Πρὸς Τιμόθεον Β' 2

Σὺ δέ, τέκνο μου, νὰ ἐνδυναμώνεσαι μὲ τὴ χάρι, ἡ ὁποία δίνεται διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Σὺ λοιπόν, τέκνον μου, ἀντιθέτως πρὸς αὐτοὺς ποὺ μὲ ἀρνήθησαν, νὰ ἐνδυναμώνεσαι μὲ τὴν χάριν, ποὺ μᾶς δίδεται ἀπὸ τὴν σχέσιν καὶ ἕνωσίν μας μὲ τὸν Ἰησοῦν Χριστόν.

Σὺ λοιπόν, τέκνον μου, νὰ ἐνδυναμώνεσαι μὲ τὴν χάριν, ποὺ δίδει ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς (διὰ νὰ μένῃς πιστὸς εἰς αὐτὸν καὶ εἰς ἐμέ, χωρὶς νὰ ἐπηρεάζεσαι ἀπὸ τὸ παράδειγμα ἐκείνων, ποὺ μὲ ἐγκατέλειψαν).

Καὶ ὅσα ἄκουσες ἀπὸ μένα βεβαιωμένα ἀπὸ πολλοὺς μάρτυρες, αὐτὰ νὰ διδάξῃς σὲ πιστοὺς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι θὰ εἶναι ἱκανοὶ νὰ διδάξουν καὶ ἄλλους.

Καὶ ἐκεῖνα, ποὺ ἤκουσες ἀπὸ ἐμὲ ἐμπρὸς εἰς πολλοὺς μάρτυρας, ταῦτα νὰ ἐμπιστευθῇς ὡς πολύτιμον θησαυρὸν εἰς ἀνθρώπους πιστούς, ποὺ δὲν θὰ τὰ νοθεύουν, οὔτε θὰ τὰ προδίδουν, ἀλλ’ οἱ ὁποῖοι θὰ εἶναι ἱκανοὶ νὰ διδάξουν καὶ ἄλλους.

Καὶ αὐτὰ ποὺ ἔχεις ἀκούσει καὶ διδαχθῇ ἀπὸ ἐμέ, παρουσίᾳ πολλῶν μαρτύρων, αὐτὰ νὰ τὰ ἐμπιστευθῇς ὡς ἀνεκτίμητον θησαυρὸν εἰς πιστοὺς καὶ ἀξιοπίστους ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι θὰ εἶναι ἱκανοὶ καὶ ἄλλους νὰ διδάξουν τὰς ἀληθείας τοῦ Εὐαγγελίου.

Σὺ λοιπὸν κακοπάθησε σὰν καλὸς στρατιώτης τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Σὺ λοιπὸν κακοπάθησε σὰν καλὸς στρατιώτης τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Σὺ λοιπὸν κακοπάθησε σὰν καλὸς στρατιώτης τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Κανεὶς στρατιώτης δὲν παραδίδεται στὶς ἀπολαύσεις τῆς ζωῆς, γιὰ ν’ ἀρέσῃ σ’ ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος τὸν στρατολόγησε.

Ὅταν κανεὶς ὑπηρετῇ ὡς στρατιώτης, δὲν ἐμπλέκεται εἰς τὰς ὑποθέσεις καὶ φροντίδας τοῦ βίου, διὰ νὰ ἀρέσῃ εἰς ἐκεῖνον, ποὺ τὸν ἐστρατολογησεν.

Ἔχε δὲ ὑπ’ ὄψιν σου, ὅτι κανείς, καθ’ ὅν χρόνον ὑπηρετεῖ στρατιώτης, δὲν περιπλέκεται εἰς τὰς μερίμνας καὶ φροντίδας τοῦ βίου, διὰ νὰ ὑπηρετῇ ἔτσι καὶ νὰ ἀρέσῃ εἰς ἐκεῖνον, ποὺ τὸν ἐστρατολόγησε.

Καὶ ἐὰν ἐπίσης εἶναι κανεὶς ἀθλητής, δὲν στεφανώνεται, ἐὰν δὲν ἀγωνισθῇ σκληρά.

Ἐὰν δὲ κανεὶς λαμβάνῃ μέρος καὶ εἰς ἀθλητικοὺς ἀγῶνας, δὲν στεφανώνεται, ἐὰν δὲν ἀγωνισθῇ σύμφωνα μὲ τοὺς νόμους τῆς ἀθλήσεως.

Ἐὰν δὲ καὶ συμμετέχῃ κανεὶς εἰς ἀθλητικοὺς ἀγῶνας, δὲν παίρνει ὡς βραβεῖον τὸν στέφανον, ἐὰν δὲν ἀγωνισθῇ κατὰ τρόπον νόμιμον.

Ὁ γεωργός, ὁ ὁποῖος πρῶτα κοπιὰζει, δύναται ἔπειτα ν’ ἀπολαμβάνῃ τοὺς καρπούς.

Ὁ γεωργός, ποὺ κοπιάζει διὰ νὰ καλλιεργήσῃ τὸν ἀγρόν του, πρέπει πρῶτος νὰ ἀπολαμβάνῃ τοὺς καρπούς, ποὺ θὰ παραχθοῦν. Ἔτσι καὶ σὺ ἀπὸ τὸν πνευματικὸν ἀγρόν, ποὺ καλλιεργεῖς καρποφόρως, πρέπει νὰ ἀπολαμβάνῃς πρῶτος τὴν παρηγορίαν καὶ τὴν τιμὴν καὶ τὴν συντήρησίν σου.

Ὁ γεωργός, ποὺ κοπιάζει διὰ τὴν καλλιέργειαν τοῦ ἀγροῦ καὶ τὴν συγκομιδὴν τῶν προϊόντων, πρῶτος αὐτὸς πρέπει ν’ ἀπολαμβάνῃ τοὺς καρποὺς τῶν κόπων του. (Ἔτσι καὶ σὺ ἀπὸ τὸν πνευματικὸν ἀγρόν, εἰς τὸν ὁποῖον κατ’ ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ ἐργάζεσαι, πρέπει νὰ ἀπολαμβάνῃς ὄχι μόνον τὴν πρέπουσα ὑπόληψιν καὶ τιμήν, ἀλλὰ καὶ τὰ μέσα τῆς συντηρήσεώς σου).

Νὰ ἐννοῇς αὐτὰ ποὺ λέγω. Εἴθε νὰ σοῦ δώσῃ ὁ Κύριος φωτισμὸ γιὰ νὰ ἐννοῇς (ὄχι μόνον αὐτὰ ποὺ λέγω, ἀλλὰ) ὅλα.

Καταλάβαινε τὴν ἀλληγορικὴν σημασίαν αὐτῶν, ποὺ λέγω. Θὰ τὴν ἐννοήσῃς δέ, διότι εὔχομαι νά σου δώσῃ ὁ Κύριος σύνεσιν, ὥστε νὰ διακρίνῃς ὅλα.

Ἐνόησε αὐτὰ ποὺ σοῦ λέγω. Εἴθε δὲ νὰ σοῦ δίδῃ πάντοτε ὁ Θεὸς σύνεσιν καὶ σοφίαν, ὥστε νὰ κατανοῇς ὅλα.

Νὰ σκέπτεσαι τὸν Ἰησοῦ Χριστό, ἀναστημένο ἐκ νεκρῶν, καταγόμενο ἀπὸ τὸ Δαβίδ, συμφώνως πρὸς τὸ εὐαγγέλιο, τὸ ὁποῖο κηρύττω,

Ἐνθυμοῦ τὸν Ἰησοῦν Χριστόν, ποὺ ἔχει ἀναστηθῆ ἐκ νεκρῶν καὶ κατάγεται ἀπὸ τὸν Δαβὶδ σύμφωνα μὲ τὸ εὐαγγέλιον,

Νὰ ἐνθυμῆσαι τὸν Ἰησοῦν Χριστόν, ὁ ὁποῖος ἔχει ἀναστηθῆ ἐκ νεκρῶν καὶ κατάγεται κατὰ τὸ ἀνθρώπινον ἀπὸ τὸν Δαυΐδ, σύμφωνα μὲ τὸ Εὐαγγέλιόν μου,

γιὰ τὸ ὁποῖο κακοπαθῶ μέχρι τὸ σημεῖο νὰ εἶμαι δεμένος σὰν κακοῦργος. Ἀλλ’ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ δὲν δένεται.

τὸ ὁποῖον κηρύττω καὶ διὰ τὸ ὁποῖον κακοπαθῶ μέχρι σημείου, ὥστε νὰ εἶμαι ἁλυσοδεμένος, σὰν νὰ ἤμουν κακοῦργος. Ἀλλ’ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ δὲν εἶναι δεμένος.

πρὸς χάριν τοῦ ὁποίου εὐαγγελίου ἐγὼ ταλαιπωροῦμαι καὶ πάσχω, ὥστε νὰ εἶμαι φυλακισμένος καὶ δεμένος μὲ ἁλυσίδες σὰν κακοῦργος· ἀλλὰ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ δὲν ἔχει δεθῆ (ἀπὸ τίποτε δὲν ἐμποδίζεται εἰς τὸ νὰ διαδίδεται καὶ νὰ κατακτᾷ ψυχάς).

Γι’ αὐτὸ γιὰ τοὺς ἐκλεκτοὺς ὑποφέρω τὰ πάντα, γιὰ νὰ τύχουν καὶ αὐτοὶ σωτηρίας, ποὺ παρέχεται διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, μαζὶ μὲ δόξα αἰώνια.

Διὰ πάντα ταῦτα καὶ διότι τὸ εὐαγγέλιον προοδεύει καὶ δὲν εἶναι δεμένον, μὲ ὑπομονὴν ὑποφέρω ὅλα χάριν ἐκείνων, τοὺς ὁποίους ἐξέλεξεν ὁ Θεός. Καὶ τὰ ὑποφέρω διὰ νὰ ἐπιτύχουν καὶ αὐτοὶ τὴν σωτηρίαν, τὴν ὁποίαν μᾶς ἑξασφαλίζει ἡ μετὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ κοινωνία καὶ ἡ ὁποία συνοδεύεται μὲ δόξαν αἰώνιον.

Διὰ τοῦτο ὑπομένω ὅλα αὐτὰ πρὸς χάριν ἐκείνων, ποὺ ἔχει ἐκλέξει ὁ Θεός, διὰ νὰ ἐπιτύχουν καὶ αὐτοὶ τὴν σωτηρίαν, ποὺ προσφέρει ὁ Χριστὸς μαζῆ μὲ τὴν αἰωνίαν δόξαν.

Εἶναι ἀληθινὸς ὁ λόγος· ἐὰν δηλαδὴ πεθάναμε μαζί του, καὶ θὰ ζήσωμε μαζί του·

Τὸ ὅτι δὲ οἱ πιστοὶ θὰ ἀπολαύσουν αἰώνιον καὶ ἔνδοξον σωτηρίαν, εἶναι λόγος ἀξιόπιστος. Διότι, ἐὰν ἀπεθάναμεν μαζὶ μὲ τὸν Χριστὸν διὰ τοῦ βαπτίσματος καὶ διὰ τῶν θλίψεων, ποὺ ὑποφέρομεν δι’ αὐτόν, μαζί του καὶ θὰ ζήσωμεν εἰς τὴν μέλλουσαν ζωήν.

Ἀξιόπιστος εἶναι αὐτὸς ὁ λόγος· διότι ἐὰν ἀπεθάναμεν, διὰ τοῦ βαπτίσματος, μαζῆ μὲ τὸν Χριστόν, μαζῆ του καὶ θὰ ζήσωμεν αἰωνίως καὶ εἰς τὴν μέλλουσαν ζωήν.

ἐὰν πάσχωμε, καὶ θὰ βασιλεύσωμε μαζί του· ἐὰν ἀρνούμεθα, καὶ ἐκεῖνος θὰ μᾶς ἀρνηθῇ·

Ἐὰν δεικνύωμεν ὑπομονήν, τότε καὶ θὰ βασιλεύσωμεν μαζὶ μὲ αὐτόν. Ἐὰν τὸν ἀρνούμεθα, καὶ ἐκεῖνος θὰ μᾶς ἀρνηθῇ.

Ἐὰν ὑπομένωμεν τὰς θλίψεις, ὅπως εἰς τὸν τέλειον βαθμὸν τὰς ὑπέμεινεν Ἐκεῖνος, καὶ θὰ βασιλεύσωμεν μαζῆ μὲ αὐτόν. Ἐὰν ὅμως τὸν ἀρνούμεθα καὶ Ἐκεῖνος θὰ μᾶς ἀρνηθῇ.

ἐὰν δὲν μένωμε πιστοί, ἐκεῖνος μένει πιστός· ν’ ἀρνηθῇ τὸν ἑαυτό του δὲν μπορεῖ.

Ἐὰν ἡμεῖς δεικνύωμεν ἀπιστίαν, ἐκεῖνος μένει πιστὸς εἰς ὅσα ὑπόσχεται. Δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἀρνηθῇ τὸν ἑαυτόν του καὶ νὰ ἀθετήσῃ τοὺς λόγους του.

Ἐὰν ἡμεῖς δεικνύωμεν ἀπιστίαν καὶ ἀμφιβολίαν εἰς ὅσα μᾶς ἔχει ὑποσχεθῆ, Ἐκεῖνος ὅμως μένει πιστὸς εἰς τὰς ὑποσχέσεις του. Δὲν ἠμπορεῖ ποτὲ νὰ ἀρνηθῇ τὸν ἑαυτόν του καὶ νὰ ἀθετήσῃ τὰς ὑποσχέσεις του.

Αὐτὰ νὰ τοὺς ὑπενθυμίζῃς, καὶ νὰ τοὺς ἐξορκίζῃς ἐνώπιον τοῦ Κυρίου νὰ μὴ λογομαχοῦν, πρᾶγμα ποὺ δὲν ὠφελεῖ σὲ τίποτε, ἀλλὰ καταστρέφει αὐτοὺς ποὺ ἀκούουν.

Ταῦτα ὑπενθύμιζε εἰς τοὺς πιστοὺς καὶ ἐξόρκιζέ τους ἐνώπιον τοῦ Κυρίου νὰ μὴ λογομαχοῦν, πρᾶγμα ποὺ δὲν ὠφελεῖ εἰς τίποτε, ἀλλὰ φέρει καταστροφὴν εἰς τοὺς ἀκούοντας.

Αὐτὰ νὰ ὑπενθυμίζῃς εἰς τοὺς πιστούς, ἐξορκίζων αὐτοὺς ἐνώπιον τοῦ Κυρίου νὰ μὴ λογομαχοῦν καὶ φιλονεικοῦν, διότι αἱ φιλονεικίαι αὐταὶ ὄχι μόνον χρήσιμοι δὲν εἶναι, ἀλλὰ φέρουν καταστροφὴν εἰς τοὺς ἀκούοντας.

Φρόντισε νὰ παρουσιάσῃς τὸν ἑαυτό σου τέλειο στὸ Θεό, ἐργάτη ἀνεπαίσχυντο (ποὺ δὲν ἔχει λόγους νὰ αἰσχύνεται), ποὺ διδάσκει ὀρθῶς τὸ λόγο τῆς ἀληθείας.

Προσπάθησε νὰ παραστήσῃς τὸν ἑαυτόν σου εἰς τὸν Θεόν δοκιμασμένον καὶ τέλειον ἐργάτην, ποὺ δὲν τὸν ἐντροπιάζει τὸ καλοφτιαγμένον ἔργον του, καὶ διδάσκει ὀρθῶς τὸν λόγον τῆς ἀληθείας.

Προσπάθησε μὲ ζῆλον καὶ δραστηριότητα νὰ ἀναδείξῃς καὶ νὰ παραστήσῃς τὸν ἑαυτόν σου ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ἄμεμπτον καὶ τέλειον, ἐργάτην ποὺ δὲν φοβᾶται μήπως ἐντροπιασθῇ δι’ ἀμέλειαν ἢ ἀτέλειαν τοῦ ἔργου του, καὶ ὁ ὁποῖος ἀκολουθεῖ τὸν ὀρθὸν δρόμον εἰς τὸ κήρυγμα τῆς ἀληθείας τοῦ Εὐαγγελίου.

Τὶς δὲ ἀσεβεῖς φλυαρίες ἀπόφευγε. Αὐτοὶ δέ, ποὺ ἐπιδίδονται σ’ αὐτές, θὰ προκόψουν περισσότερο σ’ ἀσέβεια,

Ἀπόφευγε δὲ τοὺς λόγους, ποὺ εἶναι φωνὲς ἀδειανὲς ἀπὸ οὐσιαστικὸν περιεχόμενον καὶ βεβηλώνουν τὴν ἁπλότητα τῆς ἀληθείας. Διότι αὐτοί, ποὺ κηρύττουν καὶ ἀκολουθοῦν τοὺς λόγους αὐτούς, θὰ προχωρήσουν εἰς μεγαλύτερον βαθμὸν ἀσεβείας.

Ἀπόφευγε δὲ τὰς ἀσεβεῖς ματαιολογίας, ποὺ δὲν ἔχουν ὑγιὲς καὶ οὐσιαστικὸν περιεχόμενον, διότι αὐτοί, ποὺ τὰς λέγουν καὶ τὰς ἀκολουθοῦν, θὰ προχωρήσουν καὶ θὰ περιπέσουν εἰς μεγαλυτέραν ἀσέβειαν.

καὶ ἡ διδασκαλία τους θὰ ἐξαπλωθῇ σὰν γάγγραινα. Μεταξὺ αὐτῶν εἶναι ὁ Ὑμέναιος καὶ ὁ Φιλητός,

Καὶ ἡ διδασκαλία των θὰ ἐξαπλωθῇ σὰν γάγγραινα. Δύο δὲ ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ψευδοδιδασκάλους εἶναι ὁ Ὑμέναιος καὶ ὁ Φιλητός,

Καὶ ἡ διδασκαλία αὐτῶν σὰν γάγγραινα θὰ ἀπλωθῇ καὶ θὰ καταφάγῃ καρδίας. Μεταξὺ αὐτῶν τῶν ψευδοδιδασκάλων εἶναι ὁ Ὑμέναιος καὶ ὁ Φιλητός,

οἱ ὁποῖοι ἀστόχησαν ὡς πρὸς τὴν ἀλήθεια μὲ τὸ νὰ λέγουν, ὅτι ἡ ἀνάστασι ἤδη ἔγινε, καὶ ἔτσι ἀνατρέπουν τὴν πίστι μερικῶν.

οἱ ὁποῖοι ἔπεσαν ἔξω ἀπὸ τὴν ἀλήθειαν λέγοντες, ὅτι ἔχει γίνει πλέον ἡ ἀνάστασις, καὶ ἀνατρέπουν τὴν πίστιν μερικῶν.

οἱ ὁποῖοι ἐξέπεσαν καὶ ἀπεπλανήθησαν ἀπὸ τὴν ἀλήθειαν, μὲ τὸ νὰ λέγουν ὅτι τάχα ἡ ἀνάστασις ἔχει πλέον γίνει καὶ κρημνίζουν ἔτσι τὴν πίστιν μερικῶν.

Ἀλλ’ ὁ στερεὸς οἶκος τοῦ Θεοῦ στέκεται (δὲν ἀνατρέπεται), καὶ ἔχει αὐτὴ τὴ σφραγίδα καὶ ἐπιγραφή, Προνόησε ὁ Κύριος γιὰ τοὺς δικούς του, καί, Ν’ ἀπομακρυνθῇ ἀπὸ τὴν ἀσέβεια καθένας, ὁ ὁποῖος ὁμολογεῖ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου.

Ὁ στερεὸς ὅμως θεμέλιος, τὸν ὁποῖον ἐστηριξεν ὁ Θεός, ἡ Ἐκκλησία δηλαδή, ποὺ κρατεῖ τὴν θείαν ἀλήθειαν, στέκει ἀκλόνητος καὶ ἔχει αὐτὴν τὴν σφραγῖδα καὶ ἐπιγραφήν· Ἐγνώρισεν ὁ Κύριος ἐκείνους, ποὺ εἶναι ἰδικοί του· καί· Ἂς ἀπομακρυνθῇ ἀπὸ ἀδικίαν καθένας, ποὺ ὀνομάζει καὶ ὁμολογεῖ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου.

Ὁ στερεὸς ὅμως καὶ θεμελιωμένος εἰς τὴν ὀρθὴν πίστιν τοῦ Θεοῦ, στέκει ἀκλόνητος, ἔχων αὐτὴν τὴν σφραγῖδα καὶ ἐπιγραφήν· «Ἐγνώρισε ὁ Κύριος ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἰδικοί του». Καὶ «ἂς φύγῃ μακρυὰ ἀπὸ κάθε ἀδικίαν ἐκεῖνος, ποὺ ὁμολογεῖ καὶ ἐπικαλεῖται τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου».

Σὲ μεγάλο δὲ σπίτι δὲν ὑπάρχουν σκεύη χρυσὰ καὶ ἀσημένια μόνο, ἀλλὰ καὶ ξύλινα καὶ πήλινα. Καὶ τὰ μὲν εἶναι γιὰ τιμητικὴ χρῆσι, τὰ δὲ γιὰ εὐτελῆ.

Εἰς ἕνα δὲ σπίτι μεγάλο, ὅπως εἶναι ἡ Ἐκκλησία, δὲν ὑπάρχουν μόνον σκεύη χρυσὰ καὶ ἄργυρο, ἀλλὰ καὶ ξύλινα καὶ πήλινα. Καὶ ἄλλα μὲν εἶναι διὰ χρῆσιν τιμητικήν, ἀλλὰ δὲ διὰ χρῆσιν ἐξευτελισμένην.

Εἰς ἕνα δὲ μεγάλο σπίτι δὲν ὑπάρχουν μόνον σκεύη χρυσᾶ καὶ ἀργυρᾶ, ἀλλὰ καὶ σκεύη ξύλινα καὶ πήλινα· καὶ ἄλλα μὲν εἶναι προωρισμένα διὰ χρῆσιν τιμητικήν, ἀλλὰ δὲ δι’ ἀσήμαντον καὶ εὐτελῆ.

Ἐὰν λοιπὸν κανεὶς ξεχωρίσῃ τὸν ἑαυτό του ἀπ’ αὐτούς, θὰ εἶναι σκεῦος γιὰ τιμητικὴ χρῆσι, ἁγιασμένο καὶ εὔχρηστο στὸν Οἰκοδεσπότη, ἑτοιμασμένο γιὰ κάθε καλὸ ἔργο.

Ἐὰν λοιπὸν κανεὶς καθαρίσῃ τὸν ἑαυτόν του καὶ τὸν ξεχωρίσῃ ἀπὸ τὰ ἄτιμα αὐτὰ σκεύη, θὰ εἶναι σκεῦος, ποὺ θὰ χρησιμοποιηθῇ διὰ τιμητικὸν σκοπόν, ἁγιασμένον καὶ εὐμεταχείριστον εἰς τὸν δεσπότην, ἑτοιμασμένον διὰ κάθε ἔργον ἀγαθόν.

Ἐάν, λοιπόν, καθαρίσῃ κανεὶς τὸν ἑαυτόν του καὶ τὸν προφυλάξῃ ἀπὸ τὰς πλάνας καὶ τὰ πάθη, ποὺ εἶπα παραπάνω, θὰ εἶναι σκεῦος εἰς τιμητικὴν χρῆσιν, ἁγιασμένον καὶ εὔχρηστον εἰς τὸν δεσπότην, ἑτοιμασμένον διὰ κάθε ἀγαθὸν ἔργον.

Ἐπίσης ν’ ἀποφεύγῃς τὶς νεανικὲς ἁμαρτωλὲς ἡδονές, καὶ νὰ ἐπιδιώκῃς τὸ καλό, τὴν πίστι, τὴν ἀγάπη, τὴν εἰρήνη μ’ ἐκείνους ποὺ ἐπικαλοῦνται τὸν Κύριο ἀπὸ καθαρὴ καρδιά (ἀνυποκρίτως καὶ εἰλικρινῶς).

Ἀπὸ τὰς ἐπιθυμίας δέ, ποὺ ἐπικρατοῦν κυρίως εἰς τοὺς νεωτέρους κατὰ τὴν ἡλικίαν, φεῦγε μακράν. Ἐπιδίωκε δὲ τὴν δικαιοσύνην, τὴν πίστιν, τὴν ἀγάπην, τὴν εἰρήνην μὲ ἐκείνους, ποὺ ἐπικαλοῦνται τὸν Κύριον μὲ καθαρὰν καρδίαν καὶ ἀνυπόκριτον εὐλάβειαν.

Τὰς δὲ ἀκρίτους καὶ ἐπιβλαβεῖς ἐπιθυμίας, αἱ ὁποῖαι παρατηροῦνται συνήθως μεταξὺ τῶν νεωτέρων κατὰ τὴν ἡλικίαν, ἀπόφευγέ τας. Ἐπεδίωκε δὲ νὰ ἀποκτήσῃς δικαιοσύνην, πίστιν, ἀγάπην, εἰρήνην μὲ ἐκείνους ποὺ ἐπικαλοῦνται τὸν Κύριον μὲ καθαρὰν καὶ ἁγνὴν καρδίαν.

Ἐπίσης ν’ ἀποφεύγῃς τὶς μωρὲς καὶ ἀνόητες συζητήσεις, διὸτι ξέρεις, ὅτι γεννοῦν φιλονικίες.

Ἀπόφευγε δὲ τὰς ἀνοήτους ἐρεύνας καὶ συζητήσεις, ποὺ δὲν συντελοῦν εἰς τὴν χριστιανικὴν παιδαγωγίαν. Γνωρίζε ὅτι αὐτὶι προκαλοῦν φιλονεικίας καὶ ἐχθρότητας.

Μὴ δίνῃς σημασίαν, ἀλλὰ ἀπόφευγε τὰς ἀνοήτους καὶ ἀνικάνους νὰ μορφώσουν τὸν ἄνθρωπον συζητήσεις, γνωρίζων, ὅτι αὐταὶ δημιουργοῦν καὶ ἀναπτύσσουν φιλονεικίας καὶ ἀντιπαθείας.

Ὁ δὲ δοῦλος τοῦ Κυρίου δὲν πρέπει νὰ φιλονικῇ, ἀλλὰ νὰ εἶναι ἤπιος πρὸς ὅλους, διδακτικός, ἀνεξίκακος,

Ὁ δοῦλος δὲ τοῦ Κυρίου δὲν πρέπει νὰ φιλονεικῇ, ἀλλ’ ὀφείλει νὰ εἶναι ἤπιος καὶ γλυκὺς πρὸς ὅλους, ἱκανὸς εἰς τὸ νὰ διδάσκῃ, νὰ εἶναι ἀνεξίκακος,

Ὁ δοῦλος δὲ τοῦ Κυρίου δὲν πρέπει νὰ φιλονεικῇ καὶ νὰ ἐρίζῃ, ἀλλὰ νὰ εἶναι ἤπιος πρὸς ὅλους, διδακτικός, ἀνεξίκακος,

μὲ καλωσύνη διδάσκοντας τοὺς ἀντιθέτους, μήπως τοὺς δώσῃ ὁ Θεὸς μετάνοια γιὰ νὰ ἔλθουν σὲ ἐπίγνωσι τῆς ἀληθείας,

καὶ νὰ σωφρονίζῃ μὲ πρᾳότητα ἐκείνους, ποὺ ἔχουν ἐναντία φρονήματα. Ποῖος ἠξεύρει, μήπως καμμιὰ φορὰ τοὺς δώσῃ ὁ Θεὸς μετάνοιαν καὶ ὁδηγηθοῦν εἰς τὴν πλήρη καὶ ὀρθὴν γνῶσιν τῆς ἀληθείας,

καὶ νὰ παιδαγωγῇ μὲ πρᾳότητα ἐκείνους, ποὺ ἀντιτίθενται εἰς τὴν ἀλήθειαν, μήπως καὶ ὁ Θεὸς τοὺς δώσῃ κάποτε μετάνοιαν, διὰ νὰ γνωρίσουν ἔτσι καλὰ τὴν ἀλήθειαν,

καὶ νὰ συνέλθουν καὶ ν’ ἀπελευθερωθοῦν ἀπὸ τὴν παγίδα τοῦ Διαβόλου, πιασμένοι ἀπ’ αὐτὸν (τὸν δοῦλο τοῦ Κυρίου) γιὰ νὰ κάνουν τὸ θέλημα ἐκείνου (τοῦ Θεοῦ).

καὶ συνέλθουν ἀπὸ τὴν μέθην, ποὺ τοὺς ἔχει φέρει ἡ παγίδα τῆς πλάνης, εἰς τὴν ὁποίαν τοὺς ἔπιασεν ὁ διάβολος, τοὺς συλλάβῃ δὲ τώρα ὡς αἰχμαλώτους ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ, διὰ νὰ πράττουν τὸ θέλημα Ἐκείνου!

καὶ ἐξυπνήσουν καὶ συνέλθουν ἀπὸ τὴν παγίδα τοῦ διαβόλου, ἀπὸ τὸν ὁποῖον ἔχουν συλληφθῇ ὡς δοῦλοι, διὰ νὰ πράττουν τὸ θέλημά του.