον τῶν ἔργων; Ὄχι. Ἀλλὰ μὲ τὸν νόμον τῆς πίστεως εἰς τὸν Χριστόν.

Ἐάν, λοιπὸν οἱ ἄνθρωποι ἐπετύγχανον τὴν δικαίωσιν καὶ τὴν σωτηρίαν μὲ τὰ ἔργα των, ποῦ εὑρίσκεται τώρα ἡ καύχησίς των; Ἔχει ἀποκλεισθῆ ἐντελῶς. Βάσει ποίου νόμου; Μὲ τὸν νόμον τῶν ἔργων; Ὄχι, ἀλλὰ μὲ τὸν νόμον τῆς πίστεως εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστόν.

Καταλήγουμε λοιπὸν στὸ βέβαιο συμπέρασμα, ὅτι ὁ ἄνθρωπος δικαιώνεται μὲ τὴν πίστι, ὄχι μὲ τὰ ἔργα τοῦ νόμου.

Μὲ συλλογισμὸν λοιπὸν ἀλάνθαστον καταλήγομεν εἰς τὸ συμπέρασμα, ὅτι ὁ ἄνθρωπος δικαιοῦται διὰ πίστεως δωρεάν, χωρὶς τὰ ἔργα ποὺ ἐπιβάλλει ὁ νόμος.

Ἔτσι, λοιπόν, ὀρθῶς σκεπτόμενοι, συμπεραίνομεν μὲ βεβαιότητα ὅτι κάθε ἄνθρωπος δικαιώνεται διὰ τῆς πίστεως χωρὶς τὰ ἔργα τοῦ παλαιοῦ Νόμου.

Ἢ μήπως ὁ Θεὸς εἶναι μόνο τῶν Ἰουδαίων; Δὲν εἶναι ἐπίσης καὶ τῶν ἐθνικῶν; Ναί, εἶναι καὶ τῶν ἐθνικῶν.

Ἂς μὴ φανῇ δὲ εἰς κανένα ἄτοπον, ὅτι διὰ τῆς δικαιώσεως ταύτης παρέχεται ἡ σωτηρία καὶ εἰς τοὺς ἐθνικούς. Μήπως ὁ Θεὸς εἶναι Θεὸς τῶν Ἰουδαίων μόνον, ὄχι δὲ καὶ τῶν ἐθνικῶν; Ναί· εἶναι καὶ Θεὸς τῶν ἐθνικῶν.

Ἢ μήπως τάχα ὁ Θεὸς εἶναι μόνον τῶν Ἰουδαίων Θεός, ὄχι δὲ καὶ τῶν ἐθνικῶν; Ναί, εἶναι Θεὸς καὶ τῶν ἐθνικῶν,

Ἀφοῦ ἕνας εἶναι ὁ Θεός. Καὶ αὐτὸς θὰ δικαιώσῃ τόσο τοὺς περιτετμημένους (τοὺς Ἰουδαίους) ἀπὸ τὴν πίστι, ὅσο καὶ τοὺς ἀπεριτμήτους (τοὺς ἐθνικοὺς) διὰ τῆς πίστεως.

Ἐπειδὴ βέβαια ἕνας εἶναι ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος θὰ δώσῃ τὴν δικαίωσιν τόσον εἰς τοὺς ἔχοντας περιτομὴν Ἰουδαίους διὰ τῆς πίστεως καὶ ὄχι διὰ τῶν ἔργων, ὅσον καὶ εἰς τοὺς ἀπεριτμήτους ἐθνικοὺς πάλιν διὰ μέσου τῆς πίστεως.

ἐπειδὴ ἀκριβῶς ἕνας εἶναι ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος θὰ σώσῃ τὴν δικαίωσιν καὶ τὴν σωτηρίαν διὰ τῆς πίστεως εἰς τοὺς Ἑβραίους ποὺ ἔχουν τὴν περιτομήν, ὅπως ἐπίσης διὰ τῆς πίστεως καὶ εἰς τοὺς ἀπεριτμήτους ἐθνικούς.

Ἐξ αἰτίας τῆς πίστεως καταργοῦμε λοιπὸν τὸ νόμο; Μή γένοιτο! Ἀλλ’ ἀναγνωρίζουμε τὴν ἰσχὺ (τὸ κῦρος) τοῦ νόμου.

Καταργοῦμεν λοιπὸν διὰ τῆς πίστεως τὸ κῦρος καὶ τὴν ἰσχὺν τοῦ νόμου; Μὴ γένοιτο νὰ ὑποθέσῃ κανεὶς τοῦτο. Ὄχι μόνον δὲν καταργοῦμεν τὸν νόμον, ἀλλ’ ἀντιθέτως στηρίζομεν τὸ κῦρος τοῦ νόμου, ἀφοῦ ὁ νόμος προλέγει τὰς ἐπαγγελίας, ποὺ ἐπραγματοποίησεν ὁ Χριστός, καὶ ἀφοῦ διὰ νὰ μᾶς συγχωρηθοῦν αἱ παραβάσεις τοῦ νόμου ἐσταυρώθη ὁ Χριστός.

Λοιπόν, θὰ ἐρωτήσῃ κανείς, καταργοῦμεν τὸν Νόμον ἐν ὀνόματι τῆς πίστεως; Μὴ γένοιτο! Ὄχι μόνον δὲν καταργοῦμεν τὸν Νόμον, ἀλλ’ ἀντιθέτως τὸν στηρίζομεν καὶ τοῦ δίδομεν κῦρος (διότι ἀκριβῶς διὰ τοῦ Χριστοῦ ἐπραγματοποιήθησαν πρὸς σωτηρίαν μας αἱ προφητεῖαι καὶ αἱ ἐπαγγελίαι τοῦ Νόμου καὶ ἀπεδείχθη ἔτσι αὐτὸς ἀληθής).