Βασιλειῶν Α' 18

Ὅταν ὁ Δαυῒδ ἐτελείωσε τὴν συνομιλίαν του μὲ τὸν Σαούλ, ἡ ψυχὴ τοῦ Ἰωνάθαν συνεδέθη μὲ στενὴν φιλίαν μὲ τὴν ψυχὴν τοῦ Δαυΐδ. Ὁ Ἰωνάθαν τὸν ἠγάπησεν, ὅπως καὶ τὸν ἑαυτόν του.

Καὶ μόλις ἐτελειωσεν ὁ Δαβὶδ αὐτά, ποὺ εἶχε νὰ εἰπῇ εἰς τὸν Σαούλ, τὸν συνεπάθησε πολὺ ὁ Ἰωναθαν, ὁ υἱὸς τοῦ Σαούλ, καὶ τὸν ἀγάπησε ὅπως καὶ τὸν ἑαυτόν του.

Ἐπῆρεν ὁ Σαοὺλ τὸν Δαυῒδ κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην μαζῆ του καὶ δὲν τὸν ἀφῆκε νὰ ἐπιστρέψῃ εἰς τὴν οἰκογένειαν τοῦ πατρός του.

Ὁ δὲ Σαοὺλ τὸν προσέλαβε κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην εἰς τὴν αὐλήν του καὶ δὲν τοῦ ἔδωσεν ἄδειαν νὰ ἐπιστρέψῃ εἰς τὸ πατρικόν του σπίτι.

Ὁ Ἰωνάθαν συνεδέθη διὰ στενῆς φιλίας μὲ τὸν Δαυΐδ, διότι τὸν ἠγάπα ὅπως καὶ τὸν ἑαυτόν του.

Ἔκανε δὲ ὁ Ἰωνάθαν συμφωνίαν στενῆς φιλίας μὲ τὸν Δαβίδ, ἐπειδὴ τὸν ἀγαποῦσε ὅπως καὶ τὸν ἑαυτόν του.

Καί, ἐπάνω εἰς τὴν μεγάλην του αὐτὴν πρὸς αὐτὸν ἀγάπην, ἔβγαλεν ὁ Ἰωνάθαν τὸ ἐπανωφόρι του καὶ τὸ ἔδωκεν εἰς τὸν Δαυΐδ, ὅπως ἐπίσης τὸν στρατιωτικὸν μανδύαν του, τὴν ρομφαίαν, τὸ τόξον του καὶ τὴν ζώνην του.

Ἔβγαλε μάλιστα ὁ Ἰωνάθαν τὸ ἐπανωφόρι του καὶ τὸ ἐχάρισεν εἰς τὸν Δαβίδ. Τοῦ ἔδωσεν ἐπίσης καὶ τὸν μανδύαν του, ἀκόμη δὲ καὶ τὴν ρομφαίαν του, τὸ τόξον του καὶ τὴν ζώνην του.

Ὁ Δαυῒδ ἀνελάμβανε προθύμως κάθε ἐπιχείρησιν, πρὸς τὴν ὁποίαν τὸν ἔστελλεν ὁ Σαούλ, καὶ τὴν ἔφερε πάντοτε εἰς πέρας. Διὰ τοῦτο ὁ Σαοὺλ διώρισεν αὐτὸν ἀρχηγὸν τοῦ στρατοῦ του. Ἡ πρᾶξις αὐτὴ ἤρεσεν εἰς ὅλον τὸν ἰσραηλιτικὸν λαὸν καὶ εἰς αὐτοὺς ἀκόμη τοὺς αὐλικοὺς τοῦ Σαούλ.

Καὶ ἐπήγαινε ὁ Δαβὶδ παντοῦ, ὅπου τὸν ἀπέστελλεν ὁ Σαούλ, καὶ μὲ τὰς ἱκανότητας καὶ τὴν σύνεσίν του ἐπετύγχανε πάντοτε. Τὸν ἐγκατέστησε δὲ ὁ Σαοὺλ ἐπὶ κεφαλῆς τῶν πολεμιστῶν του καὶ ἐφάνη αὐτὸ καλὸν εἰς ὅλον τὸν λαόν, ἀκόμη καὶ εἰς τὰ μάτια τῶν ἀνθρώπων τῆς αὐλῆς τοῦ Σαούλ.

Ὅταν ὁ Δαυῒδ ἐπέστρεψε μετὰ τὸν φόνον τοῦ Φιλισταίου, αἱ γυναῖκες ἐβγῆκαν ἀπὸ ὅλας τὰς πόλεις τῶν Ἰσραηλιτῶν, χορεύουσαι καὶ τραγουδοῦσαι, εἰς συνάντησιν τοῦ Δαυῒδ μὲ τύμπανα καὶ κύμβαλα καὶ μὲ χαρὰν μεγάλην.

Ὅταν δὲ ἐγύριζε ὁ Δαβὶδ μὲ τὸ κεφάλι τοῦ Γολιὰθ εἰς τὰ χέρια του, ἐβγῆκαν νὰ τὸν προϋπαντήσουν γυναῖκες ἀπὸ ὅλας τὰς πόλεις τῶν Ἰσραηλιτῶν, ποὺ ἐχόρευαν μὲ τύμπανα καὶ κύμβαλα καὶ μὲ πανηγυρικὰς φωνάς.

Αἱ δὲ γυναῖκες, ποὺ διηύθυναν τὸν χορὸν τῶν γυναικῶν, ἔλεγαν· «ὁ Σαοὺλ ἐφόνευσε χιλιάδες ἐχθρῶν, ὁ δὲ Δαυῒδ ἐφόνευσε μυριάδες ἐχθρῶν».

Ἔψαλλαν δὲ εἰς δύο χοροὺς οἱ γυναῖκες κατὰ τρόπον ἀντιφωνικόν, ἐφώναζαν δηλαδὴ ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος καὶ ἐπανελάμβαναν τὰ ἴδια ἀπὸ τὸ ἄλλο, καὶ ἔλεγαν: «Ὁ Σαοὺλ ἐνίκησε χιλιάδας ἐχθρῶν του, ὁ δὲ Δαβὶδ ἐνίκησε μυριάδας».

Τὸ ἐγκώμιον αὐτὸ τῶν γυναικῶν πρὸς τὸν Δαυῒδ δὲν ἤρεσεν εἰς τὸν Σαούλ. Αὐτὸς δὲ παραπονούμενος ἔλεγεν· «εἰς τὸν Δαυῒδ ἀπέδωκαν τὰς μυριάδας, εἰς ἐμὲ δὲ τὰς χιλιάδας».

Αὐτὰ ὅμως τὰ γυναικεῖα λόγια δὲν ἔγιναν εὐχαρίστως ἀκουστὰ ἀπὸ τὸν Σαούλ. Καὶ εἶπε μέσα του: «Διὰ τὸν Δαβὶδ εἶπαν ὅτι ἐνίκησε μυριάδας, ἐνῷ δι’ ἐμὲ εἶπαν ὅτι ἐνίκησα ἁπλῶς χιλιάδας».

Ἀπὸ τὴν ἡμέραν ἐκείνην καὶ ἐντεῦθεν ὁ Σαοὺλ ὑπέβλεπε τὸν Δαυΐδ.

Ἀπὸ τὴν ἡμέραν λοιπὸν ἐκείνην καὶ ἐξῆς ὁ Σαοὺλ δὲν ἔβλεπε μὲ καλὸ μάτι τὸν Δαβίδ.

Διὰ τοῦτο τὴν ἑπομένην ἡμέραν κατέλαβε τὸν Σαούλ, κατὰ παραχώρησιν Θεοῦ, ἕνα πονηρὸν πνεῦμα καὶ τὸν περιέφερεν εἰς ἔκστασιν μέσα εἰς τὸν οἶκον του. Ὁ Δαυῒδ ἔπαιζε μὲ τὰ χέρια του κιθάραν, ὅπως συνήθως, τὸ δὲ δόρυ εὑρίσκετο εἰς τὸ χέρι τοῦ Σαούλ.

Συνέβη μάλιστα καὶ τὸ ἑξῆς κατὰ τὴν ἑπομένην ἡμέραν: Ἔπεσεν ἐπάνω εἰς τὸν Σαοὺλ κατὰ παραχώρησιν Θεοῦ πνεῦμα πονηρὸν καὶ ἄρχισε νὰ προφητεύῃ, νὰ ψάλλῃ δηλαδὴ καὶ νὰ προφέρῃ λόγια Θεοῦ μέσα εἰς τὸ ἀνάκτορόν του. Ὁ δὲ Δαβίδ, ὅπως κάθε ἡμέραν, ἔπαιζε μὲ τὸ χέρι του τὴν κιθάραν του ἐμπρός του, ἐνῷ εἰς τὸ χέρι τοῦ Σαοὺλ ὑπῆρχε τὸ δόρυ του.

Ἐσήκωσε ὁ Σαοὺλ τὸ δόρυ του καὶ εἶπε ἀπὸ μέσα του· «θὰ καρφώσω τὸν Δαυῒδ εἰς τὸν τοῖχον». Ὁ Δαυῒδ ὅμως δύο φορὰς ἐφυλάχθη καὶ ἐσώθη.

Ἐσήκωσε λοιπὸν ξαφνικὰ ὁ Σαοὺλ τὸ δόρυ καὶ τὸ ἔστρεψε πρὸς τὸν Δαβὶδ καὶ εἶπε μέσα του: «Θὰ χτυπήσω τὸν Δαβὶδ ἔτσι, ποὺ νὰ τρυπήσω καὶ τὸν τοῖχον». Ὁ Δαβὶδ ὅμως ἐξέφυγεν ἀπὸ ἐμπρός του δύο φορές.

Ὁ Σαοὺλ ἐφοβήθη καὶ δὲν ἤθελε πλέον νὰ βλέπῃ τὸν Δαυΐδ.

Ἐπειδὴ δὲ δὲν εἶχεν ἤρεμον τὴν συνείδησίν του ὁ Σαοὺλ καὶ εἶχε χάσει τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, ἔνοιωθε φόβον ἐμπρὸς εἰς τὸν Δαβίδ.

Τὸν ἀπεμάκρυνεν ἀπὸ ἐμπρός του καὶ τὸν διώρισεν ἀρχηγὸν χιλίων μόνον ἀνδρῶν. Ὁ Δαυῒδ πηγαινοήρχετο ἀνάμεσα εἰς τὸν λαόν.

Δι’ αὐτὸ τὸν μετέθεσεν εἰς ἄλλην θέσιν, ἔξω ἀπὸ τὴν αὐλήν του, καὶ τὸν ἔκανε ἀξιωματικόν του ἐπὶ κεφαλῆς χιλίων ἀνδρῶν. Ἔτσι εἰς τὸ ἑξῆς ὁ Δαβὶδ ἐνεφανίζετο δημοσίως ἐμπρὸς εἰς τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαὸν καὶ ἐπήγαινε καὶ ἤρχετο παντοῦ ὡς ἀξιωματικὸς τοῦ βασιλέως.

Ὁ Δαυῒδ ὑπῆρξε συνετὸς εἰς ὅλας τὰς ἐνεργείας του, διότι ὁ Κύριος ἦτο μαζῆ του.

Ἐφέρετο δὲ ὁ Δαβὶδ εἰς ὅλας τὰς ἐνεργείας του μὲ σύνεσιν καὶ εἶχε πάντοτε μαζί του τὸν Κύριον καὶ τὴν εὐλογίαν Του.

Εἶδεν ὁ Σαούλ, ὅτι ὁ Δαυῒδ ἐνεργεῖ μὲ πολλὴν σύνεσιν καὶ κατελήφθη ἀπὸ ἕνα δέος πρὸς αὐτόν.

Τὸ ἀντελήφθη μάλιστα καὶ ὁ Σαούλ, ὅτι ὁ Δαβὶδ ἐφέρετο μὲ πολὺ μεγάλην σύνεσιν, καὶ δι’ αὐτὸ τὸν ὑπελόγιζε καὶ τὸν ἐφοβεῖτο.

Ὁλοι ὅμως οἱ Ἰσραηλῖται καὶ μάλιστα οἱ Ἰουδαῖοι ἀγαποῦσαν τὸν Δαυΐδ, ὁ ὁποῖος ἐπικοινωνοῦσε μὲ τὸν λαὸν καὶ πηγαινοήρχετο ἀνάμεσα ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους.

Ὅλοι δὲ οἱ Ἰσραηλῖται καὶ ἰδιαιτέρως οἱ Ἰουδαῖοι, ἐπειδὴ κατήγετο ἀπὸ τὴν φυλήν των, ἀγαποῦσαν τὸν Δαβίδ, διότι τὸν ἔβλεπαν νὰ πηγαίνῃ καὶ νὰ ἔρχεται νικητὴς ἀπὸ τὰς ἐκστρατείας καὶ νὰ ζῇ ἐνώπιον τοῦ λαοῦ μὲ καλὴν συμπεριφοράν.

Ὁ Σαοὺλ εἶπε κάποιαν ἡμέραν πρὸς τὸν Δαυΐδ· «ἡ μεγαλυτέρα μου κόρη εἶναι ἡ Μερόβ. Αὐτὴν θὰ σοῦ δώσω ὡς σύζυγον ὑπὸ τὸν ὅρον ὅτι σὺ θὰ ἀναδειχθῇς γενναῖος πολεμιστὴς καὶ θὰ λαμβάνῃς μέρος εἰς τοὺς πολέμους, τοὺς ὁποίους ὁρίζει ὁ Κύριος». Ἐπρότεινε δὲ αὐτὸ ὁ Σαοὺλ συλλογιζόμενος καθ’ ἑαυτὸν καὶ λέγων· «ἂς μὴν ἀπλώσω ἐγὼ φονικὸν τὸ χέρι μου ἐναντίον του. Ἂς ἀφήσω νὰ φονευθῇ ἀπὸ τὰ χέρια τῶν ἀλλοφύλων».

Καὶ εἶπεν ὁ Σαοὺλ εἰς τὸν Δαβίδ: «Νά, ἡ μεγαλύτερη κόρη μου, ἡ Μερόβ. Θὰ σοῦ τὴν δώσω γυναῖκα σου, μὲ τὴν συμφωνίαν ὅμως νὰ εἶσαι ὁ ἀτρόμητος πολεμιστής μου, ποὺ θὰ πολεμῇς δι’ ἐμέ, σὰν νὰ εἶμαι πατέρας σου, εἰς ὅλους τοὺς πολέμους, ποὺ θὰ διατάσσῃ ὁ Κύριος». Ἔκανε δὲ τὴν πρότασιν αὐτὴν ὁ Σαούλ, διότι εἶπε μέσα του: «Ἂς μὴ βάλω ἐγὼ τὸ χέρι μου ἐπάνω του· καλύτερα ἂς πέσῃ ἐπάνω του τὸ χέρι τῶν ἀλλοφύλων, ὥστε νὰ ἐξοντωθῇ».

Ὁ Δαυῒδ ὅμως εἶπε πρὸς τὸν Σαούλ· «ποιὸς εἶμαι ἐγὼ καὶ ποιὰ εἶναι ἡ ζωὴ καὶ ἡ ἀξία τῆς συγγενείας τοῦ πατρός μου μεταξὺ τῶν Ἰσραηλιτῶν, ὥστε ἐγὼ νὰ γίνω γαμβρὸς τοῦ βασιλέως; Εἶναι δι’ ἐμὲ αὐτὸ πάρα πολύ».

Καὶ εἶπεν ὁ Δαβὶδ εἰς τὸν Σαούλ: «Ποιὸς εἶμαι ἐγὼ καὶ ποία εἶναι ἡ μέχρι τώρα τιμὴ καὶ ὑπόληψις τῆς πατρικῆς μου οἰκογενείας ἀνάμεσα εἰς τοὺς Ἰσμαηλίτας, ὥστε νὰ θεωρηθῶ ἄξιος νὰ γίνω γαμβρὸς τοῦ βασιλεώς; Δὲν ἀξίζω αὐτὴν τὴν τιμήν».

Ὁταν ὅμως ἦλθεν ὁ καιρὸς νὰ δοθῇ ἡ κόρη τοῦ Σαοὺλ ἡ Μερὸβ ὡς σύζυγος εἰς τὸν Δαυῒδ ἐδόθη αὐτὴ εἰς ἕνα Ἰσραηλίτην Μοθυλαθείτην.

Ὅταν ὅμως ἔφθασεν ὁ καιρός, διὰ νὰ δοθῇ ὡς σύζυγος εἰς τὸν Δαβὶδ ἡ Μερόβ, ἡ κόρη τοῦ Σαούλ, ἐδόθη αὐτὴ ὡς σύζυγος εἰς κάποιον Ἰσραηλίτην, ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὴν Μοθυλαθά.

Ἡ Μελχὸλ ὅμως, ἡ ἄλλη κόρη τοῦ Σαούλ, ἠγάπησε τὸν Δαυῒδ καὶ ἔγινεν αὐτὸ γνωστὸν εἰς τὸν Σαούλ, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον ἰδιαιτέρως τὸν ηὐχαρίστησε.

Ἒν τῷ μεταξὺ ἡ ἄλλη κόρη τοῦ Σαούλ, ποὺ ὠνομάζετο Μελχόλ, ἀγάπησε τὸν Δαβίδ, καὶ ὅταν τὸ ἔμαθεν ὁ Σαούλ, ἰκανοποιήθη πολύ.

Ὁ Σαοὺλ εἶπεν ἀπὸ μέσα του· «θὰ δώσω τὴν Μελχὸλ ὡς σύζυγον εἰς τὸν Δαυῒδ καὶ αὐτὴ θὰ γίνῃ δι’ αὐτὸν πρόσκομμα καὶ πειρασμός». Κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην οἱ Φιλισταῖοι ἐπίεζαν πάλιν τοὺς Ἰσραηλίτας.

Ἐσκέφθη δὲ ὁ Σαούλ: «Θὰ τοῦ δώσω αὐτὴν ὡς γυναῖκα του καὶ θὰ τοῦ γίνῃ αὐτὴ πειρασμὸς καὶ παγίδα». Ἐν τῷ μεταξύ, τότε ποὺ συνέβαιναν αὐτά, εἶχαν στραφῇ ἐναντίον τοῦ Σαοὺλ καὶ πάλιν οἱ ἀλλόφυλοι Φιλισταῖοι.

Ὁ Σαοὺλ διέταξε τοὺς δούλους του καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· «εἴπατε εἰς τὸν Δαυῒδ ἐμπιστευτικῶς ὅτι νά, ὁ βασιλεὺς θέλει νὰ σοῦ δώσῃ τὴν κόρην του ὡς σύζυγον. Ὅλοι δὲ οἱ αὐλικοὶ σὲ ἀγαποῦν. Γίνε λοιπὸν γαμβρὸς τοῦ βασιλέως».

Διέταξε λοιπὸν ὁ Σαοὺλ τοὺς δούλους του καὶ εἶπε: «Νὰ μιλήσετε σεῖς μὲ τρόπον ἐμπιστευτικόν, κρυφά, εἰς τὸν Δαβὶδ καὶ νὰ τοῦ εἰπῆτε τὰ ἑξῆς: «Σὲ βεβαιώνομεν ὅτι εἶναι πολὺ εὐχαριστημένος μαζί σου ὁ βασιλεὺς καὶ σὲ ἀγαποῦν ὅλοι οἱ αὐλικοί του. Δέξου λοιπὸν νὰ γίνῃς γαμβρὸς τοῦ βασιλέως».

Οἱ αὐλικοὶ τοῦ Σαοὺλ εἶπαν αὐτὰ ἐμπιστευτικῶς εἰς τὸν Δαυΐδ. Ὁ Δαυῒδ ἀπήντησε· «καὶ εἰς σᾶς τοὺς ἰδίους δὲν φαίνεται ἀνόητον νὰ θελήσω ἐγὼ νὰ γίνω γαμβρὸς τοῦ βασιλέως; Ἐγὼ εἶμαι ἄσημος καὶ πτωχὸς ἄνθρωπος. Ἐπομένως δὲν ἔχω νὰ προσφέρω εἰς τὸν βασιλέα ὡς δῶρον κάτι, ποὺ νὰ ἀξίζῃ».

Μετέφεραν πράγματι τὰ λόγια αὐτὰ οἱ δοῦλοι τοῦ βασιλέως κατ’ εὐθεῖαν καὶ κρυφὰ εἰς τὸν Δαβὶδ καὶ ἐκεῖνος ἀπεκρίθη: «Δὲν τὸ βλέπετε καὶ σεῖς οἱ ἴδιοι ὅτι εἶναι πολὺ ἐγωϊστικὸν καὶ ἀνόητον ἐκ μέρους μου τὸ νὰ θελήσω ἐγώ, ὁ ταπεινὸς καὶ ἄσημος ἄνθρωπος, νὰ γίνω γαμβρὸς τοῦ βασιλέως;»

Οἱ δοῦλοι τοῦ Σαοὺλ ἀνήγγειλαν εἰς αὐτὸν τὴν ἀπάντησιν, τὴν ὁποίαν τοὺς εἶχε δώσει ὁ Δαυΐδ.

Καὶ διεβίβασαν εἰς τὸν Σαοὺλ οἱ δοῦλοι του ὅσα ἀκριβῶς τοὺς εἶπεν ὁ Δαβίδ.

Ὁ Σαοὺλ εἶπε τότε· «αὐτὰ θὰ πῆτε εἰς τὸν Δαυΐδ· Ὁ βασιλεὺς δὲν θέλει κανένα γαμήλιον δῶρον. Ἕνα μόνον θέλει. Ἑκατὸν ἀκροβυστίας ἀλλοφύλων, διὰ νὰ ἐκδικηθῇς ἔτσι τοὺς ἐχθροὺς τοῦ βασιλέως». Ὁ Σαοὺλ εἶπεν αὐτὰ σκεπτόμενος νὰ ρίψῃ τὸν Δαυῒδ εἰς τὰ χέρια τῶν Φιλισταίων.

Καὶ εἶπεν ὁ Σαούλ: «Αὐτὰ θὰ εἰπῆτε εἰς τὸν Δαβίδ: «Μὴ διστάζῃς λόγῳ τῆς πτωχείας σου. Δὲν θέλει δῶρα πλούσια διὰ τὸν γάμον ὁ βασιλεύς. Τὸ μόνον ποὺ ζητεῖ νὰ κάνῃς, εἶναι νὰ κόψῃς τὰς ἀκροβυστίας ἑκατὸν Φιλισταίων καὶ νὰ τοῦ τὰς φέρῃς ὡς ἐκδίκησιν πρὸς τοὺς ἐχθροὺς τοῦ βασιλέως». Ἡ πρότασις αὐτὴ τοῦ Σαοὺλ ἐξεκινοῦσε ἀπὸ τὴν διάθεσίν του νὰ ρίξῃ τὸν Δαβὶδ μέσα εἰς τὰ φονικὰ χέρια τῶν ἀλλοφύλων.

Οἱ δοῦλοι τοῦ Σαοὺλ ἐγνωστοποίησαν εἰς τὸν Δαυῒδ αὐτὰ τὰ λόγια τοῦ βασιλέως καὶ ἤρεσεν εἰς τὸν Δαυῒδ νὰ γίνῃ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον γαμβρὸς τοῦ βασιλέως.

Ἀνεκοίνωσαν λοιπὸν οἱ δοῦλοι τοῦ Σαοὺλ τὰ λόγια αὐτὰ εἰς τὸν Δαβὶδ καὶ τοῦ ἄρεσε ἡ πρότασις τοῦ βασιλέως, νὰ γίνῃ γαμβρός του.

Ὁ Δαυῒδ ἡτοιμάσθη, μετέβη αὐτὸς καὶ οἱ ἄνδρες του ἐναντίον τῶν Φιλισταίων. Ἐφόνευσαν πράγματι ἑκατὸν Φιλισταίους καὶ ἔφερε τὰς ἀκροβιστίας των εἰς τὸν Σαούλ. Ἔγινε τότε γαμβρὸς τοῦ βασιλέως, διότι ὁ βασιλεὺς τοῦ ἔδωσε τὴν θυγατέρα του Μελχὸλ ὡς σύζυγον.

Καὶ ἐσηκώθη ὁ Δαβὶδ καὶ ἐπῆγε ἀμέσως μὲ τοὺς ἄνδρας του εἰς τὴν περιοχήν, ὅπου εὑρίσκοντο οἱ ἀλλόφυλοι, καὶ ἐσκότωσε ἑκατὸν ἄνδρας ἀπὸ αὐτοὺς καὶ ἔφερε τὰς ἀκροβυστίας των εἰς τὸν Σαούλ. Κατόπιν τούτου ἔγινε γαμβρὸς τοῦ βασιλέως καὶ τοῦ ἔδωσεν ὁ Σαοὺλ ὡς σύζυγόν του τὴν θυγατέρα του, ποὺ ὠνομάζετο Μελχόλ.

Ὁ Σαοὺλ εἶδεν ὅτι ὁ Κύριος ἦτο μαζῆ με τὸν Δαυῒδ καὶ ὅτι ὅλος ὁ Ἰσραηλιτικὸς λαὸς τὸν ἀγαποῦσε.

Καὶ ἀντελήφθη ὁ Σαοὺλ ὅτι ὁ Κύριος ἦτο μαζὶ μὲ τὸν Δαβὶδ καὶ τὸν εὐλογοῦσε εἰς ὅλα καὶ ὅτι τὸν ἀγαποῦσε ὅλος ὁ Ἰσραηλιτικὸς λαός.

Αὐτὸ δὲ τὸ γεγονὸς τοῦ ἐνέβαλε ἀκόμη μεγαλύτερον δέος ἀπέναντι τοῦ Δαυΐδ.

Καὶ ἀπὸ τότε ἄρχισε ὁ βασιλεὺς νὰ ὑπολογίζῃ καὶ νὰ φοβᾶται ἀκόμη πιὸ πολὺ τὸν Δαβίδ.