Πρὸς Ῥωμαίους 7

Ἢ ἀγνοεῖτε, ἀδελφοί - ὁμιλῶ βεβαίως σ’ ἀνθρώπους ποὺ γνωρίζουν τὸ νόμο - , ὅτι ὁ νόμος ἔχει ἐξουσία πάνω στὸν ἄνθρωπο ὅσο αὐτὸς ζῇ;

Τὴν ζωὴν δὲ αὐτὴν τὴν αἰώνιον δὲν ἡμπορεῖ πλέον οὔτε ὁ νόμος νὰ μᾶς τὴν ἀφαιρέσῃ, ὅπως ἀποδεικνύεται ἐξ ὅσων θὰ εἴπωμεν. Ἐπειδὴ ὁμιλῶ πρὸς ἀνθρώπους, ποὺ γνωρίζουν τὸν νόμον, σᾶς ἐρωτῶ: Δὲν γνωρίζετε, ἀδελφοί, ὅτι ὁ νόμος ἔχει ἐξουσίαν ἐπὶ τοῦ ἀνθρώπου, ἐφ’ ὅσον ζῇ ὁ ἄνθρωπος;

Ὀμιλῶ πρὸς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι γνωρίζουν τὸν Νόμον. Ἢ μήπως ἀγνοεῖτε, ἀδελφοί, ὅτι ὁ Νόμος ἔχει κῦρος καὶ ἐξουσίαν εἰς τὸν ἄνθρωπον, ἐφ’ ὅσον αὐτὸς ζῇ;

Παραδείγματος χάριν ἡ παντρεμένη γυναῖκα εἶναι δεμένη ἀπὸ τὸ νόμο μὲ τὸν ἄνδρα της ὅσο αὐτὸς ζῇ. Ἐὰν δὲ πεθάνῃ ὁ ἄνδρας, εἶναι ἐλεύθερη ἀπὸ τὸ νόμο, ποὺ τὴ δέσμευε μὲ τὸν ἄνδρα.

Διότι, διὰ νὰ φέρω ἀπὸ τὸν νόμον ἕνα παράδειγμα, ποὺ ἀποδεικνύει τὴν ἀλήθειαν αὐτήν, ἡ ὕπανδρος γυναῖκα εἶναι δεμένη μὲ τὸν ζῶντα ἄνδρα της, σύμφωνα μὲ τὸν νόμον, ὁ ὁποῖος ὁρίζει τὰ τοῦ γάμου. Ἐὰν ὅμως ἀποθάνῃ ὁ σύζυγός της, ἔχει ἀπαλλαγῇ αὐτὴ ἀπὸ τὸν νόμον, ποὺ τὴν δεσμεύει πρὸς τὸν ἄνδρά της.

Διότι ἡ ὑπανδρευμένη γυναῖκα, παραδείγματος χάριν, ἔχει διὰ τοῦ νόμου τοῦ γάμου δεθῆ πρὸς τὸν ἄνδρα της, ἐφ’ ὅσον χρόνον ἐκεῖνος ζῇ. Ἐὰν ὅμως ἀποθάνῃ ὁ σύζυγός της, ἔχει αὐτὴ ἀποδεσμευθῆ ἀπὸ τὴν ἐξουσίαν τοῦ νόμου, ὁ ὁποῖος τὴν ἔδενε προηγουμένως μὲ τὸν ἄνδρα της.

Ἄρα δὲ, ὅσο ζῇ ὁ ἄνδρας, θὰ γίνῃ μοιχαλίς, ἐὰν συνδεθῇ μὲ ἄλλον ἄνδρα. Ἐὰν ὅμως πεθάνῃ ὁ ἄνδρας, εἶναι ἐλεύθερη ἀπὸ τὸ νόμο, ὥστε νὰ μὴν εἶναι μοιχαλίς, ἐὰν παντρευτῇ ἄλλον ἄνδρα.

Βγαίνει λοιπὸν ὡς συμπέρασμα, ὅτι, ἐφ’ ὅσον ζῇ ὁ σύζυγός της, θὰ γίνῃ καὶ θὰ ἀποκληθῇ μοιχαλίς, ἐὰν συνδεθῇ μὲ ἄλλον ἄνδρα. Ἐὰν ὅμως ἀποθάνῃ ὁ σύζυγός της, εἶναι ἐλευθέρα ἀπὸ τὸν νόμον νὰ ὑπανδρευθῇ πάλιν, χωρὶς νὰ εἶναι πλέον μοιχαλίς, ἐὰν γίνῃ σύζυγος ἄλλου ἀνδρός.

Ἄρα, ὅταν ζῇ ὁ σύζυγός της, ἐὰν αὐτὴ συνάψῃ σχέσεις μὲ ἄλλον ἄνδρα, θὰ γίνη μοιχαλίς. Ἐὰν ὅμως πεθάνῃ ὁ σύζυγός της εἶναι ἐλευθέρα ἀπὸ τὸν νόμον, νὰ γίνῃ σύζυγος ἄλλου ἀνδρός, χωρὶς νὰ θεωρῆται αὐτὴ πλέον μοιχαλίς.

Καὶ σεῖς δὲ, ἀδελφοί μου, πεθάνατε ὡς πρὸς τὸ νόμο διὰ τοῦ (νεκρωθέντος) σώματος τοῦ Χριστοῦ (καὶ ἔτσι εἶσθε ἐλεύθεροι ἀπὸ τὸ νόμο), γιὰ νὰ συνδεθῆτε μὲ ἄλλον, τὸν ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν, γιὰ νὰ φέρωμε καρπὸ γιὰ τὸ Θεό.

Ὥστε, ἀδελφοί μου, ὅπως ἡ γυναῖκα, ἔτσι καὶ σεῖς εἶσθε ἐλεύθεροι ἀπὸ τὸν νόμον. Διότι ἀπεθάνατε ὡς πρὸς τὸν νόμον διὰ τῆς ἑνώσεώς σας μὲ τὴν θανατωθεῖσαν ἐπὶ τοῦ σταυροῦ ἀνθρωπίνην φύσιν τοῦ Χριστοῦ. Καὶ ἀπεθάνατε διὰ νὰ συζευχθῆτε μὲ ἄλλον, μὲ τὸν Χριστὸν δηλαδή, ποὺ ἀνεστήθη ἐκ νεκρῶν, διὰ νὰ παραγάγωμεν διὰ τῆς ἑνώσεώς μας ταύτης καρποὺς ἐνάρετου ζωῆς εἰς δόξαν Θεοῦ.

Ὥστε, ἀδελφοί μου, κατὰ τὸ παράδειγμα ποὺ σᾶς ἔφερα, ἔχετε θανατωθῆ καὶ ἀποθάνει ὡς πρὸς τὸν Νόμον διὰ τοῦ σταυρωθέντος σώματος τοῦ Κυρίου, ὥστε νὰ ἔχετε τὸ δικαίωμα νὰ ἀνήκετε εἰς ἄλλον, δηλαδὴ εἰς τὸν ἀναστηθέντα Χριστόν, διὰ νὰ φέρωμεν ἔτσι καρποὺς πνευματικοὺς πρὸς τιμὴν καὶ δόξαν τοῦ Θεοῦ.

Διότι, ὅταν ζούσαμε σαρκικὴ ζωή, τὰ ἁμαρτωλὰ πάθη μας, τὰ ὁποῖα διαλαμβάνονται στὸ νόμο, (καὶ ἐξαιτίας τῶν ἀπαγορεύσεων τοῦ νόμου διεγείρονται), δροῦσαν στὰ μέλη μας γιὰ νὰ καρποφορήσουν γιὰ τὸ θάνατο.

Μόνον δὲ τώρα διὰ τοῦ νέου μας αὐτοῦ πνευματικοῦ γάμου θὰ παραγάγωμεν τοὺς καρποὺς τῆς ἐναρέτου ζωῆς. Διότι, ὅταν ἐζούσαμεν τὸν σαρκικὸν βίον, τότε τὰ ἁμαρτωλὰ πάθη, ποὺ ἐλάμβαναν ἀφορμὴν ἀπὸ τὰς διαφόρους ἀπαγορεύσεις τοῦ νόμου, εἶχαν δύναμιν καὶ δρᾶσιν εἰς τὰ μέλη τοῦ σώματός μας καὶ παρῆγον καρπούς, ποὺ ἔφερναν τὸν θάνατον. Ὀλέθριοι λοιπὸν οἱ καρποὶ τοῦ παλαιοῦ μας γάμου μὲ τὸν νόμον.

Διότι, ὅταν ἐζούσαμεν τὸν σαρκικὸν βίον τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου, τὰ πάθη τῶν ἁμαρτιῶν, τὰ ὁποῖα κατεδίκαζε ἀλλὰ δὲν ἐξήλειφεν ὁ παλαιὸς Νόμος, ἐνεργοῦσαν ἐντός μας καὶ ἐπράττοντο διὰ τῶν μελῶν μας, διὰ νὰ παράγουν ἔτσι καρποὺς ποὺ ἔφερναν τὸν αἰώνιον θάνατον.

Ἀλλὰ τώρα ἐλευθερωθήκαμε ἀπὸ τὸ νόμο, ἀφοῦ πεθάναμε ὡς πρὸς αὐτόν, ἀπὸ τὸν ὁποῖο κατεξουσιαζόμασταν, ὥστε (τώρα) νὰ ὑπηρετοῦμε σὲ νέα κατάστασι, ὅπου κυριαρχεῖ τὸ Πνεῦμα, καὶ ὄχι σὲ παλαιὰ κατάστασι, ὅπου κυριαρχοῦσε ὁ γραπτὸς νόμος.

Τώρα ὅμως ἐλευθερώθημεν τελείως ἀπὸ τὸν νόμον, διότι ἀπεθάναμεν ὡς πρὸς τὸν νόμον, ἀπὸ τὸν ὁποῖον κατεκρατούμεθα σὰν αἰχμάλωτοι. Ἐλευθερώθημεν δέ, ὥστε νὰ εἴμεθα δοῦλοι τοῦ Θεοῦ εἰς νέαν κατάστασιν, ποὺ μᾶς ἐδημιούργησε τὸ Πνεῦμα καὶ ἡ βασιλεύουσα εἰς αὐτὴν χάρις Του, καὶ νὰ μὴ δουλεύωμεν εἰς τὴν παλαιὰν κατάστασιν, εἰς τὴν ὁποίαν ἐπεκράτει τὸ γράμμα τοῦ νόμου, ποὺ ἐστερεῖτο τὴν χάριν καὶ δὲν εἶχε τὴν δύναμιν νὰ ἐνισχύσῃ τοὺς ἀνθρώπους εἰς τὴν τήρησιν τῶν ἐντολῶν του.

Τώρα ὅμως ἔχομεν ἀποδεσμευθῆ ἐντελῶς ἀπὸ τὸν Νόμον, διότι ἀπεθάναμεν ὡς πρὸς αὐτόν, ὑπὸ τὴν κατοχὴν τοῦ ὁποίου προηγουμένως εὑρισκόμεθα, ὥστε τώρα νὰ ὑπακούωμεν εἰς τὸν Θεόν, διὰ νὰ ζήσωμεν τὴν νέαν κατάστασιν, ποὺ μᾶς ἐχάρισε τὸ Πνεῦμα, καὶ νὰ μὴ δουλεύωμεν εἰς τὴν παλαιὰν κατάστασιν, ὅπου ἐκυριαρχοῦσαν οἱ τύποι καὶ τὸ γράμμα τοῦ Νόμου.

Τί θὰ εἰποῦμε τώρα; Ὁ νόμος εἶναι ἁμαρτία; Μὴ γένοιτο! Ἀλλὰ τῆς ἁμαρτίας δὲν ἔλαβε συνείδησι, παρὰ διὰ τοῦ νόμου. Ἀλλ’ ἀκόμη καὶ τὴν ἐπιθυμία δὲν θὰ γνώριζα, ἐὰν ὁ νόμος δὲν ἔλεγε, Νὰ μὴν ἐπιθυμήσῃς.

Ἀλλ’ ἀφοῦ σύμφωνα μὲ τὰ λεχθέντα ἐλευθερώθημεν ἐξ ἴσου ἀπὸ τὸν νόμον, ὅσον καὶ ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν, τί λοιπὸν θὰ εἴπωμεν; Ὁ νόμος εἶναι ἁμαρτία καὶ κάτι κακόν; Μὴ γένοιτο νὰ νομίσῃ κανεὶς κάτι τέτοιο. Ἀλλὰ λέγομεν μόνον, ὅτι τὴν ἁμαρτίαν δὲν τὴν ἐγνώρισα παρὰ διὰ τοῦ νόμου. Διότι καὶ τὴν ἁμαρτωλὴν ἐπιθυμίαν δὲν θὰ ἐγνώριζα, ἐὰν ὁ νόμος δὲν ἔλεγε μὲ τὴν δεκάτην ἐντολήν: Δὲν θὰ ἐπιθυμήσῃς.

Ἀλλὰ τότε, τί λοιπὸν θὰ εἴπωμεν; Ὅτι ὁ Νόμος, ποὺ μᾶς ἐδημιουργοῦσε αὐτὴν τὴν κατάστασιν τῆς δουλείας, ἧτο κάτι τὸ ἁμαρτωλὸν καὶ κακόν; Ἀσφαλῶς ὄχι. Ἀλλὰ πρέπει νὰ λέγωμεν ὅτι τὴν ἁμαρτίαν δὲν τὴν ἐγνωρίσαμεν εἰ μὴ μόνον διὰ τοῦ Νόμου, ὁ ὁποῖος καὶ τὴν ἀπηγόρευε. Διότι καὶ τὴν ἁμαρτωλὴν ἐπιθυμίαν δὲν θὰ τὴν ἐγνώριζα ὡς ἁμαρτωλήν, ἐὰν ὁ Νόμος ρητῶς δὲν ἔλεγεν «οὐκ ἐπιθυμήσεις ὅσα τῷ πλησίον σού ἐστι».

Ἀπὸ τὴν ἐντολὴ δὲ ἡ ἁμαρτία ἔλαβε ἀφορμὴ καὶ ἔθεσε μέσα μου σ’ ἐνέργεια κάθε ἐπιθυμία, ἐνῷ χωρὶς τὸ νόμο ἡ ἁμαρτία εἶναι νεκρή (ἀνενέργητη).

Ἀφοῦ δὲ ἔλαβεν ἀφορμὴν ἀπὸ τὰς ἀπαγορεύσεις τοῦ νόμου ἡ ἕως τώρα κρυμμένη ἁμαρτωλὸς κατάστασίς μου καὶ ἡ πρὸς τὴν ἁμαρτίαν κλίσις μου, ἐδημιούργησε καὶ ἄναψε μέσα μου κάθε εἶδος ἐπιθυμίας. Διότι, ἐφ’ ὅσον δὲν ὑπάρχει νόμος ἀπαγορευτικός, ἡ ἁμαρτία εἶναι νεκρὰ καὶ κοιμᾶται.

Ἔλαβεν ὅμως ἀφορμὴν ἀπὸ αὐτὰς τὰς ἀπαγορεύσεις τοῦ Νόμου ἡ ἁμαρτία, ποὺ ὑπῆρχε μέσα μου καὶ ὡς κατάστασις καὶ ὡς ροπὴ πρὸς τὸ κακὸν καὶ ἐκαλλιέργησε καὶ ἐφλόγισε μέσα μου κάθε ἁμαρτωλὴν ἐπιθυμίαν. Διότι χωρὶς τὸν Νόμον ἡ ἁμαρτία εἶναι νεκρά, σὰν νὰ μὴν ὑπάρχῃ.

Ἐγὼ δὲ ἄλλοτε ζοῦσα χωρὶς νόμο. Ἀλλ’ ὅταν ἦλθε ἡ ἐντολή, ἡ ἁμαρτία ζωντάνεψε

Ἐγὼ δὲ ἄλλοτε ἐνόμιζα, ὅτι εἶχα ζωὴν πνευματικήν, διότι δὲν ἠνωχλούμην καὶ δὲν ἐπιεζόμην ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν, ἐπειδὴ δὲν ἐγνώριζα τὸν νόμον. Ὅταν ὅμως ἦλθεν ἡ γνῶσις τῶν ἐντολῶν τοῦ νόμου, τότε ἡ ἁμαρτία ἑξαναζωντάνευσε μέσα μου.

Ἐγὼ δὲ ἐζοῦσα κάποτε χωρὶς τὸν Νόμον, χωρὶς νὰ ἔχω γνῶσιν τῶν ἐντολῶν του. Ὅταν δὲ ἐγνώρισα τὴν ἐντολήν, τότε ἀναζωγονήθηκε μέσα μου καὶ μοῦ ἔγινε γνωστὴ ἡ ἁμαρτία.

καὶ ἐγὼ πέθανα. Καὶ ἔτσι ἡ ἐντολὴ ποὺ ἦταν γιὰ ζωή, αὐτὴ συνέβη νὰ μοῦ προξενήσῃ θάνατο.

Ἐγὼ δὲ ἀπέθανα πνευματικῶς διὰ τῶν καθημερινῶν παραβάσεων τοῦ νόμου. Καὶ ἀνελπίστως ἡ ἐντολή, ἡ ὁποία ἐδόθη διὰ νὰ μὲ ὁδηγήσῃ εἰς ζωήν, αὐτὴ ἀκριβῶς μὲ ὡδήγησεν εἰς τὸν θάνατον.

Συνέπεια αὐτοῦ εἶναι, ὅτι ἐγὼ ἀπέθανα πνευματικῶς ἐξ αἰτίας τῶν παραβάσεων. Καὶ ἔτσι ἡ ἐντολὴ τοῦ Νόμου, ποὺ εἶχε δοθῆ διὰ νὰ μὲ χειραγωγήσῃ εἰς τὴν λύτρωσιν καὶ ζωήν, αὐτὴ εὑρέθη ὅτι μὲ ὡδήγησεν εἰς τὸν θάνατον.

Ναί, ἡ ἁμαρτία ἔλαβε ἀφορμὴ ἀπὸ τὴν ἐντολὴ καὶ μ’ ἐξαπάτησε, καὶ ἔτσι μὲ τὴν παράβασί της μὲ θανάτωσε.

Καὶ μὲ ὠδηγησεν εἰς τὸν θάνατον, διότι ἡ ἁμαρτία, ποὺ ἦτο κρυμμένη μέσα μου, λαβοῦσα ἀφορμὴν ἀπὸ τὴν ἐντολήν, μὲ ἐξηπάτησε καὶ διὰ τῆς παραβάσεως αὐτῆς μὲ ἐθανάτωσε.

Διότι ἡ ἁμαρτία ἐπῆρε ἀφορμὴν ἀπὸ τὴν ἐντολήν, μὲ ἠπάτησε καὶ μὲ παρέσυρε δελεαστικῶς εἰς τὴν παράβασιν καὶ δι’ αὐτῆς μὲ ἐθανάτωσε πνευματικῶς.

Ὥστε ὁ νόμος εἶναι ἅγιος, καὶ ἡ ἐντολὴ εἶναι ἁγία καὶ δικαία καὶ καλή.

Ὥστε ὁ μὲν μωσαϊκὸς νόμος εἶναι ἅγιος καὶ κάθε ἐντολὴ τοῦ νόμου αὐτοῦ εἶναι ἁγία καὶ δικαία καὶ εὐεργετική.

Ὥστε ὁ μὲν Νόμος, ποὺ ἐδόθη διὰ τοῦ Μωϋσέως, εἶναι ἅγιος καὶ κάθε ἐντολή του εἶναι ἁγία καὶ δικαία καὶ ἀγαθὴ δι’ ἐμὲ τὸν ἄνθρωπον.

Ἀλλὰ τὸ καλὸ ἔγινε σὲ μένα θάνατος; Μὴ γένοιτο νὰ ὑποστηρίξῃ κανεὶς τέτοιο πρᾶγμα! Ἀλλὰ τὸ θάνατο προξενεῖ ἡ ἁμαρτία διὰ μέσου τοῦ καλοῦ (τοῦ νόμου, τῆς ἐντολῆς), γιὰ νὰ φανῇ ὡς ἁμαρτία, γιὰ νὰ ἀποδειχθῇ ὑπερβολικὰ ἁμαρτωλὴ ἡ ἁμαρτία διὰ μέσου τῆς ἐντολῆς.

Ἀλλὰ τότε λοιπὸν ὁ ἅγιος καὶ ἀγαθὸς νόμος ἔγινε δι’ ἐμὲ πρόξενος καὶ αἴτιος θανάτου; Μὴ γένοιτο νὰ παραδεχθῇ κανείς, ὅτι ὁ νόμος ἔγινε φονιᾶς δι’ ἐμέ. Ἀλλὰ τὸν θάνατόν μου τὸν ἔφερεν ἡ ἁμαρτία, διὰ νὰ φανῇ πόσον κακὴ καὶ καταστρεπτικὴ εἶναι, ἀφοῦ διὰ τοῦ νόμου, ποὺ εἶναι κάτι ἀγαθὸν καὶ ἅγιον, προξενεῖ εἰς ἐμὲ θάνατον· διὰ νὰ γίνῃ ἔτσι ὑπερβολικὰ ὀλέθρια καὶ μισητὴ ἡ ἁμαρτία διὰ μέσου τῆς ἐντολῆς.

Ἀλλὰ θὰ ἐρωτήσῃ κανείς· Αὐτό, λοιπόν, τὸ ἀγαθόν, ὁ ἅγιος δηλαδὴ καὶ δίκαιος Νόμος, ἔγινε δι’ ἐμὲ αἰτία θανάτου; Μὴ γένοιτο! Ἀλλ’ ἡ ἁμαρτία, διὰ νὰ φανῇ πόσον ὀλεθρία καὶ φοβερὰ εἶναι, ἐπέτυχε διὰ τοῦ Νόμου, ποὺ εἶναι ἀγαθὸς καὶ δίκαιος, νὰ κατεργασθῇ καὶ πραγματοποιήσῃ ἐντός μου τὸν θάνατον· διὰ νὰ γίνῃ ἔτσι καὶ ἀποδειχθῇ ὁλοκάθαρα διὰ μέσου τῆς ἐντολῆς, πόσον ὑπερβολικὰ καταστρεπτικὴ καὶ ὕπουλος εἶναι ἡ ἁμαρτία διὰ τὸν ἄνθρωπον.

Γνωρίζουμε βεβαίως, ὅτι ὁ νόμος εἶναι πνευματικός. Ἀλλ’ ἐγὼ εἶμαι σαρκικός, πουλημένος καὶ ὑποδουλωμένος στὴν ἁμαρτία.

Ναί· ἡ ἁμαρτία μοῦ ἔφερε τὸν θάνατον. Διότι γνωρίζομεν ὅτι ὁ νόμος εἶναι δῶρον τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ ἀποβλέπει νὰ καταστήσῃ τοὺς ἀνθρώπους πνευματικοὺς καὶ ἐναρέτους. Ἐγὼ ὅμως εἶμαι δοῦλος τῶν ἐπιθυμιῶν τῆς σαρκός, πουλημένος σὰν σκλάβος εἰς τὴν ἁμαρτίαν.

Διότι γνωρίζομεν ὅτι ὁ νόμος εἶναι πνευματικός, δῶρον δηλαδὴ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διὰ νὰ ἐξυπηρετῇ τὴν ἰδικήν μας πνευματικὴν ζωήν. Ἐγὼ ὅμως εἶμαι δοῦλος τῆς σαρκός, σὰν πουλημένος σκλάβος ὑπὸ τὴν κυριαρχίαν τῆς ἁμαρτίας.

Καὶ δὲν ξέρω τί κάνω. Διότι δὲν κάνω αὐτὸ ποὺ θέλω, ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ μισῶ, αὐτὸ κάνω.

Εἶμαι δὲ σκλάβος τῆς ἁμαρτίας, διότι ἐκεῖνο ποὺ ἐκτελῶ, τὸ ἐκτελῶ τυφλά, μεθυσμένος ἀπὸ τὸ πάθος, χωρὶς νὰ ξεύρω τί πράττω. Διότι δεν πράττω ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον μὲ τὸ βάθος τῆς καρδίας μου θέλω, ἀλλ’ ἐκεῖνο ποὺ μισῶ, ὅταν δὲν εἶμαι σκοτισμένος ἀπὸ τὸ πάθος, αὐτὸ πράττω.

Κυριευμένος καὶ σκοτισμένος ἀπὸ τὸ πάθος δὲν γνωρίζω καλὰ αὐτὸ τὸ κακὸν ποὺ πράττω. Διότι δὲν πράττω αὐτὸ τὸ ὁποῖον ἐσωτερικῶς θέλω, ἀλλὰ κάμνω ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον μισῶ.

Καὶ ἀφοῦ κάνω αὐτὸ ποὺ δὲν θέλω, συμφωνῶ μὲ τὸ νόμο, ὅτι εἶναι καλός.

Ἐὰν δὲ ἐκεῖνο, ποὺ εἰς τὸ βάθος μου δὲν θέλω, αὐτὸ πράττω, συμφωνῶ καὶ συμμαρτυρῶ μὲ τὸν νόμον, ὅτι εἶναι καλός.

Ἐὰν δέ, παρασυρόμενος ἀπὸ τὴν ἐσωτερικήν μου ἁμαρτωλότητα καὶ τοὺς ἐξωτερικοὺς πειρασμούς, πράττω αὐτὸ ποὺ δὲν θέλω, τότε μὲ τὴν θέλησίν μου καὶ ἀντίθετα πρὸς τὰ ἔργα μου συμφωνῶ μὲ τὸν Νόμον καὶ ὁμολογῶ ὅτι εἶναι καλός.

Καὶ ἔτσι δὲν τὸ κάνω πλὲον ἐγὼ (τὸ κακό), ἀλλ’ ἡ ἁμαρτία, ποὺ κατοικεῖ σὲ μένα.

Τώρα ὅμως, ποὺ εἶμαι κυριευμένος ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν, δὲν ἐκτελῶ πλέον ἐγὼ τὸ κακόν, ἀλλ’ ἡ ἁμαρτία, ἡ ὁποία σὰν ἄλλος τύραννος κατοικεῖ μέσα μου.

Τώρα δὲ δὲν πράττω ἐγὼ τὸ κακόν, ἀλλὰ ἡ ἁμαρτία, ἡ ὁποία κατοικεῖ μέσα μου καὶ μὲ ἐξουσιάζει.

Γνωρίζω δέ, ὅτι δὲν κατοικεῖ καλὸ σὲ μένα, δηλαδὴ στὴ σάρκα μου. Τὸ νὰ θέλω βεβαίως τὸ καλὸ εἶναι πολὺ κοντὰ σὲ μένα, ἀλλὰ τὸ νὰ ἐκτελῶ τὸ καλὸ δὲν τὸ βρίσκω.

Γνωρίζω δηλαδή, ὅτι δὲν κατοικεῖ μέσα μου ἀγαθόν. Καὶ ὅταν λέγω μέσα μου, ἐννοῶ τὸν ἑαυτόν μου, ὅπως γίνεται ἀπὸ τὴν κυριαρχίαν τῆς σαρκός μου, ἡ ὁποία εὔκολα παρασύρεται εἰς τὴν ἁμαρτίαν. Καὶ δὲν εἶναι μέσα μου ἀγαθόν, διότι τὸ νὰ θέλω μὲν τὸ καλὸν καὶ τὴν ἀρετὴν εἶναι κοντά μου καὶ πρόχειρον εἰς ἐμέ· τὸ νὰ ἐκτελῶ ὅμως τὸ καλὸν εἶναι μακρὰν καὶ δὲν τὸ κατορθώνω.

Διότι γνωρίζω καλὰ ὅτι δὲν κατοικεῖ μέσα μου, δηλαδὴ εἰς τὴν διεφθαρμένην ἀνθρωπίνην φύσιν, τὸ ἀγαθόν· αὐτὸ δὲ φαίνεται καθαρὰ καὶ ἐκ τοῦ γεγονότος, ὅτι τὸ νὰ θέλω μὲν τὸ καλὸν εἶναι τοῦτο κοντά μου, τὸ νὰ πραγματοποιῶ ὅμως τὸ καλὸν δὲν τὸ εὑρίσκω κοντά μου καὶ εὔκολον.

Ναί, δὲν κάνω τὸ καλὸ ποὺ θέλω, ἀλλὰ τὸ κακὸ ποὺ δὲν θέλω, αὐτὸ πράττω.

Δὲν πράττω δηλαδὴ τὸ ἀγαθόν, ποὺ ἡ θέλησίς μου ἀσπάζεται, ἀλλὰ τὸ κακὸν ποὺ δὲν θέλω, αὐτὸ πράττω.

Διότι δὲν πράττω τὸ ἀγαθόν, τὸ ὁποῖον ἐσωτερικῶς μὲ ὅλην μου τὴν θέλησιν ἐπιθυμῶ, ἀλλὰ τὸ κακόν, ποὺ δὲν θέλω, αὐτὸ πράττω.

Καὶ ἀφοῦ κάνω αὐτὸ ποὺ δὲν θέλω ἐγώ, δὲν τὸ κάνω πλὲον ἐγώ, ἀλλ’ ἡ ἁμαρτία ποὺ κατοικεῖ σὲ μένα.

Ἐὰν δὲ ἐγὼ πράττω τὸ κακόν, τὸ ὁποῖον δὲν θέλω, δὲν εἶμαι πλέον κύριος τοῦ ἑαυτοῦ μου καὶ δὲν πράττω πλέον τὸ κακὸν ἐγώ, ἀλλ’ ἡ ἁμαρτία ποὺ κατοικεῖ μέσα μου καὶ μὲ κρατεῖ αἰχμάλωτόν της.

Ἐὰν δὲ ἐγὼ πράττω τὸ κακόν, ποὺ εἰς τὴν πραγματικότητα δὲν τὸ θέλω, αὐτὸ σημαίνει ὅτι δὲν τὸ πραγματοποιῶ πλέον ἐγώ, ἀλλ’ ἡ ἁμαρτία, ποὺ κατοικεῖ μέσα μου καὶ ἡ ὁποία μὲ ἔχει κάμει δοῦλον της.

Διαπιστώνω λοιπόν, ὅτι σὲ μένα, ποὺ θέλω νὰ ἐκτελῶ τὸ νόμο, (ποὺ εἶναι) τὸ καλό, σὲ μένα εἶναι πρόχειρο καὶ εὔκολο τὸ κακό.

Συνεπῶς εὑρίσκω εἰς τὸν ἑαυτόν μου, ὁ ὁποῖος θέλει νὰ πράττω τὸ καλόν, ὅτι κυριαρχεῖ ὁ νόμος αὐτός, δηλαδὴ ὁ νόμος, ὅτι τὸ κακὸν εἶναι πρόχειρον καὶ πολὺ πλησίον εἰς ἐμέ.

Ἄρα εὑρίσκω τὸν Νόμον τοῦ Θεοῦ βοηθὸν καὶ σύμφωνον μὲ τὴν θέλησίν μου, ἡ ὁποία καὶ θέλει νὰ πράττω τὸ καλόν. Δὲν ἠμπορῶ ὅμως νὰ τηρήσω αὐτόν, διότι ὑπάρχει κοντά μου καὶ ἐντός μου τὸ κακόν, ἡ δύναμις τῆς ἁμαρτίας.

Πολὺ μάλιστα εὐχαριστοῦμαι μέσα μου γιὰ τὸ νόμο τοῦ Θεοῦ.

Εἶναι δὲ φανερόν, ὅτι κυριαρχεῖ αὐτὸς ὁ νόμος, διότι εὐχαριστοῦμαι πάρα πολὺ εἰς τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ μὲ τὸν νοῦν καὶ τὴν καρδίαν μου, ποὺ ἀποτελοῦν τὸν ἐσωτερικόν μου ἄνθρωπον.

Διότι εὐχαριστοῦμαι καὶ εὐφραίνομαι εἰς τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ μὲ ὅλην μου τὴν ψυχήν, τὴν καρδίαν καὶ τὸν νοῦν.

Ἀλλὰ βλέπω ἄλλο νόμο στὰ μέλη μου ν’ ἀντιστρατεύεται στὸ νόμο τοῦ λογικοῦ μου, καὶ νὰ μὲ αἰχμαλωτίζῃ στὸ νόμο τῆς ἁμαρτίας, ποὺ κυριαρχεῖ στὰ μέλη μου.

Βλέπω ὅμως νὰ κυριαρχῇ ἄλλος νόμος καὶ ἄλλη δύναμις εἰς τὰ μέλη μου, ὁ νόμος καὶ ἡ δύναμις τῆς ἁμαρτίας. Αὐτὸς δὲ ὁ νόμος ἐναντιοῦται καὶ μάχεται εἰς ὅσα ὁ νοῦς μου καὶ ἡ συνείδησίς μου ἀναγνωρίζουν ὡς νόμον ὀρθόν, καὶ μὲ κάνει δοῦλον αἰχμάλωτον εἰς τὸν νόμον τῆς ἁμαρτίας, ποὺ κυριαρχεῖ εἰς τὰ μέλη μου.

Βλέπω ὅμως νὰ κυριαρχῇ εἰς τὰ μέλη μου ἄλλος νόμος, ἡ δύναμις τῆς ἁμαρτίας, ποὺ ἀντιστρατεύεται καὶ μάχεται ὅσα ὁ νοῦς μου καὶ ἡ συνείδησις μοῦ ὑποδεικνύουν ὡς ὀρθά, καὶ μὲ ὑποδουλώνει εἰς τὸν νόμον τῆς ἁμαρτίας, ὁ ὁποῖος κυριαρχεῖ εἰς τὴν ἁμαρτωλὴν ἀνθρωπίνην μου φύσιν.

Ταλαίπωρος ἐγὼ ἄνθρωπος! Ποιός θὰ μὲ σώσῃ ἀπ’ αὐτὸ τὸ σῶμα τοῦ θανάτου;

Ὤ! πόσον δυστυχὴς καὶ ἀξιολύπητος ἄνθρωπος εἶμαι ἐγώ! Ποῖος θὰ μὲ ἐλευθερώσῃ ἀπὸ τὸ κυριευμένον ὑπὸ τῆς ἁμαρτίας σῶμα μου, τὸ ὁποῖον εἶναι ἡ ἔδρα καὶ τὸ ὅργανον τοῦ θανάτου αὐτοῦ;

Δυστυχισμένος καὶ ταλαιπωρημένος ἐγὼ ἄνθρωπος! Ποιὸς θὰ μὲ ἐλευθερώσῃ καὶ θὰ μὲ γλυτώσῃ ἀπὸ τὸ σῶμα τοῦτο, μέσα εἰς τὸ ὁποῖον κυριαρχεῖ ἡ ἁμαρτία καὶ διὰ τῆς ἁμαρτίας ὁ θάνατος;

Εὐχαριστῶ τὸ Θεὸ (ποὺ μὲ σώζει) διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Κυρίου μας. Ἄρα δὲ ἐγὼ αὐτὸς καθ’ ἑαυτὸν (χωρὶς δηλαδὴ τὴ χάρι τοῦ Θεοῦ) μὲ τὸ νοῦ μὲν εἶμαι δοῦλος στὸ νόμο τοῦ Θεοῦ, μὲ τὴ σάρκα δὲ στὸ νόμο τῆς ἁμαρτίας.

Εὐχαριστῶ τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος μὲ ἔσωσε διὰ μέσου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Κυρίου μας. Τὸ συμπέρασμα λοιπὸν τῶν ὅσων εἴπομεν εἶναι, ὅτι ἐγὼ καθ’ ἑαυτόν, χωρὶς τὴν βοήθειαν τοῦ Θεοῦ, μὲ τὸν νοῦν μου μὲν δουλεύω εἰς τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ, μὲ τὰ μέλη ὅμως τῆς σαρκός μου δουλεύω εἰς τὸν νόμον τῆς ἁμαρτίας.

Εὐχαριστῶ τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος μὲ ἠλευθέρωσε καὶ μὲ ἔσωσε διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Κυρίου ἡμῶν. Τὸ συμπέρασμα, λοιπόν, εἶναι ὅτι ἐγὼ δουλεύω εἰς δύο κυρίους· μὲ τὸν νοῦν καὶ τὴν συνείδησιν δουλεύω εἰς τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ, μὲ τὰ μέλη ὅμως τῆς σαρκός μου δουλεύω εἰς τὸν νόμον τῆς ἁμαρτίας.