Βασιλειῶν Α' 27

Ὁ Δαυῒδ ἐσκέφθη καὶ εἶπε καθ’ ἑαυτόν· «θὰ ἔλθῃ, φαίνεται, κάποια ἡμέρα, κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ πέσω εἰς τὰ χέρια τοῦ Σαούλ, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον δὲν εἶναι καθόλου καλὸν δι’ ἐμέ. Καλύτερα νὰ φύγω καὶ νὰ σωθῶ εἰς τὴν γῆν τῶν ἀλλοφύλων καὶ ἔτσι ὁ Σαοὺλ θὰ σταματήσῃ νὰ μὲ ἀναζητῇ μέσα εἰς τὰ ὅρια τῆς χώρας τῶν Ἰσραηλιτῶν καὶ θὰ γλυτώσω ἀπὸ τὰ χέρια του».

Καὶ ἀφοῦ ἐσκέφθη πολὺ τὴν ὅλην κατάστασιν τῶν πραγμάτων, ὁ Δαβὶδ εἶπε μέσα του: «Δὲν ἀποκλείεται νὰ πέσω κάποιαν ἡμέραν εἰς τὰ χέρια τοῦ Σαούλ. Δὲν νομίζω λοιπὸν ὅτι ἠμπορῶ νὰ κάνω κάτι καλύτερον, ἀπὸ τοῦ νὰ φύγω καὶ νὰ διασωθῶ εἰς τὴν χώραν τῶν ἀλλοφύλων Φιλισταίων. Θὰ κοπάσῃ δὲ ἒν τῷ μεταξὺ καὶ τὸ πάθος τοῦ Σαοὺλ καὶ θὰ παύσῃ νὰ μὲ ἀναζητῇ εἰς ὅλην τὴν ἐπικράτειαν τοῦ Ἰσραὴλ καὶ ἔτσι θὰ σωθῶ ἀπὸ τὸ φονικὸ χέρι του».

Ἐξεκίνησεν ὁ Δαυῒδ καὶ οἱ ἑξακόσιοι ἄνδρες μαζῆ του καὶ ἐπορεύθησαν πρὸς τὸν Ἀγχοῦς, τὸν υἱὸν τοῦ Ἀμμάχ, βασιλέα τῆς Γέθ.

Ἐσηκώθη λοιπὸν ὁ Δαβὶδ μαζὶ μὲ τοὺς ἑξακοσίους ἄνδρας, ποὺ τὸν συνώδευαν, καὶ ἐπῆγε εἰς τὸν Ἀγχοῦς, τὸν υἱὸν τοῦ Ἀμμάχ, ποὺ ἦτο βασιλεὺς τῆς πόλεως Γέθ.

Ὁ Δαυῒδ μαζῆ μὲ τοὺς ἑξακοσίους ἄνδρας του ἐγκατεστάθη ἐκεῖ, εἰς τὴν περιοχὴν τοῦ Ἀγχοῦς, ὁ καθένας μὲ τὴν οἰκογένειάν του. Καὶ ὁ Δαυῒδ εἶχε μαζῆ του καὶ τὰς δύο συζύγους του, τὴν Ἀχινάαμ τὴν Ἰεσραηλίτιδα, καὶ τὴν Ἀβιγαίαν τὴν σύζυγον τοῦ Νάβαλ τοῦ Καρμηλίου.

Καὶ παρέμεινεν ὁ Δαβὶδ εἰς τὴν πόλιν τοῦ Ἀγχοῦς, ὁ ἴδιος καὶ οἱ πολεμισταί του, καθένας μὲ τὴν οἰκογένειάν του. Μαζὶ μὲ τὸν Δαβὶδ ἦσαν καὶ οἱ δύο γυναῖκες του, ἡ Ἀχινάαμ δηλαδὴ ἡ Ἰεζραηλῖτις καὶ ἡ Ἀβιγαία, ἡ γυναῖκα τοῦ Νάβαλ ἀπὸ τὸ Κάρμηλον.

Ἀνηγγέλθη δὲ εἰς τὸν Σαοὺλ ὅτι ἔχει φύγει πλέον ὁ Δαυῒδ ἀπὸ τὴν χώραν τοῦ Ἰσραὴλ εἰς τὴν χώραν τῆς Γὲθ καὶ ἔτσι ὁ Σαοὺλ ἔπαυσε πλέον νὰ τὸν ἀναζητῇ καὶ νὰ τὸν καταδιώκῃ.

Ἀνήγγειλαν δὲ εἰς τὸν Σαοὺλ ὅτι ὁ Δαβὶδ ἔχει φύγει εἰς τὴν Γὲθ καὶ ἔπαυσε πλέον αὐτὸς νὰ τὸν ἀναζητῇ.

Εἶπε δὲ ὁ Δαυῒδ πρὸς τὸν Ἀγχοῦς· «ἐὰν ἐγὼ ὁ δοῦλος σου εὑρῆκα χάριν ἐνώπιόν σου, ἂς μοῦ δώσῃς ὡς τόπον ἐγκαταστάσεώς μου μίαν ἀπὸ τὰς ἀγροτικὰς πόλεις, διὰ νὰ καθήσω ἐκεῖ. Διατί νὰ κάθημαι ἐγὼ ὁ δοῦλός σου εἰς τὴν πόλιν αὐτήν, ὅπου σὺ ὡς βασιλεὺς ἔχεις τὴν ἔδραν σου;»

Καὶ εἶπεν ὁ Δαβὶδ εἰς τὸν Ἀγχοῦς: «Ἐὰν θεωρῇς φίλον σου ἐμέ, τὸν δοῦλον σου, καὶ μὲ ἐκτιμᾷς, δῶσε διαταγὴν νὰ μοῦ παραχωρήσουν οἱ ἀξιωματοῦχοι σου ἕνα τόπον εἰς κάποιαν ἀπὸ τὰς πόλεις, ποὺ εὑρίσκονται εἰς τὸ ὕπαιθρον, ἔξω ἀπὸ τὴν πρωτεύουσαν σου, διὰ νὰ ἐγκατασταθῶ ἐκεῖ. Διατί νὰ διαμένω ἐγώ, ὁ δοῦλος σου, μαζί σου, εἰς τὴν πόλιν ὅπου βασιλεύεις, καὶ νὰ σοῦ γίνωμαι βάρος;»

Πράγματι ὁ Ἀγχοῦς παρεχώρησεν εἰς αὐτὸν κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην τὴν πόλιν Σεκελάκ. Διὰ τοῦτο δὲ ἡ πόλις Σεκελὰκ ἀνήκει μέχρι τῆς ἡμέρας ποὺ γράφονται αὐτά, εἰς τὸν βασιλέα τῆς Ἰουδαίας.

Μόλις τὸ ἄκουσε αὐτὸ ὁ Ἀγχοῦς, τοῦ ἔδωσε κατὰ τὴν ἰδίαν ἡμέραν τὴν πόλιν Σεκελάκ, ποὺ ἦτο πλησίον τῶν συνόρων τῆς χώρας του, εἰς τὴν νότιον Παλαιστίνην. Δι’ αὐτὸ δὲ ἀπὸ τότε ἕως τώρα ἡ Σεκελὰκ ἀνήκει εἰς τὸν βασιλέα τῆς Ἰουδαίας.

Ἔμεινεν ὁ Δαυῒδ εἰς τὴν ἀγροτικὴν ἐκείνην περιοχὴν τῶν Φιλισταίων ἐπὶ τέσσαρες μῆνας.

Τὸ δὲ χρονικὸν διάστημα, κατὰ τὸ ὁποῖον διέμεινεν ὁ Δαβὶδ εἰς τὴν περιοχὴν αὐτὴν τῆς χώρας τῶν Φιλισταίων, ἦτο τέσσαρες μῆνες.

Ἀπὸ ἐκεῖ ἐξήρχετο ὁ Δαυῒδ καὶ οἱ ἄνδρες του καὶ ἔκαναν ἐπιδρομὰς ἐναντίον τῆς φυλῆς Γεσιρὶ καὶ τῶν Ἀμαληκιτῶν. Ἡ δὲ περιοχή, τὴν ὁποίαν κατοικοῦσαν οἱ ἀνήκοντες εἰς τὰς φυλὰς αὐτάς, ἐξετείνετο ἀπὸ τὰ ὀχυρὰ τῆς Γελαμψοὺρ μέχρι τῆς χώρας Αἰγύπτου.

Ἐξεκινοῦσε δὲ ἀπὸ ἐκεῖ ὁ Δαβὶδ μὲ τοὺς ἄνδρας του καὶ ἀνέβαιναν καὶ ἔκαμναν ἐπιδρομὰς ἐναντίον τῆς φυλῆς τοῦ Γεσιρὶ καὶ ἐναντίον τῶν Ἀμαληκιτῶν. Οἱ λαοί, ποὺ ἀνῆκαν εἰς τὰς φυλὰς αὐτάς, διέμεναν καὶ κατεῖχαν ἀνέκαθεν τὴν χώραν, ποὺ ἐκτείνεται ἀπὸ τὰ ὀχυρὰ τῆς Γελαμψοὺρ ἕως τὴν Αἴγυπτον.

Ὁ Δαυῒδ ἔκανεν ἐπιδρομὰς εἰς τὴν χώραν αὐτήν, ἐκτυποῦσε τοὺς κατοίκους, ἐθανάτωνεν ἄνδρας καὶ γυναῖκας καὶ ἔπαιρνε τὰ πρόβατα, τὰ βόδια, τοὺς ὄνους, τὰς καμήλους, τὰ ἐνδύματα καὶ ἐπέστρεφαν πάλιν πρὸς τὸν Ἀγχοῦς.

Ἔκαμνε λοιπὸν ὁ Δαβὶδ αἰφνιδιαστικὰς ἐπιθέσεις καὶ καταστροφὰς εἰς τὴν χώραν τῶν λαῶν αὐτῶν καὶ δὲν ἄφηνε ζωντανὸν κάθε ἄνδρα ἢ γυναῖκα, ποὺ εὕρισκεν ἐμπρός του. Καὶ ἔπαιρναν κοπάδια πρόβατα καὶ βόδια καὶ ὄνους καὶ καμῆλες καὶ ρουχισμὸν καὶ ἐπέστρεφαν καὶ ἐπήγαιναν εἰς τὸν Ἀγχοῦς.

Ὁ Ἀγχοῦς ἠρώτα τὸν Δαυΐδ· «ἐναντίον τίνος σήμερον ἔχεις ἐπιτεθῆ;» Καὶ ὁ Δαυῒδ ἔλεγε πρὸς τὸν Ἀγχοῦς· «εἰς τὸ νότια μέρη τῆς Ἰουδαίας, πρὸς νότον Ἰεσμεγὰ καὶ πρὸς νότον τῶν Κενεζαίων».

Καὶ ἐρωτοῦσε ὁ Ἀγχοῦς τὸν Δαβίδ: «Ποὺ ἐπιτεθήκατε σήμερα;» Καὶ ἀπαντοῦσε ὁ Δαβὶδ εἰς τὸν Ἀγχοῦς: «Ἐπήγαμε εἰς τὰ νότια τῆς Ἰουδαίας καὶ εἰς τὰ νότια τῆς περιοχῆς τῶν Ἰσραηλιτῶν Ἰεσμεγὰ καὶ νοτίως τῶν Κενεζαίων, ποὺ εἶναι σύμμαχοι τοῦ Ἰσραήλ.

Δὲν ἄφηνεν ἐν τῇ ζωῇ οὔτε ἄνδρα οὔτε γυναῖκα, διὰ νὰ μὴ ἔλθουν ζῶντες εἰς Γέθ, μήπως τυχόν, ὅπως ἔλεγε· «καὶ καταθέσουν καταμαρτυρίαν ἐναντίον ἡμῶν λέγοντες· Ἰδού, αὐτὰ καὶ αὐτὰ πράττει ὁ Δαυΐδ. Ἰδοὺ ὁ τρόπος τῆς ἐνεργείας τοῦ Δαυῒδ καθ’ ὅλον τὸ διάστημα, ποὺ παρέμενεν εἰς τὴν περιοχὴν τῶν Φιλισταίων».

Δὲν ἄφησα ζωντανὸν κανένα». Δὲν ἔπαιρνε δὲ κανένα ζωντανὸν αἰχμάλωτον ὁ Δαβίδ, διὰ νὰ τὸν φέρῃ εἰς τὴν Γὲθ μαζί του, διότι ἔλεγε μέσα του: «Ὑπάρχει φόβος νὰ μιλήσουν αὐτοὶ εἰς τὴν Γὲθ ἐναντίον μας καὶ νὰ εἰποῦν: «Αὐτὰ καὶ αὐτὰ κάνει ὁ Δαβίδ. Ἔτσι ἐνεργεῖ ὁ Δαβὶδ ὅλον τὸν καιρόν, ἀφ’ ὅτου διέμεινεν εἰς τὴν ἐπαρχίαν αὐτὴν τῆς χώρας τῶν Φιλισταίων». Καὶ θὰ ἀποκαλυφθῇ τότε ἡ ἀλήθεια, ὅτι δὲν πολεμοῦμεν δηλαδὴ τοὺς Ἰουδαίους, ἀλλὰ τοὺς ἐχθρούς των».

Ἔτσι δὲ ὁ Δαυῒδ ἀπέκτησε πολὺ μεγάλην ἐμπιστοσύνην ἐκ μέρους τοῦ Ἀγχοῦς, διότι αὐτὸς ἐσκέπτετο καὶ ἔλεγε· «ὁ Δαυῒδ πολεμῶν ἐναντίον τῶν Ἰσραηλιτῶν ἔχει μισηθῆ ἀπὸ τοὺς Ἰσραηλίτας. Διὰ τοῦτο δὲ καὶ θὰ εἶναι εἰς ἐμὲ παντοτεινὸς ὑπηρέτης καὶ δοῦλος».

Καὶ κατέκτησεν ἔτσι ὁ Δαβὶδ τὴν ἀπόλυτον ἐμπιστοσύνην τοῦ Ἀγχοῦς, ὁ ὁποῖος ἔλεγε: «Μὲ αὐτὰ ποὺ κάμνει ὁ Δαβίδ, ἔχει ἐκτεθῇ εἰς τὸν λαόν του καὶ ἔγινε μισητὸς εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας. Θὰ εἶναι πλέον αἰωνίως δοῦλος μου».