Βασιλειῶν Β' 14

Ὁ Ἱωάβ, ὁ υἱὸς τῆς Σαρουΐας, ἀδελφὸς τοῦ Δαυΐδ, ἀντελήφθη ὅτι ἡ καρδία τοῦ βασιλέως εἶχε πραϋνθῆ καὶ διέκειτο συμπαθῶς πρὸς τὸν Ἀβεσσαλώμ.

Ὅταν δὲ ὁ Ἰωάβ, ὁ υἱὸς τῆς ἀδελφῆς τοῦ Δαβὶδ ποὺ ὠνομάζετο Σαρουΐα, ἀντελήφθη ὅτι εἶχεν ἀλλάξει ἡ διάθεσις τοῦ βασιλέως καὶ δὲν ἐστρέφετο πλέον ἡ καρδία του ἐναντίον τοῦ Ἀβεσσαλώμ, ὥστε νὰ θέλῃ τὴν τιμωρίαν του, ἔκανε τὸ ἑξῆς:

Ἔστειλε λοιπὸν εἰς τὴν πόλιν Θεκωὲ ἕνα ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος ἐπῆρεν ἀπὸ ἐκεῖ μίαν σοφὴν γυναῖκα καὶ τὴν ὁδήγησε πρὸς τὸν Ἰωάβ. Ὁ Ἰωὰβ εἶπε πρὸς αὐτήν· «προσποιήσου, ὅτι πενθεῖς. Φόρεσε πένθιμα ἐνδύματα, μὴ ἀλειφθῇς μὲ ἀρωματῶδες ἔλαιον καὶ γενικῶς θὰ φαίνεσαι σὰν γυναίκα, ἡ ὁποία πενθεῖ διὰ κάποιον νεκρὸν καὶ ὅτι τὸ πένθος αὐτὸ χρονολογεῖται ἀπὸ πολὺν χρόνον.

Ἔστειλεν ὁ ἀρχιστράτηγος Ἰωὰβ ἀπεσταλμένους του εἰς τὴν πόλιν Θεκωὲ καὶ ἐπῆρε ἀπὸ ἐκεῖ μίαν ἔξυπνην καὶ συνετὴν γυναῖκα καὶ τῆς εἶπε: «Θέλω νὰ προσποιηθῇς ὅτι ἔχεις πένθος. Νὰ φορέσῃς λοιπὸν πένθιμα ἐνδύματα καὶ νὰ μὴ ἀλειφθῇς μὲ λάδι ἀμωματικόν, ὅπως κάνεις ἄλλοτε, ἀλλὰ νὰ φαίνεσαι σὰν γυναῖκα ποὺ πενθεῖ ἐπὶ πολὺν καιρὸν διὰ κάποιον νεκρὸν συγγενῆ της.

Ἔτσι, θὰ παρουσιασθῇς πρὸς τὸν βασιλέα καὶ θὰ πῇς πρὸς αὐτόν, ὅπως ἐγὼ θά σὲ συμβουλεύσω». Ὁ Ἰωὰβ τὴν συνεβούλευσε, τί συγκεκριμένως νὰ πῇ.

Θὰ παρουσιασθῇς κατόπιν εἰς τὸν βασιλέα καὶ θὰ τοῦ εἰπῇς αὐτά, ποὺ θὰ σοῦ εἰπῶ». Καὶ τῆς εἶπεν ἐν συνεχείᾳ ὁ Ἰωὰβ τί καὶ τί θὰ ἔλεγεν ἡ ἴδια εἰς τὸν Δαβίδ.

Ἡ γυναῖκα αὐτὴ ἀπὸ τὴν πόλιν Θεκωὲ παρουσιάσθη εἰς τὸν βασιλέα Δαυΐδ, ἔπεσε μὲ τὸ πρόσωπον κατὰ γῆς, προσεκύνησεν αὐτὸν καὶ τοῦ εἶπε· «σῶσε με, βασιλεῦ, σῶσε με»

Καὶ πράγματι ἡ γυναῖκα ἐκείνη τῆς Θεκωὲ ἐπαρουσιάσθη ἐμπρὸς εἰς τὸν βασιλέα καὶ ἀφοῦ τὸν ἐπροσκύνησε μὲ τὸ πρόσωπον κατὰ γῆς, τοῦ εἶπε:«Σῶσέ με, βασιλιᾶ μου! Σῶσέ με, μεγαλειότατε!»

Ὁ βασιλεὺς τὴν ἠρώτησε «τί σοῦ συμβαίνει;» Ἐκείνη ἀπήντησεν· «εἶμαι ἐγὼ μιὰ δυστυχισμένη χήρα. Ὁ σύζυγός μου ἔχει ἀποθάνει.

«Τί σοῦ συμβαίνει;» τὴν ἐρώτησεν ἀμέσως ὁ βασιλεύς. «Εἶμαι μιὰ δυστυχισμένη χήρα γυναῖκα», ἀπήντησεν ἐκείνη, «καὶ ἔχω μείνει ἀπὸ καιρὸν χωρὶς τὸν ἄνδρα μου, ποὺ πέθανε.

Εἶχα δὲ ἐγὼ ἡ δούλη σου δύο παιδιά, τὰ ὁποῖα κάποιαν ἡμέραν ἐφιλονείκησαν μεταξύ των εἰς τοὺς ἀγροὺς εἰς ἔρημον τόπον. Κανεὶς δὲν ἦτο νὰ τοὺς χωρίσῃ. Ὁ ἕνας ἐκτύπησε τὸν ἀδελφόν του καὶ τὸν ἐφόνευσε.

Εἶχα λοιπὸν δύο υἱοὺς καὶ αὐτοὶ ἐφιλονίκησαν μεταξύ των, ἐνῷ ἦσαν εἰς τὸ χωράφι. Δὲν ὑπῆρχε δὲ ἐκεῖ εἰς τὴν ἐρημιὰ κανεὶς νὰ τοὺς χωρίσῃ καὶ ἔτσι ἐκτύπησεν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, ποὺ ἦτο ἀδελφός του, καὶ τὸν ἐσκότωσε.

Καὶ νά, ὅλο τὸ συγγενολόγι μου ἠγέρθη καὶ ἦλθε πρὸς ἐμέ, τὴν δούλην σου, καὶ μοῦ εἶπαν· Παράδωσε εἰς ἡμᾶς τὸν φονέα τοῦ ἀδελφοῦ του, τὸν υἱόν σου, διὰ νὰ τὸν θανατώσωμεν καὶ ἔτσι νὰ πληρώσῃ αὐτὸς μὲ τὴν ζωήν του τὴν ζωὴν τοῦ ἀδελφοῦ του, τὸν ὁποῖον ἐφόνευσε καὶ θὰ ἐξοντώσωμεν αὐτόν, τὸν κληρονόμον τῆς περιουσίας σας. Ἔτσι δὲ αὐτοὶ θέλουν νὰ σβήσουν τὸν τελευταῖον καὶ μοναδικὸν σπινθῆρα, τὸν κληρονόμον, ὥστε νὰ μὴ εὑρεθῇ κανεὶς διάδοχος καὶ κληρονόμος τοῦ ἀνδρός μου καὶ χαθῇ τοιουτοτρόπως τὸ ὄνομά του ἀπὸ τὸ πρόσωπον τῆς γῆς».

Καὶ τώρα ἐξεσηκώθηκαν ὅλοι οἱ συγγενεῖς καὶ ἦλθαν εἰς ἐμέ, τὴν δούλην σου, καὶ μοῦ λέγουν: «Δός μας τὸν ἀδελφοκτόνον, διὰ νὰ τὸν τιμωρήσωμεν μὲ θάνατον καὶ νὰ πληρώσῃ μὲ τὴν ζωήν του τὴν ζωὴν τοῦ ἀδελφοῦ του, τὸν ὁποῖον ἐθανάτωσε. Μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν θὰ ἐξοντώσωμεν τὸν κληρονόμον σας». Θέλουν δηλαδή, μεγαλειότατε, νὰ σβήσουν τὸν σπινθῆρα, ποὺ μοῦ ἀπέμεινε, ὥστε νὰ μὴ ὑπάρξῃ κανεὶς διάδοχος τοῦ ἀνδρός μου καὶ νὰ ἑξαλειφθῇ τὸ ὄνομά του ἀπὸ τὸ πρόσωπον τῆς γῆς».

Εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς τὴν γυναῖκα· «πήγαινε εἰς τὸ σπίτι σου καὶ ἐγὼ θὰ δώσω τὴν σχετικὴν ἐντολὴν διὰ σέ».

Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς τὴν γυναῖκα: «Πήγαινε ἥσυχη εἰς τὸ σπίτι σου καὶ ἐγὼ θὰ δώσω ἐντολὴν νὰ τακτοποιηθῇ τὸ θέμα σου».

Ἡ γυναίκα, ἡ ὁποία κατήγετο ἀπὸ τὴν πόλιν Θεκωέ, εἶπε μὲ κάποιον ἀνησυχίαν πρὸς τὸν βασιλέα· «ἂς τιμωρηθῶ ἐγὼ καὶ ἡ πατρική μου οἰκογένεια, διότι δὲν ἐφήρμοσα τὸν νόμον τῆς ἀνταποδόσεως ἐναντίον τοῦ υἱοῦ μου. Εὔχομαι δὲ ὁ βασιλεύς μου καὶ ὁ θρόνος του νὰ μείνουν ἀθῶοι ἀπὸ τὴν ὑπόθεσιν αὐτήν».

Εἶπε δὲ πάλιν πρὸς τὸν βασιλέα ἡ γυναῖκα ἀπὸ τὴν Θεκωέ: «Κύριέ μου, βασιλιᾶ μου, μάκαρι νὰ τιμωρηθῶ ἐγὼ καὶ ἡ πατρική μου οἰκογένεια διὰ τὴν παράβασιν τοῦ Νόμου τῆς ἀνταποδόσεως, ὁ δὲ βασιλεὺς καὶ ὁ θρόνος του νὰ μὴ ἔχουν καμμίαν ἐνοχὴν καὶ εὐθύνην».

Ὁ βασιλεὺς εἶπε τότε πρὸς αὐτήν. «Ποιὸς εἶναι ἐκεῖνος, ποῦ θὰ σοῦ ἀντιμιλήσῃ; Θὰ τὸν ὁδηγήσῃς ἀμέσως πρὸς ἐμὲ καὶ δὲν θὰ τολμήσῃ οὔτε νὰ ἐγγίσῃ ἁπλῶς τὸν υἱόν σου».

«Ἐὰν τολμήσῃ κάποιος νὰ σοῦ εἰπῇ κάτι», τῆς ἀπεκρίθη ὁ βασιλεύς, «νὰ τὸν φέρῃς ἐδῶ ἐμπρός μου καὶ δὲν θὰ ἐπιχειρήσῃ πλέον νὰ ἐγγίσῃ τὸν υἱόν σου».

Εἶπε τότε ἐκείνη πρὸς τὸν Δαυΐδ· «ἂς εὐαρεστηθῇ ὁ βασιλεύς μου νὰ προφέρῃ τὸ ὄνομα Κυρίου τοῦ Θεοῦ του, ὁρκιζόμενος εἰς αὐτό, ὅτι δὲν θὰ ἐπιτρέψῃ νὰ παρουσιασθῇ ἐκδικητής, συγγενὴς τοῦ φονευθέντος υἱοῦ μου, καὶ ὅτι δὲν θὰ ἐξοντώσουν τὸν ζῶντα υἱόν μου». Εἶπεν ὁ Δαυΐδ· «ὁρκίζομαι εἰς τὸν ζῶντα Κύριον, ὅτι οὔτε μιὰ τρίχα δὲν θὰ πέσῃ ἀπὸ τὴν κεφαλὴν τοῦ παιδιοῦ σου εἰς τὴν γῆν».

Καὶ εἶπεν ἡ γυναῖκα εἰς τὸν Δαβίδ: «Ἂς ὁρκισθῇ, παρακαλῶ, ὁ βασιλεύς μου εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ του ὅτι θὰ ἐμποδίσῃ τοὺς συγγενεῖς μας ἐξ αἵματος, ποὺ θὰ ἐπιχειρήσουν πολλὲς φορὲς νὰ ἐκδικηθοῦν διὰ νὰ τὸν ἐξοντώσουν καὶ νὰ αὐξήσουν τὴν συμφοράν μου. Μόνον ἔτσι θὰ εἶμαι βεβαία ὅτι δὲν θὰ φονευθῇ ὁ υἱός μου». Καὶ εἶπεν ὁ Δαβίδ: «Ὁρκίζομαι εἰς τὸν Κύριον, ποὺ ζῇ καὶ παρακολουθεῖ τὰ πάντα, ὅτι δὲν θὰ ἀφήσω νὰ πέσῃ εἰς τὴν γῆν οὔτε μία τρίχα τοῦ υἱοῦ σου».

Ἡ γυνὴ εἶπε τότε πρὸς τὸν βασιλέα· «θὰ μοῦ ἐπιτρέψῃς, σὲ παρακαλῶ, νὰ ὁμιλήσω καὶ πάλιν ἐγὼ ἡ δούλη σου πρὸς τὸν κύριόν μου τὸν βασιλέα ἕνα ἀκόμη λόγον». Ὁ βασιλεὺς ἀπήντησεν· «ὁμίλησον».

Καὶ εἶπε πάλιν ἡ γυναῖκα: «Ἔχω τὴν ἄδειαν, ἡ δούλη σου, νὰ εἰπῶ κάτι ἀκόμη πρὸς τὸν κύριόν μου καὶ βασιλέα μου;» «Μίλησε ἐλεύθερα», τῆς ἀπεκρίθη ὁ Δαβίδ.

Προσέθεσε τότε ἡ γυνή· «διατί σὺ ἐσκέφθης ἕνα τέτοιο παρόμοιον κακὸν ἐναντίον τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ; Ἡ διαταγή, ἡ ὁποία ἐβγῆκεν ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ βασιλέως, νὰ μὴ ἐπιστρέψῃ ὁ Ἀβεσσαλώμ, ὁ διωγμένος μακρὰν τὴν Ἱερουσαλήμ, δὲν ἀποτελεῖ ἀδικίαν;

Καὶ εἶπεν ἡ γυναῖκα: «Διατί λοιπὸν ἐσκέφθης καὶ σύ, μεγαλειότατε, κάτι τέτοιο διὰ τὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ, ὡς πρὸς τὸ θέμα ποὺ ἐνδιαφέρει ὅλους μας; Μετὰ τὸν ὅρκον αὐτὸν δηλαδή, ποὺ ἐβγῆκε μόλις τώρα ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ βασιλέως, δὲν παρουσιάζεται ἄδικος ὁ ἴδιος ὁ βασιλεύς, μὲ τὸ νὰ μὴ ἐπιτρέπῃ τὴν ἐπιστροφὴν τοῦ υἱοῦ του Ἀβεσσαλώμ, ποὺ ἔφυγεν εἰς ἄλλην χώραν;

Ἂς μὴ λησμονοῦμεν δὲ ὅτι ὅλοι θὰ ἀποθάνωμεν. Καὶ ὅπως τὸ νερό, τὸ ὁποῖον χύνεται καὶ ρέει εἰς τὴν γῆν, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μαζευθῇ, ἔτσι εἴμεθα καὶ ὅλοι ἡμεῖς. Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἀπέθανε, δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἐπανέλθῃ εἰς τὴν ζωήν. (Ὁ Ἀμνὼν ἔφυγε ἀπὸ τὸν κόσμον αὐτόν. Δὲν ἐπανέρχεται). Ὁ δὲ Θεὸς θὰ θέσῃ ὑπὸ τὴν προστασίαν του ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος σκέπτεται νὰ ἐπαναφέρῃ τὸν ἐξωρισμένον Ἀβεσσαλώμ.

Ἐὰν πονῇς ἀκόμη διὰ τὸν Ἀμνών, σκέψου ὅτι θὰ πεθάνωμεν ὁπωσδήποτε ὅλοι μας κάποτε. Ὅπως δὲ τὸ νερό, ποὺ χύνεται εἰς τὴν γῆν, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μαζευθῇ, ἔτσι παίρνει ὁριστικῶς ὁ Θεὸς τὴν ψυχὴν κάθε ἀνθρώπου. Καὶ ὁ ἴδιος ὁ Θεός (ποὺ δὲν θέλει τὸν θάνατον τοῦ ἁμαρτωλοῦ ἀνθρώπου) θὰ εὐλογήσῃ ἐκεῖνον, ποὺ θὰ σκεφθῇ καὶ θὰ ἀποφασίσῃ νὰ ἐπανέλθῃ ὁ ἐξόριστος ἀπὸ τὸν τόπον τῶν εἰδωλολατρῶν (ὅπου ζῇ τώρα καὶ κινδυνεύει νὰ παρασυρθῇ ἀπὸ ἐκείνους).

Καὶ τώρα ἦλθα νὰ θέσω ὑπ’ ὄψιν τοῦ βασιλέως μου καὶ κυρίου μου αὐτὰ τὰ πράγματα, ὅτι μὲ ἔχει τρομάξει τὸ συγγενολόγι μου (μήπως καὶ ζητήσῃ νὰ ἐφαρμόσω τὸν νόμον τῆς ἀντιδικίας). Ἀπεφάσισα λοιπόν, νὰ ἀναφερθῶ εἰς σέ, μήπως σὺ ὁ βασιλεύς μου, ἠμπορέσῃς νὰ ἐκπληρώσῃς τὸ αἴτημα τῆς χάριτος ἐμοῦ τῆς δούλης σου.

Καὶ ἦλθα τώρα ἐγὼ πρὸς τὸν βασιλέα καὶ κύριόν μου καὶ ἀνέφερα τὴν ὑπόθεσίν μου αὐτήν, διότι μὲ εἶδαν μὲ ἀγρίας διαθέσεις οἱ συγγενεῖς μας καὶ θὰ ἔλθουν καὶ πάλιν διὰ νὰ ἐφαρμόσουν τὸν Νόμον τῆς ἐκδικήσεως. Εἶπα λοιπὸν μέσα μου ἡ δούλη σου: «Ἂς ἀναφέρω τὸ θέμα μου εἰς τὸν κύριόν μου καὶ βασιλέα μου, μήπως καὶ εὐαρεστηθῇ ὁ βασιλεὺς νὰ ἀναλάβῃ τὴν ὑπόθεσιν τῆς δούλης του καὶ νὰ ἐκπληρώσῃ τὸ αἴτημά της».

Ἐσκέφθην καὶ ἐπίστευσα ὅτι ὁ βασιλεὺς θὰ ἀκούσῃ αὐτὴν τὴν αἴτησίν μου. Ἂς ἀπαλλάξῃ ἐμὲ τὴν δούλην του ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ ἀνδρός, ὁ ὁποῖος ζητεῖ νὰ βγάλῃ ἐμὲ καὶ τὸν υἱόν μου ἀπὸ τὴν κληρονομίαν, ποὺ μᾶς ἔχει δώσει ὁ Θεός».

Ἤμουν δὲ βεβαία ὅτι θὰ ἐπρόσεχε ὁ βασιλεὺς τὴν παράκλησίν μου. Ἂς σώσῃ λοιπὸν τώρα τὴν δούλην του ἀπὸ τὸ χέρι τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ ζητεῖ νὰ ἐξοντώσῃ καὶ ἐμὲ καὶ τὸν υἱόν μου καὶ να μᾶς ἐξαφανίσῃ ἀπὸ τὴν γῆν, ποὺ εἶναι ἡ κληρονομία τοῦ λαοῦ τὸν Θεοῦ».

Ἡ γυναίκα συνεχίζουσα εἶπε· «ἂς εἶναι λοιπὸν ὁ εὐμενὴς αὐτὸς λόγος τοῦ κυρίου μου καὶ βασιλέως μου ὡς θυσία ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Διότι ὁ κύριός μου καὶ βασιλεύς μου εἶναι σὰν ἄγγελος Θεοῦ, ποὺ ἀκούει τὸ ἀγαθὸν καὶ τὸ κακόν. Καὶ ὁ Κύριος ὁ Θεὸς θὰ εἶναι πάντοτε μαζῆ σου».

Καὶ ἡ γυναῖκα ἐπρόσθεσε: «Μάκαρι ὁ λόγος αὐτός, ποὺ εἶπε μὲ ὅρκον ὁ βασιλεὺς καὶ κύριος μου, νὰ εἶναι ὡς ἄλλη θυσία ἐνώπιον τοῦ Κυρίου. Διότι ὁ κύριός μου καὶ βασιλεὺς εἶναι σὰν ἄγγελος καὶ ἐκπρόσωπος τοῦ Θεοῦ καὶ ἠμπορεῖ νὰ ἀκούσῃ κάθε ὑπόθεσιν καὶ νὰ διακρίνῃ τὸ καλὸν καὶ τὸ κακόν. Εὔχομαι δὲ νὰ εἶναι μαζί σου ὁ Κύριος καὶ Θεός σου».

Ὁ βασιλεύς, κάτι ὑποπτευθείς, ἀπήντησε πρὸς αὐτὴν τὴν γυναῖκα· «μὴ ἀρνηθῇς, σὲ παρακαλῶ, νὰ μοῦ πῇς καθαρὰν τὴν ἀλήθειαν εἰς ὅ,τι θὰ σὲ ἐρωτήσω». Ἡ γυναίκα ἀπήντησεν· «ἂς ὁμιλήσῃ, λοιπόν, ὁ βασιλεὺς καὶ κύριός μου καὶ ἐγὼ θὰ ἀπαντήσω».

Ἀπεκρίθη τότε ὁ βασιλεὺς πρὸς τὴν γνναῖκα καὶ τῆς εἶπε: «Θέλω νὰ μοῦ εἰπῇς ὅλην τὴν ἀλήθειαν, χωρὶς νὰ κρύψῃς ἀπὸ ἐμὲ τίποτε δι’ αὐτὸ ποὺ θὰ σὲ ρωτήσω». Καὶ ἡ γυναῖκα τὸν εἶπε: «Ἂς μιλήση, παρακαλῶ, ὁ κύριός μου καὶ βασιλεὺς καὶ ἂς ρωτήσῃ ὅ,τι θέλει»,

Ὁ βασιλεὺς Δαυῒδ τὴν ἠρώτησε· «μήπως ὁ Ἰωὰβ σὲ συνεβούλευσε νὰ μοῦ πῇς ὅλα αὐτά;» Ἀπήντησεν ἡ γυναίκα πρὸς τὸν βασιλέα· «ὁρκίζομαι εἰς τὴν ζωήν σου, κύριέ μου βασιλεῦ, ὅτι δὲν ἠμπορεῖ ἐνώπιόν σου νὰ διαφύγῃ κανεὶς οὔτε πρὸς τὰ δεξιὰ οὔτε πρὸς τὰ ἀριστερά· καὶ ἐγὼ δὲν ἠμπορῶ νὰ ἀποκρύψω ἢ νὰ ἀρνηθῶ τίποτε ἀπὸ ὅσα εἶπες σύ, ὁ κύριός μου καὶ βασιλεύς μου. Ὅτι δηλαδὴ πράγματι ὁ δοῦλος σου ὁ Ἰωάβ, αὐτός μοῦ ἔδωσε τὴν ἐντολὴν καὶ αὐτὸς ἔβαλεν εἰς τὸ στόμα τῆς δούλης σου ὅλα τὰ λόγια αὐτά.

Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεύς: «Μήπως ἔβαλε τὸ χέρι του εἰς τὴν ὑπόθεσιν αὐτὴν ὁ Ἰωὰβ καὶ σοῦ τὰ εἶπεν ὅλα αὐτά;» Καὶ ἀπεκρίθη ἡ γυναῖκα: «Ὁρκίζομαι εἰς τὴν ζωήν σου, κύριε μου, βασιλιᾶ μου, ὅτι δὲν συμβαίνει τίποτε περισσότερον ἢ ὀλιγώτερον ἀπὸ ὅλα αὐτά, ποὺ εἶπεν ὁ κύριος καὶ βασιλεύς μου. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀληθεία. Δὲν ὑπάρχει τίποτε ἄλλο οὔτε δεξιὰ οὔτε ἀριστερά. Ὁ δοῦλος σου ὁ Ἰωὰβ πράγματι ἦταν ἐκεῖνος, ποὺ μὲ διέταξε νὰ ἔλθω πρὸς σέ, ὅπως μὲ βλέπεις, καὶ αὐτὸς ἔβαλε εἰς τὸ στόμα τῆς δούλης σου ὅλα αὐτὰ τὰ λόγια, ποὺ σοῦ εἶπα.

Διὰ νὰ δώσῃ ἄλλην τροπὴν εἰς τὸ θλιβερὸν τοῦτο ζήτημα, ἐχρησιμοποίησεν ὁ δοῦλος σου ὁ Ἰωὰβ τὸν τρόπον αὐτόν. Σὺ ὅμως, ὁ κύριός μου, εἶσαι σοφός. Ἡ σοφία σου εἶναι σὰν τοῦ ἀγγέλου τοῦ Θεοῦ, ὥστε νὰ γνωρίζῃς ὅλα ὅσα συμβαίνουν εἰς τὴν γῆν».

Ἐχρησιμοποίησε δὲ τὸν τρόπον αὐτὸν ὁ δοῦλος σου ὁ Ἰωάβ, διὰ νὰ ἀλλάξῃ ἡ κατάστασις, ποὺ ἐδημιουργήθη μὲ τὸν θάνατον τὸν Ἀμνὼν καὶ τὴν φυγὴν τὸν Ἀβεσσαλώμ. Ὁ κύριός μου ὅμως, ὁ βασιλεύς, εἶναι σοφὸς καὶ συνετὸς καὶ ἔχει τὴν σοφίαν τοῦ ἀγγέλου καὶ ἐκπροσώπου τοῦ Θεοῦ καὶ ἠμπορεῖ νὰ ἐννοῇ καὶ νὰ διακρίνῃ ὅλα, ὅσα συμβαῖνουν εἰς τὴν γῆν».

Ἐκάλεσεν ὁ βασιλεὺς τὸν Ἰωὰβ καὶ τοῦ εἶπεν· «ἰδού, λοιπόν, θὰ σοῦ κάμω τὴν χάριν, τὴν ὁποίαν μοῦ ἐζήτησες. Πήγαινε νὰ ἐπαναφέρῃς τὸ παιδί μου, τὸν Ἀβεσσαλώμ».

Καὶ εἶπε μετὰ ταῦτα ὁ βασιλεὺς εἰς τὸν Ἰωάβ: «Αἴ, λοιπόν! Ἂς γίνῃ τὸ θέλημα σου! Θὰ κάνω αὐτὸ ποὺ ζητεῖς. Πήγαινε καὶ φέρε πίσω τὸ μικρὸ παιδί μου, τὸν Ἀβεσσαλώμ».

Ὁ Ἰωὰβ ἔπεσε κατὰ γῆς μὲ τὸ πρόσωπον εἰς τὸ ἔδαφος, προσεκύνησε καὶ ηὐχαρίστησε τὸν βασιλέα. Εἶπε δὲ εἰς τὸν Δαυΐδ· «σήμερα ἐγὼ ὁ δοῦλος σου ἐπείσθην, ὅτι ἀπολαμβάνω ἐκτιμήσεως πλησίον σου, κύριέ μου βασιλεῦ, διότι ἐξεπλήρωσες αὐτὸ τὸ αἴτημα τοῦ δούλου σου».

Ἔπεσε τότε ἀμέσως ὁ Ἰωὰβ μὲ τὸ πρόσωπον κατὰ γῆς καὶ ἐπροσκύνησε καὶ ἐδοξολόγησε καὶ εὐχαρίστησε τὸν βασιλέα. Εἶπε δὲ ὁ Ἰωὰβ καὶ τὰ ἑξῆς: «Σήμερα κατάλαβα ἐγώ, ὁ δοῦλος σου, ὅτι μὲ ἐκτιμᾷς καὶ μὲ ὑπολογίζεις, κύριε μου βασιλεῦ, διότι εὐηρεστήθη ὁ κύριος μου καὶ βασιλεὺς νὰ κάνῃ αὐτό, ποὺ τοῦ ἐζήτησεν ὁ δοῦλος του».

Ἀμέσως ὁ Ἰωὰβ ἐσηκώθη, μετέβη εἰς τὴν Γεδσούρ, ἐπῆρεν ἀπὸ ἐκεῖ καὶ ἐπανέφερε τὸν Ἀβεσσαλὼμ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Καὶ ἐσηκώθη κατόπιν ὁ Ἰωὰβ καὶ ἐπῆγε εἰς τὴν Γεδοοὺρ καὶ ἔφερε τὸν Ἀβεσσαλὼμ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ὁ βασιλεὺς εἶπεν· «ὁ Ἀβεσσαλὼμ ἂς ἐπιστρέψῃ καὶ ἂς μείνῃ εἰς τὸν οἶκον του. Ἀλλὰ ἂς μὴ ἰδῇ ποτὲ τὸ πρόσωπόν μου». Ὁ Ἀβεσσαλὼμ ἐπέστρεψε πράγματι εἰς τὸν οἶκον του καὶ δὲν ἔβλεπε πλέον τὸ πρόσωπον τοῦ βασιλέως· δὲν παρουσιάσθη ποτὲ εἰς αὐτόν.

Εἶπε δὲ ὁ βασιλεύς: «Ἂς γυρίσῃ εἰς τὸ σπίτι του, ἀλλὰ νὰ μὴ ἐμφανισθῇ ἐνώπιόν μου». Καὶ πράγματι ἐπέστρεψεν ὁ Ἀβεσσαλὼμ ἀπὸ τὴν ἐξορίαν εἰς τὸ σπίτι του, ἀλλὰ δὲν ἐπαρουσιάσθη νὰ ἰδῇ τὸν βασιλέα πατέρα του.

Μεταξὺ τῶν Ἰσραηλιτῶν δὲν ὑπῆρχεν ἄλλος τόσον θαυμαστός, ὅσον ἦτο ὁ Ἀβεσσαλώμ, κατὰ τὴν ὡραιότητα. Οὗτος ἀπὸ τοῦ ἄκρου τῶν ποδῶν του μέχρι καὶ τῆς κεφαλῆς του δὲν εἶχε κανένα ψεγάδι.

Δὲν ὑπῆρχε δὲ μεταξὺ ὅλων τῶν Ἰσραηλιτῶν κανεὶς ἄνδρας σὰν τὸν Ἀβεσσαλώμ, τόσον ἐξακουστὸς διὰ τὴν ὡραιότητα καὶ σωματικήν του διάπλασιν. Ἀπὸ τὸ πέλμα του μέχρι τὸ κεφάλι του δὲν εἶχε κανένα ἀπολύτως σωματικὸν ἐλάττωμα.

Αὐτὸς ἐκουρεύετο μιὰ φορὰ τὸ ἔτος, διότι ηὔξανεν ὑπερβολικὰ καὶ τὸν ἐβάρυνεν ἡ κόμη του. Ὅταν δὲ ἐκούρευε τὴν κεφαλήν του, τὸ βάρος τῆς κουρεμένης κόμης του ἐζύγιζεν· διακοσίους βασιλικοὺς σίκλους, δύο καὶ πλέον χιλιόγραμμα.

Ἐκουρεύετο δὲ κάθε χρόνον, μὲ τὴν συμπλήρωσιν τοῦ ἔτους, ἀφοῦ ἐμεγάλωναν καὶ ἐβάρυναν πολὺ τὰ μαλλιά του. Τότε δὲ ποὺ ἐκούρευε τὸ κεφάλι του, τὰ μαλλιὰ ποὺ ἔκοβε ἐζύγιζαν διακοσίους σίκλους, μὲ βάσιν τὸν βασιλικὸν σίκλον, δύο δηλαδὴ κιλὰ καὶ πλέον.

Ἀπέκτησε δὲ ὁ Ἀβεσσαλὼμ τρεῖς υἱοὺς καὶ μίαν θυγατέρα. Ἡ θυγάτηρ του ὠνομάζετο Θημάρ. Αὐτὴ ἦτο ὡραιοτάτη γυναῖκα καὶ ἔγινε σύζυγος τοῦ Ροβοάμ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Σολομῶντος. Αὐτὴ ἐγέννησεν εἰς τὸν Ροβοὰμ παιδί, τὸν Ἀβιά.

Ἀπέκτησε δὲ ὁ Ἀβεσσαλὼμ τρεῖς υἱοὺς καὶ μίαν κόρην, ἡ ὁποία ὠνομάζετο Θημάρ. Ἡ Θημὰρ ἦτο πολὺ ὡραία γυναῖκα καὶ ἔγινε σύζυγος τοῦ Ροβοάμ, ποὺ ἦτο υἱὸς τοῦ Σολομῶντος, καὶ τοῦ ἐγέννησε τὸν Ἀβιά.

Ὁ Ἀβεσσαλὼμ παρέμεινεν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ἐπὶ δύο ἔτη, κατὰ τὸ διάστημα τῶν ὁποῖον δὲν εἶδε τὸ πρόσωπον τοῦ βασιλέως Δαυΐδ.

Ἐκάθησε λοιπὸν ὁ Ἀβεσσαλὼμ δύο ὁλόκληρα χρόνια εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ κατὰ τὸ διάστημα αὐτὸ δὲν εἶδε τὸ πρόσωπον τοῦ βασιλέως.

Ἔστειλε δὲ ἄνθρωπόν του εἰς τὸν Ἰωὰβ καὶ ἐζήτησεν ἀπὸ αὐτὸν νὰ μεσιτεύσῃ, διὰ νὰ παρουσιασθῇ πρὸς τὸν βασιλέα. Ὁ Ἰωὰβ ὅμως δὲν ἐνέκρινε καὶ δὲν ἠθέλησε νὰ ἔλθῃ αὐτὸς πρὸς τὸν βασιλέα. Ὁ Ἀβεσσαλὼμ ἀπέστειλε δευτέραν φορὰν ἄνθρωπον πρὸς τὸν Ἰωὰβ καλῶν αὐτόν, ἀλλὰ ἐκεῖνος δὲν ἠθέλησε νὰ προσέλθῃ.

Ἔστειλε δὲ ἄνθρωπόν του ὁ Ἀβεσσαλὼμ πρὸς τὸν ἀρχιστράτηγον Ἰωάβ, διὰ να τὸν χρησιμοποιήσῃ ὡς μεσολαβητὴν εἰς τὸν βασιλέα, ἀλλ’ ἐκεῖνος δὲν ἠθέλησε να τὸν ἀκούσῃ καὶ νὰ ἔλθῃ. Ἔστειλε μάλιστα ὁ Ἀβεσσαλὼμ καὶ διὰ δευτέραν φορὰν ἄνθρωπόν του εἰς τὸν Ἰωὰβ διὰ τὸ ἴδιον θέμα. Καὶ πάλιν ὅμως δὲν ἠθέλησε να ἔλθῃ ὁ Ἰωάβ, διὰ νὰ μὴ θεωρηθῇ πιθανὸν συνένοχός του, ἐφ’ ὅσον δὲν εἶχεν ἀποκαταστήσει πλήρως ὁ βασιλεὺς τὸν Ἀβεσσαλώμ.

Εἶπε τότε ὁ Ἀβεσσαλὼμ εἰς τοὺς δούλους του· «προσέξατε, ἕνας ἀγρὸς τοῦ Ἰωὰβ εὑρίσκεται κοντὰ εἰς τὸν ἰδικόν μου. Εἰς αὐτὸν ἔχει καλλιεργηθῆ δι’ αὐτὸν κριθάρι, ποὺ εἶναι ὥριμον πρὸς θερισμόν. Πηγαίνετε καὶ βάλετε φωτιὰ καὶ καύσατέ το». Οἱ δοῦλοι τοῦ Ἀβεσσαλὼμ ἦλθον, ἔβαλαν φωτιὰ καὶ ἔκαυσαν τὸ κριθάρι τοῦ ἀγροῦ τοῦ Ἰωάβ. Οἱ δὲ δοῦλοι τοῦ Ἰωὰβ ἦλθον πρὸς τὸν κύριόν των μὲ σχισμένα τὰ ἱμάτιά των καὶ εἶπαν· «οἱ δοῦλοι τοῦ Ἀβεσσαλὼμ ἔκαυσαν τὸ σπαρμένον χωράφι σου».

Εἶπε τότε ὁ Ἀβεσσαλὼμ εἰς τοὺς δούλους του: «Προσέξατε! Τὸ χωράφι, ποὺ εἶναι δίπλα εἰς τὸ ἰδικόν μου, ἀνήκει κληρονομικῶς εἰς τὸν Ἰωάβ. Ἐκεῖ ἔχει τὸ κριθάρι του. Πηγαίνεται λοιπὸν καὶ νὰ βάλετε φωτιὰ εἰς τὸ χωράφι μὲ τὸ κριθάρι». Καὶ ἔκαυσαν πράγματι οἱ δοῦλοι τοῦ Ἀβεσσαλὼμ τὸ χωράφι, ποὺ ἀνῆκεν εἰς τὸν Ἰωάβ. Ἔρχονται τότε οἱ δοῦλοι τοῦ Ἰωὰβ εἰς τὸν κύριον των μὲ σχισμένα τὰ ἐνδύματά των, διὰ νὰ δείξουν τὴν λύπην των, καὶ τοῦ λέγουν: «Οἱ δοῦλοι τοῦ Ἀβεσσαλὼμ ἔβαλαν φωτιὰ εἰς τὸ χωράφι σου».

Ὁ Ἰωὰβ ἀγανακτῶν ἠγέρθη καὶ μετέβη εἰς τὸν οἶκον τοῦ Ἀβεσσαλὼμ καὶ τοῦ εἶπε· «διατί οἱ δοῦλοι σου ἔκαυσαν τὸ σπαρμένον χωράφι μου;»

Σηκώνεται λοιπὸν ἀμέσως ὁ Ἰωὰβ καὶ ἔρχεται εἰς τὸν Ἀβεσσαλὼμ εἰς τὸ σπίτι του καὶ τοῦ λέγει: «Διατί ἔβαλαν φωτιὰ καὶ ἔκαυσαν οἱ δοῦλοι σου τὸ χωράφι μου;»

Ὁ Ἀβεσσαλὼμ τοῦ ἀπήντησεν· «ἰδού, ἐγὼ ἔστειλα ἄνθρωπον εἰς σὲ καὶ σοῦ εἶπα· Ἔλα ἐδῶ, διότι θέλω νὰ σε στείλω σὰν πρεσβευτὴν πρὸς τὸν βασιλέα καὶ νὰ τοῦ πῇς· Διατί ἐπέστρεψα ἀπὸ τὴν Γεδσούρ; Προτιμότερον ἦτο νὰ ἕμενα ἐκεῖ, διότι μέχρι τώρα δὲν εἶδα καθόλου τὸ πρόσωπον τοῦ βασιλέως μου. Ἐὰν ἔχω διαπράξει θανάσιμον ἔγκλημα, ἂς μὲ θανατώσῃ».

Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Ἀβεσσαλὼμ εἰς τὸν Ἰωάβ: «Ἀπὸ καιρὸ σοῦ ἔστειλα ἄνθρωπόν μου καὶ σοῦ εἶπα: Ἔλα ἐδῶ, διὰ νὰ σὲ στείλω εἰς τὸν βασιλέα νὰ τοῦ εἰπῇς τὰ ἑξῆς: «Διατί ἦλθα πάλιν ἐδῶ καὶ ἔφυγα ἀπὸ τὴν Γεδσούρ; Μοῦ ἦτο καλύτερον νὰ μένω ἀκόμη ἐκεῖ. Διότι ἕως τώρα, ἐδῶ καὶ δύο χρόνια, δὲν εἶδα τὸ πρόσωπον τοῦ βασιλέως, ποὺ εἶναι καὶ πατέρας μου. Ἐὰν εἶμαι ἔνοχος ἀδικίας καὶ ἀνομίας, δέχομαι νὰ τιμωρηθῶ μὲ θάνατον». Σὺ ὅμως δὲν μὲ ἐβοήθησες».

Ὁ Ἰωὰβ παρουσιάσθη τότε ἐνώπιον τοῦ βασιλέως καὶ ἀνέφερεν εἰς αὐτὸν ὅ,τι τοῦ εἶχεν εἴπει ὁ Ἀβεσσαλώμ. Ὁ δὲ βασιλεὺς ἐκάλεσε τὸν Ἀβεσσαλώμ. Ὁ Ἀβεσσαλὼμ παρουσιάσθη εἰς τὸν βασιλέα, ἔπεσε μὲ τὸ πρόσωπον αὐτοῦ κάτω εἰς τὴν γῆν ἐνώπιον τοῦ βασιλέως. Ὁ δὲ βασιλεὺς κατεφίλησε τὸν Ἀβεσσαλώμ.

Κατόπιν τούτου ὁ Ἰωὰβ ἐπαρουσιάσθη εἰς τὸν βασιλέα καὶ ἀνεκοίνωσε τὰ ὅσα τοῦ εἶπεν ὁ Ἀβεσσαλώμ. Καὶ ὁ Δαβὶδ ἐκάλεσε τὸν Ἀβεσσαλὼμ νὰ ἔλθῃ εἰς τὸ ἀνάκτορόν του. Καὶ ἐπαρουσιάσθη πράγματι ὁ Ἀβεσσαλὼμ ἐνώπιον τοῦ βασιλέως καὶ ἔπεσεν ἐμπρός του μὲ τὸ πρόσωπον κατὰ γῆς καὶ ἐπροσκύνησε τὸν βασιλέα. Ὁ δὲ Δαβὶδ ἐφίλησε τὸν Ἀβεσσαλὼμ μὲ πατρικὴν ἀγάπην.