Πρὸς Τιμόθεον Α' 1

Ἐγὼ ὁ Παῦλος, ἀπόστολος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ κατ’ ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ τοῦ σωτῆρος μας, καὶ τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ τῆς ἐλπίδος μας,

Ἐγώ ὁ Παῦλος, ἀπόστολός του Ἰησοῦ Χριστοῦ κατὰ διαταγὴν τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἶναι σωτήρ μας, καὶ τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ ἐλπίδα μας,

Ἐγώ ὁ Παῦλος, ἀπόστολος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ κατόπιν προσταγῆς τοῦ Θεοῦ, τοῦ Σωτῆρος μας, καὶ τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, ποὺ εἶνα ἡ ἐλπίδα μας,

ἀπευθύνομαι πρὸς τὸν Τιμόθεο, γνήσιο τέκνο διὰ τῆς πίστεως. Χάρι, ἔλεος, εὐλογία νὰ εἶναι σὲ σένα ἀπὸ τὸ Θεὸ πατέρα μας καὶ τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ τὸν Κύριό μας.

γράφω τὴν ἐπιστολὴν αὐτὴν εἰς τὸν Τιμόθεον, ποὺ διὰ τῆς πίστεως εἰς τὸ κήρυγμά μου ἔγινε γνήσιον πνευματικόν μου τέκνον. Εἴθε νὰ σουῦ δοθῇ, ὦ Τιμόθεε, χάρις ἔλεος καὶ εἰρήνη ἀπὸ τὸν Θεόν πατέρα μας καὶ ἀπὸ τὸν Χριστὸν Ἰησοῦν τὸν Κύριόν μας.

εἰς τὸν Τιμόθεον, ποὺ εἶναι διὰ τῆς πίστεως εἰς τὸ κήρυγμά μου γνήσιον πνευματικόν μου τέκνον, εἴθε ἡ χάρις, τὸ ἔλεος καὶ ἡ εἰρήνη νὰ δοθῇ ἀπὸ τὸν Θεὸν Πατέρα μας καὶ ἀπὸ τὸν Χριστὸν Ἰησοῦν, τὸν Κύριον μας.

Ὅπως σὲ παρεκάλεσα νὰ παραμείνῃς στὴν Ἔφεσο, ὅταν ἔφευγα γιὰ τὴ Μακεδονία, ἔτσι σὲ παρακαλῶ καὶ τώρα, γιὰ νὰ διδάξῃς καὶ συμβουλεύσῃς μερικοὺς νὰ μὴ διδάσκουν διαφορετικὰ ἀπὸ τὸ εὐαγγέλιο,

Καθὼς σὲ παρεκάλεσα νὰ παραμείνῃς εἰς τὴν Ἔφεσον, ὅταν ἐπήγαινα εἰς Μακεδονίαν, ἔτσι σὲ παρακαλῶ καὶ τώρα. Καὶ σὲ παρεκάλεσα τότε νὰ παραμείνῃς διὰ νὰ παραγγείλῃς εἰς μερικοὺς νὰ μὴ διδάσκουν διαφορετικὰ ἀπὸ τὴν διδασκαλίαν τοῦ Εὐαγγελίου,

Καθὼς σὲ εἶχα παρακελέσει τότε, ποὺ ἐπήγαινα εἰς τὴν Μακεδονίαν, νὰ παραμείνῃς εἰς τὴν Ἔφεσον, ἔτσι σὲ παρακαλῶ καὶ τώρα νὰ μείνῃς, διὰ νὰ παραγγέλλῃς εἰς μερικοὺς καὶ νὰ συμβουλεύῃς νὰ μὴ διδάσκουν διαφορετικὴν διδασκαλίαν ἀπὸ τὴν τοῦ Εὐαγγελίου,

οὔτε ν’ ἀσχολοῦνται μὲ μύθους καὶ ἀπέραντες γενεαλογίες, ποὺ προκαλοῦν ἁπλῶς συζητήσεις, καὶ δὲν συμβάλλουν στὸ ἔργο, μὲ τὸ ὁποῖο ὁ Θεὸς οἰκονομεῖ τὴ σωτηρία μὲ βάσι τὴν πίστι.

οὔτε νὰ προσέχουν εἰς μύθους καὶ εἰς γενεαλογίας προγόνων ἡ μυθικῶν θεῶν ἀτελειώτους, αἱ ὁποῖαι προκαλοῦν ἀνωφελεῖς συζητήσεις καὶ φιλονεικίας μᾶλλον παρὰ συντελοῦν εἰς τὴν διακονίαν, μὲ τὴν ὁποίαν οἰκονομεῖται ἡ διὰ τῆς πίστεως σωτηρία τῶν διδασκομένων.

οὔτε νὰ δίδουν προσοχὴν εἰς μύθους καὶ εἰς τὰς ἀτελεώτους γενεαλογίας προγόνων, αἱ ἀποίαι παρέχουν μᾶλλον ἀφορμὴν καὶ παρασύρουν εἰς ἀνωφελεῖς καὶ ἐπιβλαβεῖς συζητήσεις καὶ φιλονεικίας, παρὰ εἰς τὸ ἔργον τῆς σωτηρίας, τὸ ὁποῖον μὲ ἀπείρους σοφοὺς τρόπους προσφέρεται ἀπὸ τὸν Θεὸν εἰς τοὺς ἀνθρώπους διὰ τῆς πίστεως.

Τὸ ἐπιστέγασμα δὲ τῆς διδασκαλίας καὶ συμβουλῆς εἶναι ἀγάπη ἀπὸ καθαρὴ καρδιὰ καὶ ἀγαθὴ συνείδησι καὶ ἀνυπόκριτη πίστι.

Τὸ συμπλήρωμα δὲ τῆς παραγγελίας μου εἶναι ἀγάπη ἀπὸ καθαρὰν καὶ ἀνιδιοτελῆ καρδίαν καὶ ἀπὸ συνείδησιν ἀγαθήν, ἐλευθέραν ἀπὸ κάθε τύψιν, καὶ ἀπὸ πίστιν εἰλικρινῆ καὶ ἀληθῆ.

Τὸ δὲ τέλος καὶ ὁ σκοπὸς τῆς παραγγελίας μου εἶναι ἀγάπη ἀπὸ καθαρὰν καὶ ἁγνὴν καρδίαν καὶ ἀπὸ συνείδησιν ἀγαθήν, ποὺ δὲν τὴν ταράσσουν αἱ τύψεις, καὶ ἀπὸ πίστιν εἰλικρινὴ καὶ ὀρθήν.

Μερικοὶ ἀπέτυχαν σ’ αὐτὰ καὶ ἐξετράπησαν σὲ μάταιες [Σημ.: Ἤ, ψευδεῖς] διδασκαλίες.

Ἀπὸ τὰς ἀρετὰς ὅμως αὐτὰς ἔπεσαν ἔξω καὶ ἀπεμακρύνθησαν μερικοὶ καὶ δι’ αὐτὸ παρεξετράπησαν εἰς ματαίους καὶ ἀνωφελεῖς λόγους καὶ διδασκαλίας.

Ἀπὸ αὐτὰς δὲ τὰς ἀρετὰς μερικοὶ παρεξέκλιναν καὶ ἔπεσαν ἔξω καὶ παρεξετράπησαν εἰς κενὰς καὶ ἀνωφελεῖς ἀργολογίας,

Θέλουν νὰ εἶναι νομοδιδάσκαλοι, ἐνῷ δὲν καταλαβαίνουν οὔτε αὐτά, τὰ ὁποῖα λέγουν, οὔτε αὐτά, γιὰ τὰ ὁποῖα δίνουν αὐθεντικὲς διαβεβαιώσεις.

Θέλουν νὰ παρουσιάζωνται ὡς διδάσκαλοι τοῦ νόμου, καὶ δὲν καταλαβαίνουν οὔτε ἐκεῖνα ποὺ λέγουν, οὔτε ἐκεῖνα διὰ τὰ ὁποῖα δίδουν αὐθεντικὰς διαβεβαιώσεις.

θέλοντες νὰ παρουσιάζωνται ὡς διδάσκαλοι τοῦ Νόμου, χωρὶς νὰ ἐνοοῦν οὔτε ἐκεῖνα ποὺ λέγουν οὔτε ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα προσφέρουν μὲ τόσο αὐθεντικὰς τάχα καὶ κατηγορηματικὰς διαβεβαιώσεις.

Ἐμεῖς ὅμως γνωρίζουμε, ὅτι ὁ νόμος εἶναι ὠφέλιμος, ἐὰν κανεὶς τὸν χρησιμοποιῇ ὀρθῶς,

Ἐνῷ δὲ αὐτοὶ δὲν καταλαβαίνουν, ἠμεῖς οἱ Χριστιανοὶ ἀντιθέτως γνωρίζομεν, ὅτι ὁ νόμος εἶναι καλός, ἐὰν τὸν μεταχειρίζεται κανεὶς σύμφωνα μὲ τὸν σκοπὸν τοῦ νόμου. Ὁ σκοπὸς δὲ τοῦ νόμου εἶναι νὰ ὁδηγήσῃ τὸν ἄνθρωπον εἰς τὸν Χριστόν.

Ἡμεῖς βέβαια γνωρίζομεν ὅτι ὁ νόμος εἶναι καλός, ἐὰν τὸν χρησιμοποιῇ κανεὶς κατὰ τρόπον τὸν ὁποῖον ἐδόθη.

γνωρίζοντας τοῦτο, ὅτι ὁ νόμος δὲν εἶναι γιὰ τὸν δίκαιο, ἀλλὰ γιὰ τοὺς παραβάτες τοῦ νόμου καὶ τοὺς ἀνυποτάκτους, τοὺς ἀσεβεῖς καὶ τοὺς ἁμαρτωλούς, αὐτοὺς ποὺ δὲν ἔχουν ὅσιο καὶ ἱερό, τοὺς πατροκτόνους καὶ τοὺς μητροκτόνους, τοὺς ἀνθρωποκτόνους γενικῶς,

Ἂς γνωρίζῃ δὲ ὁ χρησιμοποιῶν τὸν νόμον τοῦτο, ὅτι δηλαδὴ ὁ νόμος δὲν ὡρίσθη οὔτε εἶναι ἀναγκαῖος διὰ τὸν δίκαιον, διότι αὐτὸς ἔχει ὁδηγὸν τὸν ἔμφυτον ἠθικὸν νόμον, ποὺ φυσικὸ εἶναι γραμμένος εἰς τὴν καρδίαν του. Ὁ νόμος ὡρίσθη διὰ τοὺς ἀνόμους καὶ τοὺς ἀνυποτάκτους, διὰ τοὺς ἀσεβεῖς καὶ ἁμαρτωλούς, δι’ ἐκείνους ποὺ δὲν ἔχουν ἱερὸν καὶ ὅσιον καὶ βεβηλώνουν τὰ πάντα, δι’ αὐτοὺς ποὺ κακοποιοῦν καὶ θανατώνουν τὸν πατέρα των καὶ τὴν μητέρα των, διὰ τοὺς φονεῖς,

Ἂς γνωρίζῃ δὲ καθένας, ὅτι ὁ Νόμος δὲν ἐδόθη καὶ δὲν ἔχει ἰσχὺν διὰ τὸν δίκαιον, τοῦ ὁποίου ἡ συμπεριφορὰ ἀνταποκρίνεται ἐκ τῶν προτέρων εἰς τὸν Νόμον. Ἀλλ’ ὁ Νόμος ὑπάρχει καὶ ἔχει ἰσχὺν ἐναντίον τῶν παρανόμων καὶ τῶν ἀνυποτάκτων εἰς τὸ θεῖον θέλημα, ἐναντίον τῶν ἀσεβῶν καὶ ἁμαρτωλῶν, ἐναντίον ἐκείνων ποὺ δὲν ἔχουν τίποτε τὸ ὅσιον καὶ βεβηλώνουν τὰ πάντα. Ἐδόθη καὶ ἔχει ἰσχὺν διὰ τοὺς πατροκτόνους καὶ μητροκτόνους, διὰ τοὺς φονεῖς τῶν ἀνθρώπων,

τοὺς κατὰ φύσιν ἀνηθίκους, τοὺς παρὰ φύσιν ἀνηθίκους, τοὺς δουλεμπόρους, τοὺς ψεῦτες, τοὺς ἐπιόρκους καὶ γενικῶς τοὺς ἐνόχους σὲ κάθε ἄλλο ποὺ ἀντίκειται στὴν ὑγιῆ διδασκαλία,

τοὺς πόρνους, τοὺς ἀρσενοκοίτας, δι’ ἐκείνους ποὺ πωλοῦν ὡς ἀνδράποδα τοὺς ἀνθρώπους, διὰ τοὺς ψεύστας, τοὺς ἐπιόρκους καὶ ἐν γένει διὰ τοὺς ἐνόχους εἰς κάθε τι, ποὺ ἀντιστρατεύεται πρὸς τὴν διδασκαλίαν τὴν ἀληθῆ καὶ ἐλευθέραν ἀπὸ τὴν ἀρρώστιαν καὶ τὸ θανατηφόρον μίασμα τῆς αἱρέσεως καὶ πλάνης.

διὰ τοὺς πόρνους, τοὺς ἀρσενοκοίτας, δι’ αὐτούς, ποὺ πωλοῦν ὡς ἀνδράποδα τοὺς ἀνθρώπους, διὰ τοὺς ψεύστας καὶ τοὺς ἐπιόρκους καὶ δι’ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι διαπράττουν καὶ ὅ,τι ἄλλο ἀντιστρατεύεται εἰς τὴν ὀρθὴν καὶ ἀληθινὴν διδασκαλίαν τοῦ Χριστοῦ,

ἡ ὁποία συμφωνεῖ μὲ τὸ ἔνδοξο εὐαγγέλιο τοῦ μακαρίου Θεοῦ, ποὺ ὁ Θεὸς ἐμπιστεύθηκε σὲ μένα.

Καὶ διδασκαλία τέτοια εἶναι μόνη αὐτή, ποὺ συμφωνεῖ πρὸς τὸ Εὐαγγέλιον, τὸ ὁποῖον εἶναι δόξα τοῦ μακαρίου Θεοῦ καὶ τὸ ὁποῖον ὁ Θεὸς ἐνεπιστεύθη εἰς ἐμέ.

αὐτὴν ποὺ εἶναι σύμφωνος μὲ τὸ Εὐαγγέλιον τῆς δόξης τοῦ μακαρίου Θεοῦ καὶ τὸ ὁποῖον Εὐαγγέλιον τὸ ἐνεπιστεύθη ὁ Θεὸς εἰς ἐμέ.

Καὶ εὐχαριστῶ τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ τὸν Κύριό μου, ποὺ μοῦ ἔδωσε δύναμι, διότι μὲ ἔκρινε ἔμπιστο καὶ μοῦ ἀνέθεσε ὑπηρεσία,

Καὶ εὐχαριστῶ τὸν Χριστὸν Ἰησοῦν τὸν Κύριόν μας, ποὺ μὲ ἐνίσχυσε. Καὶ τὸν εὐχαριστῶ, διότι μὲ ἔκρινεν ἄξιον τῆς ἐμπιστοσύνης του καὶ ἔθεσεν εἰς τὴν διακονίαν τοῦ εὐαγγελίου ἐμέ,

Καὶ εὐχαριστῶ τὸν Ἰησοῦν Χριστόν, τὸν Κύριόν μας, ποὺ μὲ ἐνίσχυσε καὶ ἐδυνάμωσεν εἰς τὸ ἔργον τοῦ Εὐαγγελίου, διότι μὲ ἐνέκρινεν ἄξιον τῆς ἐμπιστοσύνης του καὶ μὲ ἔθεσεν εἰς τὴν ἱερὰν αὐτὴν ὑπηρεσίαν τοῦ κηρύγματος

ἐνῷ πρωτύτερα ἤμουν ἀσεβὴς κατήγορος καὶ διώκτης καὶ κακοποιός. Ἀλλ’ ἐλεήθηκα, διότι ἔδειξα αὐτὴ τὴ διαγωγὴ ἀπὸ ἄγνοια διατελώντας σὲ κατάστασι ἀπιστίας.

ποὺ ἤμην προτήτερα βλάσφημος καὶ διώκτης καὶ ὑβριστὴς τῆς Ἐκκλησίας του. Ἀλλ’ ἐλεήθην ἀπὸ τὸν Θεόν, διότι ἐξ ἀγνοίας ἔκαμα ταῦτα, ὅταν ἤμην ἀκόμη ἐν τῇ ἀπιστίᾳ.

ἐμέ, ποὺ ἤμουν προηγουμένως βλάσφημος τοῦ ἁγίου ὀνόματός του, διώκτης καὶ ὑβριστὴς τοῦ ἔργου του καὶ τῆς Ἐκκλησίας του. Ἀλλ’ ἐλεήθην ἀπὸ τὸν Θεόν, διότι ὅσα τότε ἔκαμνα, τὰ ἔκαμνα ἐξ ἀγνοίας, εὑρισκόμενος εἰς τὴν κατάστασιν τῆς ἀπιστίας.

Ὑπερεξεχείλισε δὲ ἡ χάρι τοῦ Κυρίου μας διὰ τῆς φιλανθρωπίας καὶ ἀγάπης, τὴν ὁποία ἔδειξε διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ἀλλ’ ἐπλεόνασε μὲ τὸ παραπάνω ἡ χάρις τοῦ Κυρίου μας, ἡ ὁποία ἐγέμισε τὸ ἐσωτερικόν μου μὲ ἐκείνην τὴν πίστιν καὶ τὴν ἀγάπην, αἱ ὁποία κατορθώνονται καὶ πηγάζουν ἀπὸ τὴν κοινωνίαν καὶ σχέσιν μὲ τὸν Ἰησοῦν Χριστόν.

Ἀλλ’ ἐδόθη εἰς ἐμὲ μὲ τὸ παραπάνω ἡ χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν μαζῆ μὲ τὴν φωτισμένην πίστιν καὶ τὴν πλουσίαν ἀγάπην, ποὺ ἀπορρέουν καὶ προσφέρονται ἀπὸ τὸν Ἰησοῦν Χριστόν.

Εἶναι ἀληθινὸς ὁ λόγος καὶ τελείως ἄξιος ἀποδοχῆς, ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἦλθε στὸν κόσμο γιὰ νὰ σώσῃ ἁμαρτωλούς, ἀπὸ τοὺς ὁποίους πρῶτος εἶμαι ἐγώ.

Ὁ λόγος, ποὺ θὰ εἴπω, εἶναι ἀξιόπιστος καὶ ἄξιος νὰ τὸν δεχθοῦν μὲ τὴν ψυχήν τους ὅλοι· ὅτι δηλαδὴ ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἦλθεν εἰς τὸν κόσμον νὰ σώσῃ ἁμαρτωλούς, ἀπὸ τοὺς ὁποίους πρῶτος εἶμαι ἐγώ.

Ἀξιόπιστος εἶναι ὁ λόγος, ποὺ θὰ σοῦ πῶ, καὶ ἄξιος ὁλοψύχου καὶ ἀδιστάκτου ἀποδοχῆς ἐκ μέρους ὅλων· ὅτι δηλαδὴ ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἦλθεν εἰς τὸν κόσμον νὰ σώσῃ τοὺς ἁμαρτωλούς, μεταξὺ τῶν ὁποίων πρῶτος εἶμι ἐγώ.

Ἀλλὰ γι’ αὐτὸ ἐλεήθηκα, γιὰ νὰ δείξῃ ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς σὲ μένα πρῶτο ὅλη τὴν εὐσπλαχνία του, γιὰ νὰ εἶμαι παράδειγμα σ’ ὅσους στὸ μέλλον θὰ πιστεύσουν σ’ αὐτὸν γιὰ ν’ ἀποκτοῦν τὴν αἰώνια ζωή.

Ἀλλ’ ἀκριβῶς δι’ αὐτὸ ἐλεήθην, διὰ νὰ δείξῃ ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἰς ἐμὲ περισσότερον ἀπὸ κάθε ἄλλον ὁλόκληρον τὴν μακροθυμίαν του καὶ χρησιμεύσω ὡς ὑπόδειγμα εἰς ἐκείνους, ποὺ μέλλουν νὰ πιστεύσουν εἰς αὐτὸν διὰ νὰ κληρονομήσουν τὴν αἰώνιον ζωήν.

Ἀλλὰ διὰ τοῦτο ἀκριβῶς ἠλεήθην, διὰ νὰ δείξῃ ὁλοκάθαρα ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἰς ἐμέ, περισσότερον ἀπὸ οἰανδήποτε ἄλλον, ὅλην τὴν μακροθυμίαν του πρὸς παραδειγματισμὸν καὶ ἐνθάρρυνσιν ὅλων ἐκείνων, ποὺ ἔμελλαν νὰ πιστεύσουν εἰς αὐτόν, διὰ νὰ ἀπολαύσουν τὴν αἰωνίαν ζωήν.

Στὸν αἰώνιο λοιπὸν βασιλέα, τὸν ἀθάνατο, τὸν ἀόρατο, τὸ μόνο σοφὸ Θεό, ἂς ἀποδίδεται τιμὴ καὶ δόξα στοὺς ἀπεράντους αἰῶνες. Ἀμήν.

Εἰς δὲ τὸν βασιλέα, ποὺ εἶναι κύριος τῶν αἰώνων καὶ ὅλων τῶν κτισμάτων ὅσα ἔγιναν κατ’ αὐτούς, εἰς τὸν ἄφθαρτον, ἀόρατον, εἰς τὸν ἕνα καὶ μόνον σοφὸν Θεόν, ἂς εἶναι τιμὴ καὶ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Εἰς δὲ τὸν βασιλέα καὶ κύριον ὅλων τῶν αἰώνων καὶ ὅλων τῶν δημιουργημάτων, ποὺ ἔγιναν διὰ μέσου τῶν αἰώνων, εἰς τὸν ἄφθαρτον, εἰς τὸν ἀόρατον, εἰς τὸν ἕνα καὶ μόνον πάνσοφον Θεόν, ἂς εἶναι τιμὴ καὶ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων· ἀμήν.

Αυτὴ τὴ συμβουλὴ σοῦ δίνω, παιδί μου Τιμόθεε, σύμφωνα μὲ τὶς προφητεῖες ποὺ προηγήθηκαν σὲ σένα, λαμβάνοντας αὐτὲς ὑπ’ ὄψιν ν’ ἀγωνίζεσαι ὡς στρατιώτης τὸν καλὸν ἀγῶνα,

Ταύτην τὴν παραγγελίαν σου ἐμπιστεύομαι καὶ σοῦ ἀναθέτω νὰ τὴν φυλάξῃς ἀκριβῶς, τέκνον Τιμόθεε, σύμφωνα μὲ τὰς προφητείας, ποὺ ἐλέχθησαν διὰ σὲ καὶ μὲ ὡδήγησαν νὰ σὲ ἐκλέξω συνεργάτην μου. Σοῦ παραγγέλλω δηλαδὴ τώρα παρακινούμενος ἀπὸ τὰς προφητείας αὐτὰς νὰ στρατεύεσαι τὴν καλὴν στρατείαν,

Αὐτὴν τὴν ἐντολὴν παραθέτω εἰς τὰ χέρια σου, διὰ νὰ τὴν φυλάξῃς πιστῶς, τέκνον Τιμόθεε, σύμφωνα μὲ τὰς προφητείας καὶ τὰς ἀποκαλύψεις τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἐλέχθησαν διὰ σέ, δηλαδὴ νὰ εἶσαι συνεχῶς ὁ καλὸς στρατιώτης, ὁ ἐπιστρατευμένος εἰς αὐτὰς μὲ τὴν καλὴν στρατείαν,

ἔχοντας πίστι καὶ ἀγαθὴ συνείδησι, τὴν ὁποία μερικοὶ ἀπώθησαν καὶ ἔτσι ναυάγησαν ὡς πρὸς τὴν πίστι.

γεμᾶτος πίστιν καὶ μὲ συνείδησιν, ποὺ νὰ μαρτυρῇ ἀγαθὰ καὶ νὰ εἶναι ἐλευθέρα ἀπὸ κάθε τύψιν. Μερικοὶ ἀπώθησαν καὶ κατέπνιξαν τῆς συνειδήσεως τὰς τύψεις καὶ διαμαρτυρίας της, δι’ αὐτὸ δὲ κατέληξαν εἰς ναυάγιον τῆς πίστεώς των.

ἔχων τὴν ὀρθὴν πίστιν, ἀγαθὴν καὶ ἀκατάκριτον συνείδησιν, τὴν ὁποίαν συνείδησιν μερικοὶ ἀπώθησαν, τὴν κατέπνιξαν καὶ τὴν ἐπέταξαν ἀπὸ τὴν ψυχήν των καὶ ἔτσι κατέληξαν εἰς ναυάγιον τῆς πίστεώς των.

Ἀπ’ αὐτοὺς εἶναι ὁ Ὑμέναιος καὶ ὁ Ἀλέξανδρος, τοὺς ὁποίους παρέδωσα στὸ Σατανᾶ, γιὰ νὰ βασανισθοῦν παιδαγωγικῶς γιὰ νὰ μὴ διδάσκουν βλάσφημα (αἱρετικά).

Ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι ὁ Ὑμέναιος καὶ ὁ Ἀλέξανδρος, τοὺς ὁποίους ἀπέκοψα ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν καὶ τοὺς παρέδωκα εἰς τὸν σατανᾶν. Καὶ ἔλαβα τὸ μέτρον αὐτὸ διὰ νὰ σωφρονισθοῦν μὲ τὴν παιδαγωγίαν αὐτὴν καὶ νὰ μὴ διδάσκουν βλάσφημα.

Ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι ὁ Ὑμέναιος καὶ ὁ Ἀλέξανδρος, τοὺς ὁποίους ἀπεμάκρυνα ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν καὶ τοὺς παρέδωσα εἰς τὸν σατανᾶν. Τοὺς ἀπέκοψα δὲ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν, διὰ νὰ παιδαγωγηθοῦν μὲ τὴν σωφρονιστικὴν αὐτὴν τιμωρίαν, ὥστε νὰ μὴ διδάσκουν πλέον ψευδολογίας καὶ βλασφημίας.