Βασιλειῶν Α' 19

Ὁ Σαούλ, εἰς στιγμὴν παροξυσμοῦ τοῦ φθόνου του, ὡμίλησε πρὸς τὸν Ἰωνάθαν, τὸν υἱόν του, καὶ πρὸς ὅλους τοὺς δούλους του καὶ συνέστησεν εἰς αὐτοὺς νὰ θανατώσουν τὸν Δαυΐδ.

Καὶ μίλησε κάποτε ἀνοικτὰ ὁ Σαοὺλ πρὸς τὸν υἱόν του τὸν Ἰωνάθαν καὶ πρὸς ὅλους τοὺς δούλους του καὶ τοὺς εἶπεν ὅτι ἔπρεπε νὰ θανατωθῇ ὁ Δαβίδ.

Ὁ Ἰωνάθαν ὅμως, ὁ υἱὸς τοῦ Σαούλ, εἶχε πολὺ μεγάλην φιλίαν πρὸς τὸν Δαυΐδ. Διὰ τοῦτο καὶ ἐπληροφόρησεν αὐτὸν λέγων «ὁ Σαοὺλ ζητεῖ νὰ σὲ φονεύσῃ. Φυλάξου αὔριον τὸ πρωΐ. Κρύψου, μεῖνε εἰς ἄγνωστον μέρος, εἰς κάποιαν κρύπτην.

Ὁ Ἰωνάθαν ὅμως, ὁ υἱὸς τοῦ Σαούλ, εἶχε πολὺ μεγάλην ἀγάπην πρὸς τὸν Δαβίδ· καὶ δι’ αὐτὸ εἰδοποίησε τὸν Δαβὶδ ὁ Ἰωνάθαν καὶ τοῦ εἶπε: «Ὁ Σαοὺλ ἐπιδιώκει νὰ σὲ σκοτώσῃ. Φρόντισε λοιπὸν νὰ φυλαχθῇς αὔριον τὸ πρωΐ. Κρύψου καὶ μεῖνε κρυμμένος ὅπου ἠμπορεῖς.

Ἐγὼ δὲ θὰ ἐξέλθω εἰς τὸν ἀγρόν, ὅπου θὰ ἔχῃς κρυβῆ, θὰ σταθῶ ὄρθιος πλησίον τοῦ πατρός μου. Ἐκεῖ θὰ τοῦ ὁμιλήσω διὰ σὲ καὶ θὰ ἴδω, τί θὰ μοῦ εἴπῃ. Αὐτὸ δὲ θὰ σοῦ τὸ καταστήσω γνωστόν».

Ἔχε δὲ ὑπ’ ὄψιν σου ὅτι μαζὶ μὲ τὸν πατέρα μου, ποὺ θὰ ψάχνῃ νὰ σὲ βρῇ, θὰ βγῶ καὶ ἐγὼ καὶ θὰ σταθῶ δίπλα του εἰς τὸ χωράφι, ὅπου θὰ εἶσαι κρυμμένος. Θὰ μιλήσω δὲ διὰ σὲ εἰς τὸν πατέρα μου, θὰ ἰδῶ τί θὰ μοῦ εἰπῇ καὶ θὰ σοῦ τὸ ἀνακοινώσω».

Πράγματι ὁ Ἰωνάθαν, εἰς τὸν τόπον ἐκεῖνον, ὡμίλησεν εὐνοϊκὰ ὑπὲρ τοῦ Δαυῒδ πρὸς τὸν πατέρα του τὸν Σαοὺλ καὶ εἶπε μεταξὺ τῶν ἄλλων εἰς αὐτόν· «ὁ βασιλεὺς ἂς μὴ ἁμαρτήσῃ φονεύων τὸν δοῦλον τοῦ Δαυΐδ, διότι ποτὲ αὐτὸς δὲν ἔπταισεν ἀπέναντι τοῦ βασιλέως, ἄλλα καὶ τὰ κατορθώματά του εἶναι πάρα πολὺ ὠφέλιμα.

Καὶ μίλησε πράγματι ὁ Ἰωνάθαν εἰς τὸν πατέρα τοῦ Σαοὺλ εὐνοϊκὰ ὑπὲρ τοῦ Δαβὶδ καὶ τοῦ εἶπε: «Ἂς μὴ διαπράξῃ ἁμάρτημα ὁ βασιλεύς, μὲ αὐτὸ ποὺ σκέπτεται νὰ κάνῃ ἐναντίον τοῦ Δαβίδ· διότι ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς δὲν ἔκανε κανένα κακὸν εἰς βάρος σου. Ἀντιθέτως ὅσα ἔκανε ἕως τώρα, εἶναι πολὺ καλά.

Ὁ Δαυῒδ αὐτὸς ἐξέθεσε τὴν ζωήν του εἰς κίνδυνον καὶ ἐφόνευσε τὸν ἀλλόφυλον Γολιάθ. Ἔτσι δὲ ὁ Κύριος διὰ τοῦ Δαυῒδ ἔσωσε τὸν ἰσραηλιτικὸν λαὸν ἀπὸ μεγάλον ὄλεθρον. Ὅλοι δὲ οἱ Ἰσραηλῖται εἶδον τὴν νίκην αὐτὴν καὶ ἐχάρησαν. Διατί λοιπὸν ἁμαρτάνεις ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ ἐπιθυμεῖς νὰ χύσῃς αἷμα ἀθῶον χωρὶς λόγον;»

Διεκινδύνευσεν ὁ ἴδιος τὴν ζωήν του καὶ ἐσκότωσε τὸν ἀλλόφυλον Γολιὰθ καὶ μᾶς ἐχάρισεν ἔτσι ὁ Κύριος τὴν μεγάλην ἐκείνην σωτηρίαν ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς, πρᾶγμα ποὺ τὸ εἶδαν ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται καὶ ἐγέμισαν ἀπὸ χαράν. Διατί λοιπὸν ἁμαρτάνεις καὶ παίρνεις αἷμα ἀθῶον καὶ θέλεις νὰ σκοτώσῃς ἀδίκως τὸν Δαβίδ;»

Ὁ Σαοὺλ ἤκουσε καὶ παρεδέχθη τὰ ὀρθὰ λόγια τοῦ Ἰωνάθαν καὶ ὡρκίσθη λέγων· «ὁρκίζομαι ἐνώπιον τοῦ ζῶντος Κυρίου ὅτι ὁ Δαυῒδ δὲν θὰ φονευθῇ».

Ἐπρόσεξε δὲ ὁ Σαοὺλ τὰ λόγια τοῦ Ἰωνάθαν καὶ ὡρκίσθη καὶ εἶπε: «Ὁρκίζομαι εἰς τὸν Κύριον, ποὺ ζῇ καὶ βλέπει τὰ πάντα, ὅτι δέν θὰ σκοτωθῇ».

Ὁ Ἰωνάθαν ἐκάλεσε τότε τὸν Δαυΐδ, κατέστησεν εἰς αὐτὸν γνωστὰ τὰ λόγια, τὰ ὁποῖα ἀντήλλαξε καὶ τὸν παρουσίασεν εἰς τὸν Σαούλ. Ὁ δὲ Δαυῒδ ὑπηρετοῦσε πιστῶς τὸν Σαοὺλ ὅπως καὶ κατὰ τὸ παρελθόν.

Κατόπιν τούτου ἐκάλεσεν ὁ Ἰωνάθαν τὸν Δαβὶδ καὶ τοῦ ἀνεκοίνωσεν ὅλα, ὅσα ἐλέχθησαν· καὶ ὡδήγησεν ὁ Ἰωνάθαν τὸν Δαβὶδ εἰς τὸ ἀνάκτορον τοῦ Σαούλ. Καὶ διέμενεν ἐκεῖ, εἰς τὴν διάθεσιν πάντοτε τοῦ βασιλέως, ὅπως καὶ προηγουμένως.

Νέος πόλεμος ἔγινε τότε ἐκ μέρους τῶν Φιλισταίων κατὰ τοῦ Σαούλ. Ὁ Δαυῒδ καὶ πάλιν κατὰ τὰς μάχας αὐτὰς ἀνεδείχθη νικητής. Ἐπολέμησε καὶ ἐπέφερε πολὺ μεγάλην καταστροφὴν εἰς τοὺς Φιλισταίους. Οἱ δὲ Φιλισταῖοι πανικόβλητοι ἐτράπησαν εἰς φυγὴν ἔμπροσθέν του

Κατ’ ἐκεῖνον δὲ τὸν καιρὸν οἱ Φιλισταῖοι ἐτιετέθησαν καὶ πάλιν ἐναντίον τοῦ Σαοὺλ καὶ ἄρχισαν τὸν πόλεμον. Ἔλαμψεν ὅμως τότε ἡ ἀνδρεία τοῦ Δαβίδ, ὁ ὁποῖος κατενίκησε τοὺς ἀλλοφύλους καὶ ἐπροξένησε εἰς αὐτοὺς πολὺ μεγάλην καταστροφήν. Διαῦτο ἀναγκάσθηκαν νὰ φύγουν νικημένοι ἀπὸ ἐμπρός του.

Ἀλλὰ ἕνα πνεῦμα πονηρόν, κατὰ παραχώρησιν Θεοῦ, κατέλαβε πάλιν τὸν Σαούλ. Καὶ ὅταν αὐτὸς ἔπεφτε νὰ κοιμηθῇ τὸ δόρυ του εὑρίσκετο πάντοτε εἰς τὸ χέρι του. Τότε ὁ Δαυῒδ ἔπαιζε τὴν κιθάραν μὲ τὰ δάκτυλά του, διὰ νὰ κατευνάζῃ τὴν μελαγχολίαν τοῦ Σαούλ.

Μετὰ ταῦτα κατὰ παραχώρησιν τοῦ Θεοῦ τὸ πονηρὸν πνεῦμα ἐκυρίευσε καὶ πάλιν τὸν Σαούλ. Ἐνῷ δὲ κοιμόταν εἰς τὸ σπίτι του, ἐκρατοῦσε εἰς τὸ χέρι του τὸ δόρυ, ὁ δὲ Δαβὶδ ἔπαιζε μὲ τὰ χέρια του τὴν κιθάραν του.

ἐν τούτοις ὁ Σαοὺλ ἐπεζήτησε νὰ φονεύσῃ τὸν Δαυΐδ μὲ τὸ δόρυ του. ὁ Δαυῒδ ὅμως ἀπεμακρύνθη ἀπὸ τὸν Σαοὺλ καὶ ἔτσι τὸ δόρυ ἐκτύπησε τὸν τοῖχον. Ὁ Δαυῒδ πρὸ τοῦ φανεροῦ πλέον αὐτοῦ κινδύνου ἔφυγε καὶ ἐσώθη.

Καὶ ἐπεχείρησεν ὁ Σαοὺλ νὰ καρφώσῃ τὸ δόρυ του εἰς τὸν Δαβίδ. Ἐκεῖνος ὅμως ἐξέφυγεν ἀπὸ ἐμπρός του καὶ τὸ δόρυ ἐκτύπησε τὸν τοῖχον. Κατόπιν αὐτοῦ ἀνεχώρησεν ὁ Δαβὶδ ἀπὸ ἐκεῖ καὶ διεσώθη.

Κατὰ τὴν ἰδίαν ἐκείνην νύκτα ὁ Σαούλ ἔστειλεν ἀνθρώπους του εἰς τὸν οἶκον τοῦ Δαυῒδ νὰ παραφυλάξουν, διὰ νὰ φονεύσουν αὐτὸν τὴν πρωΐαν, ὅταν θὰ ἔβγαινε ἀπὸ τὸν οἶκον του. Ἡ Μελχολ ὅμως, ἡ σύζυγος τοῦ Δαυΐδ, κατέστησε εἰς αὐτὸν γνωστὸν τὸ γεγονὸς τοῦτο καὶ τοῦ ὑπέδειξεν ὅτι, ἂν δὲν διαφύγῃ ἐκείνην τὴν νύκτα, τὸ πρωῒ θὰ φονευθῇ.

Κατὰ τὴν ἰδίαν ὅμως νύκτα ἔστειλεν ὁ Σαοὺλ ἰδικούς του ἀνθρώπους εἰς τὸ σπίτι τοῦ Δαβίδ, διὰ νὰ τὸν παραμονεύσουν, μὲ σκοπὸν νὰ τὸν σκοτώσουν τὸ πρωΐ. Εἰδοποίησεν ὅμως τὸν Δαβὶδ ἡ γυναῖκα του, ἡ Μελχόλ, ποὺ τὸ εἶχε μάθει, καὶ τοῦ εἶπεν: «Ἐὰν δὲν φροντίσῃς νὰ ξεφύγῃς ἀπόψε καὶ νὰ γλυτώσῃς τὴν ζωήν σου, αὔριον τὸ πρωῒ πεθαίνεις».

Ὁ Δαυῒδ ἐδέχθη τὴν ὑπόδειξιν τῆς Μελχόλ. Ἐπειδὴ ὅμως αἱ θύραι ἐφρουροῦντο ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ Σαούλ, ἡ Μελχὸλ κατεβίβασε τὸν Δαυῒδ ἀπὸ κάποιο παράθυρον τῆς οἰκίας. Ὁ Δαυῒδ τοιουτοτρόπως ἔφυγεν ἀπὸ τὴν οἰκίαν καὶ ἐσώθη.

Κατέβασε δὲ ἀμέσως ἡ Μελχὸλ τὸν Δαβὶδ ἀπὸ ἕνα παράθυρον καὶ ἀνεχώρησεν ἀπὸ ἐκεῖ καὶ διέφυγε τὸν κίνδυνον καὶ διεσώθη.

Ἡ Μελχὸλ ἐπῆρε κάτι σὰν ὁμοίωμα ἀνθρώπου καὶ ἔθεσεν αὐτὸ εἰς τὴν κλίνην του. Εἰς τὴν θέσιν δὲ τῆς κεφαλῆς ἔβαλε ἕνα συκότι αἰγῶν. Ἐσκέπασε καὶ τὰ δύο μὲ τὸ ἐπανωφόρι τοῦ Δαυΐδ, ὥστε νὰ φαίνεται ὅτι ὁ Δαυῒδ κοιμᾶται.

Ἐπῆρε κατόπιν ἡ Μελχὸλ ἕνα ἀπὸ τὰ ἀγάλματα, ποὺ εἶχαν μορφὴν ἀνθρώπου, καὶ τὸ ἔβαλεν εἰς τὸ κρεββάτι τοῦ Δαβίδ. Εἰς τὴν θέσιν μάλιστα τῆς κεφαλῆς του ἔβαλε συκώτι ἀπὸ κατσίκια καὶ τὰ ἐσκέπασε ολα μὲ ἕνα ἐπανωφόρι.

Ὁ Σαοὺλ εἶχεν ἀποστείλει ἀνθρώπους νὰ συλλάβουν τὸν Δαυΐδ. Οὗτοι ἐπανῆλθον καὶ εἶπον εἰς τὸν Σαούλ, ὅτι ὁ Δαυῒδ εἶναι ἀδιάθετος εἰς τὴν κλίνην.

Καὶ ἔστειλεν ὁ Σαοὺλ ἀνθρώπούς του νὰ συλλάβουν τὸν Δαβὶδ καὶ ἐπέστρεψαν καὶ τοῦ εἶπαν: «Μᾶς εἶπαν ὅτι εἶναι ἄρρωστος εἰς τὸ κρεββάτι».

Ὁ Σαοὺλ ἀπέστειλε καὶ πάλιν τοὺς ἀνθρώπους του καὶ τοὺς εἶπε· «φέρετε τὸν Δαυῒδ πρὸς ἐμὲ ἐπάνω εἰς τὴν κλίνην του διὰ νὰ τὸν φονεύσω».

Ὅταν τὸ ἄκουσε αὐτὸ ὁ Σαούλ, στέλλει ὠργισμένος καὶ πάλιν τοὺς ἀνθρώπούς του εἰς τὸ σπίτι τοῦ Δαβὶδ μὲ τὴν ἑξῆς διαταγήν: «Νὰ μοῦ τὸν φέρετε ἐδῶ, ὅπως εἶναι ἐπάνω εἰς τὸ κρεββάτι του, διὰ νὰ τὸν σκοτώσω ὁ ἴδιος».

Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ εἰσῆλθον αἰφνιδίως εἰς τὴν οἰκίαν καὶ εἰς τὸ δωμάτιον τοῦ Δαυῒδ καὶ αἴφνης βλέπουν ἐπάνω εἰς τὴν κλίνην σὰν ὁμοίωμα ἀνθρώπου καὶ συκότι αἰγῶν εἰς τὸ μέρος τῆς κεφαλῆς.

Ἔρχονται λοιπὸν οἱ ἀπεσταλμένοι τοῦ Σαοὺλ καὶ βλέπουν τὸ ἄγαλμα ἐπάνω εἰς τὸ κρεββάτι καὶ τὸ συκώτι ἀπὸ κατσίκια εἰς τὴν θέσιν τῆς κεφαλῆς του.

Ἀνεκοίνωσαν αὐτὰ εἰς τὸν Σαοὺλ ὁ δὲ Σαοὺλ εἶπεν εἰς τὴν Μελχόλ· «διατί μὲ ἐνέπαιξες ἔτσι καὶ ἔδωσες καιρὸν εἰς τὸν ἐχθρόν μου νὰ φύγῃ καὶ νὰ σωθῇ;» Ἡ Μελχὸλ ἀπήντησεν· «αὐτὸς μοῦ εἶπε· Βοήθησέ με νὰ φύγω, εἰδ’ ἄλλως θὰ σὲ θανατώσω».

Μόλις τὸ ἔμαθε αὐτὸ ὁ Σαούλ, εἶπεν εἰς τὴν Μελχόλ: «Διατί μὲ ξεγέλασες καὶ ἀπεμάκρυνες τὸν ἐχθρόν μου καὶ ἐγλύτωσε ἀπὸ τὰ χέρια μου;» Καὶ ἀπεκρίθη ἡ Μελχὸλ εἰς τὸν Σαούλ: «Μὲ ἐπίεσεν ἐκεῖνος καὶ μοῦ εἶπε: Φρόντισε νὰ μὲ ἀπομακρύνῃς καὶ νὰ μὲ γλυτώσῃς, διότι διαφορετικὰ θὰ σὲ σκοτώσω».

Ὁ Δαυῒδ ἔφυγε καὶ ἔτσι διεσώθη. Ἦλθε πρὸς τὸν Σαμουήλ, ποὺ εὑρίσκετο εἰς τὴν Ἀρμαθαίμ, καὶ τοῦ ἀνήγγειλεν ὅλα ὅσα ἔκαμε ἐναντίον του ὁ Σαούλ. Ὁ Σαμουὴλ καὶ ὁ Δαυῒδ ἐπορεύθησαν καὶ ἐκάθισαν εἰς Ναυὰθ Ραμά.

Ἔφυγε λοιπὸν ὁ Δαβὶδ καὶ ἐσώθη καὶ ἔφθασεν εἰς τὴν Ἀρμαθαίμ. Εὑρῆκε δὲ ἐκεῖ τὸν Σαμουὴλ καὶ τοῦ ἀνεκοίνωσεν ὅλα, ὅσα τοῦ ἔκανε ὁ Σαούλ. Ἀνεχώρησαν δὲ ἀπὸ ἐκεῖ ὁ Σαμουὴλ καὶ ὁ Δαβὶδ καὶ ἦλθαν καὶ διέμειναν εἰς τὴν περιοχὴν τῆς Ραμᾶ, ποὺ ἐλέγετο Ναυάθ.

Μερικοὶ ὅμως καταδόται ἀνέφεραν εἰς τὸν Σαοὺλ καὶ εἶπαν· «ἰδού, ὁ Δαυῒδ εὑρίσκεται εἰς Ναυὰθ ἐν Ραμά».

Ἔφθασαν τότε πληροφοριοδόται εἰς τὸν Σαοὺλ καὶ τοῦ λέγουν: «Ὁ Δαβὶδ εὑρίσκεται εἰς τὴν Ναυὰθ τῆς Ραμᾶ».

Ὁ Σαοὺλ ἀμέσως ἀπέστειλεν ἐκεῖ ἄνδρας, διὰ νὰ συλλάβουν τὸν Δαυΐδ. Ἐκεῖνοι ὅταν ἦλθαν, εἶδαν μίαν συγκέντρωσιν προφητῶν καὶ τὸν Σαμουὴλ νὰ ἵσταται ἐν μέσῳ αὐτῶν, διὰ νὰ τοὺς καθοδηγῇ. Ἦλθεν ὅμως καὶ εἰς τοὺς ἀνθρώπους τοῦ Σαοὺλ πνεῦμα Θεοῦ καὶ ἤρχισαν νὰ ψάλλουν ἱερὰ ἄσματα.

Ὅταν τὸ ἄκουσε ὁ Σαούλ, στέλλει ἀμέσως ἀνθρώπους του διὰ νὰ συλλάβουν τὸν Δαβίδ. Μόλις δὲ ἔφθασαν ἐκεῖνοι ἐπὶ τόπου, εἶδαν συγκεντρωμένους προφήτας καὶ τὸν Σαμουὴλ νὰ στέκεται ἐπὶ κεφαλῆς των. Καὶ κατὰ τὴν στιγμὴν ἐκείνην ἔπνευσε καὶ εἰς τοὺς ἀπεσταλμένους αὐτοὺς τοῦ Σαοὺλ πνεῦμα Θεοῦ καὶ ἄρχισαν καὶ ἐκεῖνοι νὰ προφητεύουν, νὰ ψάλλουν δηλαδὴ καὶ νὰ προφέρουν λόγια Θεοῦ.

Αὐτὸ ἔγινε γνωστὸν εἰς τὸν Σαούλ, ὁ ὁποῖος ἔστειλεν ἄλλους ἀνθρώπους, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνοι διὰ πνεύματος Θεοῦ ἤρχισαν νὰ ψάλλουν ἱερὰ ἄσματα. Ὁ Σαοὺλ ἀπέστειλε καὶ τρίτην ὁμάδα ἀνθρώπων, εἰς τοὺς ὁποίους συνέβησαν τὰ ἴδια, διότι καὶ αὐτοὶ ἤρχισαν νὰ ψάλλουν ἱερὰ ἄσματα.

Ἀνεκοίνωσαν δὲ τὸ γεγονὸς εἰς τὸν Σαοὺλ καὶ ἐκεῖνος ἔστειλεν ἀμέσως ἄλλους ἀνθρώπους του, ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ ἐπροφήτευσαν μὲ τὸν ἴδιον τρόπον. Ἔστειλε μάλιστα καὶ τρίτην ὁμάδα ἀνθρώπων του ὁ Σαούλ, ποὺ καὶ αὐτοὶ ὅμως ἐπροφήτευσαν ὅπως οἱ ἄλλοι.

Ὁ Σαοὺλ κατελήφθη ἀπὸ μεγάλην ὀργὴν καὶ ἐπορεύθη αὐτοπροσώπως εἰς Ἀρμαθαίμ. Ὅταν ἔφθασε ἕως τὸ φρέαρ τοῦ ἁλωνίου, ποὺ εὑρίσκεται εἰς Σεφί, ἠρώτησε καὶ εἶπε· «ποῦ εἶναι ὁ Σαμουὴλ καὶ ὁ Δαυΐδ;» Ἐκεῖνοι δὲ τοῦ εἶπαν· «ἰδού, εὑρίσκεται εἰς Ναυὰθ Ραμά».

Κατόπιν τούτου ἐθύμωσε πολὺ ὁ Σαοὺλ καὶ ἐπῆγε καὶ ὁ ἴδιος εἰς τὴν Ἀρμαθαίμ. Ὅταν δὲ ἔφθασεν εἰς τὸ πηγάδι ποὺ εἶναι εἰς τὸ ἁλῶνι, ποὺ εὑρίσκεται εἰς τὴν θέσιν Σεφί, ἐρώτησε καὶ εἶπε: «Ποὺ εἶναι ὁ Σαμουὴλ καὶ ὁ Δαβίδ;» Καὶ τοῦ ἀπήντησαν: «Νά, ἐκεῖ εἰς τὴν Ναυὰθ τῆς Ραμᾶ».

Μετέβη ἀπὸ ἐκεῖ εἰς Ναυὰθ Ραμά. Ἦλθεν ὅμως καὶ εἰς αὐτὸν καθ’ ὁδὸν πνεῦμα Θεοῦ καὶ ἐβάδιζεν ἀπαγγέλλων ἱερὰ ἄσματα, μέχρις ὅτου ἔφθασεν εἰς Ναυὰθ Ραμά.

Ἀνεχώρησε λοιπὸν ἀπὸ ἐκεῖ διὰ τὴν Ναυὰθ τῆς Ραμᾶ καί, καθὼς ἐβάδιζεν, ἔπνευσε καὶ εἰς αὐτὸν πνεῦμα Θεοῦ καὶ ἐπροχωροῦσε καὶ ἐπροφήτευε, ὅπως οἱ ἄλλοι, μέχρις ὅτου νὰ ἔλθῃ εἰς τὴν Ναυὰθ τῆς Ραμᾶ.

Ἐκεῖ ἀφήρεσε τὰ ἐνδύματά του καὶ ἀπήγγειλεν ἱερὰ ἄσματα ἐνώπιον τοῦ Σαμουὴλ καὶ τοῦ Δαυΐδ. Ἔπεσε γυμνὸς ὅλην ἐκείνην τὴν ἡμέραν καὶ ὅλην τὴν νύκτα. Οἱ ἄνθρωποι ἔκπληκτοι δι’ αὐτό, ἔλεγαν· «ἀλήθεια ὁ Σαοὺλ εἶναι μεταξὺ τῶν προφητῶν;».

Ἔβγαλε μάλιστα καὶ τὰ ἐνδύματά του καὶ ἐπροφὴτευσεν ἐμπρὸς εἰς αὐτοὺς καὶ ἔπεσεν εἰς τὸ ἔδαφος γυμνὸς ὅλην ἐκείνην τὴν ἡμέραν καὶ ὅλην τὴν νύκτα. Δι’ αὐτὸ καὶ ἔλεγαν μὲ ἀπορίαν ὅσοι τὸ ἔμαθαν: «Ἔγινε λοιπὸν καὶ Σαοὺλ προφήτης;».