Πρὸς Ῥωμαίους 6

Τὶ θὰ ποῦμε τότε; Νὰ ἐπιμείνουμε στὴν ἁμαρτία, γιὰ νὰ πλεονάσῃ ἡ χάρι;

Ἀφοῦ λοιπὸν ἐκεῖ, ποὺ ἐπληθύνθη ἡ ἁμαρτία, ἐδόθη ἀφθονώτερον ἡ χάρις, τί θὰ εἴπωμεν; Θὰ ἐπιμείνωμεν εἰς τὴν ἁμαρτίαν, διὰ νὰ μᾶς δοθῇ μὲ ἀφθονίαν ἡ χάρις;

Ἐφ’ ὅσον λοιπόν, ὅπου ἐπληνθύνθη ἡ ἁμαρτία, ἐδόθη πλουσιωτέρα ἡ χάρις, τί θὰ εἴπωμεν; Θὰ ἐπιμείνωμεν εἰς τὴν ἁμαρτίαν, διὰ νὰ μᾶς δοθῇ πλουσιωτέρα ἡ χάρις;

Μή γένοιτο! Ἀφοῦ πεθάναμε ὡς πρὸς τὴν ἁμαρτία, πῶς θὰ ζήσωμε πλέον σ’ αὐτή;

Μὴ γένοιτο νὰ εἴπωμεν ἕνα τέτοιον βλάσφημον λόγον. Ἡμεῖς, ποὺ εἰς τὸ ἅγιον βάπτισμα ἀπεθάναμεν ὡς πρὸς τὴν ἁμαρτίαν καὶ ἐχωρίσθημεν διὰ πάντα ἀπὸ αὐτήν, πῶς θὰ ζήσωμεν ἀκόμη μέσα εἰς τὴν ἁμαρτίαν;

Μὴ γένοιτο· ἡμεῖς οἱ ὁποῖοι ἔχομεν πλέον ἀποθάνει ὡς πρὸς τὴν ἁμαρτίαν καὶ εἴμεθα νεκροὶ δι’ αὐτήν, πῶς θὰ ζήσωμεν ἀκόμη μέσα εἰς αὐτή;

Ἢ δὲν ξέρετε, ὅτι, ὅσοι βαπτισθήκαμε μὲ πίστι στὸν Ἰησοῦ Χριστό, βαπτισθήκαμε στὸ θάνατό του;

Ἢ δὲν ἠξεύρετε, ὅτι ὅσοι ἐβαπτίσθημεν μὲ πίστιν εἰς τὸν ἸησοῦνΧριστόν, συνταυτίσαντες τὴν ὕπαρξίν μας πρὸς αὐτόν, ἐγίναμεν διὰ τοῦ βαπτίσματος μέτοχοι τοῦ σταυρικοῦ του θανάτου καὶ ὁ παλαιός μας ἄνθρωπος τῆς ἁμαρτίας ἐσταυρώθη καὶ ἀπέθανεν, ὅπως καὶ ὁ Χριστὸς ἐπὶ τοῦ σταυροῦ;

Ἢ δὲν γνωρίζετε, ὅτι ὅσοι ἐβαπτίσθημεν μὲ τὴν πίστιν εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστόν, ἐβαπτίσθημεν συγχρόνως (ἐβυθίσθημεν τρόπον τινὰ καὶ ἐγίναμεν μέτοχοι) εἰς τὸν θάνατον αὐτοῦ; (Διὰ τῆς σταυρώσεως τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου).

Μὲ τὸ βάπτισμα δὲ στὸ θάνατό του συνταφήκαμε μαζί του, ὥστε, ὅπως ὁ Χριστὸς μὲ τὴ δύναμι τοῦ Πατρὸς ἀναστήθηκε ἐκ νεκρῶν, ἔτσι καὶ ἐμεῖς νὰ ζήσωμε νέα ζωή.

Ἐθαφθήκαμε λοιπὸν μαζὶ μὲ Αὐτὸν διὰ τοῦ βαπτίσματος, τὸ ὁποῖον μᾶς ἔκαμε συγκοινωνοὺς τοῦ θανάτου του, ἵνα, καθὼς ἀκριβῶς ἀνεστήθη ὁ Χριστὸς ἐκ νεκρῶν διὰ τῆς ἐνδόξου δυνάμεως τοῦ Πατρός, ἔτσι καὶ ἡμεῖς ἀναστηθῶμεν εἰς νέαν ἐνάρετον καὶ ἁγίαν ζωὴν καὶ συμμορφώσωμεν τὴν διαγωγήν μας πρὸς τὰς ἀπαιτήσεις τῆς ζωῆς ταύτης.

Ἐτάφημεν, λοιπόν, μαζῆ μὲ αὐτὸν διὰ τοῦ βαπτίσματος καὶ ἐγίναμεν μέτοχοι εἰς τὸν θάνατόν του, ἵνα, ὅπως ἀκριβῶς ἀνεστήθη ὁ Χριστὸς ἐκ νεκρῶν διὰ τῆς δόξης τοῦ οὐρανίου Πατρός, ἔτσι καὶ ἡμεῖς ἀναστηθῶμεν καὶ ζήσωμεν μίαν νέαν ζωήν, σύμφωνον πρὸς τὸ θέλημα ἐκείνου.

Διότι, ἀφοῦ ἑνωθήκαμε μὲ τὴ μορφὴ τοῦ θανάτου του, ἀσφαλῶς θὰ ἑνωθοῦμε καὶ μὲ τὴ μορφὴ τῆς ἀναστάσεώς του.

Ναί· ἀνεστήθημεν καὶ ἡμεῖς εἰς νέαν ἁγίαν ζωήν. Διότι, ἐὰν σὰν τὰ μαζὶ φυτευμένα καὶ θρεμμένα δέντρα ἔχωμεν γίνει ἕνα μὲ τὸν Χριστὸν εἰς τὸ βάπτισμα, ποὺ εἶναι ὁμοίωμα τοῦ θανάτου του, κατὰ φυσικὴν συνέπειαν θὰ γίνωμεν ἕνα καὶ εἰς τὴν ἀνάστασίν Του.

Διότι, ἐάν, σὰν δύο δένδρα ἀδιασπάστως ἠνωμένα εἰς ἕνα, ἐγίναμεν ἕνα σῶμα μὲ τὸν Χριστὸν διὰ τοῦ βαπτίσματος, ποὺ εἶναι ὁμοίωμα τοῦ σταυρικοῦ του θανάτου, κατὰ λογικὴν καὶ φυσικὴν συνέπειαν θὰ γίνωμεν ἕνα μὲ αὐτὸν καὶ εἰς τὴν ἀνάστασίν του (θὰ ἀναστηθῶμεν δηλαδὴ καὶ ἡμεῖς ἔνδοξοι, ὅπως καὶ ἐκεῖνος),

Ἀρκεῖ νὰ ἔχωμε συνειδητοποιήσει τοῦτο, ὅτι ὁ παλαιός μας ἄνθρωπος (ὁ παλαιός ἑαυτός μας) σταυρώθηκε μαζί του, γιὰ νὰ νεκρωθῇ τὸ ἁμαρτωλὸ σῶμα, γιὰ νὰ μὴν εἴμαστε πλέον δοῦλοι στὴν ἁμαρτία.

Θὰ γίνωμεν δὲ ἕνα μὲ τὸν Χριστὸν καὶ εἰς τὴν ἀνάστασίν Του ὑπὸ ἕνα ὅρον, ἐὰν δηλαδὴ γνωρίζωμεν, ὅτι ἡ διεφθαρμένη ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν φύσις, ποὺ ἐκληρονομήσαμεν ἀπὸ τὸν Ἀδάμ, ἐσταυρώθη μαζὶ μὲ τὸν Χριστὸν μυστηριακῶς διὰ τοῦ βαπτίσματος, διὰ νὰ γίνῃ ἀδρανὲς καὶ πεθαμένον τὸ δουλωμένον εἰς τὴν ἁμαρτίαν σῶμα μας, ὥστε νὰ μὴ γίνεται ὅργανον αὐτῆς καὶ νὰ μὴ εἴμεθα πλέον δοῦλοι καὶ σκλάβοι εἰς τὴν ἁμαρτίαν.

γνωρίζοντες τοῦτο, ὅτι ὁ παλαιὸς ἡμῶν ἄνθρωπος, ἡ διεφθαρμένη ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν φύσις μας, ἐσταυρώθη μαζῆ μὲ τὸν Χριστὸν διὰ τοῦ βαπτίσματος, διὰ νὰ ἀτονήσῃ πλέον καὶ νὰ εἶναι σὰν πεθαμένον τὸ σῶμα μας ἀπέναντι τῆς ἁμαρτίας, ὥστε νὰ μὴ γίνωμεν πάλιν δοῦλοι τῆς ἁμαρτίας.

Διότι ἐκεῖνος, ποὺ πέθανε, ἐλευθερώθηκε ἀπὸ τὴν ἁμαρτία.

Καὶ δὲν πρέπει κατ’ οὐδένα λόγον νὰ εἴμεθα πλέον δοῦλοι τῆς ἁμαρτίας, ἀφοῦ ἀπεθάνομεν μαζὶ μὲ τὸν Χριστὸν διὰ τοῦ βαπτίσματος. Διότι ὅποιος ἀπέθανεν ἔχει παύσει ἀπὸ τοῦ νὰ ἁμαρτάνη, καθ’ ὅσον ὁ πεθαμένος καὶ νεκρός, οὔτε ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν πειράζεται πλέον, οὔτε δύναται νὰ ἐνεργήσῃ ὁποιανδήποτε ἁμαρτίαν ἢ πρᾶξιν.

Διότι ἐκεῖνος ποὺ ἀπέθανε ἔχει πλέον ἐλευθερωθῆ ἀπὸ τὸν κίνδυνον τῆς ἁμαρτίας (δεδομένου ὅτι ὁ πεθαμένος καὶ νεκρὸς οὔτε πειράζεται οὔτε ἁμαρτάνει).

Ἀφοῦ δὲ πεθάναμε μαζὶ μὲ τὸ Χριστό, πιστεύουμε, ὅτι καὶ θὰ ζήσωμε μαζί του.

Δὲν εἴμεθα ὅμως καὶ ἐξ ὁλόκλήρου νεκροὶ καὶ πεθαμένοι. Ἐὰν ἀπεθάναμεν διὰ τοῦ βαπτίσματος μαζὶ μὲ τὸν Χριστὸν ὡς πρὸς τὴν ἁμαρτίαν, ζῶντες ἤδη μετ’ αὐτοῦ τὴν ζωὴν τῆς χάριτος ἔχομεν πεποίθησιν, ὅτι καὶ θὰ ζήσωμεν μαζί του τὴν μακαρίαν ζωὴν τῆς αἰωνιότητος.

Ἐφ’ ὅσον δὲ διὰ τοῦ βαπτίσματος ἔχομεν ἀποθάνει μαζῆ μὲ τὸν Χριστόν, ὡς πρὸς τὴν ἁμαρτίαν, πιστεύομεν ὅτι καὶ θὰ ζήσωμεν ἔνδοξοι μαζῆ μὲ αὐτὸν εἰς τὴν αἰωνιότητα.

Διότι γνωρίζουμε, ὅτι ὁ Χριστὸς μετὰ τὴν ἀνάστασί του ἐκ νεκρῶν δὲν πεθαίνει πλέον, ὁ θάνατος δὲν ἔχει πλέον ἐξουσία ἐπάνω του.

Ἔχομεν δὲ τὴν πεποίθησιν αὐτήν, διότι γνωρίζομεν, ὅτι ὁ Χριστὸς ἀναστηθεὶς ἐκ νεκρῶν δὲν πεθαίνει πλέον· ὁ θάνατος δὲν ἔχει πλέον ἐξουσίαν ἐπ’ αὐτοῦ καὶ δὲν δύναται νὰ τὸν κυριεύσῃ.

Διότι γνωρίζομεν πολὺ καλά, ὅτι ὁ Χριστὸς ἀναστηθεὶς ἐκ τῶν νεκρῶν δὲν πεθαίνει πλέον ποτέ, ὁ θάνατος δὲν ἔχει καμμίαν ἀπολύτως ἐξουσίαν καὶ κυριότητα εἰς αὐτόν.

Τὸ θάνατο δέ, τὸν ὁποῖον ὑπέστη, ὑπέστη μία φορὰ γιὰ πάντα ἐν σχέσει πρὸς τὴν ἁμαρτία, τὴ δὲ ζωή, τὴν ὁποία τώρα ζῇ, ζῇ ἐν σχέσει πρὸς τὸ Θεό.

Καὶ δὲν τὸν κυριεύει πλέον ὁ θάνατος, διότι καὶ τότε ποὺ ἀπέθανεν, ἀπέθανε μιὰ φορὰ γιὰ πάντα διὰ νὰ καταλύσῃ τὴν ἁμαρτίαν. Τὴν ζωὴν δέ, τὴν ὁποίαν ζῇ τώρα ἀναστηθεὶς ἐκ νεκρῶν, ζῇ διὰ νὰ δοξάζῃ τὸν Θεὸν μεταδίδων εἰς τὰς ψυχὰς τῶν ἀνθρώπων τὴν ἁγίαν καὶ μακαρίαν καὶ ἀθάνατον ζωὴν τοῦ Θεοῦ.

Καὶ δὲν τὸν κατακυριεύει πλέον ὁ θάνατος, διότι, τὸν σταυρικὸν θάνατον τὸν ὑπέστη τότε ὁ Κύριος, ἅπαξ διὰ παντός, διὰ νὰ ἐξαλείψῃ τὴν ἁμαρτίαν. Καὶ τὴν ζωὴν δέ, τὴν ὁποίαν ζῇ τώρα, τὴν ζῇ αἰωνίως ἔνδοξος πλησίον τοῦ Θεοῦ.

Ἔτσι καὶ σεῖς νὰ θεωρῆτε τοὺς ἑαυτούς σας, ὅτι εἶσθε νεκροὶ μὲν γιὰ τὴν ἁμαρτία, ζωντανοὶ δὲ γιὰ τὸ Θεὸ μὲ τὴν ἕνωσί σας μὲ τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ τὸν Κύριό μας.

Ὅπως δὲ ὁ Χριστὸς ζῇ διὰ τὸν Θεόν, ἔτσι καὶ σεῖς νὰ θεωρῆτε τοὺς ἑαυτούς σας πεθαμένους μὲν καὶ νεκροὺς ὡς πρὸς τὴν ἁμαρτίαν, ζωντανοὺς δὲ διὰ τὸν Θεόν, ἐνωμένους μὲ τὸν Ἰησοῦν Χριστόν, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ Κύριός μας.

Ἔτσι καὶ σεῖς θὰ θεωρῆτε πλέον τοὺς εὐατούς σας, νεκροὺς ὡς πρὸς τὴν ἁμαρτίαν, ζωντανοὺς δὲ διὰ τὸν Θεὸν διὰ μέσου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Κυρίου μας.

Νὰ μὴ βασιλεύῃ λοιπὸν ἡ ἁμαρτία στὸ νεκρό σας σῶμα, ὥστε νὰ ὑπακούετε σ’ αὐτὴ ὡς πρὸς τὶς (ἁμαρτωλὲς) ἐπιθυμίες του.

Ἂς μὴ βασιλεύῃ λοιπὸν ἡ ἁμαρτία εἰς τὸ σῶμα σας, τὸ ὁποῖον ὡς θνητὸν δὲν πρέπει νὰ κυριαρχῇ ἐπὶ τῆς ἀθανάτου ψυχῆς σας. Ὄχι· ἂς μὴ βασιλεύῃ ἡ ἁμαρτία, ὥστε νὰ ὑπακούετε εἰς αὐτὴν παρασυρόμενοι ἀπὸ τὰς ἐπιθυμίας τοῦ σώματός σας.

Λοιπόν, ἂς μὴ βασιλεύῃ καὶ ἂς μὴ κυριαρχῇ ἡ ἁμαρτία εἰς τὸ θνητόν σας σῶμα, ὥστε νὰ ὑπακούετε εἰς αὐτήν, παρασυρόμενοι ἀπὸ τὰς ἐπιθυμίας τοῦ σώματος.

Καὶ νὰ μὴ προσφέρετε τὰ μέλη σας στὴν ἁμαρτία ὡς ὅπλα γιὰ τὸ κακὸ. Ἀλλὰ νὰ προσφέρετε τοὺς ἑαυτούς σας στὸ Θεὸ ὡς ἀναστημένους ἐκ νεκρῶν καὶ ζωντανούς, καὶ τὰ μέλη σας στὸ Θεὸ ὡς ὅπλα γιὰ τὸ καλό.

Οὔτε νὰ παρέχετε τὰ μέλη τοῦ σώματός σας ὄργανα τῆς ἀδικίας, διὰ νὰ σᾶς πολεμῇ καὶ νὰ σᾶς κατανικᾷ μὲ αὐτὰ ἡ ἁμαρτία. Ἀλλὰ νὰ προσφέρετε ἐξ ὁλοκλήρου ὡς θυσίαν καὶ ὡς ἀφιέρωμα τοὺς ἑαυτούς σας εἰς τὸν Θεόν, σὰν ἄνθρωποι ποὺ πράγματι ἀνεστηθήκατε ἐν τῷ βαπτίσματι ἐκ νεκρῶν καὶ ἐλάβατε νέαν καὶ ἁγίαν ζωήν· καὶ καθένα ἀπὸ τὰ μέλη σας δώσατέ τα εἰς τὸν Θεὸν διὰ νὰ εἶναι ὄργανα πάσης ἀρετῆς, δυνατὰ νὰ κατανικοῦν κάθε ἁμαρτίαν.

Οὔτε νὰ προσφέρετε καὶ νὰ κάνετε τὰ μέλη τοῦ σώματός σας ὄργανα καὶ ὅπλα τῆς ἀδικίας, διὰ τῶν ὁποίων θὰ σᾶς νικᾷ καὶ θὰ σᾶς ἐξουσιάζῃ ἡ ἁμαρτία. Ἀλλὰ νὰ προσφέρετε τοὺς ἑαυτούς σας εἰς τὸν Θεὸν σὰν ἄνθρωποι, ποὺ πράγματι ἔχετε ἀναστηθῆ ἐκ τῶν νεκρῶν, καὶ τὰ μέλη σας νὰ τὰ προσφέρετε καὶ ἀφιερώσετε εἰς τὸν Θεόν, διὰ νὰ εἶναι ὄργανα καὶ ὅπλα εἰς κάθε ἀρετήν.

Ἡ ἁμαρτία τότε δὲν θὰ ἔχῃ ἐξουσία ἐπάνω σας. Διότι δὲν εἶσθε ἄλλωστε κάτω ἀπὸ τὸ νόμο, ἀλλ’ ἀπὸ τὴ χάρι.

Δύνασθε δὲ νὰ κατορθώσετε τοῦτο, διότι ἡ ἁμαρτία δὲν θὰ σᾶς κυριεύσῃ. Καὶ δὲν θὰ σᾶς κυριεύσῃ ἡ ἁμαρτία, διότι δὲν εἶσθε πλέον ὑπὸ τὸ κράτος τοῦ νόμου, ποὺ ἐπρόσταζε μὲν τὸ ὀρθὸν καὶ τὸ δίκαιον, δὲν ἔδιδεν ὅμως καὶ τὴν ἐνίσχυσιν πρὸς κατόρθωσιν αὐτοῦ. Ἀλλ’ εἶσθε τώρα ὑπὸ τὸ κράτος τῆς χάριτος, ἡ ὁποία καὶ δι’ ὅσα εἰς τὸ παρελθὸν ἐπράξαμεν κακὰ μᾶς συγχωρεῖ, καὶ διὰ νὰ βαδίσωμεν τὸν δρόμον τῆς ἁγιότητός μας ἐνισχύει καὶ ἀσφαλίζει.

Ἔτσι δὲ ποτὲ πλέον ἡ ἁμαρτία δὲν θὰ σᾶς ὑποδουλώσῃ, διότι δὲν εἶσθε πλέον ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν τοῦ Νόμου, ὁ ὁποῖος κατεδίκαζε μὲ τὴν ἁμαρτίαν, χωρὶς ὅμως νὰ δίδῃ τὴν λύτρωσιν, ἀλλὰ εὑρίσκεσθε εἰς τὴν βασιλείαν τῆς χάριτος, ποὺ δίδει συγχώρησιν, ἐλευθερίαν καὶ ἁγιασμόν.

Τί λοιπόν; Ν’ ἁμαρτήσωμε, διότι δὲν εἴμεθα κάτω ἀπὸ τὸ νόμο, ἀλλὰ κάτω ἀπὸ τὴ χάρι; Μὴ γένοιτο!

Τί λοιπόν; Θὰ ἁμαρτήσωμεν ἐπειδὴ δὲν εἴμεθα ὑπὸ τὸ κράτος τοῦ νόμου, ἀλλ’ ὑπὸ τὸ κράτος τῆς χάριτος; Μᾶς παρέχει λοιπὸν ἡ χάρις τὴν ἄδειαν νὰ ἁμαρτάνωμεν; Μὴ γένοιτο ποτὲ νὰ δεχθῶμεν ἕνα τέτοιον λογισμόν.

Τί λοιπόν; Ἐφ’ ὅσον δὲν εἴμεθα ὑπὸ τὴν κυριαρχίαν τοῦ Νόμου, ἀλλ’ εὑρισκόμεθα εἰς τὴν δωρεὰν τῆς χάριτος, θὰ ἁμαρτήσωμεν, ἀφοῦ εἶναι εὔκολον νὰ λάβωμεν ἄφεσιν; Μὴ γένοιτο!

Δὲν ξέρετε, ὅτι σὲ ὅ,τι προσφέρετε τοὺς ἑαυτούς σας ὡς δούλους γιὰ νὰ ὑπακούετε, γίνεσθε δοῦλοι αὐτοῦ, στὸ ὁποῖο ὑπακούετε, ἢ δηλαδὴ τῆς ἁμαρτίας γιὰ θάνατο, ἢ τῆς Πίστεως γιὰ δικαίωσι;

Δὲν ξεύρετε, ὅτι εἰς ἐκεῖνον, ποὺ προσφέρετε τοὺς ἑαυτούς σας δούλους, διὰ νὰ τὸν ὑπακούετε, γίνεσθε πλέον μὲ τὴν συνήθειαν καὶ τὴν ἕξιν, ποὺ δημιουργεῖ ἡ ὑπακοή, δοῦλοι; Δοῦλοι εἰς αὐτόν, εἰς τὸν ὁποῖον ἑξακολουθεῖτε νὰ ὑπακούετε. Δηλαδή, ἢ δοῦλοι τῆς ἁμαρτίας διὰ νὰ καταλήξετε εἰς τὸν πνευματικὸν θάνατον καὶ τὸν πλήρη χωρισμόν σας ἀπὸ τὸν Θεόν, ἢ δοῦλοι τῆς ὑπακοῆς εἰς τὸν Χριστὸν διὰ νὰ καταλήξετε εἰς τὴν δικαίωσιν καὶ τὴν μακαρίαν ζωήν.

Δὲν γνωρίζετε ὅτι εἰς ἐκεῖνον, ποὺ προσφέρετε τοὺς ἑαυτούς σας δούλους, διὰ νὰ τὸν ὑπακούετε, γίνεσθε πράγματι δοῦλοι μὲ τὴν ὑπακοὴν αὐτήν. Δηλαδὴ εἶσθε ἢ δοῦλοι ὑπακούοντες εἰς τὴν ἁμαρτίαν διὰ νὰ καταλήξετε εἰς τὸν πνευματικὸν θάνατον ἢ δοῦλοι ὑπακούοντες εἰς τὸν Χριστόν, διὰ νὰ ἀποκτήσετε τὴν δικαίωσιν καὶ τὴν αἰωνίαν μακαριότητα.

Εὐχαριστία δὲ ὀφείλεται στὸ Θεό, διότι ἤσασθε δοῦλοι τῆς ἁμαρτίας, ἀλλὰ πιστεύσατε μὲ τὴν καρδιά σας στὸν κανόνα τῆς (χριστιανικῆς) διδασκαλίας, στὸν ὁποῖο ὑποταχθήκατε.

Εὐχαριστία δὲ ὀφείλεται ἀπὸ σᾶς εἰς τὸν Θεόν, διότι ἦσθε μὲν ἄλλοτε δοῦλοι τῆς ἁμαρτίας, ὑπηκούσατε ὅμως μὲ τὴν καρδία σας εἰς τὸν ἀκριβῆ κανόνα τῆς χριστιανικῆς διδασκαλίας, ποὺ ἐδιδάχθητε ἀπὸ ἡμᾶς τοὺς Ἀποστόλους.

Ἀλλά, δόξα εἰς τὸν Θεόν, διότι ναὶ μὲν ὑπήρξατε ἄλλοτε δοῦλοι τῆς ἁμαρτίας, ὑπηκούσατε ὅμως μὲ ὅλην σας τὴν ψυχὴν καὶ τὴν καρδίαν εἰς τὸν τέλειον κανόνα τῆς ἀρίστης διδασκαλίας, τὴν ὁποίαν ἔχετε διδαχθῆ ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους.

Ἔτσι ἐλευθερωθήκατε ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ γίνατε δοῦλοι στὸ καλό.

Ἔτσι δὲ ἀφοῦ ἐλευθερωθήκατε ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν, ἐγίνατε δοῦλοι εἰς τὴν ἀρετήν.

Ἔτσι δέ, ἀφοῦ ἐγίνατε ἐλεύθεροι ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν, ὑπεδουλώθητε εἰς τὴν ἁγιότητα καὶ τὴν ἀρετήν.

Ἀνθρωπίνως ὁμιλῶ χρησιμοποιὼντας τὴν εἰκόνα τῆς δουλείας λόγῳ τῆς φυσικῆς ἀδυναμίας σας νὰ καταλάβετε ἀλλιῶς (Στὴν πραγματικότητα ἡ ὑποταγὴ στὸ καλὸ δὲν εἶναι δουλεία, ἀλλὰ ἐλευθερία ἀπὸ τὰ πάθη). Ὅπως δὲ ὑποδουλώσατε τὰ μέλη σας στὴν ἀκαθαρσία καὶ τὴν ἀνομία γιὰ νὰ κάνετε τὴν ἀνομία, ἔτσι τώρα ὑποδουλώσετε τὰ μέλη σας στὸ καλὸ γιὰ ν’ ἁγιάζεσθε.

Μεταχειρίζομαι ἀνθρώπινον τρόπον ἐκφράσεως ἐξ αἰτίας τῆς ἀδυναμίας τῆς ἀνθρωπίνης φύσεώς σας, ἡ ὁποία εἶναι ἀκόμη σαρκικὴ καὶ ὡς ἐκ τούτου ἡ ἐργασία τῆς ἀρετῆς σας φαίνεται δουλεία. Ὅπως δηλαδὴ προσεφέρατε τὰ μέλη σας σκλάβα εἰς τὴν ἁμαρτίαν, ποὺ κάμνει τὸν ἄνθρωπον ἀκάθαρτον καὶ παραβάτην τοῦ νόμου διὰ νὰ πράττετε τὴν ἀνομίαν, ἔτσι τώρα νὰ προσφέρετε τὰ μέλη σας δοῦλα εἰς τὸν ἐνάρετον βίον διὰ νὰ προκόπτετε εἰς ἁγιότητα.

Χρησιμοποιῶ ἀνθρωπίνας εἰκόνας καὶ ἐκφράσεις ἐξ αἰτίας τῆς ἀδυναμίας, ποὺ παρουσιάζει ἡ ἀνθρωπίνη, ἡ σαρκικὴ ἀκόμη κατάστασίς σας. Δηλαδὴ ὅπως εἴχατε προσφέρει τὰ μέλη σας δοῦλα εἰς τὴν ἀκαθαρσίαν τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς ἀνομίας, διὰ νὰ διαπράττετε τὴν ἁμαρτίαν, ἔτσι καὶ τώρα πρέπει νὰ προσφέρετε τὰ μέλη σας δοῦλα εἰς τὴν ἀρετήν, διὰ νὰ πρωχωρήσετε καὶ ἐπιτύχετε τὴν ἁγιότητα.

Ὅταν βεβαίως ἤσασθε δοῦλοι τῆς ἁμαρτίας, ἤσασθε ἐλεύθεροι ἀπὸ τὸν ἔλεγχο τοῦ καλοῦ.

Ἀλλ’ ἡ δουλεία αὐτὴ εἰς τὸν ἐνάρετον βίον δὲν εἶναι σκλαβιά, ἀλλ’ ἐλευθερία. Διότι, ὅταν ἦσθε δοῦλοι τῆς ἁμαρτίας, ἦσθε μὲν ἐλεὐθεροι ὡς πρὸς τὴν δικαιοσύνην καὶ ἀρετήν, ἀλλὰ σᾶς ἐρωτῶ·

Ἀλλοτε, ὅταν ἦσθε δοῦλοι εἰς τὴν ἁμαρτίαν, ἦσθε μὲν ἐλεύθεροι ὡς πρὸς τὴν δικαίωσιν καὶ τὴν ἀρετήν, ποὺ θέλει ὁ Θεός,

Ἀλλὰ ποιό κέρδος εἴχατε τότε ἀπὸ τὰ ἔργα, γιὰ τὰ ὁποῖα τώρα ντρέπεσθε; Διότι τὸ τέλος ἐκείνων εἶναι θάνατος.

Ποίαν ὠφέλειαν λοιπὸν εἴχατε τότε ἀπὸ τὰ ἔργα τῆς ἁμαρτίας, διὰ τὰ ὁποῖα τώρα, ὅταν τὰ ἐνθυμῆσθε, ἐντρέπεσθε; Καμμίαν. Εἴχατε τοὐναντίον βλάβην μεγάλην, διότι τὸ τελικὸν ἀποτέλεσμα τῶν ἔργων ἐκείνων εἶναι θάνατος πνευματικός.

ἀλλὰ ποῖον καρπόν, ποῖον κέρδος καὶ ὠφέλειαν εἴχατε τότε ἀπὸ τὰ ἔργα τῆς ἁμαρτίας, διὰ τὰ ὁποῖα τώρα ἐντρέπεσθε κάθε φορὰν ποὺ τὰ ἐνθυμεῖσθε. Διότι ἡ κατάληξις ἐκείνων εἶναι ὁ αἰώνιος πνευματικὸς θάνατος.

Ἀλλὰ τώρα, ποὺ ἐλευθερωθήκατε ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ ὑποδουλωθήκατε στὸ Θεό, ἔχετε τὸ κέρδος σας σὲ ἁγιασμό, καὶ τὸ τέλος ζωὴ αἰώνια.

Τώρα ὅμως, ποὺ ἐλευθερωθήκατε ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν, ὑπεδουλώσατε δὲ τὸν ἑαυτόν σας εἰς τὸν Θεόν, ἔχετε βέβαιον κέρδος τὴν πρόοδον εἰς τὴν ἁγιότητα, τελικὸν δὲ ἀποτέλεσμα τὴν αἰώνιον ζωήν. Δὲν εἶναι λοιπὸν πραγματικὴ ἐλευθερία ἡ ὑποταγή σας εἰς τὸν Θεόν;

Τώρα δὲ ποὺ ἀπεκτήσατε τὴν ἐλευθερίαν καὶ ἀπηλλάγητε ἀπὸ τὴν δουλείαν τῆς ἁμαρτίας, ὑπεδουλώθητε δὲ θεληματικὰ εἰς τὸν Θεόν, ἔχετε ὡς καρπὸν τὴν προκοπὴν εἰς τὴν ἁγιότητα τελικὸν δὲ καὶ ἀναφαίρετον κέρδος τὴν αἰωνίαν ζωήν.

Ναί, ὁ μισθὸς τῆς ἁμαρτίας εἶναι θάνατος, ἐνῷ τὸ χάρισμα τοῦ Θεοῦ εἶναι ζωὴ αἰώνια διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Κυρίου μας.

Ναί· τότε ἤσασθε δοῦλοι δυστυχεῖς, διότι ὁ μισθός, μὲ τὸν ὁποῖον ἡ ἁμαρτία πληρώνει τοὺς δούλους της, εἶναι θάνατος. Τὸ δῶρον δέ, ποὺ δίδει ὁ Θεὸς εἰς τοὺς δούλους του, εἶναι ἡ αἰώνιος ζωή, τὴν ὁποίαν ἐπιτυγχάνομεν διὰ τῆς ἑνώσεώς μας μὲ τὸν Ἰησοῦν Χριστόν, τὸν Κύριόν μας.

Διότι αἱ μὲν συνέπειαι καὶ ὁ μισθὸς τῆς ἁμαρτίας εἶναι ὁ πνευματικὸς θάνατος, τὸ δὲ δῶρον τοῦ Θεοῦ πρὸς ἐκείνους, ποὺ τὸν ὑπακούουν, εἶναι ἡ αἰώνιος ζωὴ διὰ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.