Βασιλειῶν Α' 17

Οἱ Φιλισταῖοι συνήθροισαν τὰ στρατεύματα των πρὸς πόλεμον κατὰ τῶν Ἰσραηλιτῶν, συνεκεντρώθησαν εἰς Σοκχὼθ τῆς Ἰουδαίας καὶ ἐκεῖ ἐστρατοπέδευσαν εἰς Ἐφερμὲμ μεταξὺ τῆς Σοκχὼθ καὶ τῆς Ἀζηκά.

Κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας συνεκέντρωσαν οἱ ἀλλόφυλοι Φιλισταῖοι τὰς στρατιωτικάς των δυνάμεις διὰ πόλεμον καὶ ἐμαζεύθηκαν εἰς τὴν περιοχὴν τῆς Ἰουδαίας, ποὺ ἐλέγετο Σοκχώθ, καὶ ἐστρατοπέδευσαν ἀνάμεσα εἰς τὴν Σοκχὼθ καὶ τὴν Ἀζηκὰ Ἐφερμέμ.

Ὁ δὲ Σαοὺλ καὶ οἱ στρατιῶται τοῦ Ἰσραὴλ συνεκεντρώθησαν καὶ ἐστρατοπέδευσαν εἰς τὴν κοιλάδα. Παρετάχθησαν δὲ ἀπέναντι ἀπὸ τοὺς Φιλισταίους, ἕτοιμοι διὰ τὴν μάχην.

Ἐμαζεύθηκαν δὲ καὶ ὁ Σαοὺλ μὲ τοὺς Ἰσραηλίτας καὶ ἐστρατοπέδευσαν αὐτοὶ εἰς τὴν κοιλάδα καὶ παρετάχθησαν εἰς πόλεμον ἀπέναντι ἀπὸ τοὺς Φιλισταίους.

Ἔτσι οἱ Φιλισταῖοι εὑρίσκοντο εἰς τὴν πλαγιὰν τοῦ ἑνὸς βουνοῦ, οἱ δὲ Ἰσραηλῖται εἰς τὴν πλαγιὰν τοῦ ἄλλου, μεταξὺ δὲ αὐτῶν ὑπῆρχεν ἡ κοιλάς.

Οἱ μὲν Φιλισταῖοι ἔστεκαν εἰς τὸ ἕνα βουνό, οἱ δὲ Ἰσραηλῖται εἰς τὸ ἄλλο, ποὺ ἦτο ἀπέναντι, μεταξύ των δὲ ὑπῆρχε μία μικρὴ πεδιάδα.

Ἀπὸ τὴν παράταξιν τῶν Φιλισταίων ἐξῆλθεν ἕνας ἀνὴρ ἰσχυρὸς ὀνομαζόμενος Γολιάθ, καταγόμενος ἀπὸ τὴν πόλιν Γέθ, τοῦ ὁποίου τὸ ὕψος τοῦ σώματος ἦτο δυόμισυ περίπου μέτρα.

Μίαν ἡμέραν ἐβγῆκε ἀπὸ τὴν παράταξιν τῶν Φιλισταίων ἕνας δυνατὸς ἄνδρας, ποὺ ὠνομάζετο Γολιὰθ καὶ κατήγετο ἀπὸ τὴν Γέθ. Εἶχεν ὕψος τέσσαρες πήχεις καὶ μίαν πιθαμήν, δηλαδὴ 2,5 μέτρα περίπου.

Εἰς τὴν κεφαλήν του ἔφερε περικεφαλαίαν, εἰς δὲ τὸ στῆθος του εἶχε φορέσει ἁλυσιδωτὸν θώρακα. Αὐτὸς ὁ θῶραξ ἦτο κατασκευασμένος ἀπὸ σίδηρον καὶ χαλκόν, τὸ δὲ βάρος του ἦτο πενήντα περίπου χιλιόγραμμα.

Ἐφοροῦσε δὲ περικεφαλαίαν εἰς τὸ κεφάλι του καὶ ἦτο ἐνδεδυμένος μὲ ἁλυσιδωτὸν θώρακα ἀπὸ χαλκὸν καὶ σίδηρον, ποὺ ἐζύγιζε περίπου πενῆντα κιλά.

Εἰς τὰ πόδια του ἐφοροῦσε χάλκινες περικνημῖδες καὶ εἰς τὸν ὦμον του ἔφερεν ἀσπίδα χαλκίνην.

Εἰς δὲ τὰ πόδια του εἶχε περικνημίδες ἀπὸ χαλκὸν καὶ ἀνάμεσα εἰς τοὺς ὤμους του ἦτο κρεμασμένη μία ἀσπίδα φτιαγμένη ἀπὸ χαλκόν.

Ὁ κοντὸς τοῦ δόρατός του ἦτο χονδρὸς καὶ μεγάλος ὡσὰν τὸ ἀντὶ τοῦ ὑφαντοῦ. Ἡ σιδερένια λόγχη του ἐζύγιζεν ἓξ καὶ πλέον κιλά. Ὁ ὁπλοφόρος του ἐπροπορεύετο ἀπὸ αὐτόν.

Τὸ δὲ κοντάρι τοῦ δόρατος του ἦτο σὰν τὸ χονδρὸ δοκάρι τοῦ ἀργαλειοῦ καὶ ἡ λόγχη του, ποὺ ἦτο ἀπὸ σίδηρον, ἐζύγιζε περισσότερον ἀπὸ ἓξι κιλά. Ἐμπρός του ἐβάδιζεν ὁ βοηθός του, ποὺ μετέφερε τὸν ὁπλισμόν του.

Ἐσταμάτησε λοιπὸν ἀλαζονικὸς ὁ Γολιὰθ καὶ ἐκραύγασε μὲ φωνὴν μεγάλην εἰς τὸ στρατόπεδον τῶν Ἰσραηλιτῶν καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· «διατί ἐξήλθετε νὰ παραταχθῆτε ἐναντίον μας; Ἐγὼ δὲν εἶμαι Φιλισταῖος καὶ σεῖς δὲν εἶστε Ἑβραῖοι μὲ τὸν βασιλέα Σαούλ; Ἐκλέξατε ἕνα ἄνδρα, διὰ νὰ ἀντιπαραταχθῇ αὐτὸς ἐναντίον μου.

Ἐστάθη λοιπὸν ὁ Γολιὰθ εἰς τὴν πεδιάδα καὶ ἐφώναξε μὲ δυνατὴν φωνὴν πρὸς τὸ στρατόπεδον τῶν Ἰσραηλιτῶν καὶ τοὺς εἶπε: «Διατί ἐβγήκατε νὰ παραταχθῆτε ἀπέναντί μας διὰ πόλεμον; Δὲν χρειάζεται γενικὴ σύρραξις. Δὲν εἶμαι ἐγὼ Φιλισταῖος καὶ σεῖς Ἑβραῖοι, ὑπήκοοι τοῦ Σαούλ; Διαλέξτε λοιπὸν κάποιον ἰδικόν σας ἄνδρα καὶ ἂς κατεβῇ ἐδῶ κοντά μου.

Ἐὰν αὐτὸς τολμήσῃ καὶ ἠμπορέσῃ νὰ μονομαχήσῃ μαζῆ μου καὶ μὲ καταβάλῃ, ἡμεῖς οἱ Φιλισταῖοι θὰ εἴμεθα δοῦλοι δικοί σας. Ἐὰν ὅμως ἐγὼ φανῶ ἰσχυρότερος ἀπὸ αὐτὸν καὶ τὸν καταβάλω, σεῖς θὰ εἶσθε δοῦλοι εἰς ἡμᾶς καὶ θὰ μᾶς ὑπηρετῆτε πάντοτε».

Καὶ ἐὰν ἠμπορέσῃ νὰ ἀντιμετρηθῇ μαζί μου καὶ νὰ μὲ νικήσῃ, θὰ γίνωμεν δοῦλοι σας. Ἐὰν ὅμως ἠμπορέσω καὶ τὸν νικήσω ἐγώ, θὰ γίνετε δοῦλοι μας καὶ θὰ δουλεύετε σὰν σκλάβοι μας».

Ὁ Φιλισταῖος αὐτὸς προσέθεσεν ἀκόμη· «ἰδού, ἐγὼ σήμερον ὑβρίζω καὶ προκαλῶ τὴν παράταξιν τοῦ Ἰσραὴλ κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτήν. Δῶστε ἕνα ἄνδρα καὶ νὰ μονομαχήσωμεν οἱ δύο μας».

Εἶπεν ἐπίσης ὁ ἀλλόφυλος Γολιάθ: «Νά, στέκομαι ἐμπρός σας! Χωρὶς νὰ ὑπολογίζω τίποτε ὑβρίζω τὴν παράταξιν τοῦ Ἰσραὴλ κατὰ τὴν σημερινὴν ἡμέραν καὶ σᾶς προκαλῶ: Δῶστε μου ἕνα ἄνδρα σας, διὰ νὰ μονομαχήσωμεν οἱ δυό μας».

Ὁ Σαοὺλ καὶ ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται ἤκουσαν τὰ ἀλαζονικὰ αὐτὰ λόγια τοῦ ἀλλοφύλλου, κατεπλάγησαν καὶ ἐτρόμαξαν πάρα πολύ.

Ὅταν ἄκουσαν ὁ Σαοὺλ καὶ ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται αὐτὰ τὰ λόγια τοῦ Φιλισταίου, ἐταράχθηκαν καὶ ἐφοβήθηκαν πολύ.

Εἶπε τότε ὁ Δαυΐδ, υἱὸς ἀνθρώπου Ἐφραθαίου· αὐτὸς κατήγετο ἀπὸ τὴν Βηθλεὲμ τῆς Ἰουδαίας καὶ ὠνομάζετο Ἰεσσαί. Εἶχε δὲ ὀκτὼ υἱούς. Ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ὁ Ἰεσσαὶ κατὰ τὰς ἡμέρας τοῦ Σαοὺλ ἦτο ὁ γεροντότερος μεταξὺ τῶν Ἰσραηλιτῶν.

Ἦλθε τότε ἡ ὥρα νὰ μιλήσῃ μὲ τὴν ἀνδρείαν του ὁ Δαβίδ, ποὺ ἦτο ἀπόγονος ἐνὸς κατοίκου τῆς Ἐφραθᾶ, ὁ ὁποῖος ὠνομάζετο Ἰεσσαί. Ὁ Ἰεσσαὶ κατήγετο ἀπὸ τὴν Βηθλεὲμ τῆς φυλῆς Ἰούδα (ποὺ ἐλέγετο καὶ Ἐφραθᾶ) καὶ εἶχεν ὀκτὼ υἱούς. Ὁ δὲ ἄνθρωπος αὐτός, Ὁ Ἰεσσαί, τότε ποὺ ἐβασίλευεν ὁ Σαούλ, ἦτο ἕνας ἀπὸ τοὺς πλέον ἠλικιωμένους ἄνδρας τοῦ Ἰσραήλ.

Οἱ τρεῖς μεγαλύτεροι υἱοὶ τοῦ Ἰεσσαὶ εἶχον μεταβῆ εἰς τὸν πόλεμον, τὸν ὁποῖον διεξῆγεν ὁ Σαοὺλ ἐναντίον τῶν Φιλισταίων. Τὰ ὀνόματα τῶν τριῶν αὐτῶν παιδιῶν, οἱ ὁποῖοι εἶχον πορευθῆ εἰς τὸν πόλεμον ἦσαν: Ὁ πρωτότοκος Ἐλιάβ, ὁ δευτερότοκος Ἀμιναδὰβ καὶ ὁ τρίτος Σαμμά.

Λόγῳ δὲ τῆς ἡλικίας του δὲν ἐπῆγε ὁ ἴδιος εἰς τὸν πόλεμον, ἀλλ’ ἠκολούθησαν τὸν Σαοὺλ εἰς τὸν πόλεμον οἱ τρεῖς μεγαλύτεροι υἱοί του. Αὐτοὶ δὲ οἱ υἱοί του, ποὺ ἐπῆγαν νὰ πολεμήσουν, ὠνομάζοντο ὁ μὲν πρωτότοκός του Ἐλιάβ, ὁ δὲ δεύτερος υἱός του Ἀμιναδὰβ καὶ ὁ τρίτος του Σαμμά.

Ὁ δὲ Δαυῒδ ἦτο ὁ νεώτερος ἀπὸ ὅλους. Οἱ τρεῖς μεγαλύτεροι ἠκολούθησαν τὸν Σαοὺλ διὰ τὸν πόλεμον.

Ὁ Δαβὶδ ἦτο ὁ μικρότερος ὅλων. Ὅταν λοιπὸν ἄρχισε ὁ πόλεμος, ἐστρατεύθησαν οἱ τρεῖς μεγαλύτεροι ἀδελφοί του καὶ ἠκολούθησαν τὸν Σαούλ.

Ὁ Δαυῒδ εἶχεν ἀναχωρήσει ἀπὸ τὴν βασιλικὴν αὐλὴν τοῦ Σαούλ, ἐπέστρεψεν εἰς τὴν πατρίδα του τὴν Βηθλεέμ, ὅπου ἔβοσκε τὰ πρόβατα τοῦ πατρός του.

Ὁ δὲ Δαβὶδ ἔφυγε τότε ἀπὸ τὴν ὑπηρεσίαν τοῦ Σαοὺλ καὶ ἐπέστρεψεν εἰς τὴν προηγουμένην ἀσχολίαν του. Ἐπῆγε δηλαδὴ καὶ ἔβοσκε τὰ πρόβατα τοῦ πατέρα του εἰς τὴν Βηθλεέμ.

Ὁ ἀλλόφυλος, αὐτὸς ὁ Φιλισταῖος, προχωροῦσε ἐμπρὸς ἀπὸ τὸ στράτευμα τῶν Φιλισταίων μὲ στάσιν προκλητικὴν κάθε πρωὶ καὶ κάθε βράδυ. Τοῦτο διήρκει ἐπὶ τεσσαράκοντα ἡμέρας.

Ἐν τῷ μεταξὺ ὁ ἀλλόφυλος Γολιὰθ ἐπήγαινε πρωῒ καὶ βράδυ καὶ ἔστεκε προκλητικὸς ἀπέναντι ἀπὸ τοὺς Ἑβραίους ἐπὶ σαράντα ἡμέρας.

Εἶπε δὲ ὁ Ἰεσσαὶ εἰς τὸν Δαυῒδ τὸν υἱόν του· «πάρε ἕνα οἰφί (εἴκοσι περίπου κιλά) χονδραλεσμένο σιτάρι ἢ κριθάρι καὶ τοὺς δέκα αὐτοὺς ἄρτους καὶ πήγαινέ τα πρὸς τοὺς ἀδελφούς σου, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται εἰς τὸν πόλεμον.

Καὶ εἶπεν ὁ Ἰεσσαὶ εἰς τὸν Δαβίδ: «Πάρε ἕνα οἰφί (40 περίπου κιλά) χονδροαλεσμένο σιτάρι καὶ αὐτὰ τὰ δέκα ψωμιὰ καὶ πήγαινε εἰς τὸ στρατόπεδον καὶ δῶσε τα εἰς τοὺς ἀδελφούς σου.

Ἐπίσης πάρε καὶ δέκα κομμάτια τυρί, τὰ ὁποῖα θὰ προσφέρῃς ὡς δῶρον εἰς τὸν χιλίαρχον. Νὰ ἰδῇς πῶς ἔχουν οἱ ἀδελφοί σου καὶ θὰ μάθῃς ἂν χρειάζωνται τίποτε».

Πάρε καὶ δέκα κομμάτια ἀπὸ αὐτὸ τὸ μαλακὸ τυρὶ καὶ νὰ τὰ προσφέρῃς ὡς δῶρον εἰς τὸν χιλίαρχον, ποὺ εἶναι ἀρχηγὸς τοῦ τμήματος εἰς τὸ ὁποῖον ἀνήκουν οἱ ἀδελφοί σου. Ἐξέτασε δὲ καὶ μάθε ἂν εἶναι καλὰ οἱ ἀδελφοί σου καὶ ἂν ἔχουν κάποιαν ἀνάγκην.

Ὁ ἴδιος ὁ Σαοὺλ καὶ ὅλος ὁ ἰσραηλιτικὸς στρατὸς εὑρίσκοντο εἰς τὴν κοιλάδα τῆς δρυός, εἰς πόλεμον ἐναντίον τῶν Φιλισταίων.

Ἔχε δὲ ὑπ’ ὄψιν σου ὅτι ὁ ἴδιος ὁ Σαοὺλ καὶ ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται εὑρίσκονται τώρα εἰς τήν «κοιλάδα τῆς δρυός» καὶ πολεμοῦν μὲ τοὺς Φιλισταίους».

Ὁ Δαυῒδ ἐσηκώθη πολὺ πρωΐ, παρέδωκε προσωρινῶς τὰ πρόβατά του εἰς κάποιον φύλακα, ἐπῆρε τὰ τρόφιμα καὶ ἀνεχώρησεν εἰς συνάντησιν τῶν ἀδελφῶν του, ὅπως τὸν εἶχε διατάξει ὁ πατήρ του ὁ Ἰεσσαί. Ἦλθεν εἰς τὸ ὀχύρωμα τὴν στιγμήν, κατὰ τὴν ὁποίαν μία στρατιωτικὴ δύναμις ἔβγαινε ἀπὸ τὸ στρατόπεδον, διὰ νὰ παραταχθῇ εἰς μάχην καὶ ἐκραύγαζαν τὰς πολεμικάς των ἰαχάς.

Καὶ ἐξύπνησεν ἐνωρὶς τὸ ἄλλο πρωῒ ὁ Δαβὶδ καὶ, ἀφοῦ ἄφησε τὰ πρόβατα εἰς κάποιον φύλακα, ἐπῆρε ὅσα τοῦ παρήγγειλεν ὁ Ἰεσσαὶ καὶ ἔφυγε. Μόλις δὲ ἦλθεν εἰς τὸ περιχαράκωμα τοῦ στρατοπέδου, εἶδεν ἕνα τμῆμα στρατοῦ νὰ βγαίνῃ, διὰ νὰ παραταχθῇ εἰς πόλεμον, καὶ ἄκουσε τοὺς ἄνδρας νὰ ἀλαλάζουν καὶ νὰ κραυγάζουν πολεμικὰ συνθήματα.

Οἱ Ἰσραηλῖται ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος καὶ οἱ Φιλισταῖοι ἀπὸ τὸ ἄλλο παρετάχθησαν κατὰ τμήματα διὰ τὸν πόλεμον.

Καὶ παρετάχθησαν οἱ Ἰσραηλῖται καὶ οἱ Φιλισταῖοι εἰς δύο μέτωπα, τὸ ἕνα ἀπέναντι τοῦ ἄλλου.

Ὁ Δαυῒδ ἀφῆκε τὰς ἀποσκευάς του εἰς ἕνα φύλακα, διὰ νὰ τὰς φυλάττῃ, ἔτρεξεν ἐμπρὸς εἰς τὴν πρώτην γραμμήν. Καὶ ὅταν ἦλθεν ἐκεῖ ἠρώτησε τοὺς ἀδελφούς του τί κάνουν, πῶς ἔχουν.

Ἄφησε τότε ἀμέσως ὁ Δαβὶδ τὰ πράγματα, ποὺ ἔφερε μαζί του, εἰς τὰ χέρια κάποιου φύλακος καὶ ἔτρεξεν εἰς τὴν παράταξιν τῶν στρατιωτῶν καὶ ἦλθε καὶ ἐχαιρέτισε τοὺς ἀδελφούς του καὶ ἠθέλησε νὰ μάθῃ πῶς περνοῦν.

Ἐνῶ αὐτὸς συνωμιλοῦσε μὲ τοὺς ἀδελφούς του, ἰδοὺ ὁ γίγας ἐκεῖνος ἐν τῷ μέσῳ τῶν στρατευμάτων Ἰσραηλιτῶν καὶ Φιλισταίων ἐνεφανίσθη καὶ ἀνέβαινε προκλητικῶς. Ὁ Φιλισταῖος αὐτὸς ὠνομάζετο Γολιὰθ καὶ κατήγετο ἀπὸ τὴν Γέθ, ἀπὸ τὸ στρατόπεδον τῶν Φιλισταίων. Αὐτὸς λοιπὸν ὡμίλησεν ὑβριστικῶς καὶ ἐμπαικτικῶς, ὅπως συνήθως, ἐναντίον τῶν Ἰσραηλιτῶν. Ὁ Δαυῒδ ἤκουσε τὰ ἀλαζονικὰ ἐκεῖνα λόγια.

Ἐνῷ δὲ συνωμιλοῦσε μὲ αὐτούς, νά, ἕνας ἄνδρας εἰς τὸ μέσον τῶν δύο ἐχθρῶν, ὁ Φιλισταῖος ποὺ ἐλέγετο Γολιὰθ καὶ κατήγετο ἀπὸ τὴν Γέθ. Ἀνέβαινεν ἀπὸ τὴν παράταξιν τῶν ἀλλοφύλων πρὸς τοὺς Ἰσραηλίτας καὶ ἐφώναξε τὰ προκλητικὰ ἐκεῖνα λόγια του καὶ τὰ ἄουσε ὁ Δαβίδ.

Ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται ὅταν εἶδαν τὸν Φιλισταῖον αὐτόν, ἐτράπησαν εἰς φυγήν, διότι ἐφοβήθησαν πάρα πολύ.

Ὅταν δὲ εἶδαν τὸν ἄνδρα αὐτὸν ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται, ἔφυγαν ἀπὸ ἐμπρός του κατατρομαγμένοι.

Κάποιος Ἰσραηλίτης, (κῆρυξ ἴσως τοῦ βασιλέως), εἶπε· «εἴδατε αὐτὸν τὸν ἄνδρα τὸν Φιλισταῖον, ὁ ὁποῖος προχωρεῖ; Ἔρχεται διὰ νὰ προκαλέσῃ τοὺς Ἰσραηλίτας. Ἐκεῖνος ὁ Ἰσραηλίτης ὁ ὁποῖος θὰ τὸν φονεύσῃ, θὰ πάρῃ ἀπὸ τὸν βασιλέα πολὺν πλοῦτον καὶ τὴν θυγατέρα τοῦ βασιλέως θὰ τὴν λάβῃ ὡς σύζυγόν του. Ὁ δὲ βασιλεὺς θὰ ἀπαλλάξῃ καὶ τὴν οἰκογένειαν αὐτοῦ ἀπὸ κάθε φορολογίαν».

Καὶ εἶπεν ἕνας Ἰσραηλίτης, πιθανὸν ἐκ μέρους τοῦ Σαούλ: «Εἴδατε τὸν ἄνδρα αὐτόν, ποὺ ἀνέβη πρὸς τὸ μέρος μας καὶ ἦλθε διὰ νὰ ἐξευτελίσῃ τοὺς Ἰσραηλίτας; Σᾶς ἀνακοινώνω λοιπὸν ὅτι ὁ ἄνδρας, ποὺ θὰ τὸν νικήσῃ, θὰ ἀνταμειφθῇ πολύ. Θὰ τοῦ χαρίσῃ ὁ βασιλεὺς πολὺν πλοῦτον. Θὰ τοῦ δώσῃ ἐπίσης ὡς σύζυγον τὴν κόρην του καὶ θὰ ἀπαλλάξῃ τὸ πατρικόν του σπίτι ἀπὸ κάθε εἴδους ὑποχρέωσιν πρὸς τὸ κράτος τοῦ Ἰσραήλ».

Ὁ Δαυῒδ ἠρώτησε τοὺς ἄνδρας, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκοντο ἐκεῖ κοντά του· «θὰ ἀμειφθῇ λοιπὸν ὁ ἄνδρας ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος θὰ καταβάλῃ τὸν Φιλισταῖον τοῦτον καὶ θὰ ἐξαλείψῃ ἔτσι τὴν προσβολήν του κατὰ τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαου; Ποῖος εἶναι αὐτὸς ὁ ἀπερίτμητος Φιλισταῖος, ὁ ὁποῖος ὑβρίζει τὸν στρατὸν τοῦ ἀληθινοῦ καὶ αἰωνίου Θεοῦ;»

Καὶ ἐρώτησε ὁ Δαβὶδ τοὺς ἄνδρας, ποὺ ἐστέκοντο κοντά του, καὶ εἶπε: «Ὥστε θὰ ἀμειφθῇ ὁ ἄνδρας, ποὺ θὰ νικήσῃ ἐκεῖνον τὸν ἀλλόφυλον καὶ θὰ ξεπλύνῃ τὴν ἐντροπὴν τοῦ Ἰσραήλ; Καὶ ποιὸς εἶναι αὐτὸς ὁ ἀπερίτμητος ἀλλόφυλος, ποὺ ἐξευτελίζει τὴν παράταξιν τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος ζῇ καὶ κυβερνᾷ τὰ πάντα;»

Οἱ ἐκεῖ γύρω ἄνθρωποι ἀπήντησαν εἰς τὸν Δαυῒδ καὶ τοῦ εἶπον· «ναί, ἔτσι θὰ ἀμειφθῇ ὁ ἄνδρας ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος θὰ νικήσῃ καὶ θὰ φονεύσῃ τὸν Γολιάθ».

Καὶ τοῦ ἀπεκρίθησαν οἱ στρατιῶται, συμφώνως πρὸς ὅσα εἶχαν ἀκούσει προηγουμένως, καὶ τοῦ εἶπαν ὅτι αὐτὸ καὶ αὐτὸ θὰ ἀπολαύσῃ ὁ ἄνδρας, ποὺ θὰ τὸν νικήσῃ.

Ὁ Ἐλιάβ, ὁ μεγαλύτερος ἀδελφὸς τοῦ Δαυΐδ, ὠργίσθη ἐναντίον τοῦ Δαυΐδ, ὅταν τὸν εἶδε νὰ συνομιλῇ μὲ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ στρατοῦ καὶ εἶπεν εἰς αὐτόν· «διατί ἦλθες ἐδῶ, εἰς ποιὸν ἀφῆκες τὰ λίγα πρόβατά μας εἰς τὴν ἔρημον; Ἐγὼ ξέρω τὴν ὑπερηφάνειάν σου καὶ τὴν κακήν σου καρδίαν. Ἐγκατέλειψες τὰ πρόβατα καὶ ἦλθες ἐδῶ, διὰ νὰ ἰδῇς τὸν πόλεμον».

Μόλις ἄκουσε τὰ λόγια αὐτὰ τοῦ Δαβὶδ πρὸς τοὺς στρατιώτας ὁ μεγαλύτερος ἀδελφός του, ὁ Ἐλιάβ, ὠργίσθη πολὺ ἐναντίον του καὶ τοῦ εἶπε: «Διὰ ποῖον σκοπὸν ἦλθες ἐδῶ κάτω καὶ εἰς ποῖον ἄφησες ἐκεῖνα τὰ μικρὰ πρόβατα εἰς τὴν ἔρημον; Ξέρω καλὰ τὴν ὑπερηφάνειάν σου καὶ τὴν κακίαν τῆς καρδιᾶς σου. Εἶμαι βέβαιος ὅτι ἦλθες διὰ νὰ ἰδῇς τὸν πόλεμον».

Ὁ Δαυῒδ ἀπήντησε· «τί ἔκαμα λοιπὸν τώρα. Ἕνα ἀπλοῦν λόγον δὲν εἶπα;»

Καὶ εἶπεν ὁ Δαβίδ: «Τί κακὸ ἔκανα τώρα; Δὲν ἠμπορῶ νὰ κάνω οὔτε μίαν ἐρώτησιν;»

Ὁ Δαυῒδ ἀπεμακρύνθη ἀπὸ τὸν ἀδελφόν του διὰ νὰ ἐρωτήσῃ ἄλλον, εἰς τὸν ὁποῖον καὶ ἀπηύθυνε τὰ ἴδια λόγια. Ὅλοι τοῦ ἀπήντησαν, ὅπως τοῦ εἶχαν ἀπαντήσει καὶ οἱ πρῶτοι.

Καὶ ἔφυγεν ἀπὸ αὐτὸν καὶ συνήντησεν ἄλλον στρατιώτην καὶ τοῦ ἔκανε τὴν ἰδίαν ἐρώτησιν ὡς πρὸς τὸν Γολιάθ. Ὁποιουσδήποτε δὲ ἐρώτησε, ἐπῆρε τὴν ἰδίαν ἀπάντησιν, ποὺ τοῦ εἶχε δώσει καὶ ὁ πρῶτος, ὡς πρὸς τὴν ἀμοιβὴν τοῦ νικητοῦ τοῦ Γολιάθ.

Οἱ λόγοι, τοὺς ὁποίους ἀντήλλαξεν ὁ Δαυΐδ μὲ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ λαοῦ, ἔφθασαν εἰς τὰ αὐτιὰ τοῦ βασιλέως. Ὁ βασιλεὺς ἔστειλεν ἕνὰ ἄνθρωπον καὶ παρέλαβεν αὐτὸν καὶ τὸν ὡδήγησε πρὸς τὸν Σαούλ.

Ἐν τῷ μεταξὺ διεδόθησαν τὰ λόγια, ποὺ εἶπεν ὁ Δαβίδ, καὶ ἔγιναν γνωστὰ εἰς τὸν Σαοὺλ καὶ αὐτὸς τὸν ἐκάλεσε πλησίον του.

Ὁ Δαυῒδ εἶπε τότε πρὸς τὸν Σαούλ· «ἂς μὴ ταραχθῇ. Καὶ ἂς μὴ πτοηθῇ καθόλου ἡ καρδία τοῦ κυρίου μου, τοῦ βασιλέως· ἐγὼ ὁ δοῦλος σου θὰ μεταβῶ καὶ θὰ πολεμήσω ἐναντίον αὐτοῦ τοῦ Φιλισταίου».

Καὶ εἶπεν ὁ Δαβὶδ εἰς τὸν Σαούλ: «Μὴ στενοχωρεῖσαι καὶ ἂς μὴ ταράσσεται ἡ καρδιὰ τοῦ κυρίου μου ἐξ αἰτίας αὐτοῦ τοῦ ἀλλοφύλου. Θὰ πάω ἐγώ, ὁ δοῦλος σου, καὶ θὰ μονομαχήσω μὲ αὐτὸν τὸν ἀλλόφυλον».

Ἀπήντησεν ὁ Σαοὺλ πρὸς τὸν Δαυῒδ· «δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ βαδίσῃς ἐναντίον τοῦ Φιλισταίου αὐτοῦ καὶ νὰ πολεμήσῃς αὐτόν, διότι εἶσαι μικρὸς κατὰ τὴν ἡλικίαν καὶ τὸ σῶμα, ἐνῶ ἐκεῖνος εἶναι πολεμιστὴς ἀξιόλογος ἀπὸ τὴν νεαράν του ἡλικίαν».

Καὶ εἶπεν ὁ Σαοὺλ εἰς τὸν Δαβίδ: «Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ προχωρήσῃς πρὸς τὸν ἀλλόφυλον καὶ νὰ συγκρουσθῇς μαζί του, διότι σὺ εἶσαι μικρὸ παιδί, ἐνῷ αὐτὸς εἶναι ἄνδρας δυνατός, ποὺ καταγίνεται μὲ πολέμους ἀπὸ τὰ νιάτα του».

Ὁ Δαυῒδ τοῦ ἀπήντησε καὶ εἶπεν· «ἐγὼ ὁ δοῦλος σου ἤμουνα βοσκός, ποὺ ἔβοσκα τὰ πρόβατα τοῦ πατρός μου. Ὅταν συνέβαινε νὰ ἔλθῃ λιοντάρι ἢ ἀρκούδα, καὶ ἥρπαζε πρόβατον ἀπὸ τὴν ἀγέλην τῶν προβάτων μου,

Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Δαβὶδ εἰς τὸν Σαούλ: «Ὅταν ἐγώ, ὁ δοῦλος σου, ἔβοσκα τὰ πρόβατα τοῦ πατέρα μου καὶ ὡρμοῦσαν τὸ λεοντάρι καὶ ἡ ἀρκούδα καὶ ἅρπαζαν κάποιο πρόβατον ἀπὸ τὸ κοπάδι,

ἔτρεχα πρὸς καταδίωξιν αὐτῶν, ἐφόνευα τὸ θηρίον τοῦτο καὶ ἀποσποῦσα τὸ πρόβατον ἀπὸ τὸ στόμα του. Ἂν δὲ τὸ θηρίον ἐπετίθετο ἐναντίον μου, τὸ ἔπιανα ἀπὸ τὸν λαιμόν, τὸ ἐκτυποῦσα καὶ τὸ ἐφόνευα.

ἔτρεχα πίσω ἀπὸ τὸ ἄγριον θηρίον καὶ τὸ ἐκτυποῦσα, καὶ ἐτραβοῦσα ἀπὸ τὸ στόμα του τὸ πρόβατον. Καὶ ἐὰν ἐκεῖνο ἐπετίθετο ἐναντίον μου, τὸ ἔπιανα ἀπὸ τὸν λαιμὸν καὶ τὸ ἐκτυποῦσα καὶ τὸ ἐσκότωνα.

Λέοντα καὶ ἄρκτον ἐγὼ ὁ δοῦλος σου ἐκτύπησα καὶ ἐφόνευσα. Ὁ ἀπερίτμητος, λοιπόν, αὐτὸς Φιλισταῖος, θὰ γίνῃ εἰς τὰ χέρια μου σὰν ἕνα ἀπὸ τὰ θηρία αὐτά. Ἀφοῦ τέτοια ἔχω κατορθώσει, δὲν πρέπει λοιπὸν τώρα νὰ μεταβῶ καὶ νὰ φονεύσω τὸν Φιλισταῖον καὶ νὰ ἐξαλείψω τὴν προσβολὴν τὴν ὁποίαν κάνει κατὰ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ; Ποιὸς εἶναι αὐτὸς ὁ ἀπερίτμητος ὁ ὁποῖος ἐτόλμησε νὰ ὁμιλήσῃ περιφρονητικῶς διὰ τὸν στρατὸν τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ;

Ἐνικοῦσε ὁ δοῦλος σου τὸ λεοντάρι καὶ τὴν ἀρκούδα. Θὰ ἀντιμετωπίσω λοιπὸν καὶ αὐτὸν τὸν ἀπερίτμητον ἀλλόφυλον σὰν ἕνα ἀπὸ αὐτὰ τὰ θηρία. Διατί νὰ μὴ πάω νὰ τὸν νικήσω καὶ νὰ ξεπλύνω σήμερον τὴν ἐντροπὴν τοῦ Ἰσραήλ; Διότι ποῖος εἶναι αὐτὸς ὁ ἀπερίτμητος, ποὺ ἠθέλησε νὰ προσβάλῃ καὶ νὰ ταπεινώσῃ τὴν παράταξιν τοῦ ζῶντος Θεοῦ;

Ὁ Κύριος ὁ ὁποῖος μὲ ἐγλύτωσε ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ λέοντος καὶ ἀπὸ τὰ χέρια τῆς ἀρκούδας, αὐτὸς θὰ μὲ γλυτώσῃ καὶ ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ ἀπερίτμητου αὐτοῦ Φιλισταίου». Ὁ Σαοὺλ εἶπε τότε πρὸς τὸν Δαυΐδ· «πήγαινε καὶ ὁ Κύριος εἴθε νὰ εἶναι μαζῆ σου».

Ὁ Κύριος, ποὺ μὲ ἐγλύτωσε ἀπὸ τὰ νύχια τοῦ λέοντος καὶ ἀπὸ τὰ νύχια τῆς ἀρκούδας, ὁ Ἴδιος θὰ μὲ γλυτώσῃ καὶ ἀπὸ τὰ χέρια αὐτοῦ τοῦ ἀπεριτμήτου ἀλλοφύλου». Ὅταν ἄκουσε τὰ τολμηρὰ αὐτὰ λόγια ὁ Σαούλ, εἶπεν εἰς τὸν Δαβίδ: «Πήγαινε καὶ ἂς εἶναι ὁ Κύριος μαζί σου».

Ὁ Σαοὺλ ἐφόρεσεν εἰς τὸν Δαυῒδ στρατιωτικὸν μανδύαν καὶ ἔθεσεν εἰς τὴν κεφαλήν του χαλκίνην περικεφαλαίαν.

Καὶ ἐφόρεσεν ὁ Σαοὺλ εἰς τὸν Δαβὶδ μανδύαν καὶ χαλκίνην περικεφαλαίαν, διὰ νὰ προστατεύεται ἀπὸ παντοῦ τὸ κεφάλι του.

Ἀκόμη δὲ ἔζωσε τὸν Δαυΐδ μὲ τὴν ρομφαίαν του ἐπάνω ἀπὸ τὸν μανδύαν. Ὁ Δαυῒδ ἔτσι ἐξωπλισμένος προσεπάθησε νὰ βαδίσῃ μίαν καὶ δύο φορές, ἀλλὰ μόλις καὶ μετὰ κόπου τὸ κατώρθωσεν. Ὁ Δαυῒδ εἶπε πρὸς τὸν βασιλέα· «δὲν ἠμπορῶ νὰ βαδίσω μὲ αὐτά, διότι δὲν ἔχω συνηθίσει». Κατ’ ἐντολὴν τοῦ βασιλέως ἀφῄρεσαν τὴν πανοπλίαν αὐτὴν ἀπὸ τὸν Δαυΐδ.

Ἔβαλε δὲ εἰς τὴν μέσην τὸν Δαβίδ, ἐπάνω ἀπὸ τὸν μανδύαν του, καὶ ζώνην μὲ τὴν ρομφαίαν του. Ἐπεχείρησεν ὅμως ὁ Δαβὶδ νὰ βαδίσῃ μὲ αὐτὸν τὸν ὁπλισμὸν καὶ μίαν καὶ δύο φορές, ἀλλ’ ἐκοπίασε πολύ. Διὰ τοῦτο εἶπεν εἰς τὸν Σαούλ: «Δὲν ἠμπορῶ νὰ βαδίσω μὲ ὅλα αὐτά, διότι εἶμαι ἀσυνήθιστος». Κατόπιν τούτου ἔβγαλαν ἀπὸ ἐπάνω του τὴν πολεμικὴν στολὴν καὶ τὰ ὅπλα.

Ὁ Δαυῒδ ἐπῆρε τὴν ράβδον του εἰς τὸ χέρι του, ἐδιάλεξε πέντε λείους λίθους ἀπὸ τὸν χείμαρρον καὶ ἔθεσεν αὐτοὺς εἰς τὸ ποιμενικόν του σακκίδιον, τὸ ὁποῖον εἶχε πάντοτε μαζῆ του, διὰ νὰ θέτῃ μέσα εἰς αὐτὸ τὰ διάφορα πράγματα. Ἐπίσης ἐπῆρε καὶ τὴν σφενδόνην του εἰς τὸ χέρι καὶ ἐβάδισεν ἐναντίον τοῦ ἀνδρὸς αὐτοῦ, τοῦ Φιλισταίου.

Ἐπῆρε λοιπὸν τὸ ραβδί του εἰς τὸ χέρι του καὶ ἐδιάλεξε μόνος του ἀπὸ τὸν χείμαρρον πέντε λιθάρια χωρὶς προεξοχές, κατάλληλα διὰ τὴν σφενδόνην του, καὶ τὰ ἔβαλε μέσα εἰς τὸ ποιμενικὸν σακκίδιόν του, ποὺ τὸ εἶχε πάντοτε μαζί του διὰ νὰ βάζῃ ὅ,τι τοῦ ἐχρειάζετο. Καὶ ἔσφιξε εἰς τὸ χέρι του τὴν σφενδόνην του καὶ ἐπλησίασε πρὸς τὸν ἀλλόφυλον ἄνδρα.

Ὁ Φιλισταῖος ἐπροχώρησε πρὸς τὸν Δαυῒδ καὶ ἐπλησίασε πρὸς αὐτόν, ὁ δὲ ὁπλοφόρος τοῦ Φιλισταίου, ὁ ὁποῖος ἔφερε τὴν ἀσπίδα ἐκείνου, ἐβάδιζεν ἔμπρος ἀπὸ τὸν Γολιάθ. Ὁ Γολιὰθ παρετήρησε προσεκτικά,

Ἐπροχωροῦσε δὲ πρὸς τὸ μέρος του καὶ ὁ ἀλλόφυλος καὶ ἐπλησίαζε τὸν Δαβίδ. Ἐνῷ δὲ ὁ βοηθός του, ποὺ μετέφερε τὴν ἀσπίδα του, ἐβάδιζεν ἐμπρός του, ὁ ἴδιος ἔρριξε ἐξεταστικὸν βλέμμα πρὸς τὸν Δαβίδ.

εἶδε τὸν Δαυῒδ καὶ τὸν κατεφρόνησε, διότι τὸν εἶδε μικρὸν παιδίον ξανθὸν μὲ ὡραία μάτια.

Καὶ παρετήρησεν ὁ Γολιὰθ τὸν Δαβὶδ καὶ τὸν ἔκρινεν ἀνάξιον, διὰ νὰ ἀσχοληθῇ μαζί του· διότι ὁ Δαβὶδ ἦτο ἕνα μικρὸ κοκκινωπὸ παιδὶ μὲ ὡραῖα μάτια.

Ὁ ἀλλόφυλος λοιπὸν αὐτὸς εἶπε πρὸς τὸν Δαυΐδ· «ὡς ἐὰν εἶμαι σκυλὶ ἔρχεσαι ἐναντίον μου μὲ ράβδον καὶ μὲ πέτρες;» Ὁ Δαυῒδ ἀπήντησεν· «ὄχι, ἀλλὰ εἶσαι χειρότερος ἀπὸ τὸ σκυλί». Ὁ Φιλισταῖος κατηράσθη τὸν Δαυῒδ ἐν ὀνόματι τῶν θεῶν του.

Καὶ εἶπεν ὁ ἀλλόφυλος Γολιὰθ εἰς τὸν Δαβίδ: «Μήπως εἶμαι σκυλὶ καὶ ἔρχεσαι ἐναντίον μου μὲ ραβδὶ καὶ λιθάρια;» Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Δαβίδ: «Ὄχι μόνον σκυλί, ἀλλὰ καὶ κάτι χειρότερον». Ὅταν τὸ ἄκουσε αὐτὸ ὁ ἀλλόφυλος, ἐπεκαλέσθη τοὺς θεούς του καὶ κατηράσθη τὸν Δαβίδ.

Εἶπε δὲ τότε ὁ ἀλλόφυλος πρὸς τὸν Δαυΐδ· «ἔλα ἐδῶ καὶ θὰ δώσω τὰς σάρκας σου εἰς τὰ πτηνὰ τοῦ οὐρανοῦ καὶ εἰς τὰ θηρία τῆς γῆς».

Καὶ εἶπεν ὁ ἀλλόφυλος Γολιὰθ εἰς τὸν Δαβίδ: «Ἔλα κοντά μου καὶ θὰ δώσω τὰς σάρκας σου τροφὴν εἰς τὰ πουλιὰ τοῦ οὐρανοῦ καὶ εἰς τὰ θηρία τῆς γῆς».

Εἶπε δὲ ὁ Δαυῒδ πρὸς τὸν ἀλλόφυλον· «σὺ ἔρχεσαι ἐναντίον μου μὲ ρομφαίαν καὶ μὲ δόρυ καὶ μὲ ἀσπίδα. Ἐγὼ δὲ προχωρῶ ἐναντίον σου ἐν ὀνόματι Κυρίου τοῦ Θεοῦ τοῦ Παντοκράτορος, τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, τὸν ὁποῖον σὺ σήμερον ἐνέπαιξες καὶ ὕβρισες.

Καὶ εἶπεν ὁ Δαβὶδ εἰς τὸν ἀλλόφυλον: «Σὺ ἔρχεσαι ἐναντίον μου μὲ ρομφαίαν καὶ μὲ δόρυ καὶ μὲ ἀσπίδα. Ἐγὼ ὅμως προχωρῶ ἐναντίον σου ἐν ὀνόματι Κυρίου τοῦ Θεοῦ τῶν Δυνάμεων, ποὺ εἶναι μὲ τὸ μέρος τῆς παρατάξεως τῶν Ἰσραηλιτῶν, τὴν ὁποίαν ὕβρισες καὶ κατεφρόνησες σήμερα.

Σήμερον θὰ σὲ παραδώσῃ ὁ Κύριος εἰς τὰ χέρια μου, θὰ σὲ φονεύσω, θὰ ἀποκόψω τὴν κεφαλήν σου καὶ θὰ δώσω τὰ μέλη σου καὶ τὰ μέλη τοῦ στρατοῦ τῶν Φιλισταίων κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτὴν εἰς τὰ πτηνὰ τοῦ οὐρανοῦ καὶ εἰς τὰ θηρία τῆς γῆς καὶ θὰ μάθουν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ὅτι ὁ ἀληθινὸς Θεὸς εὑρίσκεται εἰς τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν.

Θὰ σὲ βάλῃ λοιπὸν καὶ θὰ σὲ κλείσῃ ὁ Κύριος σήμερα μέσα εἰς τὰ χέρια μου καὶ θὰ σὲ σκοτώσω. Καὶ θὰ ἀφαιρέσω τὸ κεφάλι σου ἀπὸ τὸ σῶμα σου καὶ θὰ δώσω κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτὴν τὰ μέλη σου καὶ τὰ μέλη ὅλων, ὅσοι εἶναι εἰς τὸ στρατόπεδον τῶν Φιλισταίων, εἰς τὰ πουλιὰ τοῦ οὐρανοῦ καὶ εἰς τὰ ἄγρια θηρία τῆς γῆς. Καὶ θὰ καταλάβῃ ἔτσι ὅλη ἡ οἰκουμένη ὅτι ὑπάρχει Θεὸς ἀληθινὸς εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας.

Ὅλον δὲ αὐτὸ τὸ πλῆθος τοῦ λαοῦ θὰ μάθῃ ὅτι ὁ Κύριος δὲν σώζει μόνον μὲ τὸ δόρυ καὶ μὲ τὴν ρομφαίαν, ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι ὁ κυρίαρχος καὶ τοῦ πολέμου καὶ ὅτι ὁ Κύριος θὰ σᾶς παραδώσῃ εἰς τὰ χέρια μας».

Καὶ θὰ μάθῃ ὅλος αὐτὸς ἐδῶ ὁ κόσμος ὅτι δὲν χρειάζεται ὁ Κύριος ρομφαίαν καὶ δόρυ, διὰ νὰ σώσῃ τοὺς ἰδικούς Του. Διότι ὁ Κύριος εἶναι Ἐκεῖνος, ποὺ ρυθμίζει τὸν πόλεμον καὶ ἰδική Του εἶναι αὐτὴ ἡ μάχη. Καὶ θὰ σᾶς παραδώσῃ ὁπωσδήποτε ὁ Κύριος εἰς τὰ χέρια μας».

Ἐσηκώθη ὁ ἀλλόφυλος καὶ ἐπορεύθη εἰς συνάντησιν τοῦ Δαυΐδ.

Ὕψωσε τότε τὸ ἀνάστημά του ὁ ἀλλόφυλος καὶ ἐπροχώρησε διὰ νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὸν Δαβίδ.

Ὁ Δαυῒδ ἄπλωσε τὸ χέρι του εἰς τὸ σακκίδιόν του, ἐπῆρεν ἀπὸ ἐκεῖ ἕνα λίθον τὸν ὁποῖον καὶ ἐξεσφενδόνισεν ἐναντίον τοῦ Φιλισταίου καὶ τὸν ἐκτύπησεν εἰς τὸ μέτωπον. Ὁ λίθος αὐτὸς διετρύπησε τὴν περικεφαλαίαν, εἰσῆλθεν εἰς τὸ μέτωπον τοῦ Φιλισταίου καὶ τὸν ἐπλήγωσε θανασίμως. Ὁ Γολιὰθ ἔπεσε πρηνὴς κάτω εἰς τὸ χῶμα.

Ἀπλωσε δὲ καὶ ὁ Δαβὶδ τὸ χέρι του εἰς τὸ σακκίδιόν του καὶ ἐπῆρε ἀπὸ ἐκεῖ ἕνα λιθάρι. Τὸ ἔρριξε δὲ ἀμέσως μὲ τὴν σφενδόνην του καὶ ἐκτύπησε τὸν ἀλλόφυλον ἀκριβῶς εἰς τὸ μέτωπόν του. Καὶ ἐτρύπησε τὸ λιθάρι τὴν περικεφαλαίαν καὶ τὴν διεπέρασε καὶ ἔφθασεν εἰς τὸ μέτωπόν του καὶ τὴν ἰδίαν στιγμὴν ἐκεῖνος ἔπεσε μπρούμυτα κατὰ γῆς.

Ἔτσι ὁ Δαυῒδ ἀνεδείχθη ἰσχυρότερος ἀπὸ τὸν ἀλλόφυλον καὶ νικητὴς ἐναντίον του μὲ μίαν σφενδόνην καὶ ἕνα λίθον. Ἐκτύπησε τὸν Φιλισταῖον καὶ τὸν ἐφόνευσε. Ὁ Δαυῒδ δὲν εἶχε ρομφαίαν εἰς τὰ χέρια του.

Καὶ ἀπεδείχθη μὲ τὴν σφενδόνην καὶ τὸ λιθάρι του ὁ Δαβὶδ δυνατώτερος ἀπὸ τὸν ἀλλόφυλον. Καὶ ἐκτύπησε καὶ ἐσκότωσε τὸν Γολιὰθ ὁ Δαβίδ, χωρὶς νὰ ἔχῃ εἰς τὰ χέρια του ρομφαίαν.

Διὰ τοῦτο ἔτρεξε καὶ ἐστάθη ἐπάνω ἀπὸ τὸν βαρέως τραυματισμένον Φιλισταῖον, ἐπῆρε τὴν ρομφαίαν ἐκείνου, τὸν ἐθανάτωσε καὶ τοῦ ἀπέκοψε τὴν κεφαλήν. Οἱ Φιλισταῖοι εἶδαν ὅτι ὁ ἀκατανίκητος, ὅπως ἐπίστευαν, πρόμαχός των ἐφονεύθη, κατελήφθησαν ἀπὸ πανικὸν καὶ ἐτράπησαν εἰς φυγήν.

Καὶ ἔτρεξεν ἀμέσως ὁ Δαβὶδ καὶ ἐστάθη ἐπάνω του καὶ ἐπῆρε τὴν ρομφαίαν τοῦ Γολιὰθ καὶ τὸν ἐθανάτωσε καὶ ἔκοψε καὶ ἀφήρεσε τὸ κεφάλι του. Μόλις δὲ εἶδαν οἱ Φιλισταῖοι ὅτι ἀπέθανεν ὁ πανίσχυρος ἄνδρας των, ἔφυγαν ἀμέσως τρομαγμένοι.

Οἱ Ἰσραηλῖται ἠγέρθησαν τότε μὲ ἀλαλαγμόν, κατεδίωξαν τοὺς Φιλισταίους ἕως τὴν εἰσοδον τῆς Γὲθ καὶ ἕως τὴν πύλην τῆς Ἀσκάλωνος. Ἀπὸ τοὺς Φιλισταίους ἐφονεύθησαν πολλοὶ καὶ οἱ νεκροὶ κατέκειντο εἰς τὴν ὁδὸν τῶν πυλῶν μέχρι τῆς Γὲθ καὶ μέχρι τῆς Ἀκκαρών.

Ἐσηκώθησαν τότε οἱ στρατιῶται τῶν φυλῶν Ἰσραὴλ καὶ τῆς φυλῆς Ἰούδα καὶ μὲ πολεμικὰς κραυγὰς κατεδίωξαν τοὺς Φιλισταίους. Ἔτρεχαν δὲ πίσω των ἕως τὴν εἴσοδον τῆς πόλεως Γὲθ καὶ τὴν πύλην τῆς πόλεως ποὺ ἐλέγετο Ἀσκάλων. Καὶ ἐπληγώθησαν πολλοὶ ἀπὸ τὸν στρατὸν τῶν Φιλισταίων καὶ ἔπεσαν οἱ τραυματισμένοι νεκροὶ εἰς τὸν δρόμον, ποὺ ὠνομάζετο «τῶν Πυλῶν» καὶ ὡδηγοῦσε εἰς τὴν Γὲθ καὶ εἰς τὴν Ἀκκαρών.

Οἱ Ἰσραηλῖται ἐπιστρέφοντες ἀπὸ τὴν καταδίωξιν τῶν Φιλισταίων καταπατοῦσαν καὶ ἐλεηλατοῦσαν τὰ στρατόπεδά των.

Ὅταν δὲ ἐπέστρεψαν ἀπὸ τὴν καταδίωξην τῶν Φιλισταίων οἱ Ἰσραηλῖται, κατευθύνθηκαν πρὸς τὸν χῶρον τοῦ στρατοπέδου τῶν ἀλλοφύλων καὶ διήρπασαν ὅλα τὰ λάφυρα ποὺ εὑρῆκαν.

Ὁ Δαυῒδ ἐπῆρε τὴν κεφαλὴν τοῦ Γολιάθ, ἔφερεν αὐτὴν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, τὰ δὲ ὅπλα τοῦ ἐχθροῦ τὰ ἀπέθεσεν ὁ Δαυῒδ εἰς τὴν σκηνήν του.

Καὶ ἐπῆρε ὁ Δαβὶδ τὸ κεφάλι τοῦ Γολιὰθ καὶ τὸ ἔφερεν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ἔβαλε τὰ ὅπλα τοῦ ἀλλοφύλου εἰς τὴν σκηνήν, ὅπου διέμενε.

Ὅταν ὁ Σαοὺλ εἶδε τὸν Δαυῒδ νὰ προχωρῇ εἰς μονομαχίαν κατὰ τοῦ Γολιὰθ εἶπε πρὸς τὸν Ἀβεννὴρ τὸν ἀρχηγὸν τοῦ στρατοῦ του· «τίνος εἶναι υἱὸς αὐτὸς ὁ νεαρός;» Ὁ Ἀβεννὴρ ἀπήντησεν· «ὁρκίζομαι εἰς τὴν ζωήν μου, βασιλεῦ, ὅτι δὲν τὸν γνωρίζω».

Ὅταν δὲ εἶδεν ὁ Σαοὺλ τὸν Δαβὶδ νὰ βγαίνῃ καὶ νὰ προχωρῇ διὰ νὰ συγκρουσθῇ μὲ τὸν ἀλλόφυλον Γολιάθ, ἐρώτησε τὸν Ἀβεννήρ, ποὺ ἦτο ἀρχιστράτηγος: «Τίνος παιδὶ εἶναι ὁ νεαρὸς αὐτός;» Καὶ ἀπήντησεν ὁ Ἀβεννήρ: «Ὁρκίζομαι εἰς τὴν ζωήν σου, βασιλεῦ ὅτι δὲν γνωρίζω τὸν πατέρα του».

Ὁ βασιλεὺς εἶπε· «ρώτησε σύ, τίνος εἶναι υἱὸς ὁ νεαρὸς αὐτός».

Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς: «Ρώτησε νὰ μάθῃς τίνος υἱὸς εἶναι ὁ νεαρὸς αὐτός».

Ὅταν ὁ Δαυῒδ ἐπέστρεψεν ἀπὸ τὴν νίκην του ἐναντίον τοῦ Φιλισταίου Γολιὰθ τὸν παρέλαβεν ὁ Ἀβεννὴρ καὶ τὸν παρουσίασεν ἐνώπιον τοῦ Σαούλ. Ἡ δὲ κεφαλὴ τοῦ Γολιὰθ ἦτο εἰς τὰ χέρια του.

Μόλις λοιπὸν ἐπέστρεψεν ὁ Δαβὶδ ἀπὸ τὴν συντριβὴν τοῦ ἀλλοφύλου Γολιάθ, τὸν παρέλαβεν ὁ Ἀβεννὴρ καὶ τὸν ἔφερε μέσα εἰς τὴν σκηνήν, ἐμπρὸς εἰς τὸν Σαούλ, ἔτσι καθὼς ἐκρατοῦσε εἰς τὰ χέρια του τὸ κεφάλι τοῦ Γολιάθ.

Ὁ Σαοὺλ ἠρώτησεν αὐτόν· «νεαρέ, τίνος εἶσαι υἱός;» Ὁ Δαυῒδ ἀπήντησεν· «εἶμαι υἱὸς τοῦ δούλου σου τοῦ Ἰεσσαί, ὁ ὁποῖος κατάγεται ἀπὸ τὴν Βηθλεέμ.

Καὶ εἶπε πρὸς τὸν Δαβὶδ ὁ Σαούλ: «Τίνος παιδὶ εἶσαι, νεαρέ μου;» «Εἶμαι υἱὸς τοῦ δούλου σου τοῦ Ἰεσσαί, ποὺ κατάγεται ἀπὸ τὴν Βηθλεέμ», τοῦ ἀπεκρίθη ὁ Δαβίδ.