Πρὸς Τίτον 3

Νὰ τοὺς ὑπενθυμίζῃς νὰ ὑποτάσσωνται στὶς ἀρχὲς καὶ στὶς ἐξουσίες, νὰ πειθαρχοῦν, νὰ εἶναι πρόθυμοι γιὰ κάθε καλὸ ἔργο,

Ὑπενθύμιζε εἰς αὐτοὺς νὰ ὑποτάσσωνται εἰς τοὺς ἄρχοντας καὶ εἰς καθένα, ποὺ ἔχει ἐξουσίαν, νὰ πειθαρχοῦν καὶ νὰ εἶναι πρόθυμοι καὶ ἕτοιμοι διὰ κάθε ἔργον ἀγαθόν.

Ὑπενθύμιζε δὲ εἰς αὐτοὺς νὰ ὑποτάσσωνται εἰς τὰς ἀρχὰς καὶ τὰς ἐξουσίας, νὰ πειθαρχοῦν καὶ νὰ εἶναι ἕτοιμοι διὰ κάθε καλὸν ἔργον.

νὰ μὴ κακολογοῦν κανένα, νὰ μὴ φιλονικοῦν, νὰ εἶναι ἀνεξίκακοι [Σημ.: Ἤ, πρᾶοι], νὰ ἐπιδεικνύουν κάθε καλωσύνη πρὸς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους.

Νὰ μὴ κακολογοῦν κανένα, νὰ μὴ μάχονται καὶ φιλονεικοῦν, νὰ εἶναι ἐπιεικεῖς καὶ ὑποχωρητικοί, νὰ ἐπιδεικνύουν κάθε πραότητα πρὸς ὅλους ἀνεξαιρέτως τοὺς ἀνθρώπους.

Νὰ μὴ κακολογοῦν κανένα· νὰ εἶναι ἀόργητοι καὶ ἀφιλόνεικοι, ἐπιεικεῖς καὶ ὑποχωρητικοί, νὰ δείχνουν καὶ νὰ φέρωνται μὲ κάθε πρᾳότητα πρὸς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους.

Διότι καὶ ἐμεῖς ἄλλοτε ἤμασταν ἀνόητοι, ἀπειθεῖς, πλανώμενοι, δοῦλοι σὲ διάφορες ἐπιθυμίες καὶ ἡδονές, ζούσαμε μὲ κακία καὶ μὲ φθόνο, ἤμασταν ἄνθρωποι μίσους, μισούσαμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλο.

Πρέπει δὲ νὰ εἴμεθα ἐπιεικεῖς καὶ πρᾶοι πρὸς ὅλους, διότι καὶ πρὸς ἡμᾶς ἔτσι ἐδείχθη ὁ Θεός. Διότι ἤμεθα κάποτε καὶ ἡμεῖς ἀνόητοι, ἀπειθεῖς καὶ ἐπλανώμεθα μακρὰν τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς ἀληθείας καὶ ἤμεθα δοῦλοι εἰς ἐπιθυμίας καὶ εἰς κάθε εἶδος ἡδονάς, ἐπερνούσαμεν δὲ τὴν ζωήν μας μὲ μοχθηρίαν καὶ φθόνον καὶ ἤμεθα ἄξιοι νὰ μᾶς μισοῦν, ἀφοῦ καὶ ἡμεῖς οἱ ἴδιοι ἐμισούμεθα μεταξύ μας.

Διότι ἤμεθα κάποτε καὶ ἡμεῖς μωροὶ καὶ ἀναίσθητοι, ἀπειθεῖς, πλανώμενοι μακρὰν ἀπὸ τὸν Θεόν, δοῦλοι εἰς ἁμαρτωλὰς ἐπιθυμίας καὶ διαφόρους ἡδονάς, καὶ ἐπεράσαμεν τὸν καιρόν μας βυθισμένοι εἰς τὴν κακίαν καὶ τὸ φθόνον, μισητοὶ ἀπὸ τοὺς ἄλλους καὶ μισοῦντες ὁ ἕνας τὸν ἄλλον.

Ἀλλ’ ὅταν φανερώθηκε ἡ ἀγαθότης καὶ φιλανθρωπία τοῦ σωτῆρος μας Θεοῦ,

Ὅταν δὲ ἐφανερώθη ἡ ἀγαθότης καὶ ἡ φιλανθρωπία τοῦ σωτῆρος μᾶς Θεοῦ,

Ὅταν ὅμως ἐφανερώθηκε ἡ ἀγαθότης καὶ ἡ φιλανθρωπία τοῦ σωτῆρος ἡμῶν Θεοῦ,

μᾶς ἔσωσε, ὄχι ἀπὸ ἔργα ἀρετῆς ποὺ κάναμε ἐμεῖς, ἀλλὰ λόγῳ τῆς εὐσπλαχνίας του, μὲ λουτρὸ (βάπτισμα) ἀναγεννήσεως καὶ ἀνακαινίσεως, ποὺ κάνει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο,

μᾶς ἔσωσεν ὄχι ἀπὸ ἔργα ἀρετῆς, ποὺ ἐκάμαμεν ἠμεῖς, ἀλλὰ σύμφωνα μὲ τὸ ἔλεός του, διὰ τοῦ λουτροῦ τοῦ βαπτίσματος, εἰς τὸ ὁποῖον μᾶς ξαναγεννᾷ καὶ μᾶς ξανακαινουργώνει τὸ Ἅγιον Πνεῦμα,

ὄχι ἀπὸ τὰ ἔργα τῆς δικαιοσύνης ποὺ τάχα ἐκάμαμε ἡμεῖς, ἀλλὰ σύμφωνα μὲ τὸ ἄπειρον ἔλεός του μᾶς ἔσωσε διὰ μέσου τοῦ βαπτίσματος, τοῦ λουτροῦ αὐτοῦ τῆς ἀναγεννήσεως καὶ διὰ τοῦ ξεκαινουργώματος, ποὺ χαρίζει τὸ Ἅγιον Πνεῦμα,

τὸ ὁποῖον ἐξέχυσε σὲ μᾶς πλουσίως διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ σωτῆρος μας,

τὸ ὁποῖον ὁ Θεὸς ἔχυσεν ἐπάνω μας πλούσια διὰ μέσου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Σωτῆρος μας.

τὸ ὁποῖον ὁ Θεὸς ἔχυσε καὶ ἔδωσεν εἰς ἡμᾶς πλουσίως διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Σωτῆρος μας.

γιὰ νὰ δικαιωθοῦμε μὲ τὴ χάρι ἐκείνου, καὶ μὲ ἐλπίδα (ὄχι ἀκόμη μὲ πραγματικὴ ἀπόκτησι) νὰ γίνωμε κληρονόμοι ζωῆς αἰώνιας.

Μᾶς τὸ ἔχυσε δὲ πλούσια διὰ νὰ δικαιωθῶμεν πρῶτον μὲ τὴν χάριν ἐκείνου καὶ γίνωμεν ἔπειτα κληρονόμοι ζωῆς αἰωνίου σύμφωνα μὲ τὴν ἐλπίδα μας.

Καὶ τοῦτο, διὰ νὰ δικαιωθῶμεν μὲ τὴν σωτήριον χάριν Ἐκείνου καὶ νὰ γίνωμεν κληρονόμοι τῆς αἰωνίου ζωῆς, σύμφωνα μὲ τὴν χαρμόσυνον ἐλπίδα, ποὺ ὁ ἴδιος μᾶς ἔχει δώσει.

Ὁ λόγος εἶναι ἀληθινός. Καὶ θέλω γι’ αὐτὰ (τὰ πνευματικὰ καὶ τὰ οὐράνια πράγματα) νὰ ὁμιλῇς μὲ κάθε βεβαιότητα, γιὰ νὰ φροντίζουν ὅσοι ἔχουν πιστεύσει στὸ Θεὸ νὰ πρωτοστατοῦν σὲ καλὰ ἔργα. Αὐτὰ εἶναι ποὺ συμφέρουν καὶ ὠφελοῦν τοὺς ἀνθρώπους.

Τὸ ὅτι δὲ ἐδικαιώθημεν καὶ ἀνεγεννήθημεν καὶ θὰ κληρονομήσωμεν τὴν αἰώνιον ζωήν, εἶναι λόγος καὶ ἀλήθεια ἀξιόπιστος. Καὶ περὶ αὐτῶν θέλω νὰ ὁμιλῇς μὲ βεβαιότητα καὶ μὲ κῦρος, διὰ νὰ φροντίζουν αὐτοί, ποὺ ἔχουν πιστεύσει εἰς τὸν Θεόν, νὰ πρωτοστατοῦν ἀκούραστα εἰς ἔργα καλά. Αὐτὰ δέ, περὶ τῶν ὁποίων ὡμίλησα, εἶναι τὰ ἔργα τὰ καλὰ καὶ τὰ ὠφέλιμα εἰς τοὺς ἀνθρώπους.

Αὐτὸς δὲ ὁ λόγος, ποὺ σοῦ γράφω, εἶναι κατὰ πάντα ἀληθινὸς καὶ ἀξιόπιστος. Καὶ περὶ αὐτῶν τῶν μεγάλων ἀληθειῶν θέλω νὰ διαβεβαιώνῃς καὶ νὰ πείθῃς τοὺς Χριστιανούς, διὰ νὰ φροντίζουν, ὅσοι ἔχουν πιστεύσει εἰς τὸν Θεόν, νὰ μὴ μένουν εἰς τὴν ἁπλῆν πίστιν, ἀλλὰ νὰ πρωτοστατοῦν μὲ ζῆλον εἰς τὰ καλὰ ἔργα. Αὐτὰ δὲ ποὺ εἶπα παραπάνω εἶναι ἔργα τὰ καλὰ καὶ τὰ ὠφέλιμα εἰς τοὺς ἀνθρώπους.

Μωρὲς δὲ συζητήσεις καὶ γενεαλογίες καὶ ἔριδες καὶ διαμάχες γιὰ τὸ νόμο (τὸν Ἰουδαϊκὸ νόμο) ν’ ἀποφεύγῃς, διότι εἶναι ἀνωφελεῖς καὶ μάταιες.

Ἀπόφευγε δὲ τὰς ἀνοήτους συζητήσεις καὶ τὰς γενεαλογίας περὶ τῶν μυθικῶν θεῶν ἡ τῶν εὐγενῶν προγόνων, καθὼς καὶ τὰς φιλονεικίας καὶ διαμάχας περὶ τοῦ Ἰουδαϊκοῦ νόμου, διότι δὲν φέρουν καμμίαν ὠφέλειαν καὶ εἶναι μάταιαι.

Νὰ ἀντιπαρέρχεσαι δὲ καὶ νὰ ἀποφεύγῃς τὰς ἀνοήτους συζητήσεις καὶ τὰς γενεαλογίας περὶ εὐγενοῦς καταγωγῆς καὶ τὰς φιλονεικίας καὶ τὰς μάχας γύρω ἀπὸ τὰ ζητήματα τοῦ Ἰουδαϊκοῦ νόμου· διότι ὅλα αὐτὰ εἶναι ἀνωφελῆ καὶ μάταια.

Αἱρετικόν ἄνθρωπο μετὰ ἀπὸ πρώτη καὶ δεύτερη νουθεσία νὰ ἐγκαταλεὶπῃς.

Αἱρετικὸν ἄνθρωπον, ποὺ ἐπιμένει νὰ δημιουργῇ σκάνδαλα καὶ διαιρέσεις εἰς τὴν Ἐκκλησίαν, μολονότι τὸν συνεβούλευσες διὰ πρώτην καὶ δευτέραν φοράν, παράτησέ τον καὶ ἀπόφευγέ τον.

Αἱρετικὸν ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος ὕστερα ἀπὸ πρώτην καὶ δευτέραν συμβουλὴν μένει μὲ πεῖσμα εἰς τὴν πλάνην του, παράτησέ τον καὶ μὴ συζητῇς πλέον μαζῆ του.

Νὰ ξέρῃς, ὅτι ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος ἔχει διαστραφῇ καὶ ἁμαρτάνει καὶ ἔχει ὁ ἴδιος ὅλη τὴν εὐθύνη γιὰ τὴν καταδίκη του (σὺ πλέον δὲν ἔχεις καμμία εὐθύνη).

Γνώριζε, ὅτι ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος ἔχει διαστραφῆ καὶ ἁμαρτάνει καὶ διὰ τὴν ἁμαρτίαν του αὐτὴν ἐλέγχεται καὶ κατακρίνεται ἀπὸ τὴν συνείδησίν του καὶ ἀπὸ τὸν ἴδιον τὸν ἑαυτόν του.

Γνωρίζων, ὅτι ὁ τοιοῦτος ἔχει πλέον παρεκκλίνει ἀπὸ τὴν ἀλήθειαν καὶ διαστροφῆ καὶ ἁμαρτάνει, ἐλεγχόμενος καὶ καταδικαζόμενος ἀπὸ τὸν ἴδιον τὸν εὐατόν του, ἀπὸ τὴν συνείδησίν του.

Ὅταν στείλω σὲ σένα τὸν Ἀρτεμᾶ ἢ τὸν Τυχικό, φρόντισε νὰ ἔλθῃς σὲ μένα στὴ Νικόπολι. Διότι ἐκεῖ ἔχω ἀποφασίσει νὰ περάσω τὸ χειμῶνα.

Ὅταν σοῦ στείλω τὸν Ἀρτεμᾶν ἢ τὸν Τυχικόν, φρόντισε γρήγορα νὰ ἔλθῃς εἰς τὴν Νικόπολιν, διότι ἐκεῖ ἀπεφάσισα νὰ περάσω τὸν χειμῶνα.

Ὅταν στείλω εἰς σὲ τὸν Ἀρτεμᾶν ἢ τὸν Τυχικόν, φρόντισε μὲ κάθε τρόπον νὰ ἔλθῃς νὰ μὲ συναντήσῃς εἰς τὴν Νικόπολιν, διότι ἐκεῖ ἔχω ἀποφασίσει νὰ περάσω τὸν χειμῶνα.

Τὸ Ζηνᾶ τὸ νομοδιδάσκαλο καὶ τὸν Ἀπολλὼ νὰ τοὺς προπέμψῃς μὲ φροντίδα, γιὰ νὰ μὴ τοὺς λείπῃ τίποτε.

Τὸν Ζηνᾶν τὸν νομοδιδάσκαλον καὶ τὸν Ἀπολλὼ κατευόδωσέ τους μὲ ἐπιμελῆ προετοιμασίαν, διὰ νὰ μὴ τοὺς λείπῃ τίποτε εἰς τὸ ταξίδιόν των.

Τὸν Ζηνᾶν τὸν νομικὸν καὶ τὸν Ἀπολλὼ νὰ τοὺς κατευοδώσῃς καὶ νὰ τοὺς ἐφοδιάσῃς μὲ πολλὴν ἐπιμέλειαν, ὥστε νὰ μὴ τοὺς λείπῃ τίποτε εἰς τὸ ταξίδι των.

Ἂς μαθαίνουν δὲ καὶ οἱ δικοί μας (ὅπως σὺ) νὰ πρωτοστατοῦν σὲ καλὰ ἔργα γιὰ τὴν ἀντιμετώπισι ἐπειγουσῶν ὑλικῶν ἀναγκῶν, γιὰ νὰ μὴν εἶναι ἄκαρποι.

Ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ δὲ τῆς προετοιμασίας αὐτῆς ἂς παίρνουν μάθημα καὶ οἱ ἰδικοί μας νὰ πρωτοστατοῦν καὶ νὰ ἐργάζωνται καλὰ ἔργα καὶ νὰ συντρέχουν τοὺς ἀδελφοὺς εἰς τὰς ἀπαραιτήτους ἀνάγκας των, διὰ νὰ μὴ στεροῦνται πνευματικῶν καρπῶν.

Ἂς φροντίζουν δὲ καὶ ὅλοι οἱ ἰδικοί μας νὰ πρωτοστατοῦν εἰς τὰ καλὰ ἔργα καὶ μάλιστα εἰς τὰς ἐπειγούσας ἀνάγκας τῶν ἀδελφῶν, διὰ νὰ μὴ μένουν ἄκαρποι.

Σὲ χαιρετίζουν ὅλοι, ὅσοι εἶναι μαζί μου. Χαιρέτισε ὅσους μᾶς ἀγαποῦν εἰλικρινῶς. Ἡ χάρι μαζὶ μὲ ὅλους σας. Ἀμήν.

Σὲ χαιρετοῦν ἐγκαρδίως ὅλοι ὅσοι εἶναι μαζί μου. Χαιρέτησε ὅσους μᾶς ἀγαποῦν ἕνεκα τῆς κοινῆς πίστεως ποὺ ἔχουν μὲ ἡμᾶς. Ἡ χάρις νὰ εἶναι μὲ ὅλους σας. Ἀμήν.

Σὲ χαιρετοῦν ὅλοι ὅσοι εἶναι μαζῆ μου· χαιρέτησε ὅλους ἐκείνους, ποὺ μᾶς ἀγαποῦν διὰ τῆς πίστεως τοῦ Χριστοῦ. Ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ, ἂς εἶναι μὲ ὅλους σας. Ἀμήν.