Πρὸς Ῥωμαίους 5

Ἀφοῦ λοιπὸν δικαιωθήκαμε ἀπὸ τὴν πίστι, ἔχουμε εἰρήνη μὲ τὸ Θεὸ διὰ μέσου τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ἀφοῦ λοιπὸν ἐγίναμεν δίκαιοι διὰ τῆς πίστεως, ἔχομεν εἰρήνην μετὰ τοῦ Θεοῦ διὰ τῆς μεσιτείας τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ,

Ἀφοῦ, λοιπόν, ἐλάβομεν τὴν δικαίωσιν διὰ τῆς πίστεως, ἔχομεν εἰρήνην μὲ τὸν Θεὸν διὰ μέσου τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Αὐτὸς καὶ μᾶς ἔφερε διὰ τῆς πίστεως στὴν κατάστασι αὐτῆς τῆς χάριτος, στὴν ὁποία στεκόμεθα. Καὶ χαίρουμε γιὰ τὴν ἐλπίδα ν’ ἀπολαύσωμε τὴ δόξα τοῦ Θεοῦ.

ὁ ὁποῖος διὰ τῆς πίστεώς μας εἰς αὐτὸν μᾶς ἔχει ἤδη φέρει εἰς τὴν κατάστασιν αὐτὴν τῆς χάριτος, εἰς τὴν ὁποίαν στέκομεν στερεά. Καὶ δὲν τρέμομεν τώρα τὴν θείαν ὀργήν, ἀλλὰ καυχώμεθα ἐλπίζοντες, ὅτι θὰ ἀπολαύσωμεν τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ.

Αὐτὸς διὰ τῆς πίστεώς μας ἔχει φέρει εἰς τὴν περιοχὴν τῆς χάριτος, εἰς τὴν ὁποίαν ἔχομεν πλέον σταθῆ καὶ ἐδραιωθῆ καὶ καυχώμεθα μὲ τὴν βεβαίαν ἐλπίδα, ὅτι θὰ ἀπολαύσωμεν τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ.

Ὄχι δὲ μόνον αὐτό, ἀλλὰ χαίρουμε καὶ γιὰ τὶς θλίψεις, διότι γνωρίζουμε, ὅτι ἡ θλῖψι ἀσκεῖ σὲ ὑπομονή,

Δὲν καυχώμεθα δὲ μόνον διὰ τὴν δόξαν, ποὺ ἐλπίζομεν, ἀλλὰ καυχώμεθα καὶ διὰ τὰς θλίψεις, διότι γνωρίζομεν, ὅτι ἡ θλῖψις παράγει σιγά-σιγὰ ὡς μόνιμον καὶ τέλειον ἔργον τὴν ὑπομονήν,

Δὲν καυχώμεθα δὲ μόνον διὰ τὴν χάριν, ποὺ ἐλάβομεν καὶ τὴν δόξαν ποὺ θὰ ἀπολαύσωμεν, ἀλλὰ καὶ διὰ τὰς θλίψεις, ἐπειδὴ γνωρίζομεν καλά, ὅτι ἡ θλῖψις ἐργάζεται σιγά-σιγὰ καὶ φέρει ὡς πολύτιμον ἀγαθὸν τὴν ὑπομονήν,

ἡ δὲ ὑπομονὴ σφυρηλατεῖ χαρακτῆρα, ὁ δὲ χαρακτὴρ εἶναι τὸ ἔδαφος γιὰ ἐλπίδα.

ἡ δὲ ὑπομονὴ παράγει ἀρετὴν δοκιμασμένην καὶ τελείαν, ἡ δοκιμασμένη δὲ ἀρετὴ παράγει τὴν ἐλπίδα εἰς τὸν Θεόν.

ἡ δὲ ὑπομονὴν ἔχει ὡς καρπόν της τὴν δοκιμασμένην ἀρετήν, ἡ δὲ δοκιμασμένη ἀρετὴ φέρει τὴν σταθερὰν ἐλπίδα πρὸς τὸν Θεόν.

Ἡ δὲ ἐλπὶς (δὲν διαψεύδεται καὶ) δὲν ντροπιάζει, ἀφοῦ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ χύθηκε πλουσίως στὶς καρδιές μας μὲ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο ποὺ μᾶς δόθηκε.

Ἡ ἐλπὶς δὲ αὐτὴ δὲν ἐντροπιάζει καὶ δὲν διαψεύδει αὐτὸν ποὺ τὴν ἔχει. Εἶναι δὲ ἀδύνατον νὰ μᾶς ἐντροπιάσῃ ἡ ἐλπίς μας αὐτή, διότι ἡ πρὸς ἡμᾶς ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, πρὸς τὸν ὁποῖον ἐλπίζομεν, ἐξεχύθη καὶ ἐπλημμύρισε μέσα εἰς τὰς καρδίας μας μὲ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ποὺ μᾶς ἐδόθη ὡς ἀρραβὼν τῆς ἐλπίδος μας.

Αὐτὴ δὲ ἡ ἐλπίς, διότι δὲν διαψεύδεται ποτέ, δὲν ἐντροπιάζει καὶ δὲν ἀπογοητεύει αὐτὸν ποὺ τὴν ἔχει. Δὲν μᾶς ἐντροπιάζει δέ, διότι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἔχει πλουσία χυθῆ καὶ πλημμυρίσει τὰς καρδίας μας μὲ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, τὸ ὁποῖον μᾶς ἐδόθη ὡς προκαταβολὴ καὶ ὡς ἀπαρχὴ τῶν ὑψίστων δωρεῶν, τὰς ὁποίας ἔχομεν βεβαίαν τὴν ἐλπίδα, ὅτι θὰ λάβωμεν ἀπὸ τὸν Θεόν.

Μάλιστα, ἐνῷ ἐμεῖς ἤμασταν ἀκόμη στὴν κατάστασι τῆς ἁμαρτίας, ὁ Χριστὸς στὸν κατάλληλο καιρὸ πέθανε γιὰ μᾶς τοὺς ἀσεβεῖς.

Εἶναι δὲ πράγματι ἀξιοθαύμαστος καὶ μοναδικὴ ἡ ἀγάπη, ποὺ μᾶς ἔδειξεν ὁ Θεός. Διότι, ὅταν ἀκόμη ἡμεῖς ἤμεθα ἀσθενεῖς πνευματικῶς καὶ δὲν ἠδυνάμεθα νὰ ἐργασθῶμεν τὸ καλὸν καὶ νὰ ἀπαλλαγῶμεν μόνοι μας ἀπὸ τὴν ὀργήν, ὁ Χριστὸς εἰς κατάλληλον χρόνον, ποὺ εἶχεν ὁρίσει ὁ Θεός, ἀπέθανε διὰ νὰ σώσῃ ἀνθρώπους ἀσεβεῖς.

Ἡ ἄπειρος δὲ αὐτὴ ἀγάπη καὶ συγκατάβασις τοῦ Θεοῦ πρὸς ἡμᾶς ἐφάνη καὶ ἐκ τοῦ ὑψίστου γεγονότος, ὅτι καθ’ ὃν χρόνον ἡμεῖς ἤμεθα ἀσθενεῖς πνευματικῶς, ἁμαρτωλοὶ καὶ ἔνοχοι, ὁ Χριστὸς εἰς τὸν κατάλληλον καιρόν, ποὺ εἶχεν ὁρίσει μὲ τὴν πρόγνωσίν του ὁ Θεός, ἀπέθανεν ἐπὶ τοῦ σταυροῦ, διὰ νὰ σώσῃ μὲ τὴν λυτρωτικήν του θυσίαν τοὺς ἀσεβεῖς.

Μὲ πολλὴ βεβαίως δυσκολία θὰ πεθάνῃ κανεὶς γιὰ κάποιον καλό. Ναί, γιὰ τὸν καλὸ ἴσως καὶ θ’ ἀποφασίσῃ κάποιος νὰ πεθάνῃ.

Τοῦτο δὲ ἀποδεικνύει πράγματι τὴν μεγάλην τοῦ Θεοῦ ἀγάπην, διότι μόλις καὶ μετὰ βίας θὰ εὑρεθῇ ἄνθρωπος νὰ ἀποθάνῃ γιὰ κάποιον δίκαιον. Διότι διὰ τὸν ἀγαθὸν ἴσως λάβῃ κανεὶς τὴν τόλμην νὰ ἀποθάνῃ.

Μεγίστη ὄντως ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Διότι μόλις καὶ μετὰ δυσκολίας θὰ ὑπάρξῃ ἄνθρωπος νὰ θυσιασθῇ διὰ κάποιον δίκαιον. Διὰ τὸν ἀγαθὸν ἴσως καὶ νὰ τολμήσῃ κανεὶς νὰ ἀποθάνῃ.

Ἀλλ’ ὁ Θεὸς δεικνύει περιτράνως τὴν ἀγάπη του πρὸς ἐμᾶς, διότι, ἐνῷ ἀκόμη ἤμασταν στὴν κατάστασι τῆς ἁμαρτίας, ὁ Χριστὸς πέθανε γιὰ μᾶς.

Ὁ Θεὸς ὅμως δεικνύει περιτράνως τὴν ἀπὸ τὰ βάθη του ἀγάπην πρὸς ἡμᾶς, διότι, ὅταν ἀκόμη ἤμεθα ἡμεῖς γεμᾶτοι ἁμαρτίας, ὁ Χριστὸς ἀπέθανε δι’ ἡμᾶς.

Ὁ Θεὸς ὅμως δεικνύει καὶ ἐπιβεβαιώνει κατὰ ἕνα τρόπον ἀναντίρρητον τὴν ἀγάπην του πρὸς ἡμᾶς ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι, ἐνῶ ἡμεῖς ἤμεθα ἁμαρτωλοί, ὁ Χριστὸς ἐθυσιάσθη πρὸς χάριν ἡμῶν.

Πολὺ δὲ εὐκολώτερα τώρα, ἀφοῦ δικαιωθήκαμε μὲ τὸ αἷμα του, θὰ σωθοῦμε δι’ αὐτοῦ ἀπὸ τὴν (μέλλουσα) ὀργή.

Πολὺ περισσότερον λοιπὸν τώρα, ποὺ ἐγίναμεν δίκαιοι μὲ τὸ αἷμα καὶ τὴν θυσίαν τοῦ Χριστοῦ, θὰ σωθῶμεν δι’ αὐτοῦ ἀπὸ τὴν μέλλουσαν ὀργήν.

Πολὺ περισσότερον, λοιπόν, τώρα ποὺ ἐλάβομεν τὴν δικαίωσιν μὲ τὸ αἷμα τῆς θυσίας του, θὰ σωθῶμεν ἀσφαλῶς δι’ αὐτοῦ ἀπὸ τὴν μέλλουσαν ὀργήν.

Ἀφοῦ ἐπίσης, ἐνῷ ἤμασταν ἐχθροί, συμφιλιωθήκαμε μὲ τὸ Θεὸ διὰ τοῦ θανάτου τοῦ Υἱοῦ του, πολὺ εὐκολώτερα συμφιλιωμένοι θὰ σωθοῦμε κατὰ τὴ ζωή του (Ἀφοῦ δηλαδὴ σωθήκαμε τότε, ὅταν ἡ σωτηρία ἦταν δύσκολη, διότι ὡς ἁμαρτωλοὶ καὶ ἀσεβεῖς ἤμασταν ἐχθροὶ τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ σωτηρία μας στοίχισε τὸ θάνατο τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, πολὺ εὐκολώτερα θὰ σωθοῦμε τώρα, διότι τώρα εἴμαστε συμφιλιωμένοι μὲ τὸ Θεὸ καὶ ὁ Χριστὸς βρίσκεται σὲ κατάστασι ζωῆς, ἡ σωτηρία μας δὲν στοιχίζει πλὲον θάνατο τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ).

Διότι, ἐάν, ὅταν ἤμεθα ἐχθροί, ἐσυμφιλιώθημεν πρὸς τὸν Θεὸν διὰ τοῦ θανάτου τοῦ Υἱοῦ του, πολὺ περισσότερον τώρα, ποὺ ἐσυμφιλιώθημεν, θὰ σωθῶμεν διὰ τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος δὲν ὑπάρχει πλέον ἀνάγκη νὰ ἀποθάνῃ, ἀλλὰ ζῇ ἔνδοξος εἰς τοὺς οὐρανοὺς ὡς μεσίτης ὑπὲρ ἡμῶν.

Διότι ἐάν, ἐνῶ ἤμεθα ἐχθροί, ἐσυμφιλιώθημεν μὲ τὸν Θεὸν διὰ τοῦ σταυρικοῦ θανάτου τοῦ Υἱοῦ του, πολὺ περισσότερον τώρα, ποὺ ἔχομεν συμφιλιωθῆ, θὰ σωθῶμεν διὰ μέσου τοῦ ζῶντος αἰωνίως πλησίον τοῦ Θεοῦ Κυρίου, ἀρχιερέως καὶ μεσίτου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ὄχι δὲ μόνο θὰ σωθοῦμε, ἀλλὰ καὶ θὰ δοξασθοῦμε ἀπὸ τὸ Θεὸ διὰ τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, διὰ τοῦ ὁποίου τώρα ἐπιτύχαμε τὴ συμφιλίωσι.

Ὄχι δὲ μόνον θὰ σωθῶμεν, ἀλλὰ καὶ καυχώμεθα διὰ τὰς εὐεργεσίας τοῦ Θεοῦ· καυχώμεθα δὲ διὰ μέσου τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, διὰ τοῦ ὁποίου τώρα ἐλάβομεν τὴν συμφιλίωσιν μετὰ τοῦ Θεοῦ.

Καὶ ὄχι μόνον θὰ σωθῶμεν, ἀλλὰ ἀπολαμβάνοντες ἀπὸ τώρα τὰς εὐεργεσίας τοῦ Θεοῦ, καυχώμεθα ἐν αὐτῷ διὰ μέσου τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, διὰ τοῦ ὁποίου τώρα ἐπήραμεν δωρεὰν τὴν συμφιλίωσίν μας μὲ τὸν Θεόν.

Ὅπως δὲ ἡ ἁμαρτία εἰσῆλθε στὴν ἀνθρωπότητα στὸ πρόσωπο ἑνὸς ἀνθρώπου καὶ ἐξ αἰτίας της εἰσῆλθεν ἐπίσης ὁ θάνατος, ἔτσι ὁ θάνατος (μετὰ τὴν εἴσοδό του προχωρώντας) πέρασε καὶ σ’ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, ἀφοῦ ὅλοι ἁμάρτησαν (Ὅπως ἀρχικῶς ὁ ἕνας ἁμάρτησε καὶ θανατώθηκε, ἔτσι κατόπιν καὶ ὅλοι θανατώθηκαν, διότι ὅλοι ἁμάρτησαν).

Ναί· ἐσυμφιλιώθημεν ὅλοι μὲ τὸν Θεὸν διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Καὶ ἔγινε λοιπὸν διὰ τὴν ἀποκατάστασιν τοῦ ἀνθρώπου κάτι ἀνάλογον πρὸς ἐκεῖνο, ποὺ ἔγινεν εἰς τὴν πτῶσιν του. Καθὼς δηλαδὴ δι’ ἑνὸς ἀνθρώπου, τοῦ Ἀδάμ, ἐμβῆκεν εἰς ὅλον τὸ ἀνθρώπινον γένος ἡ ἁμαρτία καὶ διὰ μέσου τῆς ἁμαρτίας ἐμβῆκεν ὁ θάνατος, καὶ ἔτσι ὁ θάνατος διεδόθη εἰς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, διότι ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ Ἀδὰμ ὅλοι οἱ ἀπόγονοί του ἡμάρτησαν, ἔτσι καὶ διὰ τοῦ ἑνὸς Ἰησοῦ Χριστοῦ ἡ δικαίωσις μετεδόθη εἰς ὁλόκληρον τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων.

Ἔγινε δὲ αὐτὴ ἡ συμφιλίωσις κατὰ κάποιον ἀνάλογον τρόπον, μὲ ἐκεῖνον ποὺ εἶχε γίνει διὰ τῆς πτώσεως τοῦ Ἀδὰμ ἡ ἀποστασία καὶ ἐχθρότης· ὅπως δηλαδὴ δι’ ἑνὸς ἀνθρώπου, διὰ τοῦ Ἀδάμ, «εἰσῆλθεν ἡ ἁμαρτία εἰς τὸ ἀνθρώπινον γένος» καὶ διὰ τῆς ἁμαρτίας ὁ θάνατος, καὶ ἔτσι ἀπλώθηκε καὶ ἐκυριάρχησεν εἰς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους ὁ θάνατος, ἐπειδὴ ἐν τῷ Ἀδὰμ ὅλοι ἡμάρτησαν, ἔτσι καὶ διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰσῆλθε καὶ προσφέρεται εἰς ὅλον τὸ ἀνθρώπινον γένος ἡ δικαίωσις.

Ἡ ἁμαρτία βεβαίως ὑπῆρχε στὸν κόσμο μὲχρι νὰ δοθῇ ὁ νόμος, ἀλλ’ ἡ ἁμαρτία δὲν λογαριάζεται, ὅταν δὲν ὑπάρχῃ νόμος.

Εἶναι δὲ φανερόν, ὅτι αἱ συνέπειαι τῆς παραβάσεως τοῦ ἑνὸς ἀνθρώπου ἑξαπλώθησαν εἰς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους. Διότι μέχρι τῆς ἐποχῆς ποὺ ἐδόθη ὁ γραπτὸς νόμος, ὑπῆρχεν εἰς τὸν κόσμον ἡ ἁμαρτία, ἀφοῦ ὑπῆρχεν ἡ συνέπεια αὐτῆς, ὁ θάνατος δηλαδή. Ἡ ἁμαρτία ὅμως δὲν λογαριάζεται καὶ δὲν καταλογίζεται ὡς ἐνοχή, ὅταν δὲν ὑπάρχῃ νόμος, διὰ τῆς παραβάσεως τοῦ ὁποίου συντελεῖται ἡ ἁμαρτία.

Διότι μέχρι τῆς ἐποχῆς ποὺ ἐδόθη ὁ Νόμος ὑπῆρχεν ἡ ἁμαρτία εἰς τὸν κόσμον, ἀλλ’ ἡ ἁμαρτία δὲν κατελογίζεται ὡς ἐνοχὴ καὶ εὐθύνη, ἐφ’ ὅσον δὲν ὑπάρχει ὁ συγκεκριμένος νόμος, ποὺ τὴν ἀπαγορεύει.

Ἐν τούτοις ὁ θάνατος βασίλευσε ἀπὸ τὸν Ἀδὰμ μέχρι τὸ Μωυσῆ καὶ σ’ αὐτοὺς ποὺ δὲν ἁμάρτησαν μὲ τὴ μορφὴ τῆς παραβάσεως τοῦ Ἀδάμ, ὁ ὁποῖος ἦταν τὺπος τοῦ μέλλοντος Ἀδὰμ (τοῦ γενάρχου νέου κόσμου, τοῦ Χριστοῦ).

Ἀλλ’ ὅμως, μολονότι δὲν ὑπῆρχε νόμος, ἐν τούτοις κατεξουσίασεν ὁ θάνατος ἀπὸ τοῦ Ἀδὰμ μέχρι τοῦ Μωϋσέως καὶ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἀδάμ, ποὺ δὲν ἡμάρτησαν διὰ παραβάσεως ρητῆς ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ παρομοίως πρὸς τὸν Ἀδάμ, ὁ ὁποῖος εἶναι τύπος τοῦ μέλλοντος νέου Ἀδάμ, τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ἐν τούτοις, μολονότι δὲν ὑπῆρχε ὁ Νόμος, ὁ θάνατος ἐκυριάρχησε ἀπὸ τὸν Ἀδὰμ μέχρι τοῦ Μωϋσέως καὶ εἰς τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἀδάμ, οἱ ὁποῖοι, ἐνῶ ἡμάρτανον, δὲν εἶχαν ἁμαρτήσει μὲ παράβασιν συγκεκριμένης ἐντολῆς, ὅπως ὁ Ἀδάμ. Ὁ δὲ Ἀδὰμ εἶναι καὶ προεικόνισμα τοῦ μέλλοντος νέου Ἀδάμ, δηλαδὴ τοῦ Χριστοῦ.

Ἀλλὰ δὲν ἔχει τόση βαρύτητα ἡ ἁμαρτία (τοῦ Ἀδάμ) ὅση ἡ χάρι (τοῦ Χριστοῦ). Διότι, ἐὰν ἐξ αἰτίας τῆς ἁμαρτίας τοῦ ἑνὸς ἀνθρώπου πέθαναν οἱ πολλοί, πολὺ περισσότερο ἡ χάρι τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ δωρεὰ σὲ χάρι τοῦ ἑνὸς ἀνθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ πλημμύρισε τοὺς πολλούς.

Ἀλλὰ δὲν ἔβλαψε τόσον πολὺ ἡ παράβασις τοῦ Ἀδάμ, ὅσον μᾶς ὠφέλησε καὶ μᾶς εὐηργέτησεν ἡ χάρις, ποὺ μᾶς ἔφερεν ὁ Χριστός. Διότι, ἐὰν διὰ τοῦ παραπτώματος τοῦ ἑνός, ἤτοι τοῦ Ἀδάμ, ἀπέθανον οἱ πολλοί, ἤτοι ἡ ἐξ αὐτοῦ καταγομένη ἀνθρωπότης, ἀσυγκρίτως περισσότερον ἡ χάρις, ἡ ὁποία μᾶς δίδεται ἀπὸ τὸν Θεόν, καὶ ἡ δωρεά, ποὺ μᾶς ἐξησφάλισε μὲ τὴν χάριν ὁ ἕνας ἄνθρωπος, Ἰησοῦς Χριστός, ἐδόθη μὲ τὸ παραπάνω καὶ ἐπερίσσευσεν εἰς τοὺς πολλούς.

Ἀλλ’ ἡ χάρις τοῦ Χριστοῦ εὐηργέτησε πολὺ περισσότερον, παρ’ ὅσον ἔβλαψεν ἡ παράβασις τοῦ Ἀδάμ· διότι, ἐὰν μὲ τὴν παράβασιν τοῦ ἑνός, δηλαδὴ τοῦ Ἀδάμ, ἀπέθαναν σωματικῶς καὶ πνευματικῶς οἱ πολλοί, πολὺ περισσότερον ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ δωρεὰ τῆς σωτηρίας, ποὺ δίδεται διὰ τῆς χάριτος τοῦ ἑνὸς ἀνθρώπου, τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐπλεόνασε πλουσίως εἰς πολλούς, εἰς αὐτοὺς δηλαδὴ ποὺ ἐπίστευσαν.

Ἐπίσης, δὲν συμβαίνει μὲ τὴ (θεία) δωρεά, ὅπως μὲ τὸν ἕνα, ποὺ ἁμάρτησε [Σημ.: Ἤ, μὲ τὸ ἁμάρτημα τοῦ ἑνός]. Διότι ἡ μὲν ἀπόφασι ἦταν καταδικαστικὴ γιὰ ἕνα, ἐνῷ ἡ χαριστικὴ πρᾶξι εἶναι ἀθωωτικὴ γιὰ πολλὰ ἁμαρτήματα.

Καὶ δὲν ἔγινε διὰ τὸ δώρημα, ὅπως ἔγινε μὲ τὸν ἕνα ποὺ ἡμάρτησε. Διότι ἡ μὲν καταδικαστικὴ ἀπόφασις, μὲ τὴν ὁποίαν κατεκρίθη ἡ παράβασις τοῦ Ἀδάμ, ἔγινε δι’ ἐν ἁμάρτημα καὶ μίαν παράβασιν καταδίκη ὅλου τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Ἡ χαριστικὴ ὅμως ἀπόφασις καὶ πρᾶξις τοῦ Θεοῦ συνεχώρησε πολλά, ἀναρίθμητα παραπτώματα, τὰ παραπτώματα ὅλου τοῦ ἀνθρώπινου γένους καὶ ἔγινεν ἔτσι ἀπόφασις, μὲ τὴν ὁποίαν ἐδικαιώθησαν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι.

Καὶ ἡ ἀνεκτίμητος δωρεὰ τοῦ Χριστοῦ δὲν εἶναι ὅπως ἡ βλάβη ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν τοῦ ἑνός, ἀλλ’ ἀσυγκρίτως μεγαλυτέρα, ἀφοῦ ἐξαλείφει ἀναρίθμητα πλήθη ἁμαρτιῶν. Διότι ἡ μὲν καταδίκη τῆς παραβάσεως τοῦ Ἀδὰμ ἔγινε δι’ ἕνα μόνον ἁμάρτημα καὶ ἐπεξετάθη εἰς ὅλον τὸν κόσμον. Ἡ χάρις ὅμως καὶ ἡ δωρεὰ ἀπὸ τὴν σταυρικὴν θυσίαν τοῦ Χριστοῦ ἔσβησε τὰ πλήθη τῶν παραπτωμάτων ὅλου τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, ὥστε νὰ ἠμποροῦν οἱ πάντες νὰ εὕρουν τὴν δικαίωσιν.

Ἀν δὲ ἐξ αἰτίας τοῦ ἁμαρτήματος τοῦ ἑνὸς ὁ θάνατος βασίλευσε ἐξ αἰτίας τοῦ ἑνός, πολὺ περισσότερο ἐκεῖνοι ποὺ λαμβάνουν τὸν ἄφθονο πλοῦτο τῆς χάριτος καὶ τῆς δωρεᾶς τῆς δικαιώσεως, θὰ βασιλεύσουν μὲ ζωὴ ἐξ αἰτίας τοῦ ἑνός, τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Καὶ ἡ δικαίωσις αὐτὴ ἔχει μεγάλας καὶ εὐεργετικὰς συνεπείας. Διότι, ἐὰν διὰ τῆς πτώσεως τοῦ ἑνός, ἤτοι τοῦ προπάτορός μας Ἀδάμ, ὁ θάνατος ἐκυριάρχησε διὰ τοῦ ἑνὸς ἀνθρώπου, πολὺ περισσότερον ἐκεῖνοι, ποὺ λαμβάνουν τὴν ἀφθονίαν τῆς χάριτος καὶ τῆς δικαιώσεως, ποὺ μᾶς δίδεται ὡς δωρεά, θὰ βασιλεύσουν γεμᾶτοι νέαν καὶ οὐράνιον ζωὴν διὰ μέσου τοῦ ἑνὸς Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Διότι, ἐὰν ἐξ αἰτίας τῆς παραβάσεως τοῦ ἑνός, τοῦ Ἀδάμ, ὁ θάνατος ἐκυριάρχησε διὰ τοῦ ἑνὸς ἀνθρώπου, πολὺ περισσότερον αὐτοὶ ποὺ παίρνουν τὸν ἀνεξάντλητον πλοῦτον τῆς χάριτος καὶ τὴν δωρεὰν τῆς δικαιώσεως, θὰ βασιλεύσουν αἰωνίως εἰς νέαν ζωὴν διὰ μέσου τοῦ ἑνός, τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ἄρα δὲ, ὅπως τὸ ἀποτέλεσμα ἑνὸς ἁμαρτήματος ἦταν καταδίκη γιὰ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, ἔτσι καὶ τὸ ἀποτέλεσμα μιᾶς ἀθωωτικῆς πράξεως εἶναι δικαίωσι, ποὺ φέρνει ζωή, γιὰ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους.

Τὸ συμπέρασμα λοιπὸν εἶναι, ὅτι, καθὼς διὰ μιᾶς προπατορικῆς παραβάσεως ὠδηγήθησαν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εἰς καταδίκην, ἔτσι καὶ διὰ μιᾶς ἀθωωτικῆς ἀποφάσεως, ποὺ δίδει τὴν δικαίωσιν, ὠδηγήθησαν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εἰς κατάστασιν δικαιώσεως, ποὺ φέρει ὡς συνέπειάν της τὴν ζωήν.

Ἄρα, λοιπόν, ὅπως διὰ μιᾶς παραβάσεως διέβη εἰς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους τὸ ἁμάρτημα καὶ ἡ καταδίκη εἰς θάνατον, ἔτσι καὶ διὰ τοῦ ἔργου τῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς τελείας ἁγιότητος τοῦ ἑνὸς ἦλθεν εἰς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους ἡ δικαίωσις, τῆς ὁποίας καρπὸς εἶναι ἡ ζωή.

Διότι, ὅπως ἐξ αἰτίας τῆς παρακοῆς τοῦ ἑνὸς ἀνθρώπου οἱ πολλοὶ ἔγιναν ἁμαρτωλοί, ἔτσι καὶ ἐξ αἰτίας τῆς ὑπακοῆς τοῦ ἑνὸς οἱ πολλοὶ θὰ δικαιωθοῦν.

Διότι, καθὼς ἀκριβῶς διὰ τῆς παρακοῆς τοῦ ἑνὸς ἀνθρώπου, τοῦ Ἀδάμ, ἔγιναν ἁμαρτωλοὶ καὶ ἔνοχοι τὸ πλῆθος τῶν ἀπογόνων τοῦ Ἀδάμ, τοιουτοτρόπως καὶ διὰ τῆς ὑπακοῆς ποὺ ἔδειξεν ὁ ἕνας, ὁ Ἰησοῦς Χριστός, θὰ γίνουν δίκαιοι τὸ πλῆθος τῶν πιστευόντων.

Διότι, ὅπως μὲ τὴν παρακοὴν τοῦ ἑνὸς ἀνθρώπου ἔγιναν ἁμαρτωλοὶ οἱ πολλοί, ἔτσι καὶ μὲ τὴν τελείαν ὑπακοήν, ποὺ ἔδειξεν ὁ εἷς, ὁ Χριστὸς εἰς τὸν Πατέρα, θὰ γίνουν δίκαιοι οἱ πολλοί.

Ὁ νόμος δὲ παρενεβλήθη προσωρινῶς, γιὰ νὰ πλεονάσῃ ἡ ἁμαρτία. Ἀλλ’ ὅπου πλεόνασε ἡ ἁμαρτία, ὑπερεπερίσσευσε ἡ χάρι,

Ἀλλ’ ἀφοῦ ἐπρόκειτο νὰ δικαιωθῶμεν ὅλοι διὰ τοῦ Χριστοῦ, τί ἐχρειάζετο ὁ νόμος; Ὁ μωσαϊκὸς νόμος εἰσῆλθε προσωρινῶς, διὰ νὰ πληθυνθῇ ἡ ἁμαρτία, ποὺ προῆλθεν ἀπὸ τὴν πτῶσιν τοῦ Ἀδάμ. Ἐπληθύνθη δέ, διότι οἱ ἄνθρωποι παρέβαιναν τὸν νόμον. Ἐκεῖ ὅμως, ὅπου ἐπληθύνθη ἡ ἁμαρτία, ἐδόθη πολὺ ἀφθονωτέρα ἡ χάρις.

Ὁ δὲ μωσαϊκὸς Νόμος εἰσεχώρησε τρόπον τινὰ προσωρινῶς, διὰ νὰ καταστῇ αἰσθητὸν τὸ πλεόνασμα τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς ἐνοχῆς, ποὺ προῆλθεν ἀπὸ τὴν πτῶσιν τοῦ Ἀδάμ. Ὅπου ὅμως ἐπλεόνασεν ἡ ἁμαρτία, ἐκεῖ ἐπερίσευσε πολὺ πλουσιωτέρα καὶ ἀφθονωτέρα ἡ χάρις.

ὥστε, ὅπως βασίλευσε ἡ ἁμαρτία διὰ τοῦ θανάτου, ἔτσι καὶ ἡ χάρι νὰ βασιλεύσῃ διὰ δικαιώσεως γιὰ ζωὴ αἰώνια διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Κυρίου μας.

Ἵνα, καθὼς ἀκριβῶς ἐβασίλευσεν ἡ ἁμαρτία, ποὺ ἔκανεν αἰσθητὸν τὸ τυραννικὸν κράτος της διὰ τοῦ θανάτου, ἔτσι βασιλεύσῃ καὶ ἡ χάρις διὰ τοῦ δώρου τῆς δικαιώσεως, διὰ νὰ ἐπικρατήσῃ ἡ αἰώνιος ζωὴ διὰ τῆς μεσιτείας τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Κυρίου μας.

Ἵνα, ὅπως ἀκριβῶς ἐκυριάρχησεν ἡ ἁμαρτία, καὶ μία ἔκφρασις αὐτῆς τῆς κυριαρχίας ἦτο ὁ θάνατος, ἔτσι βασιλεύσῃ καὶ ἡ χάρις διὰ τῆς δικαιώσεως, ὥστε νὰ ἐπικρατήσῃ ἡ αἰωνία ζωὴ διὰ μέσου τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.