Πρὸς Τίτον 2

Σὺ ὅμως δίδασκε αὐτὰ ποὺ συμφωνοῦν μὲ τὴ σωστὴ διδασκαλία.

Σὺ ὅμως δίδασκε ἐκεῖνα, ποὺ πρέπουν καὶ ἀρμόζουν εἰς τὴν ὀρθὴν καὶ ὑγιᾶ διδασκαλίαν.

Σὺ ὅμως δίδασκε ἐκεῖνα ποὺ πρέπει καὶ ταιριάζουν εἰς τὴν ὀρθὴν καὶ ἁγίαν διδασκαλίαν.

Οἱ ἡλικιωμένοι ἄνδρες νὰ εἶναι νηφάλιοι, σεμνοί, ἐγκρατεῖς, ὑγιεῖς στὴν πίστι, στὴν ἀγάπη, στὴν ὑπομονή.

Δίδασκε τοὺς γέροντας νὰ εἶναι προσεκτικοὶ καὶ ἄγρυπνοι, σεβαστοί, φρόνιμοι, νὰ μὴ εἶναι ἄρρωστοι καὶ ἀδύνατοι, ἀλλ’ ὑγιεῖς καὶ ἀκλόνητοι εἰς τὴν πίστιν, τὴν ἀγάπην, τὴν ὑπομονήν.

Δίδασκε τοὺς γέροντας νὰ εἶνα προσεκτικοὶ καὶ ἄγρυπνοι, σεμνοί, φρόνιμοι καὶ συνετοί, ὑγιεῖς καὶ ρωμαλέοι εἰς τὴν ὀρθὴν πίστιν, εἰς τὴν ἀγάπην, εἰς τὴν ὑπομονήν.

Ἐπίσης οἱ ἡλικιωμένες γυναῖκες νὰ εἶναι σεμνὲς στὴν ἐνδυμασία καὶ ἐμφάνισι, νὰ μὴν εἶναι φιλοκατήγορες (κουτσομπόλες), νὰ μὴν εἶναι ὑποδουλωμένες στὸ πολὺ κρασί, νὰ εἶναι διδάσκαλοι τοῦ καλοῦ,

Τὸ ἴδιο καὶ αἱ ἠλικιωμέναι γυναῖκες δίδασκε νὰ εἶναι εἰς τὴν ἐξωτερικήν των ἐμφάνισιν καὶ ἐνδυμασίαν, ὅπως πρέπει εἰς ἱερὰ πρόσωπα, ποὺ ἐμφανίζονται ὡς εὐσεβῆ καὶ ἀφωσιωμένα εἰς τὸν Θεόν. Νὰ μὴ ἔχουν τὸ πάθος τῆς διαβολῆς καὶ τῆς κατακρίσεως, οὔτε νὰ εἶναι ὑποδουλωμέναι εἰς τὸ πολὺ κρασί, καὶ νὰ διδάσκουν τὰ καλά,

τὰς ἠλικιωμένας γυναῖκας νὰ εἶναι εἰς τὴν ἐξωτερικήν των ἐμφάνισιν καὶ ἐνδυμασίαν ἱεροπρεπεῖς, (ὅπως ταιριάζει εἰς εὐσεβεῖς ἀνθρώπους)· νὰ μὴ παρασύρωνται εἰς διαβολὰς καὶ συκοφαντίας, νὰ μὴν εἶναι ὑποδουλωμέναι εἰς τὸ πολὺ κρασί, νὰ διδάσκουν τὰ καλὰ καὶ ἀληθινά,

γιὰ νὰ διδάσκουν τὶς νέες ν’ ἀγαποῦν τοὺς ἄνδρες τους καὶ τὰ τέκνα τους,

διὰ νὰ σωφρονίζουν καὶ βάζουν μυαλὸ εἰς τὰς νέας, ὥστε νὰ ἀγαποῦν αὗται τοὺς ἄνδρας των καὶ τὰ παιδιά των,

διὰ νὰ νουθετοῦν καὶ σωφρονίζουν τὰς νέας, ὥστε αὐταὶ νὰ ἀγαποῦν τοὺς ἄνδρας των, νὰ ἄγαποῦν τὰ παιδιά των,

νὰ εἶναι ἐγκρατεῖς, ἁγνές, νοικοκυρές, νὰ ἔχουν καλωσύνη, νὰ ὑποτάσσωνται στοὺς ἄνδρες τους, γιὰ νὰ μὴ δυσφημῆται ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ.

καὶ νὰ εἶναι ἐγκρατεῖς, ἁγναί, νὰ φροντίζουν διὰ τὰ σπίτια των, νὰ εἶναι ἀγαθαὶ καὶ νὰ ὑποτάσσωνται εἰς τοὺς ἰδίους των ἄνδρας, διὰ νὰ μὴ βλασφημῆται ἀπὸ αὐτοὺς ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ἐξ αἰτίας τῆς δυστροπίας τῶν γυναικῶν των.

νὰ εἶναι ἐγκρατεῖς, ἁγναί, νοικοκυρές, ποὺ θὰ φροντίζουν γιὰ τὰ σπίτια των, ἀγαθαὶ καὶ καλόκαρδοι, ποὺ θὰ ὑποτάσσωνται εἰς τοὺς ἄνδρας των, διὰ νὰ μὴ βλασφημῆται ἀπὸ αὐτοὺς ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ.

Τοὺς νεωτέρους ἐπίσης νὰ διδάσκῃς νὰ εἶναι ἐγκρατεῖς.

Τὸ ἴδιο καὶ τοὺς νεωτέρους πρότρεπέ τους νὰ εἶναι ἐγκρατεῖς καὶ συγκροτημένοι.

Ἐπίσης τοὺς νεωτέρους νὰ τοὺς νουθετῇς καὶ νὰ τοὺς προτρέπῃς νὰ εἶναι ἐγκρατεῖς καὶ σώφρονες,

Σ’ ὅλα νὰ παρέχῃς τὸν ἑαυτό σου ὡς ὑπόδειγμα καλῶν ἔργων. Ἡ διδασκαλία σου νὰ εἶναι ἀνόθευτη, σοβαρή, ἁγνή,

Ἀλλὰ συγχρόνως πρέπει καὶ σὺ νὰ παρέχῃς τὸν ἑαυτόν σου εἰς ὅλα ὑποδειγματικὸν παράδειγμα καλῶν ἔργων. Καὶ εἰς τὴν διδασκαλίαν ἀπόφευγε κάθε νόθευσιν, ὥστε αὐτὰ ποὺ διδάσκεις νὰ εἶναι ἡ ἀλήθεια ἀδιάφθορος, νὰ ἐμπνέουν τὴν σεμνότητα, νὰ διακρίνωνται διὰ καθαρότητα διδασκαλίας,

προσφέρων τὸν εὐατόν σου κατὰ πάντα παράδειγμα καλῶν ἔργων καὶ φροντίζων, ὥστε ἡ διδασκαλία σου νὰ εἶναι ἁγνὴ καὶ καθαρά, νὰ ἐμπνέῃ τὴν σεμνότητα, νὰ εἶναι σταθερὴ καὶ ἀπρόσβλητη ἀπὸ τὴν φθορὰν καὶ ἀλλοίωσιν.

λόγος ὑγιής, ποὺ νὰ μὴν ἔχῃ τίποτε τὸ ἐπιλήψιμο. Ἔτσι ὁ ἀντίθετος θὰ ἐντραπῇ, καὶ δὲν θὰ ἔχῃ νὰ εἰπῇ τίποτε ἄσχημο γιὰ μᾶς.

νὰ εἶναι λόγος ὑγιής, ἐλεύθερος ἀπὸ τὴν ἀρρώστιαν τῆς αἱρέσεως, ἀκατηγόρητος, ὥστε καθένας, ποὺ ἀνήκει εἰς τὴν ἀντίθετον πρὸς τὸν Χριστὸν καὶ τὸ εὐαγγέλιον μερίδα, νὰ ἐντροπιασθῇ, ἐπειδὴ δὲν θὰ ἔχῃ νὰ λέγει κανὲν κακὸν δι’ ἠμᾶς.

Νὰ εἶναι λόγος ὑγιὴς καὶ ἀπηλλαγμένος ἀπὸ τὴν ἀσθένειαν τῆς αἱρέσεως, ἄμεμπτος καὶ ἀκατάκριτος, ὥστε καὶ ὁ πολέμιος νὰ ἐντραπῇ, μὴ ἔχων κανένα κακὸν νὰ εἴπῃ εἰς βάρος μας.

Οἱ δοῦλοι νὰ ὑποτάσσωνται στοὺς κυρίους τους σὲ ὅλα, νὰ εἶναι ἀρεστοί, νὰ μὴν ἀντιλέγουν,

Πρότρεπε τοὺς δούλους νὰ ὑποτάσσωνται εἰς τοὺς δεσπότας των, νὰ εἶναι εἰς αὐτοὺς εὐάρεστοι εἰς ὅλα, νὰ μὴ ἀντιλέγουν.

Πρότρεπε τοὺς δούλους νὰ ὑποτάσσωνται εἰς τοὺς κυρίους των, νὰ εἶναι πρὸς αὐτοὺς εὐάρεστοι εἰς ὅλα, νὰ μὴ ἀντιλέγουν,

νὰ μὴ κλέβουν, ἀλλὰ ν’ ἀποδεικνύουν, ὅτι εἶναι ἄξιοι κάθε ἐμπιστοσύνης στὸ καλό, γιὰ νὰ τιμοῦν τὴ διδασκαλία τοῦ σωτῆρος μας Θεοῦ σὲ ὅλα.

Νὰ μὴ κλέπτουν, ἀλλὰ νὰ δεικνύουν κάθε καλὴν καὶ σύμφωνον πρὸς τὸ θεῖον θέλημα ἀξιοπιστίαν καὶ τιμιότητα. Καὶ νὰ φέρωνται ἔτσι, διὰ νὰ γίνονται στολισμὸς καθ’ ὅλα τῆς διδασκαλίας τοῦ σωτῆρος μας Θεοῦ.

νὰ μὴ κατακρατοῦν καὶ κλέπτουν, ἀλλὰ νὰ δείχνουν ἐπάνω εἰς τὰ πράγματα πάντοτε κάθε ἀξιοπιστίαν καὶ ἐντιμότητα, ἀγαθὴν καὶ σύμφωνον πρὸς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, διὰ νὰ στολίζουν ἔτσι εἰς ὅλα τὴν διδασκαλίαν τοῦ σωτῆρος ἡμῶν Θεοῦ.

Διότι φανερώθηκε ἡ χάρι τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴ σωτηρία ὅλων τῶν ἀνθρώπων,

Εἶναι δὲ δυνατὸν καὶ οἱ δοῦλοι νὰ γίνουν στολισμὸς τῆς διδασκαλίας τοῦ Χριστοῦ, διότι διὰ τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ ἐφανερώθη ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἶναι σωτήριος δι’ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους.

Διότι ἐφανερώθη πλέον καὶ ἐδόθη εἰς ὅλους, κυρίους καὶ δούλους, ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ, ἡ σωτήριος διὰ τοὺς ἀνθρώπους.

καὶ μᾶς διδάσκει νὰ ἀφήσωμε τὴν ἀσέβεια καὶ τὶς κοσμικὲς ἐπιθυμίες, καὶ νὰ ζήσωμε μὲ σωφροσύνη (ἐγκράτεια) καὶ δικαιοσύνη καὶ εὐσέβεια στὸν παρόντα κόσμο,

Καὶ μᾶς παιδαγωγεῖ ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ, ἵνα, ἀφοῦ ἀρνηθῶμεν τὴν ἀσέβειαν καὶ τὰς ἐπιθυμίας τοῦ ματαίου καὶ ἁμαρτωλοῦ αὐτοῦ κόσμου, ζήσωμεν εἰς τὸν παρόντα αἰῶνα μὲ ἐγκράτειαν εἰς τὴν ζωήν μας, καὶ μὲ δικαιοσύνην πρὸς τοὺς πλησίον μας καὶ μὲ εὐσέβειαν πρὸς τὸν Θεόν.

Αὐτὴ ἡ χάρις μᾶς διδάσκει καὶ μᾶς παιδαγωγεῖ νὰ ἀρνηθῶμεν τὴν ἀσέβειαν καὶ τὰς κοσμικὰς ἁμαρτωλὰς ἐπιθυμίας καὶ νὰ ζήσωμεν εἰς τὴν παροῦσαν ζωὴν μὲ ἐγκράτειαν καὶ σωφροσύνην, μὲ δικαιοσύνην καὶ ἀγάπην πρὸς τοὺς γύρω μας, μὲ εὐσέβειαν καὶ ὑπακοὴν πρὸς τὸν Θεόν,

περιμένοντας νὰ ἐκπληρωθῇ ἡ μακαρία ἐλπίς μας καὶ νὰ φανερωθῇ ἡ δόξα τοῦ μεγάλου Θεοῦ καὶ σωτῆρος μας Ἰησοῦ Χριστοῦ,

Νὰ ἐνισχυώμεθα δὲ εἰς τὴν ἐνάρετον αὐτὴν ζωὴν περιμένοντες μὲ χαρὰν τὴν μακαριότητα ποὺ ἐλπίζομεν καὶ τὴν φανέρωσιν τῆς δόξης του μεγάλου Θεοῦ καὶ Σωτῆρος μας, τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ,

περιμένοντες τὴν ἀπερίγραπτον μακαριότητα, ποὺ ἐλπίζομεν, καὶ τὴν φανέρωσιν τῆς δόξης τοῦ μεγάλου Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ,

ὁ ὁποῖος θυσίασε τὸν ἑαυτό του γιὰ μᾶς, γιὰ νὰ μᾶς λυτρώσῃ ἀπὸ κάθε ἀνομία καὶ νὰ καθαρίσῃ [Σημ.: Ἤ, νὰ ξεχωρίσῃ] γιὰ τὸν ἑαυτό του ἕνα λαό, ὥστε νὰ εἶναι ἐκλεκτὸς καὶ ζηλωτὴς καλῶν ἔργων.

ὁ ὁποῖος ἔδωκε τὸν ἑαυτόν του εἰς θάνατον ὑπὲρ ἡμῶν, διὰ νὰ μᾶς ἑξαγοράσῃ ἀπὸ κάθε παράβασιν τοῦ νόμου καὶ νὰ μᾶς καθαρίσῃ διὰ τὸν ἑαυτόν του ὡς λαὸν ἐκλεκτὸν καὶ ἰδικόν του, γεμᾶτον ζῆλον διὰ καλὰ ἔργα.

ὁ ὁποῖος παρέδωκε τὸν εὐατόν του εἰς τὸν σταυρικὸν θάνατον πρὸς χάριν μας, διὰ νὰ μᾶς ἐξαγοράσῃ ἀπὸ τὴν ἐνοχὴν κάθε παραβάσεως τοῦ Νόμου, νὰ μᾶς καθαρίσῃ ἀπὸ κάθε μολυσμόν, ὥστε νὰ συγκρατήσῃ διὰ τὸν εὐατόν του λαὸν ἐκλεκτόν, γεμᾶτον ζῆλον διὰ καλὰ ἔργα.

Αὐτὰ νὰ λέγῃς καὶ νὰ διδάσκῃς, καὶ νὰ ἐλέγχῃς μὲ κάθε αὐθεντία. Κανεὶς νὰ μὴ σὲ περιφρονῇ.

Ταῦτα λέγε καὶ πρότρεπε καὶ ἔλεγχε μὲ πᾶσαν ἐξουσίαν. Κανεὶς ἂς μὴ σὲ περιφρονῇ.

Αὐτὰ λέγε καὶ πρότρεπε καὶ ἔλεγχε μὲ κάθε ἐξουσίαν. Κανεὶς ἂς μὴ σὲ περιφρονῇ.