Βασιλειῶν Β' 1

Μετὰ τὸν θάνατον τοῦ Σαοὺλ ὁ Δαυῒδ ἐπέστρεψεν ἀπὸ τὴν ἐπιτυχῆ ἐκστρατείαν κατὰ τῶν Ἀμαληκιτῶν καὶ ἐκάθισεν ἐπὶ δύο ἡμέρας εἰς τὴν πόλιν Σεκελάκ.

Μετὰ δὲ τὸν θάνατον τοῦ Σαοὺλ ἐπέστρεψεν ὁ Δαβὶδ ἀπὸ τὸν πόλεμον ἐναντίον τῶν Ἀμαληκιτῶν, τοὺς ὁποίους καὶ κατενίκησε. Καὶ ἔμεινεν ὁ Δαβὶδ εἰς τὴν πόλιν Σεκελὰκ δυο ἡμέρας.

Κατὰ τὴν τρίτην ἡμέραν κατέφθασεν αἴφνης ἀπὸ τὸ στρατόπεδον τοῦ Σαοὺλ ἕνας ἄνθρωπος μὲ ἐσχισμένα τὰ ἐνδύματά του καὶ μὲ χῶμα ἐπάνω εἰς τὸ κεφάλι του. Ὅταν αὐτὸς ἦλθε πρὸς τὸν Δαυΐδ, ἔπεσε πρηνὴς καὶ τὸν προσεκύνησε.

Κατὰ δὲ τὴν τρίτην ἡμέραν ἦλθεν εἰς τὴν Σεκελὰκ ἕνας ἄνδρας ἀπὸ τὸ στρατόπεδον τῶν πολεμιστῶν τοῦ Σαούλ, ποὺ εἶχε σχισμένα τὰ ροῦχα του καὶ χῶμα ἐπάνω εἰς τὸ κεφάλι του διὰ νὰ δείχνῃ τὸ πένθος του. Καὶ μόλις εἰσῆλθεν αὐτὸς ἐκεῖ, ὅπου εὑρίσκετο ὁ Δαβίδ, ἔπεσε κατὰ γῆς καὶ τὸν ἐπροσκύνησε.

Τὸν ἠρώτησε τότε ὁ Δαυΐδ· «ἀπὸ ποῦ σὺ ἔρχεσαι;» Καὶ ἐκεῖνος εἶπεν· «ἀπὸ τὸ στρατόπεδον τῶν Ἰσραηλιτῶν ἐγὼ ἔχω διασωθῇ».

Καὶ ὁ Δαβὶδ τὸν ἐρώτησε: «Ἀπὸ ποὺ ἔρχεσαι σύ;» «Ἔρχομαι ἀπὸ τὸ στρατόπεδον τῶν Ἰσραηλιτῶν, διασώθηκα ἀπὸ τὴν καταστροφήν», τοῦ ἀπήντησεν ἐκεῖνος.

Τοῦ εἶπεν ὁ Δαυΐδ· «πῶς ἔχουν τὰ πράγματα ἐκεῖ; Πληροφόρησέ με». Ἐκεῖνος ἀπήντησεν, ὅτι ὁ στρατὸς ἡττήθη κατὰ τὸν πόλεμον καὶ ἐτράπη εἰς φυγήν, ὅτι ἔχουν φονευθῇ πολλοὶ ἀπὸ τὸν λαὸν καὶ ἀπέθανον. Ὁ δὲ Σαοὺλ καὶ ὁ Ἰωνάθαν, ὁ υἱός του, ἐπίσης ἐφονεύθησαν.

Τὸν ἐρώτησε τότε ὁ Δαβίδ: «Τί ἔχεις νὰ μοῦ πῇς; Τί ἀκριβῶς συνέβη; Πές μου νὰ μάθω». Καὶ τοῦ εἶπε ὅτι ἐτράπη εἰς φυγὴν ὁ στρατὸς ἀπὸ τὸ πεδίον τῆς μάχης καὶ ὅτι ἐπληγώθηκαν πολλοὶ ἀπὸ τοὺς στρατιώτας καὶ πέθαναν καὶ ὅτι πέθανε καὶ ὁ Σαοὺλ μὲ τὸν υἱόν του Ἰωνάθαν.

Ὁ Δαυῒδ ἠρώτησε τὸν νεαρὸν αὐτὸν ἀγγελιαφόρον· «πῶς σὺ γνωρίζεις ὅτι ἐφονεύθη ὁ Σαοὺλ καὶ ὁ υἱός του ὁ Ἰωνάθαν;»

«Καὶ πῶς γνωρίζεις ὅτι πέθανε ὁ Σαοὺλ καὶ ὁ υἱός του ὁ Ἰωνάθαν;» ἐρώτησε ὁ Δαβὶδ τὸν νεαρόν, ποὺ τὸν ἐνημέρωνε.

Ὁ ἀγγελιαφόρος τοῦ εἶπε· «συνέβη νὰ περιπλανῶμαι εἰς τὸ ὄρος Γελδουὲ καὶ ἰδού, ὅτι ὁ Σαοὺλ εἶχε πέσει πληγωμένος ἐπάνω εἰς τὸ δόρυ του. Τὰ δὲ ἅρματα καὶ τὸ ἱππικὸν τῶν Φιλισταίων εἶχον πλησιάσει πρὸς αὐτόν.

Καὶ ἀπήντησεν εἰς αὐτὸν ὁ νεαρός: «Εὐρέθηκα κατὰ σύμπτωσιν εἰς τὸ βουνὸ Γελβουὲ καὶ ἐκεῖ ποὺ ἐβάδιζα εἶδα τὸν Σαοὺλ νὰ στηρίζεται εἰς τὸ δόρυ του πληγωμένος καὶ τὰ ἅρματα καὶ τὸ ἱππικὸν τῶν ἀλλοφύλων Φιλισταίων νὰ εὑρίσκωνται πλησίον του.

Ἐγύρισεν ὁ Σαοὺλ τὴν κεφαλήν του πρὸς τὰ ὀπίσω, μὲ εἶδε, μὲ ἐκάλεσε καὶ ἐγὼ εἶπα· Ἰδοὺ ἐγώ· εἶμαι εἰς τὰς διαταγάς σου.

Καὶ ἐγύρισεν ὁ βασιλεὺς πρὸς τὰ πίσω καὶ μὲ εἶδε καὶ μὲ ἐφώναξε καὶ τοῦ εἶπα: «Ὁρίστε, ἐδῶ εἶμαι, εἰς τὰς διαταγάς σου!»

Ἐκεῖνος μοῦ εἶπε· Ποιὸς εἶσαι σύ; Τοῦ εἶπα ὅτι ἐγὼ εἶμαι Ἀμαληκίτης.

Καὶ μοῦ εἶπε: «Ποιὸς εἶσαι;» «Εἶμαι Ἀμαληκίτης», τοῦ ἀπήντησα.

Ἐκεῖνος τότε μοῦ εἶπε· Ἔλα, σὲ παρακαλῶ ἐδῶ κοντά μου καὶ θανάτωσέ με, διότι μὲ κατέλαβε μεγάλη σκοτοδίνη θανάτου. Ἐν τούτοις ἡ ζωή μου ὑπάρχει ἀκόμη ἐντός μου.

«Στάσου ἐδῶ», μοῦ εἶπεν ἐκεῖνος, «καὶ βάλε τὸ χέρι σου ἐπάνω μου καὶ σκότωσέ με, διότι μὲ ἐκυρίευσε σκοτοδίνη ἀπὸ τὰς πληγάς μου, ἀλλ’ ἡ ψυχή μου εὑρίσκεται ἀκόμη μέσα μου. Θέλω νὰ πεθάνω».

Τὸν ἐπλησίασα καὶ τὸν ἐθανάτωσα, διότι ἐγνώριζα ὅτι δὲν ἐπρόκειτο πλέον νὰ ζήσῃ ὕστερα ἀπὸ τὴν πληγήν, ποὺ εἶχε λάβει. Ἐπῆρα κατόπιν τὸ βασιλικὸν διάδημα, ποὺ εἶχε εἰς τὴν κεφαλήν του, καὶ τὸ βραχιόλι αὐτὸ τὸ ὁποῖον ἔφερεν εἰς τὸν βραχίονά του, καὶ αὐτὰ τὰ ἔχω φέρει ἐδῶ εἰς σὲ τὸν κύριόν μου».

Τὸν ἐπλησίασα λοιπὸν καὶ τὸν ἐσκότωσα, διότι ἐκατάλαβα ὅτι δὲν ἐπρόκειτο να ζήσῃ μετὰ τὸ σοβαρώτατον τραῦμα του. Καὶ ἐπῆρα τὸ βασιλικόν του διάδημα, ποὺ ἦτο εἰς τὸ κεφάλι του, καὶ τὸ βραχιόλι ἀπὸ τὸν βραχίονά του καὶ τὰ ἔφερα ἐδῶ εἰς σέ, τὸν κύριόν μου».

Ὁ Δαυῒδ ἐπόνεσεν ἀπὸ τὴν ἀγγελίαν αὐτήν, ἔπιασε τὰ ἐνδύματά του καὶ τὰ διέρρηξε καὶ ὅλοι οἱ ἄλλοι ἄνδρες, ὅσοι ἦσαν μαζῆ μὲ αὐτόν, ἔσχισαν τὰ ἐνδύματά των.

Ὅταν τὰ ἄκουσε αὐτὰ ὁ Δαβίδ, ἔπιασε καὶ ἔσχισε τὰ ροῦχα του. Μαζί του ἔσχισαν τὰ ροῦχα των καὶ ὅλοι οἱ ἄνδρες, ποὺ τὸν περιστοίχιζαν.

Ἐκτυποῦσαν τὰ στήθη των, ἔκλαυσαν καὶ ἐνήστευσαν ἕως τὸ ἀπόγευμα διὰ τὸν θάνατον τοῦ Σαούλ, διὰ τὸν θάνατον τοῦ υἱοῦ του Ἰωνάθαν, διὰ τὸν ἰσραηλιτικὸν στρατόν, δι’ ὅλον τὸν λαὸν τοῦ Ἰσραήλ, δι’ ὅλους ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἔπεσαν ἐν στόματι ρομφαίας.

Καὶ ἐθρήνησαν καὶ ἔκλαυσαν καὶ ἐνήστευσαν μέχρι τὸ δειλινὸν διὰ τὸν Σαοὺλ καὶ τὸν Ἰωνάθαν, τὸν υἱὸν του, καὶ διὰ τὸν στρατὸν τῆς φυλῆς τοῦ Ἰούδα καὶ δι’ ὅλους τοὺς Ἰσραηλίτας, ποὺ ἐφονεύθησαν μὲ ρομφαίαν.

Ὁ Δαυῒδ ἠρώτησε τὸν νεαρὸν αὐτὸν ἀγγελιαφόρον· «ἀπὸ ποῦ εἶσαι σύ;» Ἐκεῖνος εἶπεν· «ἐγὼ εἶμαι υἱὸς ἑνὸς Ἀμαληκίτου, ὁ ὁποῖος παροικεῖ εἰς τὴν γῆν τῶν Ἰουδαίων».

Καὶ ἐρώτησε πάλιν ὁ Δαβὶδ τὸν νεαρὸν ἀγγελιαφόρον: «Ἀπὸ ποῦ εἶσαι;» «Εἶμαι υἱὸς ἐνὸς Ἀμαληκίτου, ποὺ μένει ἀνάμεσα εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας», ἀπεκρίθη ἐκεῖνος.

Ὁ Δαυῒδ εἶπε πρὸς αὐτόν· «πῶς, λοιπόν, δὲν ἐφοβήθης νὰ καταφέρῃς φονικὴν τὴν χεῖρά σου ἐναντίον τοῦ Σαοὺλ καὶ νὰ φονεύσῃς τὸν βασιλέα, τὸν ὁποῖον ὁ Κύριος εἶχε χρίσει;»

Τοῦ εἶπε τότε ὁ Δαβίδ: «Πῶς δὲν ἐφοβήθης νὰ σηκώσῃς τὸ χέρι σου διὰ να σκοτώσῃς ἐκεῖνον, ποὺ εἶχε χρισθῇ ἀπὸ τὸν Κύριον εἰς τὸ βασιλικὸν ἀξίωμα;»

Προσεκάλεσε τότε ὁ Δαυῒδ ἕνα ἀπὸ τοὺς νεαροὺς ἄνδρας του καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· «πάρε τον καὶ θανάτωσέ τον». Ἐκεῖνος τὸν ἐκτύπησε καὶ τὸν ἐφόνευσεν.

Καὶ ἐφώναξεν ὁ Δαβὶδ ἕνα ἀπὸ τοὺς νεαροὺς πολεμιστάς του καὶ τοῦ εἶπε: «Πλησίασε καὶ δῶσε του τὴν ἀπάντησιν, ποὺ τοῦ πρέπει». Καὶ τὸν ἐκτύπησεν ἐκεῖνος θανασίμως καὶ πέθανε ἐπὶ τόπου.

Εἶπε δὲ ὁ Δαυῒδ πρὸς τὸν ἐκτελεσθέντα ἐκεῖνον Ἀμαληκίτην· «τὸ αἷμα σου, ποὺ ἐχύθη, θὰ πέσῃ εἰς τὸ κεφάλι σου, διότι σὺ εἶσαι ἔνοχος. Μὲ τὸ ἴδιο σου τὸ στόμα κατέθεσες ἐναντίον σου, ὅτι σὺ ἐθανάτωσες τὸν βασιλέα τὸν χριστὸν τοῦ Κυρίου».

Καὶ ἐστράφη πρὸς τὸν νεκρὸν ὁ Δαβὶδ καὶ εἶπε: «Ἡ εὐθύνῃ διὰ τὸ αἷμα σου πέφτει εἰς τὸ κεφάλι σου, διότι τὸ ἴδιο τὸ στόμα σου ἔδωσε μαρτυρίαν ἐναντίον σου, ὅταν εἶπες: «Ἐγὼ ἐθανάτωσα τὸν χριστὸν Κυρίου, δηλαδὴ τὸν βασιλέα».

Συνέθεσε ὁ Δαυῒδ θλιβερὸ μοιρολόγι, θρῆνον, διὰ τὸν Σαοὺλ καὶ τὸν υἱὸν αὐτοῦ Ἰωνάθαν.

Καὶ ἐθρήνησεν ὁ Δαβὶδ μὲ αὐτὸ τὸ λυπητερὸν ᾆσμα τὸν θάνατον τοῦ Σαοὺλ καὶ τοῦ υἱοῦ του Ἰωνάθαν.

Διέταξε δὲ νὰ διδαχθοῦν αὐτὸ τὸ θρηνῶδες ἆσμα καὶ νὰ τὸ μάθουν οἱ τῆς φυλῆς Ἰούδα. Αὐτὸ δὲ ἔχει καταγραφῆ εἰς τὸ ποιητικὸν βιβλίον, τὸ ὀνομαζόμενον «Βιβλίον τοῦ Δικαίου».

Εἶπε μάλιστα νὰ μάθουν τὸ ᾆσμα αὐτὸ καὶ οἱ Ἰουδαῖοι, διὰ νὰ θρηνοῦν ἔτσι καὶ ἐκεῖνοι. Καὶ πράγματι ἔχει γραφῆ εἰς τὸ ποιητικὸν βιβλίον, ποὺ ὀνομάζεται «Βιβλίον τοῦ Εὐθοῦς ἢ τοῦ Δικαίου».

«Ἀνεγείρατε στήλας, Ἰσραηλῖται, δι’ αὐτούς, οἱ ὁποῖοι ἀπέθαναν ἐπάνω εἰς τὸ ὑψηλὸν ὄρος Γελβουέ. Πῶς ἔπεσαν οἱ δυνατοὶ αὐτοὶ ἥρωες, ὁ Σαοὺλ καὶ ὁ Ἰωνάθαν;

«Μὴ ξεχνᾶτε ποτέ, Ἰσραηλῖται, αὐτοὺς ποὺ πέθαναν. Κάμετε στήλας εἰς τὰ ὑψώματά σας δι’ αὐτοὺς ποὺ ἐκτυπήθηκαν. Πῶς ἔπεσαν ἀλήθεια οἱ ἥρωες, ἡ δόξᾳ τοῦ Ἰσραήλ!

Φροντίσατε, νὰ μὴ γίνῃ αὐτὸ γνωστὸν εἰς τὴν πόλιν Γέθ. Νὰ μὴ τὸ μάθουν οἱ δρόμοι τῆς Ἀσκάλωνος ὡς εὐαγγέλιον χαρᾶς, διὰ νὰ μὴ εὐφρανθοῦν αἱ θυγατέρες τῶν ἀλλοφύλων καὶ νὰ μὴ χαροῦν οἱ κόρες τῶν ἀπεριτμήτων.

Μὴ τὸ πῆτε εἰς τὴν Γὲθ καὶ μὴ ἀνακοινώσετε τὴν εὐχάριστον διὰ τοὺς ἐχθροὺς εἴδησιν εἰς τοὺς δρόμους καὶ τὰς πλατείας τῆς Ἀσκάλωνος, διὰ νὰ μὴ χαροῦν οἱ θυγατέρες τῶν ἀλλοφύλων Φιλισταίων καὶ νὰ μὴ πανηγυρίσουν οἱ θυγατέρες τῶν ἀπεριτμήτων.

Ὄρος Γελβουέ, νὰ μὴ πέσῃ ποτὲ ἐπάνω σου δροσιά· καὶ βροχὴ νὰ μὴ σὲ ποτίσῃ νὰ μὴ καρποφορήσουν οἱ ἀγροί σου, διότι ἐκεῖ κατέπεσε καταφρονημένη ἡ ἀσπὶς τῶν δυνατῶν. Ἡ ἀσπίδα τοῦ Σαοὺλ δὲν ἠλείφθη μὲ ἔλαιον καὶ ἐσκούριασε.

Ἐσεῖς, βουνὰ τοῦ Γελβουέ, να μὴ δῆτε ποτὲ δροσιὰ καὶ βροχὴ καὶ τὰ χωράφια σας νὰ μὴ καρποφορήσουν· διότι ἐκεῖ ἔπεσε καὶ ἔμεινε περιφρονημένη ἡ ἀσπίδα τῶν ἡρώων. Ἐκεῖ ἡ ἀσπίδα τοῦ Σαοὺλ δὲν ἀλείφθηκε μὲ λάδι, ἐγκατελείφθη, ἐσκούριασε καὶ ἔγινε ἄχρηστη.

Ἀπὸ τὸ αἷμα καὶ τὸ λίπος τῶν φονευομένων ἐχθρῶν ποτὲ δὲν ἐγύριζε χωρὶς ἐπιτυχίας τὸ ἔνδοξον τόξον τοῦ Ἰωνάθαν! Τὸ ἴδιο καὶ ἡ ρομφαία τοῦ Σαούλ· ποτὲ δὲν ἐπέστρεψεν ἀδειανὴ ἀπὸ ἡρωϊκὰ κατορθώματα.

Ποτὲ ἕως τότε δὲν ἐγύρισε πίσω χωρὶς αἵματα τραυματιῶν καὶ χωρὶς λίπη δυνατῶν ἐχθρῶν τὸ τόξον τοῦ Ἰωνάθαν. Ποτὲ δὲν ἐπέστρεψε ἀδειανὴ καὶ ἄπρακτη καὶ ἡ ρομφαία τοῦ Σαούλ.

Σαοὺλ καὶ Ἰωνάθαν, σεῖς οἱ τόσον ἀγαπημένοι καὶ ὡραῖοι, δὲν ἐχωρισθήκατε κατὰ τὸ διάστημα τῆς ζωῆς σας. Εὐπρεπεῖς καὶ ὡραῖοι ὑπήρξατε εἰς τὴν ζωήν σας· καὶ εἰς αὐτὸν ἀκόμη τὸν θάνατόν των δὲν ἐχωρίσθησαν ἀναμεταξύ των. Ἐλαφρότεροι ἀπὸ τοὺς ἀετοὺς καὶ περισσότερον ἰσχυροὶ ἀπὸ τοὺς λέοντας!

Ὁ Σαοὺλ καὶ ὁ Ἰωνάθαν, οἱ ἀγαπημένοι καὶ ὡραῖοι καὶ πάντα ἐνωμένοι! Ἦσαν εὐπρεπεῖς εἰς τὴν ζωήν των καὶ δὲν ἐχωρίσθησαν οὔτε εἰς τὸν θάνατον. Ἦσαν πιὸ ἐλαφροὶ καὶ ἀπὸ ἀετοὺς καὶ πιὸ δυνατοὶ καὶ ἀπὸ λεοντάρια.

Θυγατέρες Ἱερουσαλήμ, θρηνήσατε διὰ τὸν Σαούλ, ὁ ὁποῖος σᾶς ἐνέδυε μὲ ἑορταστικὰ κόκκινα ἐνδύματα καὶ μὲ κοσμήματα, λάφυρα τῶν ἐχθρῶν, ὁ ὁποῖος σᾶς προσέφερε χρυσᾶ κοσμήματα ἐπάνω εἰς τὰ ἐνδύματά σας.

Κλαύσατε, θυγατέρες τοῦ Ἰσραήλ, διὰ τὸν Σαούλ, ποὺ σᾶς ἔντυνε μὲ κόκκινα ἐνδύματα μὲ στολίδια, ποὺ τὰ ἔπαιρνε ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς, καὶ σᾶς ἔφερνε χρυσᾶ στολίδια διὰ τὰ φορέματά σας.

Πῶς ἔπεσαν οἱ δυνατοὶ αὐτοὶ ἥρωες κατὰ τὸν πόλεμον! Ὁ Ἰωνάθαν εἰς τὰ ὑψηλὰ μέρη τοῦ ὄρους Γελβουὲ ἐφονεύθη.

Πῶς ἔπεσαν ἀλήθεια οἱ ἥρωες μέσα εἰς τὴν μάχην! Ὦ Ἰωνάθαν! Ἀπέθανε πληγωμένος εἰς τὰ ὑψώματά σου, Γελβουέ!

Ἀδελφέ μου Ἰωνάθαν, πονῶ διὰ τὸν θάνατόν σου! Ὑπῆρξες δι’ ἐμὲ τὸ ὡραιότερον πρόσωπον. Σὲ ἠγάπησα περισσότερον, ἀπὸ ὅσον εἶναι δυνατὸν νὰ ἀγαπηθῇ μία γυναῖκα. Πῶς ἔπεσαν οἱ δυνατοί!

Πονῶ καὶ ὑποφέρω διὰ σέ, ἀδελφέ μου Ἰωνάθαν. Ἤσουν δι’ ἐμὲ ἐξαιρετικὰ ὡραῖος! Ἡ ἀγάπη μου πρὸς σὲ ἦτο ἀνωτέρα καὶ αὐτῆς τῆς ἀγάπης τῶν γυναικῶν, ποὺ εἶναι ἐκ φύσεως πολὺ δυνατή.

Πῶς ἐχάθησαν τὰ ἔνδοξα πολεμικά των ὅπλα»!

Πῶς ἔγινε καὶ κατέπεσαν οἱ ἥρωες καὶ ἐχάθηκαν τὰ δοξασμένα ὅπλα των!»